อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/5 วันที่ 21 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/5 วันที่ 21 ธ.ค. 58

“ของคุณพ่อน้องค่ะ ท่านให้ไว้ก่อนจะเสีย ปกติน้องเอาติดรถไว้ น้ารามใส่ไว้นะคะ คุณพ่อบอกว่าจะช่วยคุ้มกันอันตรายได้”
“เอ่อ ของมีค่าแบบนี้ ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ”
ขนิษฐาหน้าเสีย รามปฏิเสธอีกแล้ว แต่ไม่ยอมแพ้ เอาพระใส่ในมือรามเลย รามตกใจนิดๆ “พอออกมา ค่อยเอามาคืนก็ได้ค่ะ แต่ต้องปลอดภัยกลับมานะคะ น้ารามรับปากน้องแล้ว”
รามไม่กล้าขัดแล้ว “...ก็ได้ครับ.. คุณน้อง ผมจะช่วยคุณสิงห์ให้ได้”

ขนิษฐาพยักหน้า ห่วงทั้งรามทั้งสิงห์เหลือเกิน......กชเดินมาตามราม “ไปครับ ทีมพร้อมแล้ว”


เชษฐ์ท่าทางตื่นเต้น “หวังว่าเราจะเจอคุณสิงห์ก่อน อย่าให้ไอ้พวกนั้นมันเจอก่อนเราเล๊ย” จุฑารัตน์ ขนิษฐามองหน้าเสียๆ เชษฐ์รู้ตัว จ๋อย “ไม่พูด ดีกว่าใช่มั๊ยครับ”
พอทีมค้นหากำลังจะไป จุฑารัตน์อดไม่ได้ “น้ารามคะ” รามหันมา สงสัยว่าจุฑารัตน์จะบอกอะไร “ฝากคุณสิงห์แล้วก็ หนูนา ด้วยนะคะ”
รามแปลกใจนิดๆ แต่รับคำ “ครับ ผมก็เป็นห่วงหนูนาเหมือนกัน แต่คุณสิงห์แกคงจะดูแลได้”
จุฑารัตน์พยักหน้า รามหันหลังไปกับทีมของกช ขนิษฐาบีบมือแน่น... จุฑารัตน์ ขนิษฐายืนส่งกลุ่มผู้ชายเข้าป่าไป ทั้งสองต่างลุ้นและห่วงคนของตัว

บรรยากาศในป่ายามบ่าย ร้อนและหนืดเนือย...สีหนาท หนูนาพากันเดินเลียบลำธาร เห็นว่าสีหนาทเริ่มปวดเท้ามาก มีหนูนาพยุงอยู่ “พักก่อนดีมั๊ยคะ” สีหนาทชะงัก ใจไม่อยากพักเท่าไหร่ “พักสักนิด คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
“ฉันขอโทษ ที่ทำให้เธอลำบาก”
“อย่าคิดมากเลยค่ะ”
ไม่ทันขาดคำ เปรี้ยง!!! เสียงปืนดังมาในราวป่า ทางเบื้องหลังของทั้งคู่ หนูนาสะดุ้งโหยง สีหนาทรีบขยับมาโอบหลังหนูนาเอาไว้...

คนร้ายกำลังจะยิงซ้ำ ...แต่เป็นการยิงนกเท่านั้น
ผลั๊วะ!! หัวหน้ามาเบิ้ดกะโหลกให้ “ทำบ้าอะไรของมึง อยากให้ไอ้พวกนั้นมันได้ยินแล้วรีบเผ่นรึไง”
เจ้านั่นเหวอๆ แก้ตัว “มันไม่ได้ยินหรอกลูกพี่”
“แต่กูว่าได้” มันชี้ไปตรงทางข้างหน้า กล้วยช้ำๆสองใบอยู่บนพื้น หรือซากเถาวัลย์ที่สิงห์ตัดไว้เป็นท่อนๆ และเปลือกหนามที่พื้น ... เจ้าลูกน้องสองคนอึ้งไป

รถกชแล่นตะบึงไปบนถนน ทุกคนเตรียมพร้อม!
สีหนาท หนูนาแม้เหนื่อยแสนเหนื่อย แต่ต่างก็รีบไปต่อ!! ไม้ที่สีหนาทใช้ช่วยผ่อนแรงถูกกดย้ำจนหัก เปาะ! หนูนาเห็นไม้หักรีบเข้ามาช่วย
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องใช้แล้ว” เขาพยายามเดินต่อเอง หนูนาสงสารสีหนาทมาก เข้าไปสอดแขนประคองรับไว้ “หนูนา”
“ไปเถอะค่ะ อย่าเสียเวลา!” สีหนาทชะงัก เถียงหนูนาไม่ได้ “ อีกไกลมั๊ยคะ กว่าจะถึงหมู่บ้านที่คุณว่า”
“ดูจากลำธารที่เริ่มกว้างขึ้น” สีหนาทปวดขามาก เสียงขาดเป็นห้วงๆ “น่าจะอีกไม่ไกลก็จะเจอหมู่บ้าน” หนูนาพยักหน้า สีหน้ามีความหวัง “ถ้าหาก เธอไปคนเดียว” เอ๊ะ หนูนาแปลกใจ “แต่ถ้าแบกฉันไปด้วย อีกนานแน่” สีหนาทค่อยๆผละตัวออกจากหนูนา แล้วบอกอย่างเด็ดเดี่ยว“ไปซะหนูนา มันอันตราย ที่จะมาเสี่ยงกันทั้งคู่ รีบไป! เธอต้องไปถึงหมู่บ้านก่อนเย็นแน่”
“พูดอะไรของคุณ”
“ฉันหาที่ซ่อนหลบพวกมันได้ ไป”
หนูนาชักยั๊วะ เข้าไปแบกสีหนาทอีก “ไม่ ก็คุณบอกว่าเราต้องรอดไปด้วยกัน”
“หนูนา! ทำไมถึงดื้อแบบนี้ มันอันตราย เธอไม่กลัวเหรอ”
“กลัว กลัวมากๆ แต่ฉันหนีไปไม่ได้ จะเป็นอะไรก็เป็นด้วยกัน ตายก็ตายด้วยกัน”
สีหนาทอึ้งถึงกับหยุดเดิน หนูนาแปลกใจ หันมามองหน้างงๆ “เธอ..ไม่กลัวตายเหรอหนูนา”
“กลัวค่ะ แต่ฉันทิ้งคุณไม่ได้” สายตาของหนูนาแน่วแน่มาก
“เธอนี่มัน...บ้าจริงๆ”
“ฉันจะถือเป็นคำชมนะคะ” หนูนายิ้มสดใส “เราต้องไปด้วยกัน ต้องไปถึงหมู่บ้านด้วยกัน นายสิงห์พูดคำไหนต้องคำนั้นสิ”
สีหนาทอึ้งไป พูดไม่ออก ในที่สุดก็แพ้ใจหนูนา ยอมพยักหน้า หนูนายิ้มฮึด ประคองสีหนาทไปกันต่อ สีหนาทมองหนูนาตัวเล็ก เขาไม่สามารถจะมองหนูนาเหมือนเดิมได้อีกตลอดไป! แววตาของสีหนาทที่มองหนูนาคือคนที่มองเห็นเพชร เห็นมิตรแท้จริงในชีวิต

ทีมของกช ราม เชษฐ์ทยอยลงจากรถ ทุกคนมีเป้และอาวุธกันพร้อม กชนำทีมโบกมือให้เจ้าหน้าที่กระจายกำลังกันออกไป แล้วตัวเอง ราม และเชษฐ์รุดไปตามจุดที่รามนำทาง
ราม ทีมของกช มุ่งตรงเข้าไปในป่าอย่างว่องไว ขณะที่เดิน รามรู้สึกได้ถึงจี้พระที่กระทบหน้าอก รามก้มมอง นึกถึงคนให้
“ต้องปลอดภัยกลับมานะคะ น้ารามรับปากน้องแล้ว”
“ก็ได้ครับ.. คุณน้อง ผมจะช่วยคุณสิงห์ให้ได้”
รามนึกถึงสิ่งที่รับปากกับขนิษฐาไว้ ฮึด เร่งฝีเท้าเร็วจัดมาก!

หนูนาประคองสีหนาทเอาไว้เหงื่อซ่กไปทั้งตัว สีหนาทคอยมองหนูนา ยิ่งมอง ยิ่งสงสารจับใจ....สองคนเดินๆกันอยู่ แล้วสีหนาทเหลียวมองไปด้านหลัง
“มีอะไรคะ?” หนูนาถาม ใจระทึก
ทันใดสีหนาทรีบกดหนูนาให้หมอบลง มีเสียงฝีเท้ากำลังมาจากทางด้านหลัง เหมือนมีหลายคนด้วยกัน “มีคนกำลังมาทางนี้..”

ลูกน้องอดิสรทั้งสามคน ถือปืนส่องไปรอบๆ ไอ้หัวหน้ามองรอยหญ้าที่โดนเหยียบแบนก่อนหน้า “มาทางนี้แน่ๆ แยกกันหามันให้เจอ” ทั้งสามวิ่งแยกกันเพื่อล้อมหาสีหนาท
หนูนาหิ้วปีกสีหนาทพยายามหมอบต่ำ และเคลื่อนไหวไปข้างหน้าเพื่อหนีให้ไกลคนร้าย
สีหนาทเจ็บมาก ยิ่งก้ม ขายิ่งอักเสบ “โอ๊ยยย”
“คุณสิงห์ คุณไหวมั๊ย”
สีหนาททรุด เดินไม่ไหวแล้ว ไล่หนูนา “ไป ไปซ่อนตรงนั้น!!” เขาชี้มุมหลังกอไผ่ให้ และดันหนูนาให้ไป “ไปสิ!!! ฉันจะซ่อนอยู่แถวนี้” หนูนาส่ายหน้าในความดื้อของสีนาท เดินเข้ามา “หนูนา...”
หนูนาเข้ามาปิดปากสีหนาทไว้ หนูนาขยับปาก “ห้ามส่งเสียงนี่คะ”
สีหนาทชะงัก ไม่นึกว่าหนูนาจะเข้ามาปิดปาก แล้วหนูนาเข้ามาประคองกึ่งแบกร่างของสีหนาทขึ้น หนูนากึ่งประคองกึ่งลากสีหนาท เหนื่อยสุดกำลัง พาไปซ่อนด้วยกันที่หลังกอไผ่ พยายามไปเอากิ่งไม้มาบังอำพรางเอาไว้ แล้วเข้ามาเอาตัวบังปกป้องสีหนาท
“พวกนั้นหาเราไม่เจอหรอกค่ะ ไม่เจอแน่ๆ” เธอปลอบสีหนาทและปลอบตัวเองไปด้วย ทั้งที่กลัวแสนกลัว หนูนาพูดแล้วก็ซุกหน้าเกร็งแน่นอยู่กับอกของสีหนาท ภาวนาให้คนร้ายไม่มาเจอ สีหนาทเจ็บแผลก็เจ็บ แต่เจ็บใจมากยิ่งกว่าที่ต้องมาอ่อนแอตอนนี้ สีหนาทยกมือโอบหนูนาที่ตัวสั่นเทิ้มเอาไว้...อยากบอกว่าไม่ต้องกลัว
พลันเสียงฝีเท้าค่อยๆใกล้เข้ามา หนูนาตาเบิกโพลง มือกอดจิกสีหนาทไว้แน่น!!! แล้วหลับตาปี๋ ไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในใจภาวนา“พ่อ ช่วยหนูนาด้วย”

รามมองไปเบื้องหน้า เห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้ “ระวัง ตรงนั้น!!!”
ควันกระสุนระเบิดเปรี้ยง!! ออกมาทันที กชรีบนำทีมหลบหลังต้นไม้ แล้วยิงโต้ เปรี้ยง! กชยิงเจาะกิ่งของพุ่มไม้ขาด คนร้ายคนแรกผงะ กชสวนอีกดอกเข้าที่หัวไหล่ คนร้ายเจ็บ ยอมทิ้งปืน กชโล่งอก พยักหน้าให้ลูกน้องไปรวบตัวคนร้าย
ด้านหลังของกช เหมือนถูกสอดส่องอยู่โดยสายตาอีกคู่หนึ่ง ไกปืนกำลังจะถูกเหนี่ยว คนร้ายที่ซุ่มอยู่นิ่ง นิ่งมากๆ ที่หน้าแข้งใบไม้หยาบๆเสียดขา คนร้ายขยับตัวเพียงเล็กน้อย รามหันไปทันที “สารวัตร” เขาเข้าไปชาร์จ ผลักกชออก
กระสุนระเบิดเปรี้ยง ราม และกชล้มลง แล้วรามลุกขึ้น ไหล่ซีกขวาของรามเอียงลงแต่รามแกร่งมาก ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น วิ่งพรวดตามคนร้าย
คนร้ายวิ่งหนีพร้อมยิงสกัด รามตามไม่ปล่อย ยิงต้อนจนคนร้ายเสียหลัก สะดุดก้อนหินใหญ่ ล้มลง รามเข้าไปจับคนร้ายกดหลังและแขนไว้จะปลดอาวุธ คนร้ายต่อสู้ อัดกับตุ้บตั่บ คนร้ายต่อยโดนแผลราม รามสีหน้าเจ็บมาก คนร้ายคว้าปืนจะยิง เชษฐ์มาถีบเสยปลายคาง อัดคนร้ายติดพื้น ลูกน้องกชมารวบตัว
“น้าราม เป็นอะไรมั๊ย” เชษฐ์สังเกตเห็น “กระสุนเข้านี่!!!”
รามส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร กระชากคอเสื้อคนร้ายขึ้นมา
หนูนารู้สึกได้ว่าสีหนาทขยับตัว.. หนูนาที่หลับตาปี๋กลัวอยู่ หรี่ตามอง...ด้านนอก คนร้ายกำลังมองหาตัวพวกเขาอยู่ และมันมีปืน หนูนาชะงัก ทั้งสีหนาทและหนูนาแทบจะกลั้นลมหายใจ คนร้ายหันมา แต่ยังคงไม่เห็นทั้งคู่ ปืนลูกซองดำมะเมื่อมเด่นชัด มันเอาปืนเข้าไปส่องดูพุ่มไม้แต่ละพุ่มไล่ๆๆมาเรื่อย
หนูนาแม้จะกลัวก็แสนจะกลัว เหลือบมองสีหนาทที่เจ็บเสียจนซีดเซียว...คิดว่าถ้าไม่ทำอะไร คงตายกันทั้งคู่ หนูนารวบรวมสติ ค่อยๆผละจากสีหนาท สีหนาทมองหนูนาแปลกใจ ไม่ทันได้ถาม หนูนาลุกออกไปจากที่ซ่อน มือคว้ากิ่งไม้ที่ใช้บังตัว พรวดไปที่ด้านหลังของคนร้าย ฟาดกิ่งไม้เข้าใส่หลังของคนร้าย แต่คนร้ายได้ยินการเคลื่อนไหว หันมาทัน เอี้ยวแขนมากัน ไม่โดนเท่าไหร่ ซ้ำยันทีเดียวหนูนาล้มกลิ้งกับพื้น
คนร้ายเห็นเหยื่อเป็นผู้หญิงจากปืนที่เล็งจะยิงชะงักไป เข้ามาบีบคอไว้แทน “ไอ้ผู้ชายที่มากับแกอยู่ที่ไหน!!!”หนูนาเจ็บ คนร้ายยิ่งบีบแน่นเข้า
หินถูกปาเข้าที่เบ้าตาของคนร้าย อ๊าคคคส์ส์ส์ สีหนาทใช้ขาข้างที่ยังดีอยู่ลากร่างออกมาอย่างลืมเจ็บ แล้วเข้าไปปล้ำแย่งอาวุธกับคนร้าย หนูนาไอ สำลัก พยายามหายใจเอาอากาศเข้า น้ำหูน้ำตาไหล คนร้ายถีบขาของสีหนาทโดนข้างที่เจ็บอยู่ สีหนาทสะดุ้งสุดร่าง แต่เห็นหนูนาที่ยังไอโขลกๆอยู่ ไม่ยอมแพ้ หักมือคนร้ายเสียงดังกร๊อบ แย่งปืน และบีบคอมันเอาคืน
“ใครใช้ให้แกมา พูด!!!!” คนร้ายไม่พูด สีหนาทจ่อปืน “จะบอกรึไม่บอก”
คนร้ายค่อยๆล้วงเอามีดพกออกมา หนูนาหันมาเห็น “คุณสิงห์!!!!!”
คนร้ายตวัดมีดทันที

“ว๊าย!!!” จุฑารัตน์ทำมือถือหล่น
เจ้าหน้าที่เก็บให้ “ นี่ครับ” เขาเห็นจุฑารัตน์ดูลนๆก็ถาม “เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
“ไม่ ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ” จุฑารัตน์ปฏิเสธ เจ้าหน้าที่เดินไป จุฑารัตน์มองมือถือในมือ คิดหนัก “จะบอกตาหนูนาดีมั๊ยเนี่ย บอก ไม่บอก โอ๊ย!! ถ้าไม่บอก แกจะก็รับผิดชอบไหวมั๊ยนะยัยจุ๊!” จุฑารัตน์กลั้นใจ มองมือถือ สายตาเข้มขึ้น เอาวะ!

มีดคนร้ายไปเกี่ยวโดนเข็มขัด สีหนาทยังผงะตกใจอยู่ คนร้ายรู้ว่าเสียจังหวะแล้ว หันไปคว้าตัวหนูนามาล็อค มีดจี้เอาไว้แทน
สีหนาทอึ้ง“หนูนา!!!”
คนร้ายเห็นสีหน้าของสีหนาทก็รู้ทันทีว่าเป็นต่อ “คืนปืนกูมา” คนร้ายเอามีดจี้หนูนาขู่สีหนาท
สีหนาทเครียด แต่โยนปืนคืนให้ห่างๆ คนร้ายจะรีบไปหยิบ หนูนาที่ถูกลากไปด้วยกัดมือคนร้าย แล้วสะบัดตัวหลุดออกมาได้ สีหนาทเข้าไปฟัดกับคนร้ายสองคนสู้กันด้วยมือเปล่าอย่างดุเดือด คนร้ายถีบๆๆที่ขาขวาของสีหนาทอีก ... สีหนาทเจ็บมากๆ
“คุณสิงห์!!!!” หนูนามองปืนที่หล่นอยู่บนพื้น ไปหยิบมันขึ้นมา แล้วเอามาขู่ “ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้!!!”
คนร้ายผงะ สีหนาทได้ทีศอกใส่คนร้ายหน้าหัน แล้วอัดๆๆซ้ำๆจนสลบเหมือด....หนูนาโล่งอกที่เห็นคนร้ายสิ้นฤทธิ์ไป แต่แล้วพอสีหนาทขยับขา ก็ปวดมาก แผลระบมอักเสบถึงที่สุด ร่างทรุด
“คุณสิงห์ อย่าเพิ่งขยับค่ะ อยู่นิ่งๆ” สีหนาทปวดจนเหงื่อซึม นัยน์ตาพร่า ล้มพับ หนูนาเข้าไปประคอง “คุณสิงห์ ทำใจดีๆไว้ก่อนนะคะ คุณสิงห์” หนูนาหันซ้ายหันขวาจะทำยังไงดี แล้วพลันได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคนมาจากทางด้านหนึ่ง “ห๊ะ!!” เธอระแวง ยกปืนมาขู่ มีคนโผล่หน้าออกมา หนูนารีบขู่ “อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา!!!”
กชโผล่หน้าออกมา พร้อมกับเจ้าหน้าที่ หนูนากลัวมากยังกำปืนแน่นอย่างระแวง กชยืนเว้นระยะ พอเห็นหนูนากับสีหนาทโล่งอก “เราเป็นตำรวจ ใจเย็นๆ วางอาวุธลงก่อน” กชรีบชูตราตำรวจ และโบกมือเป็นสัญญาณให้ทีมงานลดอาวุธลง หนูนาค่อยคลายอาการเกร็งลง....มองๆเห็นท่าทีของกชและทีมงานเป็นเจ้าหน้าที่จริงๆ ก็ยอมวางปืน กชรีบเข้าไปช่วย....

จุฑารัตน์กลั้นใจเต็มที่ กดสายไปที่บ้านวรรณพาณิช เสียงอรุณีรับสาย “บ้านวรรณพาณิชค่ะ จะเรียนสายกับใครคะ”
จุฑารัตน์กำลังจะอ้าปากพูด แต่เจ้าหน้าที่ก็เดินเข้ามาหา ไม่ทันเห็นว่าจุฑารัตน์คุยมือถืออยู่ “คุณจุ๊ สารวัตรส่งข่าวมาแล้วครับ พบตัวคุณสิงห์กับหนูนาแล้ว”
จุฑารัตน์รีบเอามือปิดหูโทรศัพท์แล้ววางฉับทันที อรุณีแปลกใจ ได้แต่มองโทรศัพท์งงๆ อะไรของเค้า จุฑารัตน์หันไปหาเจ้าหน้าที่ ขอคำยืนยัน “เจอแล้วจริงๆนะ จริงนะ!!” เจ้าหน้าที่พยักหน้า จุฑารัตน์โล่งอก ถอนหายใจแทบหมดปอด

ที่ร้านอาหารศักดารีสอร์ท คงมารายงาน “สามคนนั่นถูกรวบตัวไว้ได้แล้ว”
อดิสรอึ้ง เขวี้ยงผ้าเช็ดปากทิ้ง แล้วผลักจานชามหล่นลงกราว ลุกพรวด สั่ง “บัดซบ!!!!รีบๆให้ไอ้ชาย คนที่มันจ้างวานไอ้สามตัวนั่น ไสหัวออกชายแดนไป!!” คงพยักหน้ารับคำสั่ง แล้วจะไป “เดี๋ยว.. ไอ้สิงห์ มันเป็นไงบ้าง?”

เจ้าหน้าที่ประคองสีหนาทขึ้นรถ หนูนาตามติดด้วยความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปนั่งในรถได้ยินกชที่วอบอกเจ้าหน้าที่ “กำลังจะส่งตัวคุณสิงห์ไปโรงพยาบาล สมทบกับคนที่ไร่บัวขาวกลุ่มแรก”
หนูนาหันไปมองเล็กน้อยอย่างสงสัย แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร
สีหนาทร้องเจ็บแผล หนูนาเลยรีบหันกลับไปดูสีหนาท “คุณสิงห์..” หนูนาเข้าไปนั่งใกล้ๆ และคอยดูแล จัดท่านั่งใหม่ให้ “ดีขึ้นมั๊ยคะ” สีหนาทพยักหน้า ปวดมากแต่อดทนกัดฟันไว้ “เดี๋ยวก็จะถึงโรงพยาบาลแล้วค่ะ ทนหน่อยนะคะ”
สีหนาทพยักหน้า “ขอพิงได้มั๊ย?” สีหนาทไม่รอคำตอบ เอนศีรษะมาพิงบ่าของหนูนา หนูนาชะงักไปนิดๆ มองไปรอบๆคันรถ เจ้าหน้าที่แต่ละคนดูไม่ได้สนใจ หนูนามองสีหนาทที่พิงไหล่ตัวเองอยู่สีหน้าซีดเซียวก็สงสาร...ปล่อยให้พิงต่อไป...สีหนาทพิงหนูนาพักสู้อาการเจ็บ...ราวกับคือที่พักอันปลอดภัย
รัศมีกำลังเอนกายอย่างสบายในมุมพักผ่อนวิวสวยๆของบ้าน มีพนักงานที่เรียกมาจากรีสอร์ทมานวดผ่อนคลายให้ ที่หน้าห้องนั้น ศักดาเดินเงียบเข้ามาในมือมีซองเอกสารอยู่ ขณะที่รัศมีหลับตาพริ้มเคลิ้มสบายอยู่ พนักงานนวดหันไปเห็นศักดา ศักดาส่งสายตาให้พนักงานออกไป แล้วศักดาเดินเข้ามานวดต่อให้รัศมีเอง คลึงหนักมือขึ้นๆ จนรัศมีร้องอือในลำคอเบาๆอย่างสบาย
ศักดาก้มลงมา กระซิบบอกข้างหู “สบายมั๊ยครับ”
รัศมีชะงัก หันไป “พ่อเลี้ยง” หันมาไม่เห็นพนักงาน “เล่นอะไรของคุณ...”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/5 วันที่ 21 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ