อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/4 วันที่ 22 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/4 วันที่ 22 ธ.ค. 58

รามรู้สึกได้ว่ามีคนมา หันไปมอง หนูนาจึงค่อยหันตาม แล้วท่าทีเปลี่ยนเป็นสำรวมขึ้นกว่าเดิม
“ผมกับยัยน้องมาเยี่ยมครับ นึกว่าจะมาเป็นรายแรก แต่โดนคนตัดหน้าซะแล้ว”
หนูนาเกรงใจหน่อยๆ “คุณเชษฐ์บอกคุณรึยังคะ ว่าฉันขอลางาน”
สีหนาทเสียงนิ่ง และแข็งขึ้น “บอก”
หนูนาฟังแล้วค่อยโล่งอก... ขณะที่สีหนาทตอบนั้น กลับหน้าตึงมากขึ้น หนูนาไม่รู้ตัว กุลีกุจอช่วยรับดอกไม้มาจากขนิษฐา สีหนาทมองหนูนา สายตาบ่งบอกความปั่นป่วนในอารมณ์ชัด!

หนูนาไปเบิกแจกันใบใหญ่ที่เคาน์เตอร์ นางพยาบาลเอามาให้ “ไซส์นี้ใช้ได้มั๊ยคะ”


“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” หนูนาหยิบแจกันและเดินมาตรงมุมทางเดิน พอโผล่หน้าออกมาก็ต้องตกใจที่สีหนาทมาดักคอยอยู่ หน้าตึง ซีเรียสมาก “คุณ...มีอะไรเหรอคะ?”
“ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องลางานด้วย แค่รอมาพร้อมกับฉันกับยัยน้อง จะรอไม่ได้เลยรึไง”
“ฉันออกมาหาคุณตา จะบอกได้ยังไงล่ะ” หนูนาคิดในใจแล้วพูดออกเสียงแค่ “ฉันเห็นว่าเมื่อวานนี้ เราเคลียร์งานไปได้เยอะแล้ว ถ้าฉันลา..คงไม่เป็นไร”
“นี่เธอ อยากจะรีบมาเยี่ยมน้ารามเค้ามากขนาดนี้เลยเหรอ?”
หนูนาอึกอัก แต่ยอมรับไป “ค่ะ ก็...ฉันเป็นห่วงน้าราม”
สีหนาทอึ้ง หนูนาเห็นสีหน้าสตั๊นท์ไปของสีหนาท ทำอะไรไม่ถูกก็รีบเดินต่อ
“ไม่ใช่แค่นั้นล่ะมั๊ง” หนูนาชะงักกึ้ก สีหนาทมาตรงหน้า “น้ารามเค้าก็ปลอดภัยดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ที่เธอทำแบบนี้ เพราะอยากจะอยู่กับน้ารามเค้าสองต่อสองมากกว่า”
หนูนาอึ้งไปกับคำกล่าวหาของสีหนาท

ขนิษฐาจัดอาหารให้ราม ใจลอย เกือบจะทำฝาปิ่นโตหล่น รามต้องเตือน “คุณน้อง ระวังครับ” ขนิษฐาชะงัก ค่อยได้สติขึ้น “คุณน้องเป็นอะไรรึเปล่าครับ ดูเหม่อๆ...”
ขนิษฐาฟังแล้วเยาะตัวเอง “น้องโดนคนป่วยทักซะแล้ว...” เธออดรนทนไม่ไหวจึงหยั่งเชิง “หนูนาดูเป็นห่วงน้ารามมากเลยนะคะ อุตส่าห์ลางานมาเยี่ยมแต่เช้า”
รามส่ายหน้า “... ความจริงไม่น่าจะต้องวุ่นวายเลย” แต่รามกลับอมยิ้ม
ขนิษฐาเห็นอาการของราม ใจแปลบขึ้น! “ปกติน้าราม มักจะรำคาญตอนมีคนมายุ่งมากๆ น้องหมายถึง..พวกผู้หญิงในไร่เรา แต่กับหนูนา น้ารามดู...ไม่รำคาญเลยนะคะ”
รามชะงักไปที่ขนิษฐาพูดแบบนี้ขึ้นมา แต่ก็ยอมรับ “ผมก็เคยดุแกบ้างเหมือนกัน โชคดีที่แกไม่โกรธ หนูนาแกเป็นเด็กดี น่ารักนะครับ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ”
ขนิษฐาจึ้กในอก เมื่อรามพูดถึงหนูนาด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลายและแสนจะอ่อนโยนแบบนั้น

หนูนาอึ้งกับคำกล่าวหานั้น ที่กระแทกมาพร้อมกับความขัดเคืองของสีหนาท หนูนาแทบจะพูดไม่ออก แล้วก็ตอบไปอย่างประชด “ถ้าคุณจะคิดอย่างนั้น ก็ช่วยไม่ได้” หนูนารู้สึกแย่ขึ้นมากับสีหน้า ท่าทางและคำพูดของสีหนาท หันหน้าจะเดินหนี
“แล้วเธอจะให้ฉันคิดแบบไหน” เขารั้งตัวหนูนากลับมา “บอกฉันสิ ว่าเธอทำแบบนี้ รีบแจ้นมาหาน้าราม มาอยู่กับเค้าสองต่อสองแบบนี้ จะให้ฉันคิดแบบไหน”
“คุณสิงห์ คุณเป็นอะไรของคุณ” คนเดินผ่านมาเริ่มมอง หนูนาเห็นสายตาคน รีบผละตัวออกห่าง ย้ำกับสีหนาท “ฉันแค่มาหาน้าราม ไม่ได้ทำอะไรผิด! คุณต่างหากไม่มีสิทธิ์ จะมาพูดกับฉันแบบนี้ ถึงคุณจะเป็นเจ้านายฉัน แต่ฉันจะใช้เวลาส่วนตัวทำอะไร มันก็เป็นเรื่องของฉัน”
สีหนาทอึ้ง หนูนารีบเดินหนี สีหนาทยังคุยไม่จบ จะตาม แต่คนเริ่มมองๆ พอเห็นสายตาคนก็ได้สติ ยอมปล่อยมือตกลงที่ข้างตัว...
ขนิษฐาสีหน้ายิ่งย่ำแย่ลง
“คุณน้องดูเครียดนะครับ มาดูแลผมแบบนี้ คุณคงจะเหนื่อย ถ้ายังไง... คุณน้อง” รามพูดด้วยความเกรงใจ “ไม่ต้องลำบากมาเองก็ได้นะครับ”
ความอดทนของขนิษฐาขาดผึงลงทันที “ทำไมคะ ? น้ารามอึดอัด รำคาญน้องเหรอคะ?”
“เอ่อ เปล่านะครับ ..ผมแค่...เกรงใจคุณน้อง ผมไม่อยากให้คุณน้องต้องลำบากเพราะผม”
“น้องเคยพูดสักคำเหรอคะ ว่าน้องลำบาก ไม่อยากจะมาดูแลน้าราม”
รามอึ้งไป ไม่รู้ว่าทำอะไรให้ขนิษฐาโกรธ “คือ ผม..ผมขอโทษนะครับ ถ้าผมพูดอะไรผิด ผมแค่ ไม่อยากเป็นภาระของคุณน้อง”
“น้องขอได้มั๊ยคะ ว่าเลิกเกรงใจน้องสักที”
รามอึ้งกับอารมณ์ที่เข้นข้นขึ้นมาของขนิษฐา ยิ่งไม่เข้าใจมากๆว่าทำผิดตรงไหน “เอ่อ..ผม”
“น้องขอได้ไหมคะ” เธอวอนขอ ก้าวออกจากขีดคั่นของตัวเองมา “น้อง...ไม่เคยขออะไรใครแบบนี้มาก่อน.. แต่น้องขอ..ขอให้น้าราม อย่าพูดว่าเกรงใจน้องอีก..อย่าพูดเหมือนกับน้องเป็น...เป็นคนอื่น ให้น้องรู้สึก..เหมือน” ขนิษฐาอึดอัด อยากจะพูดออกไปเหลือเกิน..
ประตูเปิดออก หนูนาเดินกลับเข้ามาพร้อมแจกันที่ไปเอามา “ได้แล้วค่ะ” ทันทีที่หนูนาเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆระหว่างขนิษฐากับราม
ขนิษฐาคืนสติ พยายามทำตัวปกติ “ขอบใจจ้ะ เดี๋ยวฉันค่อยมาจัด” เธอเดินออกไปเลย
หนูนามองตามขนิษฐา ถามราม “คุณน้อง..ดูแปลกๆนะคะ เธอเป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

หน้าห้องขนิษฐารีบเดินออกมา ไม่ทันมองทางเกือบชนเข้ากับสีหนาท
“ยัยน้อง...ทำไมเดินเหม่อแบบนี้ ?”
“พี่สิงห์” เธอชะงักไป เมื่อเห็นสีหนาท
“เป็นอะไรรึเปล่า?”
ขนิษฐาความรู้สึกเอ่อล้น แต่ก็พูดไม่ได้ ส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ น้องขอไปห้องน้ำหน่อย” ขนิษฐารีบเดินไป
สีหนาทมองตามหลัง รู้สึกว่าขนิษฐามีอาการแปลกๆชอบกล...แล้วสีหนาทมองไปที่ประตูห้องผู้ป่วย ถอนใจออกมา เรื่องตัวเองก็ยังไม่เคลียร์..

รามบอกหนูนา สีหน้าไม่สบายใจ “น้าคงเผลอพูดอะไรไม่ดี ทำให้คุณน้องเธอไม่สบายใจ”
หนูนามองราม รู้สึกเห็นใจ “...ขอโทษเธอดีมั๊ยคะ”
รามถอนใจ บอกหนูนา “หนูเลยพลอยไม่สบายใจไปด้วย ไม่เป็นไรหรอกนะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” รามบอกให้หนูนาคลายใจ แต่หนูนาก็ยังรู้สึกกังวลแทนราม
ขนิษฐาหลบมาทำใจอยู่ในสวนของโรงพยาบาล ขณะคิดถึงคำพูดของราม
“หนูนาแกเป็นเด็กดี น่ารักนะครับ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ
ขนิษฐาสีหน้าเจ็บปวด แล้วก็นึกถึงสิ่งที่ตัวเองโพล่งออกไป
“น้องขอได้มั๊ยคะ ว่าเลิกเกรงใจน้องสักที”
เธอวอนขอ ก้าวออกจากขีดคั่นของตัวเองมา “น้อง...ไม่เคยขออะไรใครแบบนี้มาก่อน.. แต่น้องขอ..ขอให้น้าราม อย่าพูดว่าเกรงใจน้องอีก..อย่าพูดเหมือนกับน้องเป็น...เป็นคนอื่น ให้น้องรู้สึก..เหมือน”
สีหน้าขนิษฐาเต็มไปด้วยความบีบคั้น อัดอั้น
“เหมือนไม่เคย...อยู่ในสายตาน้ารามเลย...”
ขนิษฐาส่ายหน้า รู้สึกท้อ รู้สึกแพ้ และรู้สึกอายเหลือเกิน

“ได้ยินว่าเจ้าสัววรรณมาประชุมที่โรงแรม เมื่อเช้านี้”
รัศมีเพิ่งกลับมาถึง นั่งที่โต๊ะน้ำชา ด้านหลังเห็นเด็กถือถุงช็อปปิ้งกำลังเดินเอาไปเก็บให้ รัศมีชะงักเล็กน้อย ก่อนบอก “ค่ะ เมื่อตอนสายๆ ฉันไปพบคุณพ่อมา”
ศักดาคิด แววตากังวลขึ้น “แล้วยังงี้คุณ..ได้บอกท่าน เรื่อง...” รัศมีมอง สงสัยว่าศักดาจะถามอะไร “เรื่องหุ้นที่ผมยกให้คุณรึเปล่า”
รัศมีชะงักไปที่ศักดาถามถึงเรื่องนี้ แล้วรีบแก้ตัว “ไม่ใช่ฉันไม่อยากบอกท่านนะคะ ว่าคุณน่ะ..ดีกับฉันแค่ไหน แต่คุณพ่อดูยุ่งๆ มีเวลาคุยกันแค่แป๊บเดียว”
ศักดาโล่งอก “ไม่เป็นไรคุณรัศ คุณทำถูกแล้ว” รัศมีแปลกใจ “คือ..มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอก แต่ผมอยากให้เราบอกท่านเมื่อโครงการเป็นรูปเป็นร่างกว่านี้ก่อน จะได้ไม่มีใครมาดูถูกเอาได้ เอาเป็นว่าเราเก็บเป็นความลับกับทางครอบครัวคุณไว้ก่อนนะครับ พอโครงการสำเร็จ คุณและผม เราค่อยประกาศให้ทุกๆคนรู้ ให้เค้ายินดีกับเราตอนนั้นจะดีกว่า” ศักดากุมมือรัศมี ยิ้มหวานให้...รัศมียิ้ม ไม่ทันคิดและติดใจอะไรกับเหตุผลของศักดา

“ถ้าให้ไอ้แก่นั่นรู้ มีหวังจบเห่!” ศักดาบ่นกับอดิสร ขณะที่เล่นพูลอยู่ด้วยกัน “หูตามันแพรวพราวขนาดนั้น มันต้องสงสัยแน่ๆว่าเรื่องอะไรฉันจะแบ่งหุ้นให้ลูกสาวมัน”
“พ่อคุมคุณนายไว้ให้ดีๆเถอะ จะปิดปากอยู่รึเปล่า” อดิสรเอากบเหลาไม้คิวไปพลางบอก
“ไม่ต้องห่วง ฉันเอาอยู่น่ะ” ศักดาพูดพลางเล็งหาทิศ แล้วแทงลูกลงไปอย่างนิ่มๆ ศักดายิ้มพอใจกับตัวเอง

รถของขนิษฐามาจอดที่ไร่บัวขาว ทุกคนทยอยลงจากรถอย่างเงียบๆเพราะต่างมีประเด็นกันอยู่ในใจ สีหนาทเหลือบมองหนูนาครุ่นคิด ขนิษฐาใจลอย
หนูนาเมื่อเห็นขนิษฐากำลังจะเดินขึ้นเรือน ก็รีบเข้าไปหา “คุณน้องคะ” ขนิษฐาชะงักมองหนูนาว่ามีอะไร “คือ..ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่.. น้ารามดูไม่สบายใจที่ทำให้คุณน้องโกรธ..” สีหนาทซึ่งเดินมาทีหลัง มองและฟังอย่างสนใจขึ้นมา “คุณน้องอย่าโกรธเลยนะคะ น้ารามไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ ตอนที่บอกหนูนาว่าเผลอทำให้คุณน้องโกรธ ท่าทางน้ารามเสียใจจริงๆ”
ขนิษฐายิ่งฟัง ก็ยิ่งปั่นป่วน “นี่น้าราม ให้เธอมาคุยกับฉันงั้นเหรอ?”
“เอ่อ เปล่าค่ะ แต่...หนูนา เป็นห่วง” กระแสเสียงและสายตาที่แสดงออกมาบอกให้รู้ว่าหนูนาห่วงใยรามมาก
ขนิษฐาฟังหนูนาแล้วยิ่งเจ็บ จุก...จนแทบพูดไม่ออก
สีหนาทยืนมองอยู่ ก็รู้สึกลูกคลื่นก่อตัวในท้อง ปั่นป่วน ไม่ต่างจากขนิษฐานัก
“ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่..เครียดๆเรื่องอื่น”
“จริงนะคะ น้ารามน่ะเกรงใจคุณน้องมาก” ขนิษฐายิ่งฟังคำนี้ก็ยิ่งจี๊ด “ถ้ารู้ว่าคุณน้องไม่โกรธแล้ว คงจะสบายใจ”
ขนิษฐาฝืนพยักหน้าให้หนูนา แต่เมื่อหันหลังริมฝีปากเหยียดอย่างเศร้า...รีบก้าวขึ้นเรือน
หนูนาหันกลับมา กำลังจะเดินไป
“เป็นห่วงน้ารามจังเลยนะ” หนูนาชะงัก เห็นว่าสีหนาทเริ่มอีกแล้ว ไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วย ก็รีบเดินห่างออกไป

หนูนาเดินๆไป แล้วได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา สีหน้าเข้มขึ้นไม่พอใจ รีบก้าวเร็วกว่าเดิม เสียงฝีเท้ายังตามมาติดๆ หนูนาก็ยังเร่งฝีเท้าหนี แล้วชายเสื้อด้านหลังก็ถูกดึงไว้ จนเซ
“ว๊ายย!” เธอหันขวับ “จะบ้าเหรอคุณ อยู่ๆมาดึงเสื้อ ถ้าเสื้อผ้าฉันขาดไปจะทำยังไง”
“เธอโกหกฉัน” หนูนาชะงักกึ้ก กับคำนั้นของสีหนาท หน้าอึ้งไปทันที ปากพะงาบๆเหมือนจะขาดอากาศหายใจ “ใช่ เธอมีสิทธิ์จะไปเยี่ยมใครก็ได้ แต่ไม่มีสิทธิ์โกหก”
หนูนาหน้าซีด แต่พยายามใจสู้ “ฉันไปโกหกคุณเมื่อไหร่ ?”
“เธอเคยบอกฉัน ว่าไม่คิดอะไรกับน้าราม แต่พอฉันเผลอทีไร เธอก็ไปหาน้ารามทุกที แถมยังทำท่าเป็นห่วงเป็นใยเค้าเหลือเกิน พยายามเอาใจเค้าเหลือเกิน เธอกำลังเล่นเกมอะไรของเธออยู่ หา หนูนา?”
หนูนาอ้าปากค้าง ก่อนเถียงแทบดิ้น! “เล่นเกม ? ฉันไม่ได้เล่นอะไรทั้งนั้น”
“ก็เล่นเกมโปรยเสน่ห์ไง ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉันขอเตือนเธออีกแค่ครั้งเดียว ถ้าไม่อยากจะเสียใจ อยู่ให้ห่างๆจากน้ารามไว้”
หนูนาอยากจะดิ้นตายที่โดนห้ามแบบนี้ “ไม่! คุณไม่เข้าใจ”
“เธอต่างหากที่ไม่เข้าใจ น้ารามน่ะชีวิตเค้าเคยถูกทำลายมาแล้ว ฉันไม่อยากเห็นเค้าต้องเจ็บซ้ำสองเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของเด็กอย่างเธอ”
“ฉันรู้ว่าฉันทำอะไร ฉันไม่มีวันทำร้ายน้าราม ไม่มีวัน คุณเป็นนายจ้างฉันก็จริง แต่คุณมีสิทธิ์แค่สั่งงาน ไม่มีสิทธิ์มาห้ามเรื่องส่วนตัวของฉัน รู้เอาไว้ด้วย” สีหนาทอึ้ง หนูนาพูดเสร็จ ก็หันขวับ จะรีบไปจากสีหนาท
สีหนาทคว้าแขนหนูนาไว้ หึงเต็มสูบ “ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเธอกำลังยั่วคนงานที่ดีที่สุดของฉัน เธอกำลังทำให้ไร่นี้มันวุ่นวาย วุ่นวายจนจะแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว” เขาเขย่าไหล่บางทั้งสองของหนูนา “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมผู้หญิงอย่างเธอ ถึงชอบคนแก่ ห๊ะ!!”
“คุณ!” หนูนาดิ้น ผลักสีหนาทออกอย่างแรง “บ้า คิดอกุศล ฉันบอกคุณแล้วว่าไม่ได้คิดกับน้ารามแบบนั้น”
“เธอเห็นว่าฉันตาบอดเหรอไง ออเซาะออดอ้อนน้ารามเค้าซะขนาดนั้น แล้วจะบอกว่าไม่คิดอะไรเนี่ยนะ!”
“คุณตัดสินอะไรเอาไว้ในใจ ก็เห็นแต่แบบนั้นแหละ! แต่ฉันไม่ได้คิด ทุกอย่างที่ฉันทำไป เพราะฉัน...” เธอโพล่งออกมา “รัก ฉันรักน้าราม !!!”
เหมือนด้ายที่ตึงในใจของสีหนาทขาดออก มือใหญ่ที่จับไหล่บางไว้ พลันคลายออกด้วยความคาดไม่ถึง สีหนาทแทบจะซวนเซ...กับคำตอบของหนูนา

คนงานที่เลิกจากงานไร่ทยอยเดินไปยังโรงอาหาร ท่าทางเหนื่อยๆ เบื่อๆ เซ็งๆ กระจิบเร่งเพ๊อะ “เดินเร็วๆสิ เดี๋ยวแกต้องช่วยฉันทำน้ำแกงไปให้น้ารามด้วยนะ”
เพ๊อะเซ็งและเหนื่อย “โอย ผัวฉันไม่ใช่ ผัวพี่ ก็ไม่ใช่”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/4 วันที่ 22 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ