อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/6 วันที่ 21 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/6 วันที่ 21 ธ.ค. 58

ศักดาก้มลงมา กระซิบบอกข้างหู “สบายมั๊ยครับ”
รัศมีชะงัก หันไป “พ่อเลี้ยง” หันมาไม่เห็นพนักงาน “เล่นอะไรของคุณ...”
“อยากนวดให้ว่าที่ภรรยาบ้างไม่ได้เหรอ?”
รัศมีตาพราว “คืนนี้ก็แล้วกันค่ะ ตอนนี้ไปตามเด็กกลับมาให้ฉันก่อน”
“คงยังไม่ได้หรอก ขอโทษที่ผมต้องขัดจังหวะ พอดีผมมีของมาฝาก” รัศมีแปลกใจ ศักดายื่นซองเอกสารให้ รัศมีพอเห็นเป็นซองก็ไม่อยากสนใจ แต่ศักดาเร่งเร้า “ช่วยดูก่อนนะครับ นะ?”
รัศมีรับซองมา แล้วดึงเอกสารข้างในออกมาดู จากทีแรกสีหน้าไม่สนใจ แต่เมื่อไล่อ่านก็ยิ่งเซอร์ไพร์สมาก และมากขึ้นเรื่อยๆ “นี่...” เธอไม่อยากจะเชื่อ

“หนังสือมอบกรรมสิทธิ์หุ้นโรงแรมโกลเด้นคลาส 15% พร้อมทั้งเงินปันผล สิทธิ์ในการประชุม และตำแหน่งกรรมการบริหารของโรงแรม ทั้งหมดนี้เป็นของคุณ เพียงแค่คุณเซ็นเอกสารนี่”


“แต่โครงการนี้ยังกู้ไม่ผ่านไม่ใช่เหรอคะ?”
“เรื่องกู้ มันไม่จำเป็นแล้วล่ะ ตอนนี้ผมเริ่มระดมเงินทุนจากหุ้นส่วนได้บ้างแล้ว สถานการณ์มันเปลี่ยนไป หาหุ้นส่วนอีกแค่ไม่กี่คน ก็จะเริ่มโครงการได้”
รัศมีดีใจ “ฉันนึกแล้วว่าคุณต้องทำได้ พ่อเลี้ยง คุณเก่งจริงๆ”
“ก็ตั้งแต่ผมมีคุณไงล่ะ คุณเป็นพลังให้ผมฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆไปได้ เพราะคุณนะคุณรัศ สิ่งดีๆก็เลยเกิดขึ้นแบบนี้”
รัศมียิ้มและเคลิบเคลิ้มในคำเยินยออันเลิศเลอของศักดา “ผมก็เลยอยากให้อะไรตอบแทนคุณบ้างโดยมอบหุ้นของโรงแรมให้” เขาหยิบปากกาจากเสื้อมาใส่ในมือรัศมี “ให้เกียรติ์เป็นหุ้นส่วนของผมนะครับ ทั้งหุ้นส่วนโรงแรมและหุ้นส่วนชีวิตผม”
รัศมีแพ้หมดใจ เอาปากกามาเซ็นชื่อลงไปทันที...ศักดามองลายเซ็นชื่อของรัศมีที่เซ็นลงไป ยิ้ม....รัศมีไม่ได้รู้ถึงนัยลึกลับใดๆ เซ็นเสร็จก็เข้ามากอดศักดาอย่างปลาบปลื้ม “ครั้งนี้ ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ คิดถูกจริงๆที่ฉันมาที่นี่ ที่ฉันเลือกคุณ ขอบคุณมากนะคะ... พ่อเลี้ยง...” รัศมีกอดศักดาปลาบปลื้มมาก
ศักดายิ้ม...กอดรัศมี แต่สายตามองสัญญาในมือปลื้มที่ตัวเองทำสำเร็จ

โรงพยาบาล เชียงราย ... สีหนาทอยู่ในกางเกงของทางโรงพยาบาล เห็นว่าทำแผลที่ขาเรียบร้อยแล้ว
“กล้ามเนื้ออักเสบรุนแรง และเอ็นฉีกขาดบางส่วนถึงได้ปวดมาก แต่ยังดีที่กระดูกไม่แตก ถ้าได้พัก งดออกแรง และเคลื่อนไหวน้อยๆ แข็งแรงอย่างคนไข้ไม่กี่วันก็เดินปร๋อครับ”
หนูนาพยักหน้าโล่งอก
“ขอบคุณครับหมอ ถ้าอย่างนั้นผมไม่ต้องแอดมิดใช่มั๊ยครับ?”
“ถ้าดูแลแผลดีๆ ผมว่าอยู่ที่บ้านจะหายเร็วกว่าอยู่ที่โรงพยาบาลอีกนะครับ”
ขณะที่สีหนาท หนูนาฟังหมออยู่ จุฑารัตน์ก็โผล่เข้ามา เห็นหนูนาเข้าแทบเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ “หนูนา !” สีหนาทและแพทย์มองตามเสียงทำให้จุฑารัตน์รู้ตัว “ขอโทษค่ะ” จุฑารัตน์พยายามเก็บอาการ เดินเข้ามา มองๆเห็นหนูนาดูปกติ แต่สีหนาทนอนบนเตียงผู้ป่วย สายตาห่วงหนูนามากแต่ปากต้องถามไถ่สีหนาท “คุณเป็นอะไรมากมั๊ยคะ พอดีฉันทราบข่าวจากสารวัตรกชเลยรีบมาดู”
พูดไม่ทันขาดคำ กชเดินตามเข้ามา “มาไวจริงๆ เพิ่งรู้นะว่าคุณสนิทกับคุณสิงห์เค้าขนาดนี้ นี่คุณจุ๊เค้าเป็นห่วงคุณมากเลยนะ”
จุฑารัตน์สะดุ้ง รีบแก้ตัว “เอ่อ ก็คุณสิงห์ดีกับฉันนี่” เน้นให้กชได้ยิน “สารวัตรคงไม่ค่อยมีคนดีด้วย ถึงได้รู้สึกว่ามันแปลก”
จึ้ก! กชโดนเข้าให้ สีหนาทยิ้มๆแล้วบอก “ขอบคุณครับคุณจุ๊ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งสบายมาก”
กชแขวะไม่เลิก “เอ๊ะ หรือว่ารีบมาเนี่ย เพราะว่าอยากได้ข่าว”
“ถ้าบอกว่าไม่อยาก ก็คงไม่ใช่นักข่าว แต่ว่าฉันแยกแยะได้ค่ะ คุณสิงห์เพิ่งออกมาจากป่าเหนื่อยๆ ฉันไม่กวนหรอก ฉันขอคุยกับหนูนาดีกว่า ขอตัวหนูนาได้มั๊ยคะ?”
สีหนาทชะงัก ยังไม่ทันจะตอบ จุฑารัตน์รีบจูงมือหนูนาออกไปเลย อ้าว...
“ได้ทีเลยนะ จะเป็นไรรึเปล่าครับ รายนั้นจะถามซอกแซกอะไรบ้างก็ไม่รู้”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ หนูนาก็คงบอกอะไรได้ไม่มากนักหรอก” สีหนาทหน้านิ่งขึ้น

จุฑารัตน์กอดเพื่อนแน่น แล้วก็ดันตัวเพื่อนออกมาดูให้แน่ใจ แล้วก็กอดอีกรอบ “หนูนา แกรู้มั๊ย ฉันจะบ้าตาย!!! นี่ไม่เป็นอะไรจริงๆใช่มั๊ย ใช่มั๊ย?” หนูนาพยักหน้า ... จุฑารัตน์โล่งอก “เฮ้อ ฉันนะเครียดประสาทจะกิน อยากจะไปติดป่าแทนแกซะให้รู้แล้วรู้รอด ยังจะลุ้นน้อยกว่า เพราะที่บ้านฉัน ก็ปลงแล้วที่ฉันทำตัวห่ามๆ ไม่ใช่คุณหนูอย่างแก”
“ที่บ้าน...จุ๊” หนูนาเอะใจ เสียงเข้มขึ้นทันที “นี่บอกที่บ้านฉันรึเปล่า ?”
“ก็..” จุฑารัตน์หน้าเจื่อนๆ
“ให้คุณตารู้ไม่ได้นะ ไม่งั้นคุณตาต้องห้ามฉันติดต่อกับพ่อตลอดไปแน่ๆ ไม่ได้เลยนะจุ๊!”
“ยังไม่ได้บอก แค่เกือบ....” หนูนาโล่งอก ค้อนเพื่อน ใจหายหมด “นี่ แปลว่ายังไม่ได้เคลียร์กับพ่ออีกเหรอ” หนูนาหน้าเจื่อนไป “เอ๊ะ แล้วนี่แกรู้เรื่อง น้ารามรึยัง?”
“ทำไม” หนูนาชักใจเสีย “พ่อฉันทำไม พ่อเป็นอะไรเหรอจุ๊ !!!”
ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก...หนูนา กับจุฑารัตน์เยี่ยมหน้าเข้ามา เห็นรามนอนสลบเพราะฤทธิ์ยาอยู่ มีผ้าพันแผลบริเวณต่ำกว่าไหล่ลงมา สีหน้ารามยังซีดเซียว มีสายน้ำเกลือและถุงเลือดห้อยอยู่ หนูนามองราม อึ้งและใจเสีย...โธ่พ่อ...

แพทย์ที่ผ่าตัดรามอธิบายกับขนิษฐาอยู่ เห็นขนิษฐาสีหน้าเครียดและเศร้า มีเสียงเคาะประตู และเปิดเข้ามา เห็นว่าเป็นสีหนาทใช้ไม้ค้ำแขนช่วยพยุงตัวมา “พี่สิงห์”
“พี่เพิ่งรู้เรื่องน้าราม”
“ขอโทษนะคะ น้องมัวแต่คุยกับหมออยู่ พอเชษฐ์บอกน้องก็รีบมา แล้วให้เชษฐ์กลับไปดูแลคนงานที่ไร่แทน”
สีหนาทพยักหน้า “ดีแล้ว พี่ไม่เป็นอะไรหรอก” เขาหันไปพูดกับหมอ “อาการน้ารามเป็นยังไงบ้างครับ”

ในห้องผู้ป่วย หนูนามายืนข้างเตียงของราม มองพ่อ สงสารจับใจ....
จุฑารัตน์ดูนาฬิกา “หนูนา เดี๋ยวฉันมีนัดเรื่องงาน ยังไงต้องขอตัวก่อนนะ”
“ไม่เป็นไร ไปเถอะ ฉันจะดูพ่อต่ออีกหน่อย ขอบใจนะที่บอกเรื่องพ่อ”
จุฑารัตน์พยักหน้า แล้วกอดลาเพื่อนอย่างให้กำลังใจก่อนผละไป หนูนาหันกลับมาที่ราม ค่อยๆเอื้อมไปหามือใหญ่ของราม เริ่มจากแตะที่นิ้วเบาๆเหมือนเด็กที่กล้าๆกลัวๆ เมื่อเห็นว่าพ่อไม่รู้สึกตัว ก็ค่อยกุมทั้งมือเอาไว้ พอได้สัมผัสพ่อ หนูนาก็จะร้องไห้...

สีหนาท เดินออกมากับขนิษฐาที่ตรงทางเดิน สีหน้าแค้นเคือง “พี่ต้องเอาคืนคนที่มันทำกับน้าราม!!”
“พี่สิงห์รู้รึเปล่าคะ ว่าเป็นฝีมือใคร?”
ทันใดทั้งสองคนก็หันไปเห็นอดิสรที่มากับบอดี้การ์ดสองคน คนนึงถือกระเช้าดอกไม้สีขาว สีหนาทมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาที่เห็นอดิสรที่นี่
“นึกว่าจะนอนแหม็บอยู่ในห้องซะอีก เดี้ยง! เอ่อ บาดเจ็บขนาดนี้ก็ควรจะพักนะ พอดีฉันรู้ข่าว ก็เลยมาเยี่ยม” อดิสรพยักหน้าให้คนของตัวส่งกระเช้าดอกไม้ให้ สีหนาทมองแล้วนิ่งไม่ขยับ
ขนิษฐารับเอาไว้ “ขอบคุณนะคะ” เธอแก้หน้าให้สิงห์ “ความจริงไม่ต้องก็ได้ พี่สิงห์ไม่ได้เป็นอะไรมาก”
“งั้นเหรอ? แต่ที่ผมได้ยินมา ถึงกับต้องหามกันออกมาจากป่า ถ้านานกว่านี้..อาจจะถึงขั้นพิการขาเป๋”
“หูคงไม่ดี เลยได้ยินมาผิด ฉันไม่ยอมเจ็บหรือตายง่ายๆ ถ้าคนร้ายยังไม่โดนจับ”
“ได้ยินว่าตำรวจจับคนร้ายได้แล้วไม่ใช่รึไง ?”
สีหนาทส่ายหน้า “แค่พวกรับจ้างมาอีกที ฉันมั่นใจว่าคนร้ายตัวจริงยังลอยนวล และอาจจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวๆนี้”
“นายมีศัตรูมากซะจนต้องระแวงไปทั่ว ถ้าเป็นฉัน จะเลิกโทษคนอื่น แล้วปรับปรุงตัวให้เป็นมิตรกับชาวบ้านเค้ามากขึ้น จะได้ไม่ต้องเจอแบบนี้”
สีหนาทขบกรามแค้นมาก ขนิษฐารีบเปลี่ยนเรื่อง “ไปเยี่ยมน้ารามกันดีกว่าค่ะ ตอนนี้อาจจะฟื้นแล้ว ขอตัวนะคะ”
อดิสรกัดไม่ปล่อย “นายรามบาดเจ็บ?” เขาทำหน้ายียวน “แล้วตายรึเปล่า ?”
สีหนาททิ้งที่เท้าแขน พรวดเข้าไปหาอดิสรทันที การ์ดรีบเข้ามากัน จะผลักสีหนาท!! แต่อดิสรโบกมือห้ามไว้ แต่
เพราะเห็นว่าเป็นโรงพยาบาล สีหนาทเลยหยุดอยู่แค่ตรงหน้าอดิสร “อย่าลำเลิกน้ารามอีกแม้แต่คำเดียว พวกที่ถนัดแต่เห่าลับหลัง เทียบไม่ได้กับคนที่กล้าตายแทนคนอื่น! เอาเวลาไปคิดคำพูด เตรียมตอบคำถามตำรวจให้ดีเถอะ!”
อดิสรชะงัก.. อยากจะโต้ แต่ขนิษฐามาขวางเลย “ขอตัวก่อนค่ะ พี่สิงห์ ถ้าช้าเดี๋ยวไม่ได้เยี่ยมนะคะ” ขนิษฐาพาสีหนาทออกมา แล้วจะไปเก็บไม้ค้ำแขนให้ แต่อดิสรก้มเก็บให้ก่อน
อดิสรบอกกับขนิษฐา “เตือนพี่ชายคุณให้หัดมีมารยาทกว่านี้ ถ้าไม่อยากจะโชคร้ายอีก!”
ขนิษฐารับไม้เท้าแขนมาจากอดิสร พูดไม่ออก อดิสรเดินไปพร้อมการ์ด ยิ้มเยาะ สีหนาทไม่พอใจมาก!

หนูนาเกาะกุมมือรามไว้ อีกแขนก็กอดแขนพ่อน้ำตาปริ่ม
เธอคิดถึงพ่อในวัยหนุ่ม เล่นเหวี่ยงตัวหนูนาขึ้นลง สนุกสนาน หนูนาหัวเราะเอิ๊กอ๊ากและกอดพ่ออย่างอบอุ่น รามให้หนูนาขี่คอ ไม่ก็อุ้มเหวี่ยงไปมา คือภาพความทรงจำของพ่อลูกที่ใกล้ชิดกันอย่างมาก
แต่เมื่อนึกถึงพ่อที่เฉยชาใส่ หนูนาก็สะอื้นฮั่ก กอดพ่อแน่น มีแต่ตอนที่พ่อไม่รู้สึกตัวเท่านั้น เธอถึงจะกอดพ่อแบบนี้ได้...พ่อ พ่อจ๋า..
หนูนากำลังสะอื้น ตอนนั้นเอง แขนของรามค่อยๆขยับ...หนูนารู้สึกได้ ปาดน้ำตาเงยหน้ามอง เห็นรามขยับกาย ค่อยๆปรือตาตื่น “พ่อ” ด้วยความดีใจหนูนาพูดโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด
รามซึ่งเพิ่งฟื้น ตายังปรือ ชะงัก เหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง แทนสายตารามเห็นใบหน้าของผู้หญิงสาวดูเลือนราง
หนูนาตื้นตันใจ กำลังจะเรียกอีก “พะ..”
แอ๊ดดดด... เสียงประตูเปิดจากด้านหลัง สีหนาทและขนิษฐาเดินเข้ามา หนูนาเห็นอย่างนั้นรีบผละออกห่างราม
ขนิษฐามองตรงมาที่ราม เห็นฟื้นแล้ว ดีใจ “น้าราม ฟื้นแล้วค่ะพี่สิงห์”
สองคนรีบเข้ามาดูราม สีหนาทเหลือบมองหนูนานิดๆ แต่ยังไม่ทันถามอะไร เข้าไปดูรามก่อน หนูนาจำต้องกระเถิบห่างเตียงพ่อออกมา... รามยังมึนๆอยู่และเข้าใจว่าหนูนามาพร้อมกัน
“คุณสิงห์ คุณน้อง...” เขาเหลือบไปเห็นทีหลัง “หนูนา..”
หนูนายืนอยู่ห่างออกมา ยืนมองรามตาปรอย....
“อย่าเพิ่งขยับมากนะครับ หมอเพิ่งผ่าเอากระสุนออกให้”
รามเหลือบมองแผล แล้วพยักหน้า ขนิษฐารีบเอาผ้าห่มที่ร่นลงมาคลุมตัวให้ราม หนูนามองพ่อ อยากจะอยู่ตรงนั้น ข้างๆรามเหลือเกิน
บ้านวรรณพาณิช
“ยัยนายังไม่ติดต่อมาอีกเลยงั้นเหรอ !” วรรณเพิ่งกลับมาจากธนาคาร ลูกจันท์กำลังถอดสูทให้ วรรณบ่นอย่างไม่พอใจ “นี่ขนาดฉันบอกจะขึ้นไปรับ ทำไมถึงได้เหลวไหลอย่างนี้!”
“หรือบางที จะมีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ?”
วรรณหงุดหงิด เริ่มพาล “ฉันคงคิดผิด ที่ปล่อยยัยนาไปหาฝ่ายนั้น ก็ไม่นึกว่ามันจะติดต่อกันยากเย็นแบบนี้” ทั้งวรรณและอรุณีเริ่มไม่สบายใจ “จะทำยังไงกับมันดีเนี่ย!”

หนูนามองดูพ่อห่างออกมาอย่างเศร้าสร้อย....
สีหนาทบอกรามอย่างสำนึกคุณจริงๆ “ผมขอบคุณน้ารามมากนะครับ” แล้วสีหนาทยกมือขึ้น ไหว้ราม รามถึงกับอึ้ง
“คุณ! คุณสิงห์ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ผมเป็นลูกน้องของคุณ ก็แค่ทำไปตามหน้าที่”
“น้ารามเสี่ยงชีวิตเพื่อผม ก็เหมือนกับญาติของผมคนนึง ถ้าผมไม่ไหว้คนอย่างน้า แล้วผมควรจะไหว้ใคร”
รามอึ้งไป ตื้นตันในอก แม้ยังเกรงใจ ไม่อยากจะยอมรับเกียรติ์ที่สีหนาทให้ก็ตาม
ขนิษฐาซึ้งใจ “น้องก็ขอบคุณน้าราม ที่ช่วยตามพี่สิงห์กลับมาได้ และขอบคุณที่กลับมาตามสัญญา”
“ครับ..”
“คืนนี้พยาบาลจะมาดูแลนะคะ เพราะเพิ่งผ่าตัดเสร็จ แต่พรุ่งนี้ ..น้องขอมาดูแลน้ารามนะคะพี่สิงห์”
หนูนาอึ้งไปทันที รู้สึกเหมือนทำจังหวะสำคัญหล่นหาย
“เอาสิ ดีเหมือนกัน ถ้าเป็นน้องล่ะก็ไว้ใจได้”
รามเกรงใจ “เอ่อ แต่ผมว่าคุณน้องไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมอยู่ได้”
หนูนาถือโอกาสขอเลย “ฉันขอดูแลน้ารามเองค่ะ คุณน้องน่าจะมีงานเยอะ ให้ฉันดูแลน้ารามเถอะค่ะ”
สีหนาท ขนิษฐาต่างชะงักกันไป หนูนามองรามด้วยสายตาเป็นห่วงมาก สีหนาทรู้สึกตัวชาที่หนูนามาขอดูแลรามต่อหน้า แม้จะเคารพรามมาก แต่ก็อดไม่พอใจหนูนาไม่ได้ “ให้คุณน้องทำน่ะดีแล้ว เธอดูแลคนป่วยเป็นรึไง เคยดูแลพยาบาลใครมาบ้าง”
“เอ่อ อย่างตอนอยู่ในป่า ฉันก็..ดูแลคุณ”
“มันไม่เหมือนกัน ฉันแค่ขาอักเสบ แต่น้ารามเค้าเป็นแผลผ่าตัด เคยดูแลญาติหรือใครที่ผ่าตัดมั๊ยล่ะ”
“ไม่เคยค่ะ แต่ว่า พยาบาลก็อยู่”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/6 วันที่ 21 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ