อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ถาดใส่เครื่องรางสีสันสดใสถูกประกอบเอามาวางไว้
“เครื่องลางถึกๆใช้แล้วปลอดภัย ไม่มีโดนอุ้ม คนเรานะจะรวยจะจน มังก็มีเคาะล่ายท๊างน๊าน ดูอย่างคุงสิงห์ซิ มะๆ ยืดอก พกเครื่องราง ปอกภาย!” ประกอบพยายามจะขายเครื่องรางกับพวกคนงาน
พวง กระจิบ เพ๊อะเข้ามาขัดคอ พวงว่า “โอ๊ย หลอกเด็กยังไม่เชื่อ! ของกิ๊กก๊อกแบบนี้ใครเค้าจะซื้อ!”
“ปากเฉาฉุ่ยแบบเนี๊ยะ ยิ่งต้องรีบๆใช้ ก่อนจะโดนของหนัก!”
กระจิบไม่พอใจ “นี่ขู่น้องพวงเหรอ”
“ม่ายล่ายขู่ ก็ปากเสียวอนโดนส้งตรีนจิงๆ“

พวงโมโห “อ๊าย แก!ใช้เครื่องรางเน่าๆนี่กับร้านแกก่อนเลยไป๊” พวงกระชากถาดเครื่องราง ประกอบยื้อไว้ สู้!
ขณะที่กำลังจะมีเรื่อง รถหรูมาจอดที่ด้านหน้าร้าน พวกพวงและประกอบชะงัก … เท้าในรองเท้าคู่งามหรูก้าวลง รัศมีสวมแว่นกันแดด คล้องกระเป๋าไฮแบรนด์ หน้าเชิ่ด เยื้องย่างมา ออร่าแรงจนประกอบ พวง กระจิบ เพ๊อะที่กำลังจะมีเรื่องยังอึ้งกันไปหมด
“โหววว..” ประกอบดึงถาดเครื่องรางเก็บ ไม่สนใจทะเลาะกับพวงแล้ว ลูบผม เข้าไปพินอบพิเทา “คุงผู้หญิง จะรับอะไรดีคับ” เขาทำตาวิบๆ ถูไม้ถูมือ


พวง กระจิบ เพ๊อะมอง...แหม แหลขึ้นมาเชียวนังแปะ!!
รัศมีนิ่งไปอึดใจ ก่อนบอก “ฉันมาหาคน”
“อ้าว ไม่ล่ายมาซื้อของเหรอ” ประกอบผิดหวังทันที “หาคายล่ะ มาเหนื่อยๆ ไม่กิงน้ำกิงท่าซะหน่อยเหรอ มีทั้งน้ำอัดลม ชาขียว เครื่องดื่มชูกำลัง ยาดองก็มีน๊า”
รัศมีสะดุ้งกับสิ่งที่ประกอบร่ายมาทั้งหมด ต่ำจริงๆสุดทน “มีใครพูดจารู้เรื่องกว่านี้บ้างมั๊ยเนี่ย”
“อ้าวเฮ้ย คนอุกส่าเป็งห่วง”
พวงแทรกขึ้นเลย “อย่ามัวแต่คุยกับคนหน้าเลือดเลยค่ะ เสียเวลา!”
รัศมีหันไปหาพวกพวง “ฉันมาหาคนชื่อนารา พวกเธอ รู้จักมั้ย?”
เพ๊อะหน้ามึน ไม่รู้จัก “นารา คะ...”
รัศมีแทรกเลย “ถ้าใครพาฉันไปหาเค้า ฉันมีรางวัลให้”
พวงรีบหยิกเพ๊อะ ให้หยุดปากไว้ได้ทันท่วงที! แล้วขยิบตาสำทับไม่ให้พูด รัศมีมองเพ๊อะที่ร้องขึ้น
กระจิบทันเกม รีบแก้ให้ “มด มดมันกัดน่ะค่ะ” แฮ่ กระจิบยิ้มแหย
พวงอาสา “เดี๋ยวฉันพาคุณไปเอง”
รัศมีพยักหน้า ประกอบส่ายหน้าเซ็งๆ ไม่ได้อะไรเล๊ย เอาเครื่องรางมาตั้งใหม่!

สีหนาทกับหนูนายังคงเดินมาด้วยกัน แต่สีหนาทดูอาการหนักขึ้นกว่าเดิม เดินได้ช้าลง และสีหน้าแสดงความเจ็บปวดแม้จะพยายามเก็บไว้ หนูนาสังเกตเห็น “ฉันว่าพวกนั้นมันอาจจะไม่ได้ตามเรามาก็ได้ เรานั่งพักกันก่อนดีกว่าค่ะ”
“ไม่เป็นไรฉันยังไหวเดินต่อก่อนเถอะ”
“ฉันรู้ว่าใจคุณน่ะไหว แต่ร่างกายคุณมันไม่น่าจะไหว ดูซิ หน้าซีดยังกะไข่ต้ม”
“ไก่ต้ม!!!”
“เออๆนั่นแหละ มันก็ขาวๆเหมือนกัน ถ้าฝืนไปทั้งแบบนี้ ถึงพวกนั้นมันไม่ตามมาคุณก็แย่อยู่ดี” สีหนาทอ้าปากจะเถียง หนูนาส่ายหน้าไม่ฟัง
“โอเค พบกันครึ่งทาง ถ้าฉันจำไม่ผิด ตามดวงอาทิตย์ไปทางทิศตะวันตก อีกไม่ไกลเราจะเจอลำธาร เราค่อยไปพักกันที่นั่น”
หนูนาสอดตัวเข้าไปประคองสีหนาทอีกครั้ง “ชั้นช่วยค่ะ” หนูนาส่งยิ้ม ทั้งสองเดินไปด้วยกัน

ที่เรือนใหญ่ รัศมีมองสภาพการตบแต่งที่ดีไม่น้อยในเรือนใหญ่ พอใจขึ้น “นาราอยู่ที่นี่น่ะเหรอ?”
“ก็.. อยากหาใคร ก็ลองถามคนที่นี่เค้าดู เป็นบ้านของเจ้าของไร่ แขกไปใครมาก็มาที่นี่กันทั้งนั้น” พวงแบมือ
“เอ๊ะ! ก็ฉันให้พาฉันไปหานารา ไม่ใช่ให้ฉันไปถามใครอีก”
“ก็พามาบ้านเจ้าของแล้วไงล่ะ อยากรู้อะไรก็ถามเค้าเอา” เธอกระดิกมืออีก
“นึกแล้วว่าไม่น่าไว้ใจสารรูปอย่างพวกเธอแค่เศษเงินน่ะฉันไม่เสียดายหรอกนะ แต่เรื่องอะไรจะให้พวกสิบแปดมงกุฎ”
“หนอย ไม่ให้ตังค์ไม่เท่าไหร่ แต่ด่าซะเสียๆหายๆ คนอุตส่าห์จะช่วย นึกว่ารวยแล้วปากเสียได้คนเดียวรึไง ไม่รวยก็ปากเสีย ก็โหดได้นะยะ” กระจิบว่า
เพ๊อะช่วยซ้ำ “คิดจะมีเรื่องกับพวกเรา ระวังหน่อยสิเจ๊ ข้างนอกนั่นพวกฉันทั้งนั้น อยากจะเหลือกระดูกกี่ท่อนล่ะตอนที่ออกไปน่ะ”
“แก แกขู่ฉันเหรอ!!” รัศมีตัวชักลีบ พวง กระจิบ เพ๊อะ ดาหน้าเข้ามารัศมีพร้อมเพรียง รัศมีที่ปากเก่งๆอยู่ เริ่มลุกลน ทำยังไงดี!
“ทำอะไรกัน เสียงดังอะไรกัน !” ไข่เดินออกมา ของจริง พวง กระจิบ เพ๊อะสะดุ้ง “ใครให้มาเอะอะกันที่นี่ แล้วนั่นใคร แขกของนายเหรอ”
พวง กระจิบ เพ๊อะ เหวอๆ กันไป เริ่มสันหวังหวะ ไข่มองไปที่รัศมีอย่างสงสัย

ไข่ตอบเย็นๆ เป็นมิตร ตามประสาคนเหนือ “ไม่มีแขกของคุณน้อง หรือ คุณสิงห์ที่ชื่อ นารา หรอกเจ้า”
“ไม่มี?” รัศมีไม่อยากเชื่อ อุตส่าห์ถ่อมา “จะไม่มีได้ยังไง?“
พวง กระจิบ เพ๊อะยืนกอดอกฟังอยู่ด้วย ยิ้มเยาะ สมน้ำหน้า
“ท่าทางหูจะไม่ดีซะแล้ว บอกว่าไม่มี ก็ฟังไม่ออก” พวงพวงซุบซิบกัน สะใจ
“คิดให้ดีๆซิ นาราน่าจะต้องมาที่นี่แน่ๆ”
“ถ้าชื่อนี้ ไม่มีแน่ๆเจ้า เพราะข้าเจ้าต้องดูแลแขกทุกคนของคุณน้อง กับ คุณสิงห์ หรือว่ามีข้อมูลอย่างอื่นมั๊ยเจ้า คนชื่อนารานี่เป็นใคร เป็นญาติอะไรกับคุณ แล้วคุณชื่ออะไร จะได้ลองไปถามดูให้” รัศมีชะงักไป เมื่อโดนถามชื่อตัวเองเข้า “ว่ายังไงล่ะเจ้า”
“ไม่จำเป็น! รู้แค่ ฉันหาคนชื่อนาราก็พอ ถ้าฉลาดแค่นี้ก็น่าจะหาได้”
ไข่ชะงัก อ้าว กลายเป็นว่าเราโง่เรอะ ไข่เสียงเย็นชาขึ้นทันที “สุมาเต๊อะเจ้าที่ข้าเจ้าไม่ฉลาด งั้นก็คงจะช่วยคุณไม่ได้” รัศมีชะงัก พวง กระจิบ เพ๊อะ หัวเราะกันคิกคัก ไข่บอกกับพวกพวง “พวกเธอพาคุณนายมาจากทางไหน ก็ส่งกลับไปทางนั้น”
รัศมีแทบกรี๊ด “นี่แกไล่ฉันเหรอ ?”
“ใช่ค่ะ ! เชิญ !!” ไข่พูดจบก็สะบัดบ๊อบใส่ เดินกลับเข้าบ้านไป
รัศมีอยากจะกรี๊ดดดดด “บ้า... อีบ้า !! กวนประสาท นี่ถ้าเป็นคนใช้บ้านฉันนะ ไม่ได้เหยียบประตูบ้านด้วยซ้ำ”
กระจิบนินทา “สงสัยจัง ว่าคนใช้ที่บ้านเจ๊คงจะโดนเย็บปาก มัดมือมัดเท้าไว้ ถึงทนเจ้านายแบบนี้ได้”
“ฉันว่ามีคนใช้เป็นผีกองกอยแน่ๆเลย ถึงทนเสียงปรอทแตกยังงี้ได้”
“แก แก!!!”
“จะให้ไปส่งมั๊ยคะ ครั้งเนี๊ยะ ไม่คิดสตางค์ด้วย” พวงทำท่าถกแขนเสื้อพร้อมจะมีเรื่อง
“ไม่ต้องมายุ่ง ฉันกลับเองได้ !!” รัศมีเดินด่ามาตลอดทาง “เสียเวลา เสียอารมณ์ ถ้ารู้ว่าต้องมาเจอคนแบบนี้ อย่าคิดเลยว่าฉันจะลดตัวลงมาเหยียบที่นี่ !! รัศมีพรวดพราดออกไป แล้วยังก้าวพลาดด้วยความยั๊วะจัด พวกพวงเห็นยิ่งหัวเราะดัง รัศมีอับอายตัวชาไปหมด รีบสะบัดออกไป พวกพวงซุบซิบกันสะใจ!

รถรัศมีแล่นไปบนทางในไร่ รัศมีหน้าจิก เร่งคนขับ “ รีบพาฉันออกไป เร็วๆเลยนะ !!” รัศมีสั่งด้วยความหงุดหงิด แทบอยากจะคลั่ง !!!
รถของขนิษฐาแล่นมาบนถนน ก่อนจะถึงทางเข้าไร่ ในรถ ขนิษฐานั่งหน้าเครียด มีรามเป็นคนขับให้ ส่วนรถรัศมี กำลังแล่นมาตามทางเพื่อออกจากไร่
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ขนิษฐาหยิบโทรศัพท์มากดรับ “สารวัตร...” รามชะงักหันมาฟังอย่างสนใจ รถของรัศมีกำลังจะเลี้ยวออกมา ขนิษฐาฟังจากมือถือ “น้ารามคะ ตำรวจเจอรถพี่สิงห์แล้ว” รามชะลอรถ หันมาหาขนิษฐา
จังหวะนั้นเอง รถของรัศมีแหลมออกมาที่ปากทาง แล้วเลี้ยวออกไป...
รามได้สติ หันกลับไปมองทาง เห็นแต่ท้ายรถรัศมีแล่นไป รามมองชะงัก เพราะท้ายรถคุ้นๆ เพราะเมื่อเช้าที่เกือบโดนชน
“เจอรถคุณสิงห์ตรงไหนเหรอครับ?”

สีหนาท และหนูนามาถึงที่ลำธาร สีหน้าทั้งสองต่างดีขึ้นทันทีเมื่อได้เห็นสายน้ำใสๆ เบื้องหน้า สีหนาทบอกหนูนา “เดินเลียบลำธารนี้ไป อีกไม่นานเราก็จะถึงหมู่บ้าน”
สีหนาทและหนูนาต่างยิ้มแย้มมีความหวัง หนูนาเดินไปริมลำธารวักน้ำลูบแขน ลูบคอ เอาน้ำมาแตะหน้าอย่างสดชื่น....สีหนาทมองหนูนาที่สดชื่นขึ้น พลอยยิ้มไปด้วย ค่อยๆกระย่องกระแย่งไปที่ริมลำธาร จะก้มลง
หนูนาเห็นสีหนาทไม่ถนัดก็รีบเข้ามาช่วย “ระวังค่ะ เดี๋ยวก็ล้มหรอก” สีหนาทจะฝืนอีก แต่ท่ายังไม่ถนัดมากๆ “อย่าดื้อสิคะ ! คุณก็เห็นอยู่ว่าฉันแบกคุณทั้งตัวไม่ไหว มานั่งตรงนี้เลย” หนูนาพาสีหนาทมานั่งตรงโขดหิน..
“ฉันก็อยากจะล้างหน้าบ้าง..” หนูนาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เดินกลับไปที่ลำธารคนเดียว “ฉันก็ร้อนเหมือนกันนะ”
หนูนาลงมาริมลำธาร แอบยิ้มๆ… สีหนาทมองๆ ทำไมเรามาโดนหนูสั่งการซะยังงั้น.. แล้วหนูนาก็ลอบเดินมาข้างหลังแอบๆเหมือนเด็กกำบางสิ่งไว้ในมือ สีหนาทกำลังมองไปทางอื่นอยู่ หนูนาแตะบางอย่างลงที่แก้ม สีหนาทสะดุ้งเพราะมันคือน้ำที่เย็นเจี๊ยบ ที่ชุบมากับผ้าเช็ดหน้าของหนูนา
สีหนาทสะดุ้งหันมา “นี่แกล้งฉันเหรอ ?”
“อะไรกัน” หนูนาโน้มลงมา เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าให้ “ฉันอุตส่าห์บริการ..” แววตาสีหนาทชะงักไป หนูนาชักเขิน “อยู่นิ่งๆด้วย...ฉันยังไม่เคยเช็ดหน้าให้ใครมาก่อนเลย” หนูนาค่อยๆเช็ดหน้าผาก เช็ดแก้มให้ แล้วเช็ดลงมาที่ใกล้ริมฝีปาก...สีหนาทมองไม่วางตา..จนหนูนามือไม้ชักจะสั่นๆ...พอเช็ดลงมาถึงคาง มือสีหนาทแตะมือหนูนาไว้...เหมือนจะห้าม
หนูนาชะงัก ถามเสียงเบา “ฉันเช็ดแรงไปเหรอคะ?”
สีหนาทโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ หนูนาใจเต้นตึกตักแรงอย่างไม่รู้ตัว ใกล้หน้ามากๆ สีหนาทหยุดอยู่ ห้ามใจไว้ ไม่ให้ใกล้ไปกว่านั้น เพียงกระซิบใกล้ๆ “ขอบใจนะหนูนา..” สีหนาทสบตาหนูนา แววตาอ่อนโยนซาบซึ้งใจ...
หนูนาพยักหน้า รู้สึกอุ่นและชาไปทั่วร่าง...“ไม่เป็นไรค่ะ คุณยังช่วยฉันตั้งหลายอย่าง..” หนูนาก้มๆหน้าไม่กล้าสบตาคมวิบวับคู่นั้น....มือไม้พาลจะพันกัน หนูนาเช็ดตัวให้สีหนาทต่อ..แดดอบอุ่นในป่าส่องลงมาต้องน้ำในลำธารที่เป็นฉากหลังส่องประกาย...

รถสีหนาทที่จอดเสียอยู่ระหว่างทางขึ้นเขา บนผิวรถมีรอยกระสุน
“ไม่ใช่อุบัติแหตุจริงๆ” รามมองร่องรอยบนรถของสีหนาทอย่างเจ็บใจ!
กชซึ่งอยู่ในชุดเตรียมเดินป่า เดินมากับจุฑารัตน์ที่หน้าเครียดมาก กชมาบอกรามและน้อง “ทีมเจ้าหน้าที่ชุดแรกที่ลงพื้นที่ไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน รายงานมาว่าเจอจุดพักแรมสองจุด”
“แปลว่าไอ้พวกนั้นมันยังตามคุณสิงห์อยู่!”
ฟังเชษฐ์บอกแล้วขนิษฐาก็หน้าซีดเผือด
กชอธิบายต่อ “แต่ จุดพักแรมของคนร้ายอยู่ห่างจากจุดพักแรมที่คาดว่าเป็นคุณสิงห์กับหนูนามากเหมือนกัน พวกเราอาจจะพอมีเวลา”
รามนึกได้ แล้วบอก “ผมเคยมาแถวนี้กับคุณสิงห์ เลยไปจากนี่ทางเหนือประมาณ 10 กิโลจะมีหมู่บ้าน คุณสิงห์น่าจะไปที่นั่น”
“คุณแน่ใจนะ?”
รามหนักแน่น “ครับ คุณสิงห์คุ้นเคยกับชาวบ้านที่นั่นดี ไม่น่าจะพลาด”
กชรีบไปคว้าแผนที่มาจากเจ้าหน้าที่ เอามาดูด้วยกันกับราม แล้วเอาปากกามามาร์คจุดที่จะค้นหา “ถ้าออกเดินป่าตั้งแต่เช้า มาถึงตอนนี้น่าจะใกล้ถึงหมู่บ้านแล้ว” กชส่ายหน้า “ต้องคิดเผื่อถ้ามีอุปสรรคหรือบาดเจ็บ” เขาปรึกษากันกับราม แล้ววาดวงในแผนที่กว้างขึ้น “เราจะกระจายกำลังตามนี้ ผมจะค้นจุดนี้ ระยะทางประมาณ 1 ใน 3 ก่อนจะถึงหมู่บ้าน น่าจะมีเปอร์เซ็นต์เจอตัวคุณสิงห์มากที่สุด”
รามอาสา “ผมขอไปกับสารวัตร”
กชพยักหน้า “งั้นเราจะเอารถเข้าไปทางหมู่บ้าน แล้วเลาะเข้าป่าทางด้านนั้น จะประหยัดเวลาได้มากกว่าเดินป่าจากตรงนี้ไป เดี๋ยวเจอกันที่รถ”
กชผละออกมา จุฑารัตน์รีบตามกชมา รบเร้าอย่างร้อนใจ “สารวัตรให้ฉันไปด้วยนะ”
กชเอ็ด “คุณไป มันจะทำให้ตามคุณสิงห์ได้เร็ว หรือช้าลง!” จุฑารัตน์ชะงัก “ผมไม่ได้อยากจะว่านะ แต่คุณอยู่ประสานงานทางนี้จะช่วยได้มากกว่า” จุฑารัตน์หน้าจ๋อย ห่วงหนูนาเหลือเกิน ทำไงดี กชพึมพำ ส่ายหน้า “อาการหนัก สงสัยแอบปิ๊งนายสิงห์นะเนี่ย”

ประตูรถขนิษฐาเปิดออก .... ขนิษฐาเข้ามาเปิดลิ้นชักในรถ แล้วหยิบของบางสิ่งออกมาอย่างระมัดระวัง
มุมหนึ่ง รถของทีมกชจอดอยู่ เจ้าหน้าที่กำลังเตรียมตัว เชษฐ์กำลังเช็คเสบียงและอุปกรณ์อยู่กับทีมเจ้าหน้าที่
ราม กำลังจะไปยังรถของกช แต่มีเสียงเรียกจากขนิษฐาซะก่อน “น้ารามคะ”
รามชะงัก หันกลับมามอง ขนิษฐารีบรุดเดินมาหารามและยื่นของสิ่งหนึ่งให้ “อะไรเหรอครับ? พระ?”
“ของคุณพ่อน้องค่ะ ท่านให้ไว้ก่อนจะเสีย ปกติน้องเอาติดรถไว้ น้ารามใส่ไว้นะคะ คุณพ่อบอกว่าจะช่วยคุ้มกันอันตรายได้”
“เอ่อ ของมีค่าแบบนี้ ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ