อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 11/3 วันที่ 31 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 11/3 วันที่ 31 ม.ค. 59

“ทำไมว่าตัวเองอย่างนั้นล่ะ คนที่ควรถูกตำหนิคือคุณพณิชนะไม่ใช่รานี”
“นายชรัตน์ ท่าทางเจ้าชู้จะตาย พวกคนรวยจะมารักเด็กกะโปโลอย่างยายบุจริงหรือ พี่อรุณต้องช่วยกันเตือนยายบุนะคะ”
“คิดแต่เรื่องร้ายๆ หงุดหงิดอะไรนักหนา”
“ก็ความรักมันน่ากลัว ชีวิตคู่มันน่ากลัวจริงนี่”
อรุณฤกษ์ จับหัวบารนี สงสาร “โธ่รานี จิตใจน้องแย่ขนาดนี้เลยหรือ”
บารนีน้ำตาคลอออกมา อรุณฤกษ์เห็นใจ

สถานีรถไฟ ศรัณย์พารินมาส่ง รินกับชรัตน์กำลังจะเดินทางไปพระนคร
“ขอบคุณนะคะที่อนุญาตให้ฉันเดินทาง” รินบอกศรัณย์


“ฉันกับชรัตน์รู้จักกันตั้งแต่เด็ก คุณพระพิจารณ์ ก็” ศรัณย์มีพิรุธบางอย่างเพราะพระพิจารณ์ธุรกิจคือเจ้าหนี้ของพ่อศรัณย์มาตลอด “เอ้อ ฝากเรียนท่านด้วยว่าฉันระลึกถึง”
“ค่ะ”
“เรากลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปได้ยังไง นึกแล้วเหมือนฝัน”
“คิดว่าจะไปกราบท่านสองสามวันก็คงจะกลับ คุณพ่อคุณแม่ฉันก็อยู่ทางนี้ บารนีอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่ยอมกลับพระนคร ท่านก็เลยกลับไม่ได้”
“ฉันจะคอยช่วยไปดูให้ว่าท่านขาดเหลืออะไร”
ชรัตน์กระซิบ “ฝากคุณบุรณีด้วย”
ศรัณย์ส่ายหน้า “แกนั่นแหล่ะดูแลรินของฉันให้ดีๆ”
“เฮ้ย เขาเป็นน้องสาวฉัน สายเลือดข้นกว่าน้ำโว้ย” ชรัตน์หันไปบอกคนรอรถไฟที่มองมา “น้องสาวผม สวยไหมครับ น้องสาวผม” ศ
รัณย์กับรินขำชรัตน์ “ไอ้นี่ขี้เห่อ ไม่เข้าเรื่อง”
รถไฟมาจอด “พี่เอาของขึ้นไปเก็บก่อนนะ ลากันเถอะ ไม่กวนละ ไปล่ะเพื่อน” ชรัตน์กับศรัณย์โอบกันเล็กน้อย ชรัตน์ลาขึ้นรถไฟไปก่อน

เสือขาวเดินจะไปที่สถานีรถไฟ
เสนอหวีผมรอศรัณย์อยู่ข้างรถตัวเอง ผิวปากมองสาวๆที่มาที่สถานี “ไปไหนจ๊ะน้องสาวคนสวย พี่ไปส่งไหม” เสนอหันมาชนเสือขาว “อุ๊ย ขอโทษครับ” เสือขาวมองมาอย่างดุ จนเสนอจ๋อย หลบให้เสือขาวเดินไป “โห หน้าอย่างนี้ สงสัยเมื่อเช้ายังไม่ถ่าย” เสือขาวเดินไปพักหนึ่ง เสนอค่อยเอะใจ “หน้าคุ้นๆ ใครวะ” เสนอพยายามคิด

ศรัณย์จับมือกับริน ศรัณย์ดูเคร่งขรึมกว่าปกติเพราะมีเรื่องที่กังวลใจ
“ฉันจะรีบไป รีบกลับ”
“ใช้เวลาอยู่กับคุณพ่อให้มากเถอะ ท่านอายุมากแล้ว”
“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ เราเข้าใจกันแล้วใช่ไหมคะ”
“หล่อนคือบ้านของฉัน”
“เราเป็นบ้าน ไม่ว่าไปไหนอยู่ที่ใด เราสองคนจะกลับบ้าน”
ศรัณย์จูงมือรินมาส่งขึ้นบันได “ไปเถอะ เดินทางดีๆนะ”
ท่ามกลางผู้โดยสารอื่น เสือขาวเดินขึ้นไปคนละโบกี้ ทั้งหมดมองไม่เห็นกัน
บนรถไฟ รินเดินมาหาชรัตน์ “นั่งตรงนี้จ้ะ ข้างๆพี่เลย”
รินหันมาโบกมือ ศรัณย์โบกมือตอบ รินมองศรัณย์ไม่วางตา
ชรัตน์เห็นรินมีกังวล “สีหน้าน้องไม่ดีเลย แค่นี้ก็คิดถึงกันแล้วหรือ คุณดวงสวาทกลับไปแล้ว กลับไปพระนครตั้งแต่เมื่อวาน ไม่ต้องกลัวหรอก”
คำพูดของดวงสวาทยังรบกวนริน
“ในที่สุดฉันก็ชนะ วันนี้สำหรับฉันช่างสนุกจริงๆ นับจากนี้ความรู้สึกของศรัณย์ที่มีต่อหล่อน จะไม่มีวันเหมือนเดิม ฉันรับประกัน”
รินเล่าให้ชรัตน์ฟัง “ตั้งแต่กลับจากงานเลี้ยง คุณศรัณย์ดูเครียดๆไป ช่างเถอะค่ะดิฉันอาจจะคิดไปเอง”
“ไม่เอาดิฉันสิ เรียกตัวเองว่าน้อง นี่น้อง นี่พี่ชาย น้อง ...พี่ชาย”
รินยิ้มให้ “ค่ะ พี่ชาย” ชรัตน์ยิ้ม

นายสถานีโบกธง รถไฟเคลื่อนออกไป เสนอวิ่งเข้ามาหา “คุณหนูครับ คุณหนู ผมเห็นใครบางคนครับ ที่คล้ายกับ...”
เสนอพูดไม่ทันจบ ศรัณย์มองตามรถไฟที่เคลื่อนขบวนออก ศรัณย์เห็นใครบางคนทางปลายตา เสือขาวนั่งอยู่ริมหน้าต่างรถไฟที่กำลังเคลื่อนออกไป “เสือขาว เสือขาวอยู่บนรถ”
“เสือขาวจริงใช่ไหมครับ โธ่ ทำไมไม่นึกออกให้เร็วกว่านี้วะ”
“ไปเร็ว !” ศรัณย์ออกวิ่งไปทันที เสนอรีบตาม

รถศรัณย์ที่มีนายเสนอขับจอดเอี๊ยดที่หน้าว่าการอำเภอ ศรัณย์รีบวิ่งเข้าไป บอกกับโชติ “รีบแจ้งไปที่การรถไฟ สกัดจับเสือขาวสถานีหน้า มันอยู่บนรถไฟขบวนไปพระนคร”
โชติรีบโทรศัพท์

ล้อรถไฟหยุด รถไฟมาจอดที่สถานีหนึ่ง ตำรวจวิ่งกรูขึ้นไปบนรถไฟ ตำรวจเดินผ่านโบกี้ที่รินและชรัตน์นั่งอยู่ไป ชรัตน์กับรินงง “ตำรวจมา มีอะไรก็ไม่รู้”

ตำรวจบุกเข้าไปดูที่โบกี้ที่เสือขาวเคยนั่งอยู่ บัดนี้ว่าง ไม่มีคน ตำรวจหันไปถามผู้โดยสารที่นั่งอยู่แถวนั้น “ผู้ชายที่นั่งตรงนี้ไปไหน”
“ลงไปแล้วค่ะ”
ตำรวจตะโกนบอกลงไปหาตำรวจข้างล่าง “มันลงจากรถไฟไปแล้ว ไปตามหาให้ทั่ว เร็ว”
ตำรวจข้างล่างวิ่งแยกย้ายกันตามหา

สถานีรถไฟ รถรับจ้างคันหนึ่งวิ่งออกไปมีเสือขาวนั่งอยู่ ตำรวจวิ่งมาดูแถวนั้นแต่ไม่เห็นเสือขาว
ขณะรถแล่นออกไปเสือขาวหันมามองตำรวจ “คิดจับกู ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกโว้ย” เสือขาวยิ้มเยาะ หนีไปได้อีก

ที่ทำการอำเภอ โชติวิ่งเข้ามาบอก ศรัณย์และนายอำเภอที่ประชุมกันอยู่ “กำลังตำรวจของเราดักตามสถานีระหว่างทาง ก็ไม่เจอตัวครับ”
“โธ่โว้ย มันเป็นขอมดำดินหรือไงนี่ มันหายตัวได้หรือไงวะ” ศรัณย์โมโห
นายอำเภอสงสัย “ไอ้เสือขาวมันเป็นคนทางใต้ มันจะขึ้นไปพระนครทำไม”
ศรัณย์เห็นด้วย “นั่นสิครับ มันจะไปทำไม เท่าที่ผมเห็น มันก็ดูแข็งแรงดี ที่แน่ๆผมคิดว่ามันต้องเอาคืนผมแน่ แล้วมันจะไปพระนครทำไม”
“คนของมันตายหมด มันอาจจะไปหาคนรู้จัก ไปหาที่พึ่งพิงใหม่”
“ผมจะเริ่มค้นประวัติของมัน จะดูว่ามันมีญาติที่พระนครตรงไหนบ้าง”
“ดี งั้นเริ่มเลย ฮึ่ย หนังเหนียวนักมันตายไม่เป็นไงนี่”
ศรัณย์หมายมั่น
ตลาดในพระนคร ที่ร้านกาแฟเสือขาวนั่งกินกาแฟรอปะปนกับคนทั่วไป
คนทำระเบิดเดินเข้ามายกมือไหว้ เสียงเบา “สวัสดีพี่ หนังเหนียวจริงนะพี่ รอดมาจนได้ แล้วนี่จะเอาจริงหรือ”
“กูมีเงิน มึงแค่จัดของมาก็พอ” เสือขาวเอาเงินให้คนทำ
“งานใหญ่นะนี่ คิดจะแหย่หนวดเสือ ถ้าพลาดพี่เข้าซังเตแน่”
“คนอย่างกู ตายยังไม่กลัว กูรอดมาได้แล้วครั้งหนึ่ง กูจะรอดอีกกูจะล้างแค้นให้พี่น้องกู มึงไปจัดมาตามคำสั่ง” คนทำระเบิดพยักหน้า

บ้านพระพิจารณ์ธุรกิจ ช้องนางเห็นพระพิจารณ์ธุรกิจลืมตาตื่นขึ้น ยิ้มให้มีความสุข ชรัตน์ก็อยู่ด้วย “คุณพี่ตื่นแล้วใช่ไหมคะ”
“คุณพ่อสัญญากับผมก่อนนะครับว่า ถ้าผมมีข่าวดีมาบอก จะไม่ตื่นเต้นจนเกินไป”
“ชรัตน์ทำได้แล้วค่ะ เขากำลังจะพาใครบางคนมาหาคุณพี่”
พระพิจารณ์ธุรกิจ มองไป รินเดินเข้ามายืน ภาพอดีตซ้อนเข้ามาทันทีเป็นภาพของเรียงในชุดเดียวกัน ในความรู้สึกของพระพิจารณ์ธุรกิจ รินเหมือนเรียงมาก พระพิจารณ์ธุรกิจน้ำตาคลอ รินเดินมากราบ พระพิจารณ์ธุรกิจน้ำตาไหล
“ขยับเข้ามาใกล้ๆสิหนู” ช้องนาง ดึงรินเข้ามาใกล้มือพระพิจารณ์ธุรกิจ พระพิจารณ์ธุรกิจยกมือขึ้น ชรัตน์กับช้องนางตื่นเต้นมาก เพราะยกมือได้สูงมาก “ดูสิ ชรัตน์ คุณพ่อยกมือได้สูงมาก”
รินแตะที่มือนั้น มองพระพิจารณ์ธุรกิจอย่างสงสารจนน้ำตาไหลไปด้วย
“คุณพ่อหายใจลึกๆ ครับ ค่อยๆมอง เขาใช่ลูกสาวที่หายไปหรือเปล่า ใช่ลูกแม่เรียงไหมครับ”
พระพิจารณ์ธุรกิจพูดซ้ำๆออกมา “น้อง... น้อง...ใช่.... ใช่...ใช่”
“คุณพี่แน่ใจหรือคะ”
“ใช่ ใช่ ใช่”
ชรัตน์กับช้องนางดีใจมาก “ผมทำได้แล้วครับคุณอา เราเจอน้องแล้ว”
“คุณพระไม่สบายขนาดนี้เลยหรือคะ ดิฉันไม่นึกเลย”
“ผมจะค่อยๆเล่าเรื่องตามลำดับให้คุณพ่อฟัง คุณพ่อค่อยๆฟัง เรื่องของแม่เรียง ประวัติของรินนะครับ”
พระพิจารณ์ธุรกิจมองรินไม่วางตา น้ำตาไหลตลอด

ช้องนางพารินเข้ามาในโถงที่หรูหรา ช้องนางหันมากอดริน “ขอต้อนรับ หนูรินเข้าสู่บ้านรพิพันธ์นะคะ”
“ขอบคุณค่ะคุณ เอ้อ คุณอาคะ ดิฉันจะใช่ลูกสาวของท่านจริงๆหรือคะ”
“หลายปีมานี้ คุณพี่หมกมุ่นแต่เรื่องแม่เรียง สมองของท่านยังดี ถ้าท่านบอกว่าใช่ ก็คงไม่พลาดหรอก”
รินมองบ้านไปรอบๆ รู้สึกเก้อเขินกับความรวยมากๆของรพิพันธ์ “รพิพันธ์ ใหญ่โตเหลือเกิน”
“น้องเป็นทายาทโดยชอบธรรม ทุกอย่างที่นี่ต้องถือว่าเป็นของน้อง”
“ดิฉันไม่ได้ต้องการอะไร ดิฉันมีความสุขมากเมื่ออยู่ที่บ้านบำรุงประชากิจ”
“หนูลำบากมามากแล้ว แม่ของหนูตายไปก็เพราะเราเข้าไปดูแลไม่ทัน อาและชรัตน์จะชดเชยให้หนูตามสิทธิ์ที่หนูควรจะได้นะจ๊ะ”
รินกราบขอบคุณแล้วยิ้ม งงๆกับชีวิตใหม่

บ้านปลัด ศรัณย์นั่งทานข้าวเย็นกับคุณหญิงแก้ว
“เหงาเลยนะ...กินข้าวกันสองคนแม่ลูก”
“ป่านนี้เขาคงกินข้าวมื้อละหลายสิบ แม่ก็รู้บ้านคุณพระพิจารณ์เป็นยังไง เขาไม่มากินน้ำพริกผักต้มเหมือนเราหรอก”

ห้องอาหาร บ้านพระพิจารณ์ธุรกิจ รินนั่งลงมองอาหารแถวยาว คนงานมากมายกำลังจะเริ่มทานมื้อเย็นกับชรัตน์และช้องนาง “เอ้อ ที่จริง ไม่ต้องเลี้ยงดิฉันเป็นพิเศษหรอกค่ะคุณอา ดิฉันทานอะไรก็ได้ ง่ายๆ”
“ไม่ได้เลี้ยงพิเศษอะไรหรอก นี่คืออาหารปกติของบ้านนี้จ้ะ”
รินอึ้งไปมองอาหารแถวยาวงงๆ

ช้องนาง ชรัตน์ พารินเข้ามาดูห้อง มีคนใช้ถือกระเป๋าเดินทางตามมาเก็บเสื้อผ้าให้
“ใหญ่โต กว้างขวางจังเลยนะคะ”
“บ้านปีกซ้ายจะเป็นของริน ปีกขวาเป็นของพี่ คุณอาอยู่ชั้นบน”
รินพยักหน้างงๆ ว่าใหญ่เหลือเกิน เป็นปีกๆ ไม่ใช่ห้อง

วันใหม่ บ่าวไพร่เอาเสื้อใหม่สวยงามมาก หรูหราราคาแพง เรียงแถวเข้ามาใส่ตู้ ไม่เหมือนเสื้อชุดเดิมของริน ชรัตน์ยืนควบคุมดูแล ช่างเสื้อคนหนึ่งกำลังวัดตัวริน เพื่อตัดชุดใหม่
“อยากได้ชุดแบบไหนน้องก็บอกได้เลยนะ ช่างคนนี้เป็นช่างประจำของครอบครัวเรา” บ่าวไพร่เอาเครื่องประดับแต่ละชุด เรียงกันมาให้ดู แล้วเอาไปเก็บในตู้ “ของพวกนี้ เป็นของเก่าของแม่พี่บ้าง พี่ซื้อให้ใหม่ก็มี”
รินยิ้มแห้งอีก รวยเหลือเกิ๊น “เอ้อ คือ ดิฉันไม่ค่อยคุ้น”
“นี่เป็นสิ่งที่น้องควรจะได้ตั้งแต่เด็ก ตามสิทธิ์ของน้อง พี่จะชดเชยให้ทุกอย่าง”
รินยิ้มขอบคุณชรัตน์ ตามใจชรัตน์

บ้านปลัด ศรัณย์เดินไปดูต้นทานตะวัน เหม่อ กลุ้ม
“โถ คุณหนู ... คงคิดถึงเมีย” คุณหญิงแก้วกับเสนอยืนมองจากบนบ้าน วิจารณ์กัน
“เมื่อเราแต่งงานกับใครสักคน เท่ากับเราแต่งงานกับครอบครัวเขา แต่งงานกับสิ่งที่เขารัก สิ่งที่เขาเกลียด”
“ชีวิตของคุณหนูกับคุณนาย ไม่ได้มีแค่สองคนแล้วใช่ไหมครับ”
คุณหญิงแก้วพยักหน้าว่าใช่ กลุ้มแทน
วันใหม่ รินป้อนข้าว ให้พระพิจารณ์ธุรกิจ พร้อมกับเล่าให้ศรัณย์ฟังผ่านจดหมาย
“คุณศรัณย์ที่รักและคิดถึง คุณพระพิจารณ์ป่วยหนักจนดิฉันรู้สึกสงสารจึงตัดสินใจขออยู่พระนครต่ออีกสักสัปดาห์ เพื่อจะได้ใช้เวลาอยู่กับท่านดูแลท่านนะคะ”

ที่ทำการอำเภอ ศรัณย์ทำงานหนักกับเอกสาร
โชติพาชายหนุ่มคนหนึ่งมาหา “ผู้ชายคนนี้ มีเบาะแสข้อมูลเรื่องเสือขาวครับ” ศรัณย์พยักหน้าเริ่มพูดคุยกับชายคนนั้น

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 11/3 วันที่ 31 ม.ค. 59

ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทประพันธ์โดย สราญจิตต์
ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทโทรทัศน์โดย คิง สมจิต
ละครเรื่อง ปดิวรัดา กำกับการแสดงโดย สมจริง ศรีสุภาพ
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ออกอากาศ ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20-22.50 น.
ละครเรื่อง ปดิวรัดา เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ