อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/6 วันที่ 22 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/6 วันที่ 22 ธ.ค. 58

สีหนาทเห็นรามขอจริงจัง ก็ชะงักไปเอาไงดี บุญตาก็เลยเดินลงมาจากเรือน ท่าชักจะเหนื่อย
ขนิษฐาหันไปห้ามบุญตา “ไม่ต้อง!” บุญตาชะงัก “ ยกกระเป๋าน้ารามขึ้นไปเก็บ” อ้าว รามจะทัดทาน “น้องเคยบอกแล้วว่าน้ารามไม่ใช่ภาระ”
“เอ่อ แต่ว่าผม เกรง....”
ขนิษฐาจ้องหน้ารามทันทีก่อนจะทันพูดว่า “เกรงใจ” รามอึ้งไป แล้วนึกถึงวันนั้น
“น้องขอได้มั้ยคะ ว่าเลิกเกรงใจน้องสักที”
ทีนี้รามจะพูดก็พูดไม่ออก...

ขนิษฐาตัดบทกับบุญตาเลย “ยังไม่รีบเอาขึ้นไปอีก” บุญตาหน้าเอ๋อ และรีบขนกระเป๋ากลับขึ้นไป
“น้ารามอยู่ที่เรือนใหญ่ดีแล้วค่ะ หนูนาจะมาช่วยดูแลน้ารามด้วยอีกคน”


สีหนาทถึงเคลียร์แล้ว แต่ยังอดหึงไม่ได้ มาแทรกระหว่างหนูนากับราม “มาได้ แต่อย่าลืมว่าต้องทำงานให้เสร็จก่อน ช่วงนี้งานเยอะซะด้วย แล้วไว้ผมกับหนูนาจะแวะไปคุยด้วยนะครับน้าราม”
“ครับ...” รามยิ้มๆให้ เห็นอาการสีหนาทแล้วคิดว่าเข้าใจนะ
หนูนาหน้างอเบาๆ อีตานี่...ขัดจังหวะตลอด! สีหนาทพยักหน้าให้รีบตามมาแล้วเดินนำไปที่รถ หนูนาจำใจเดินตามไปหน้าหงิก!!

หนูนาเดินตามสีหนาทมาที่รถ แต่ตาคอยมองราม ซึ่งกำลังขึ้นเรือนไป ... สีหนาท เห็นสายตาหนูนาก็บอก “ยังไม่รีบขึ้นรถอีก?” หนูนาถอนใจ เซ็ง จะก้าวขึ้นรถ ..... มือถือสีหนาทดังขึ้น สีหนาทกดรับ “ฤกษ์” เจ้าของไร่สักที่ไร่กำลังย่ำแย่ซึ่งเคยเจอกับสีหนาทในงานสัมมนา โทรมาหา“ครับ ใช่ครับ คุณฤกษ์ จำได้สิครับ” เขาฟังๆ หน้าเครียดลงนิด ครุ่นคิดแล้วบอก “ได้ครับ ผมไปได้ งานที่ไร่? อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ยุ่งเท่าไหร่”
อ้าว หนูนาได้ยิน เหวอ ก็บอกเราว่ายุ่ง!
สีหนาทบอกคนงานให้ขนกล้าไผ่ และกล้ากฐิน เทพาใส่ท้ายรถ หนูนาเลียบๆเคียงๆถาม “นี่เราจะไปไหนเหรอคะ?”
“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้” สีหนาทไม่ตอบอะไรมาก และไปช่วยคนงานขนด้วย
หนูนาบ่นคนเดียว “แล้วบอกว่างานยุ่ง ! กลับไปหาพ่อได้มั้ยเนี่ย” หนูนา ขัดใจ!

สวนสักอีกแห่งหนึ่ง เห็นต้นสักยังเล็กกว่าไร่ของสีหนาท นายฤกษ์ขอบใจสีหนาทยกใหญ่ ด้านหลังญาติๆได้มาช่วยกันขนกล้าต้นไผ่กิมซุง กล้าต้นกฐิน และต้นเทพาไป
“ขอบคุณนะครับคุณสิงห์ ที่ช่วยผมขนาดนี้ ตัดสางก็ส่งคนมาช่วย นี่ยังเอากล้าไม้มาลงให้อีก”
“ไม่เป็นไร อดทนหน่อยนะครับ ระหว่างรอสักโต ปลูกไผ่กิมซุงแซมในไร่ หกเดือนก็ตัดขายได้ มีกำไรกว่ารอสักอย่างเดียว”
“ผมเห็นเค้าทำมากันยังไง ก็ทำต่อยังงั้น ไม่รู้เลยว่าปลูกด้วยกันได้”
สีหนาทพูดไปพลาง เดินคุยและอธิบายกับฤกษ์ คุยกันในอิริยาบถง่ายๆ หนูนาคอยเดินตามและฟังไปด้วย “ได้สิ ก็คล้ายกับต้นสักในป่าธรรมชาตินั่นแหละ ที่ป่าสักกับป่าไผ่เค้าอยู่ด้วยกัน อย่างกฐิน เทพา หรือพวกพืชตระกูลถั่วก็ช่วยตรึงแร่ธาตุในดิน ปลูกด้วยกันสักจะสมบูรณ์ขึ้น แล้วคุณก็ตัดพวกนี้ไปทำฟืนได้ ไผ่ก็ขายได้ ได้ประโยชน์ทั้งสองทางเลย”
ฤกษ์พยักหน้า สีหน้ามีความหวังขึ้น หนูนามองสีหนาทอย่างชื่นชม รู้สึกได้ถึงบรรยากาศดี๊ดีในตอนนี้...

หน้าเรือนใหญ่ ก้อนและคนงานเพิ่งผละจากงานมา สภาพโทรมเหงื่อ หน้าตาร้อนใจกัน
“คุณสิงห์ครับ คุณสิงห์!”
ไข่เดินมารับหน้าแทน “คุณสิงห์ยังบ่กลับเจ้า มีอะไรกันน่ะเจ้า”
“รถแทรกเตอร์ลากไม้มีปัญหาน่ะป้า ต้องส่งไม้ให้ลูกค้าภายในวันนี้ซะด้วย เพิ่งทำไปได้ไม่เท่าไหร่เอง”
ไข่หน้าเสีย อ้าว แล้วทำไงดี รามซึ่งได้ยินเสียงโหวกเหวกเดินออกมาดู “ตามช่างรึยัง”
“ตามแล้วครับ แต่ช่างเข้าเมืองผมก็เลยลองมาตามนาย บางทีนายอาจจะรู้วิธีแก้” ก้อนเกาหัว “แต่นายก็ไม่อยู่อีก! ผมโทรตามนายดีมั๊ยครับ?”
รามคิด

ขนิษฐานำบุญตาซึ่งถือถาดอาหารเที่ยงมา เข้ามาในห้องพักที่จัดไว้สำหรับราม แล้วก็แปลกใจ “เอ๊ะ น้ารามไปไหน?” ขนิษฐา และบุญตาต่างแปลกใจกัน

เครื่องแทร็กเตอร์สตาร์ทติด แต่ควันดำออกมาเต็มไปหมด ก้อนตาโตขึ้น คนงานพากันร้อง “ติดแล้วๆ”
“โอ้โห เมื่อกี๊สตาร์ทอยู่ตั้งนาน ไม่ติดเลยนะครับเนี่ย รู้งี้น่าจะไปตามคุณรามตั้งนานแล้ว”
รามส่ายหน้า “สตาร์ทติดก็จริง แต่ต้องเร่งเครื่องตั้งนาน แล้วดูควันที่ออกมาสิ”
“ถ้ายังงี้จะเป็นอะไรมั๊ยครับ”
“ฉันเดาว่าหัวเผาอาจจะมีปัญหา เดี๋ยวฉันจะลองสตาร์ทนะ ให้ใครลองจับดูที่ฝาสูบ ถ้าสูบไหนไม่อุ่นแปลว่าหัวเผาสูบนั้นอาจจะขาด ถ้าเย็นทุกสูบต้องเช็คสายไฟดู”
ก้อนพยักหน้า และให้ลูกน้องคอยเป็นลูกมือให้ราม ระหว่างที่ง่วนเช็คเครื่องกันอยู่ ขนิษฐาเดินหน้าเริ่ดมา “ทำอะไรกันอยู่เหรอคะ”
“คุณน้อง กำลังเช็ครถครับ คุณรามมาช่วยชีวิตพวกเราไว้ได้พอดี” ก้อนบอก
ขนิษฐาแรงเลย “น้าราม หมอสั่งยังไม่ให้ทำงานนะคะ”
ก้อนและคนงานพากันเหวอๆไป
“แค่มาช่วยเช็คเครื่องนิดหน่อยเองครับ ไม่กระเทือนหรอกครับ” รามไม่ได้แคร์บาดแผลเล๊ย บอกก้อน “สูบไม่อุ่นเลย ฉันจะลองเช็คสายไฟดู”
“น้ารามคะ แต่หมอบอกว่า” รามหาได้ฟังไม่ ดื้อไปดูขั้วไฟ แล้วไม่ถนัดต้องโน้มตัว ฝืน...“น้าราม…”
ก้อนและคนงานรู้สึกร้อนรุ่ม ก้อนถึงกับต้องถอดหมวกออกมาพัดๆๆๆ เห็นสีหน้าขนิษฐาแล้วไม่สบายใจเลยวุ๊ย
รามเอื้อมมากเกินไป อุ๊บส์! แผลฉีก เจ็บ แต่ก็ฝืนว่าไม่เป็นไร ค่อยๆเอาตัวออกมา “ลองเช็คดูซิ ฉันขยับสายไฟแล้ว”
ก้อนรีบไปลองสตาร์ทตามที่รามบอก เครื่องติดทันที เฮ!!!! คนงานดีใจกันใหญ่ แต่ขนิษฐาเดินตรงมาดูผ้าพันแผลของรามที่พันไว้เห็นเลือดซึมออกมา เฮิร์ทมาก ร้องขึ้นทันที “มันน่าดีใจตรงไหน!!” ห๊ะ ทุกคนชะงัก “น้ารามกำลังจะหายอยู่แล้วแท้ๆ” เธอคาดโทษกับพวกคนงาน “ฉันจะบอกนายสิงห์ว่าพวกเธอเห็นแก่ตัว คิดแต่จะให้งานเสร็จ จนไม่คิดถึงคนป่วย”
“คุณน้องครับ แค่นี้เองครับ ผมไม่เป็นไรเลย”
“เลือดออกมาแบบนี้ ยังบอกว่าไม่เป็นอีกเหรอคะ ที่ให้น้ารามมาพักที่เรือนใหญ่เพราะจะได้ไม่ฝืนตัวเอง แต่นี่” เธอพูดแล้วหันไปมองก้อน “ยังจะมาตามกันถึงที่เรือน!”
“ผมขอโทษครับคุณน้อง ผมคิดน้อยไป” ก้อนจ๋อย “มันคิดอะไรไม่ออก.. ขอโทษคุณรามด้วยนะครับ”
“คุณน้องผมขอร้องล่ะครับ ใจเย็นๆนะครับ”
ขนิษฐาโกรธมาก พวกคนงานจ๋อยรับประทานกันไปหมด คนงานบางคนก็มองน้องและรามอย่างสงสัยๆ เพราะดูน้องอินน์กับรามเกิ๊น... รามถอนใจ ไม่สบายใจเลยที่เป็นสาเหตุ..

น้ำถูกนำมาเสิร์ฟให้สีหนาท และหนูนา ฤกษ์ต้อนรับทั้งสองตรงเก้าอี้ไม้นั่งสบาย มองไปเห็นทิวทัศน์สวยงาม “พักกินน้ำกินท่ากันก่อนครับ”
สีหนาทดื่มน้ำเสร็จ สังเกตวิว “ที่นี่สวยดีนะครับ” ฤกษ์พยักหน้า แล้วสีหนาทคิดอะไรบางอย่าง บอกฤกษ์ “ผมขอยืมจักรยานได้มั๊ยครับ ?”
หนูนาเงยหน้าขึ้นจากสมุดที่กำลังบันทึกข้อมูลอยู่ มองสีหนาทแปลกใจ

หนูนาซ้อนท้ายจักรยานที่สีหนาทเป็นคนปั่น “นี่เราจะไปไหนกันเหรอคะ? แล้วทำไมไม่นั่งรถ” สีหนาทยิ้มๆไม่ตอบ “ถามไม่ตอบ!”
“ผู้ช่วยไม่อยากออกจากไร่ แต่ก็ต้องออก ฉันอุตส่าห์จะให้รางวัลที่เป็นเด็กดี”
หนูนาชะงัก หน้าเหรอ “คุณรู้ด้วย?”
“ลูกแหง่ติดน้าราม” เขาแหย่ หนูนาหน้าเหวอ “ดีนะ ที่ฉันใจกว้างไม่ถือ”
หนูนาบ่นอุบคนเดียว “ใจกว้างตรงไหน”
เสียงสีหนาทร้องเตือน “นี่ เดี๋ยวเกาะฉันให้แน่นๆนะ”หนูนาได้ยินก็จริง แต่มือไม้ยังไม่ยอมทำตาม “แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน!” ทันใดสีหนาทปล่อยจักรยานลงเนินไปอย่างเร็ว!!!
“ว๊ายยย!!!!” หนูนารีบกอดเอวสีหนาทแน่นด้วยความหวาดเสียว...สีหนาทยิ่งขี่ซิกแซก หนูนายิ่งกอดแน่นเข้าไปอีก ร้องวี๊ดว๊าย สีหนาทยิ้มชอบใจ

สีหนาทจอดรถ ยิ้มชอบใจไม่เลิก หนูนาปล่อยมือจากสีหนาท “คุณสิงห์! คุณแกล้งฉัน!!”
สีหนาทสีหน้ายังยิ้มย่อง ขำๆ “ไม่ได้แกล้ง ก็ฉันเตือนเธอแล้ว”
หนูนาเห็นแววตายิบๆของสีหนาท “คุณ...ฉวยโอกาส!” ลุกลงจากจักรยาน “ผู้ชายก็เป็นยังงี้เหมือนกันหมด”
สีหนาทรั้งแขนหนูนาไว้ “ไม่เหมือน....คนฉวยโอกาสคือพวกเอาเปรียบ แต่ฉันไม่ได้เอาเปรียบเธอเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว” สีหนาทมองหนูนาสายตาหนักแน่น.... หนูนาต้องหลบตากับดวงตาวาวที่เหมือนมีประกายวาวอยู่ข้างในนั้น แล้วหนูนาเหลือบมองมือของสีหนาทที่ยังจับแขนเธอไว้ “นี่ก็ไม่ได้เอาเปรียบ ฉันแค่อธิบาย” เขาปล่อยมือจากหนูนา “สิ่งที่เธอเห็นข้างนอกอาจเหมือนกับที่ผู้ชายทั่วๆไปทำ แต่ลึกๆข้างในมันไม่หมือน” หนูนามองสีหนาท หนูนาลังเลว่าเค้าหมายความว่ายังไง “วันนึง เธอจะรู้เองว่าฉันหมายความว่ายังไง” หนูนาหลบตาสีหนาท หนูนาหันหลังไปด้วยความเขิน “หันมานี่สิ” หนูนายิ่งเขิน
สีหนาทจับหนูนาหันมาจนได้ หนูนาอึ้ง ดอกพญาเสือโคร่งบานสะพรั่ง สีหนาทเห็นแววตาของหนูนาก็ชอบใจ

หนูนาชมวิวสวยอย่างชอบมาก สีหนาทเห็นท่าหนูนาแล้วยิ้มกริ่ม....เดาไม่ผิด หนูนาอดใจไม่ไหวจริงๆ “ฉันขอยืมมือถือคุณหน่อยได้มั๊ยคะ”
สีหนาทส่งมือถือให้ หนูนาเอามาเซลฟี่ถ่ายรูปตัวเองกับวิวสวย พยายามเล็งมุม แต่ไม่ถูกใจ สีหนาทเอื้อมมาดึงมือถือไป “จะถ่ายรูปทำไมไม่บอก”
หนูนาไม่ตอบ แต่ไม่ค้าน สีหนาทกดถ่ายรูปให้ สีหน้าหนูนาในรูปดูเขินๆหน่อย “ขอบคุณค่ะ”
“ด้วยความยินดี” แต่ไม่พูดเปล่า สีหนาทเดินมาชิดหนูนาซะงั้น แล้วยื่นแขนออกไปจะถ่ายรูปคู่กัน
“จะทำอะไร?”
“อ้าว เธออยากได้รูปคนเดียวเหรอ ฉันก็อยากได้เหมือนกัน”
หนูนาจะแย่งมือถือ “งั้นฉันถ่ายให้คุณเอง”
สีหนาทไม่ยอมให้ “ไม่ ฉันเบื่อถ่ายรูปคนเดียวแล้ว ยินดีๆ ถ้าไม่ถ่ายรูปคู่กัน ฉันจะลบรูปเมื่อกี้”
“คุณนี่!”
“เร็ว เมื่อยแล้ว” หนูนาไม่ยอมยิ้ม “ยิ้มด้วย เร็ว!”
หนูนาหน้ายู่ ที่สีหนาทเจ้ากี้เจ้าการ สีหนาทสั่ง ยิ้ม รูปคู่ของสีหนาทกับหนูนา สีหน้าสองคนดูอิ่มใจอยู่ลึกๆ

หนูนานั่งซ้อนสีหนาท โดยที่สีหนาทไม่ทันบอก...หนูนาตัดสินใจ..ยื่นมือบางไปโอบเอวสีหนาทไว้หลวมๆ สีหนาทกำลังเห็นมือของหนูนาที่ยอมโอบเอวเขาแล้ว ชะงักไป อมยิ้ม...สีหนาทปั่นรถออกไป จักรยานคันเล็กแล่นผ่านทิวแถวของดอกนางพญาเสือโคร่งไปอย่างสดชื่นรื่นรมย์ สีหน้าสองหนุ่มสาวอบอวลอิ่มอกอิ่มใจ ท่ามกลางความหวานละมุนของบรรยากาศรอบข้าง

ขนิษฐาเปิดแผลของรามออกมา ขนิษฐาเห็นแผลก็ชะงัก วางผ้าพันแผลที่เลือดซึมลง
รามเอ่ยอย่างเกรงใจ “ผมล้างแผลเองได้นะครับ”
ขนิษฐาเบือนหน้าไป น้ำตาจะไหล ด้วยความสงสารราม...รามนึกว่าขนิษฐาไม่กล้าทำแผล เอื้อมมือไปจะหยิบยาฆ่าเชื้อกับสำลีมาเอง
ขนิษฐาดึงกลับมา พยายามกลั้นน้ำตาไว้ บอกราม “ปล่อยค่ะ”
รามชะงัก จะเอาไงดี แต่เห็นสายตาดุๆของขนิษฐาก็เลยยอมปล่อย ขนิษฐาลงมือล้างแผลให้ราม ทำไปอยากจะร้องไห้เพราะเห็นแผลแล้วสงสาร แต่ก็พยายามกลั้นไว้.. รามนั่งนิ่งให้ขนิษฐาทำแผล พอเหลือบมองก็เห็นสีหน้าเห็นอกเห็นใจมากๆของขนิษฐา...รามอึ้งไป....เริ่มแปลกใจยิ่งขึ้นทุกทีกับความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้ ที่นับวันดูจะเป็นห่วงเขามากเหลือเกิน..

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 9/6 วันที่ 22 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ