อ่านละครย่อเรื่อง วิมานเมขลา ตอนที่ 2 วันที่ 2 ก.พ. 59

อ่านละครย่อเรื่อง วิมานเมขลา ตอนที่ 2 วันที่ 2 ก.พ. 59

เมขลาไม่รู้เรื่อง ถูกพญาจูงมือลากออกมา เธอถามว่าจะรีบไปไหน หนีอะไร พญาบอกว่ากลับไร่ เธอบอกว่าหิวอยากแวะกินข้าว ให้เขากลับไปก่อนเสร็จแล้วตนจะนั่งรถสองแถวกลับเอง

พญาไม่อนุญาต เธออ้างว่าต้องกินข้าวเพื่อกินยา เขาบอกให้ไปกินบนรถ เมขลาไม่เอา พญาเห็นแผงขายกิฟต์ช็อปแบบบ้านๆ เลยพาแวะเบนความสนใจ เมขลาเลือกซื้อแว่นดำ แปลกใจที่วันนี้เขาใจดีซื้อให้ แถมยังช่วยเลือกให้อีกด้วย

แต่ระหว่างเดินมาที่รถนั่นเอง แอนนี่เดินมาทักถามว่าเขามากับใคร พอดีเมขลาใส่แว่นดำวิ่งมายื่นหน้าเข้าไปสวัสดี แอนนี่มองนิ่งพูดเหน็บว่านึกว่าใคร ตามติดเชียว เมขลาลอยหน้าถามว่าอิจฉาไหมล่ะ พญาปรามว่าทำไมพูดกับแอนนี่แบบนี้



“ไม่เป็นไรหรอก เขาพูดขำๆมั้ง...พญาทานข้าวยังคะถ้ายังไปทานด้วยกันไหมมื้อนี้แอนนี่เป็นเจ้ามือเองคงไม่ว่าอะไรนะ”

ระหว่างไปทานอาหารนั่นเอง แอนนี่ชมพญาว่าดูภูมิฐานสมเป็นนายใหญ่ของไร่ภูพญาไม่ใช่เด็กบ้านไร่หน้าตามอมแมมแบบที่เคยรู้จัก แล้วถามว่าแต่งงานหรือยัง พญาบอกว่าไม่มีคนให้แต่งด้วย แอนนี่ทำหน้าแปลกใจถามว่าแล้วแฟนล่ะ พญาส่ายหน้าเขินๆ แอนนี่ซักอย่างสนใจว่า

“พูดเป็นเล่น ทำไมไม่มีล่ะ”

เมขลาพูดแทรกว่าหาไม่ได้เพราะเถื่อนเกินผู้หญิงที่ไหนจะเอา ถูกพญาเอาไก่ย่างชิ้นโตยัดปาก เมขลาโวยว่ายัดเข้ามาได้ไงฟันแทบหัก ถูกปรามดุๆว่ากินเข้าไปอย่าพูดมาก แอนนี่มองทั้งสอง ทักว่าสองคนดูสนิทกันดี พญารีบบอกว่าไม่หรอกแค่ทำงานด้วยกันเท่านั้น

“ไม่น่าเชื่อว่าไม่มีสาวที่สนใจ” แอนนี่มองพญาแกล้งพูดทีเล่นทีจริงว่า “อย่าบอกนะว่ายังรอแอนนี่อยู่” พญาถูกแซวก็ยิ่งเขิน แอนนี่พูดต่อว่า “แซวเล่นน่า ถึงกับอึ้งเหรอ”

เมขลามองสองคนสลับกันไปมาอย่างจับสังเกต

ooooooo

พญาพาเมขลาเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาสมุนไพรที่ใกล้สูญพันธุ์ เมขลามิได้เห็นถึงคุณค่าของสิ่งเหล่านี้ ถามว่าหาได้แล้วจะขายได้กิโลละกี่บาท ตนเหนื่อยแล้ว พญาจึงให้เธอนั่งรอตรงนี้ อย่าไปไหนเดี๋ยวจะหลงป่าอีก

เมขลาพยักหน้ารับคำ แต่พอพญาเดินไปไม่ทันไร เธอได้ยินเสียงน้ำไหลก็ลุกไปดู ตะโกนบอกพญาว่าจะไปทางโน้นแป๊บนึง พญาร้องห้ามพลางวิ่งกลับมา เมขลาไปถึงลำธาร เธอกระโดดลงไปยืนบนก้อนหินร้องอย่างตื่นเต้น

“อ๊า...น้ำใสน่าเล่นจังเลย วู้ว...เย้น...เย็น มาเร็วคุณ มาเล่นน้ำกัน” พญาส่ายหน้าบอกว่ามาทำงานไม่ได้มาเที่ยว แล้วหันหลังจะเดินไป เมขลาลื่นตกจากก้อนหินร้องลั่น พญาตกใจหันมอง เธอทำท่าจะจมน้ำ

พญาหันไปคว้ากิ่งไม้ยื่นไปบอกให้จับกิ่งไม้ไว้ เมขลาคว้าไม้แล้วกระชากพญาตกน้ำไปด้วย เธอยืนหัวเราะร่าเพราะที่แท้น้ำตื้นแค่อกเท่านั้นเอง แต่พญาตกใจหวาดกลัวจนเมขลาตกใจรีบกระโดดลงไปช่วยพาเขาขึ้นจากน้ำ

พญาสำลักน้ำอย่างหนัก เมขลาพยายามช่วย แต่เขาโกรธมากปัดมือเธอไปอย่างแรง จนเมขลามองอึ้ง

พญาโกรธมาก จนกลับถึงบ้านแล้วก็ยังไม่หายโกรธ เพ็ญถามว่ามีเรื่องอะไรกัน พญาสั่งไม่ต้องเล่า แต่เมขลาก็เล่าจนได้ แล้วถามว่าผิดอะไร แค่เล่นน้ำนิดเดียว

“ถ้าอยากอยู่ที่นี่อย่าทำอย่างนี้อีก” เพ็ญปราม

จนกลางคืนเมขลาบอกเพ็ญว่าถ้าไม่ให้อยู่ตนไม่อยู่ก็ได้ แต่พอเพ็ญถามว่าแล้วจะไปอยู่ไหน บ้านอยู่ไหนจำได้แล้วหรือ เพราะจากประวัติที่ส่งมาสมัครงานเธอเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้อง แล้วจะกลับไปอยู่ไหน

เมขลาอึ้งเมื่อนึกได้ว่าตนไม่มีที่ไปจริงๆ จึงเงียบถอนใจอย่างห่อเหี่ยว

ที่แท้พญามีเรื่องสะเทือนใจฝังลึกในความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องน้ำ เพราะตอนเด็กเขาถูกน้ำซัดไปแล้วพ่อโดดลงไปช่วย ตัวเขารอดแต่พ่อถูกท่อนซุงลอยมากระแทกจมหายไปต่อหน้าต่อตา...

เหตุการณ์วันนี้ทำให้เขาสะเทือนใจมากจนฝันร้าย ตื่นขึ้นมายังใจสั่น

ooooooo

รุ่งขึ้น เมขลาไม่เห็นพญา เธอเดินไปด้อมๆมองๆ ที่หน้าต่างห้องนอนเขา ดอกปีบถามว่ามาแอบมองใคร เมขลาถามว่ารู้ไหมว่าพญาไปไหน หาทั่วไร่แล้วก็ไม่เจอถามคนงานก็ไม่เห็น รู้ไหมว่าทำไมเขาไม่ไปทำงาน ดอกปีบจึงบอกว่า

“นายไม่สบายหนักค่ะ”

เมขลาจึงจะไปดู แต่เจอบัวผาดถูพื้นอยู่กันท่าไม่ให้เข้า แต่เมขลาก็หลอกล่อเข้าไปจนได้ เข้าไปเห็นพญานอนซมอยู่ เธอพึมพำอย่างรู้สึกผิดว่า “ไม่สบายเพราะฉันหรือนี่” แล้วเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ เป็นเวลาที่พญากำลังฝันร้าย ปัดมือเธอร้อง “อย่า...อย่า...ผมอยู่นี่ ช่วยด้วย...อย่าทิ้งผมไป...พ่อ”

เมขลาฟังไม่ชัดก้มถามว่าพูดว่าอะไร ก็พอดีบัวผาดเปิดประตูผลัวะเข้ามา เมขลาตกใจหน้าคว่ำลงไปปากกับปากสัมผัสกันพอดี บัวผาดตะโกนลั่น “ครูปริมจูบนาย”

เมขลาพยายามชี้แจง แต่บัวผาดหันไปตะโกนโพนทะนา “ครูปริมจูบนายโว้ย...” ไม่เพียงตะโกนที่บ้าน บัวผาดเที่ยวโพนทะนาไปทั่ว ทั้งที่โรงครัวและในหมู่คนงาน ทีแรกเมขลาก็ตามไปชี้แจง แต่บัวผาดก็เล่าไม่หยุดและใส่สีตีไข่อย่างมันปาก ประกาศว่าเรื่องนี้ตนไม่ยอม จนสุดท้ายเมขลาประชด รับสมอ้างให้สะใจไปว่า

“แต่ฉันยอม เพราะวันนี้ไม่อยากมีเรื่องแล้ว เพิ่งจูบกับนายพญามาอารมณ์ดี๊ดี ไปล่ะ บาย”

“เมื่อกี้เห็นแล้วใช่ไหม ยัยครูนี่มันร้ายจริงๆ เรื่องแบบนี้ต้องขยาย” แล้วก็หันไปเม้าท์ต่ออย่างสะใจ

เมขลาเดินไปที่โรงอาหารในไร่ก็ถูกป้าแหวงทั้งแขวะทั้งประจานว่าเขารู้กันทั่วไร่แล้วว่าเธอเป็นคนแบบไหน เมขลาเลยถามว่าตนจะจับนายพญาป้าจะแข่งหรือไงหรือจะจับด้วย พอเห็นคนงานฮือฮากับความปากร้ายของตนก็วีนใส่อีก โวยวายโขมงโฉงเฉงจนลั่นโรงอาหาร

อรัญขับรถมาได้ยินเสียงหันไปมองเห็นเมขลากำลังโวยวายก็มองอย่างแปลกใจว่าครูปริมเป็นอะไร จึงขับรถเข้าไปใกล้พอดีพญาเดินผ่านมากับทองหลาง เมขลาหันไปทักว่าหายดีแล้วหรือ ผิวปากหวือพูดอย่างก๋ากั่นว่า

“แหม...เมื่อเช้ายังนอนซมอยู่เลย เจอฉันเข้าไปจ๊วบ นิดเดียวแข็งแรงปึ๋งปั๋งขึ้นมาทันที”

พญาเร่งทองหลางรีบไปกันอย่าไปสนใจ แต่อีกทางอรัญลงจากรถเดินมาหาเมขลาถามว่ามีอะไรกันหรือ เธอร้องทักอย่างตื่นเต้นว่ามาพอดีมีปัญหาอยากจะคุยด้วยแล้วดี๊ด๊าคว้ามืออรัญเดินไปอีกทาง

ป้าแหวงหมั่นไส้มากประกาศจะไม่ยอมให้ยัยครูนี่มาเป็นนายผู้หญิงเด็ดขาด ดอกปีบถามว่าจะทำยังไง

“เดี๋ยวต้องหาเซียนมาปราบซะแล้ว” ป้าแหวงยิ้มเจ้าเล่ห์

เมขลาดึงอรัญไปถามว่ามีธุระอะไรกับพญาหรือเปล่า อรัญบอกว่าไม่มีพอดีผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาเที่ยว ถามเธอว่าสอนเด็กที่นี่สนุกไหม เธอบอกว่าจำไม่ได้เลยว่าตัวเองเคยเป็นครู

“อย่ากังวลไปเลยครับ อีกไม่นานคุณต้องจำได้แน่ ตอนนี้พอนึกอะไรออกบ้างไหม” เมขลาทำท่าคิดแล้วตาโตบอกว่านึกออกแล้วว่าลืมตากผ้าแล้วรีบไปเลย อรัญมองงงๆ พึมพำมึนๆ “คนสวยเป็นแบบนี้ทุกคนไหมเนี่ย”

เซียนที่ป้าแหวงให้มาปราบเมขลาคือกุ้งหลานสาวตนนั่นเอง แต่ทั้งฝีปากและฝีมือกุ้งเทียบชั้นไม่ได้เลยกับเมขลา ทะเลาะกันไม่นานก็ตบตีกัน กุ้งโดนแม่ไม้มวยไทยของเมขลาจนน่วม นั่นยังพอทน แต่ที่ทำให้กุ้งยอมแพ้คือ กลัวจมูกที่เพิ่งไปทำมาจะเบี้ยว แต่ก็พูดอย่างไว้เชิงว่ายอมครั้งนี้ครั้งเดียวหรอกยัยครูเพี้ยน แล้วล่าถอยไป

มีเรื่องกับคนทั้งไร่ เมขลาเครียดขอยืมมอเตอร์ไซค์พญาไปขี่แก้เซ็ง พญาขอบใจที่เธอช่วยเช็ดตัวให้ เธอบอกว่าเพราะเรื่องนี้แหละคนถึงพากันเกลียดตนหมดทั้งไร่เพราะคิดว่าตนไปจุ๊บเขา แต่ที่จริงเขาไม่ใช่สเปกของตนเลย

พญาบอกว่าเป็นบุญแล้วที่ตนไม่ใช่สเปกเธอ เมขลานิ่งไป พญาถามว่าคิดอะไรอยู่ เธอบอกว่ากำลังคิดว่าตนเป็นครูปริมจริงหรือ ทำไมตนไม่คุ้นเคยกับการเป็นครูเลย

ฟังแล้วพญากังวลกลัวว่าความจำเธอจะกลับมา จึงบอกว่าค่อยๆทำความเข้าใจไป ตอนนี้เธออาจจะยังสับสนทำในสิ่งที่เธอควรจะเป็นดีกว่า

เมขลาฟังแล้วสะเทือนใจ บอกว่าตนความจำเสื่อม ไม่มีที่ไปเขาก็ยังดูแลให้ที่อยู่ให้งานทำ ขอบคุณและชมว่าเขาเป็นคนดีจริงๆ พญามองเธออย่างรู้สึกผิดขึ้นมา เบือนหน้าไปทางอื่นตัดบทขรึมๆว่า

“เธอยังไม่รู้จักฉันดี อย่าเพิ่งพูดคำนี้ ต่อไปเธออาจจะเกลียดฉันก็ได้” พอเมขลาถามว่าทำไมถึงคิดว่าตนจะเกลียดเขา พญาก็ตัดบทบอกให้ไปนอนดีกว่า ดึกแล้ว

ooooooo

อ่านละครย่อเรื่อง วิมานเมขลา ตอนที่ 2 วันที่ 2 ก.พ. 59

ละคร วิมานเมขลา บทประพันธ์โดย กันยา กุมารี
วิมานเมขลา บทโทรทัศน์โดย เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ,เทิดโชค เกียรติสุขเกษม,วิริยาภรณ์ จุนหะวิทยะ
ละคร วิมานเมขลา กำกับการแสดงโดย อินทนนท์ รัตนากาญจน์
ละคร วิมานเมขลา ผลิตโดย บริษัท ดี วัน ทีวี จำกัด
ละคร วิมานเมขลา ออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละคร วิมานเมขลา ออกอากาศทาง สถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ละคร วิมานเมขลา เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559
ที่มา ไทยรัฐ