อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 10 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 10 ม.ค. 59

ศรัณย์เดินมาส่งชรัตน์หน้าบ้าน ชรัตน์นึกได้เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เจอบุรณี เธอบอกว่าตนจำผิดว่าพี่สาวคนที่ตนเจอชื่อบรานีไม่ใช่บราลี ตนแน่ใจว่าเจ้าคุณมีลูกสาวสองคน ศรัณย์หัวเราะ

“เขาคงเตรียมการมาบางอย่าง ดูเอาเถอะ ท่านเจ้าคุณคนนี้ไม่กล้ามางานแต่งฉันด้วยซ้ำ คนต่ำต้อยอย่างฉันจะไปว่าอะไรท่านได้ ท่านให้เราแต่งกับคนไหนก็ต้องแต่งกับคนนั้น”

“ถ้าแบบนั้น เจ้าสาวของนายเป็นใครวะ”



“เอาเป็นว่า ถ้าเจอพวกบำรุงประชากิจอีก นายก็รีบเข้าไปทำความรู้จัก ไปสืบมาให้ได้ว่าเรื่องราวมันยังไงกันแน่”

ชรัตน์รับปากทันทีเพราะถนัดเรื่องเข้าหาสาวๆอยู่แล้ว บุรณีก็สวยถูกใจ พูดแล้วคิดถึง ศรัณย์ดีดหูเรียกสติเพื่อน ชรัตน์ร้องลั่นด้วยความเจ็บ

ooooooo

ที่ว่าการปลัดอำเภอ ศรัณย์คุยกับโชติเรื่องเสือขาวเวลาปล้นมีการปิดหน้าตา ทำให้ไม่มีใครรู้จักว่าเป็นคนจากที่ไหน บ้างก็ว่าเป็นคนพัทลุง บ้างก็ว่าหาดใหญ่ นับเป็นโจรที่รอบคอบวางแผนมาดี โชติเห็นด้วยและบอกพักหลังชาวบ้านไม่ยอมให้ปากคำ ส่ายหน้าหนีกลัวมันหัวหด

ศรัณย์คิดว่าชาวบ้านไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากยุ่งมากกว่า เพราะพักหลังเสือขาวปล้นแต่คนรวยไม่ได้ปล้นวัวควายหรือทรัพย์สินชาวบ้านอีก แล้วพวกเขาจะหาเรื่องเดือดร้อนทำไม โชติชื่นชมว่าศรัณย์พูดตรงดี ชาวบ้านผิดหวังกับคนส่วนกลางมานานจึงต้องปกป้องตัวเอง

“ที่ผมขอตัวคุณมาเนี่ย เพราะรู้ว่าคุณตั้งใจทำงาน เรามาช่วยกันนะครับคุณโชติ ทำให้ข้าราชการเป็นที่พึ่งของประชาชนอีกครั้ง”

“ผมเป็นคนที่นี่ ถ้าคุณจริงใจกับชาวบ้านอย่างเราๆ ผมช่วยเต็มที่”

ศรัณย์ยิ้มรับแล้วถามไม่มีใครรู้จักพวกเสือขาวบ้างเลยจริงหรือ โชติบอกว่ามีเสือบางที่พอจะรู้ว่าเป็นลูกเขยของกำนันคล้าย แต่ไม่ได้ญาติดีต่อกัน เคยเอาปืนไล่ยิงกัน ศรัณย์แปลกใจ

“ลูกสาวกำนันรักกับเสือบางก่อนที่เขาจะเป็นเสือ ทีนี้กำนันกีดกันเพราะเห็นว่าไอ้บางไม่ทำงานทำการ ไอ้บางโมโหมันเลยปล้นควายบ้านกำนันแล้วฉุดลูกสาวกำนันไป ประกาศตัวเป็นเสือบางตั้งแต่คืนนั้นครับ”

ศรัณย์เห็นว่าข้อมูลแน่นขนาดนี้ทำไมไม่พาตำรวจไปจับ โชติยิ้มแหยๆ ไว้ไปเจอกำนันคล้ายแล้วจะเข้าใจ...เสนอขับรถพาศรัณย์กับโชติมาบ้านกำนันคล้าย เขามีท่าทางกวนประสาทมาก ไม่ให้ความร่วมมือใดๆ ศรัณย์แปลกใจเป็นกำนันทำไมไม่ดูแลชาวบ้าน โชติเล่าว่าเสือบางเข้าปล้นหมู่บ้านหลายครั้ง กำนันกับลูกชายพาพวกไปปกป้องชาวบ้าน ทำให้ลูกชายคนเดียวถูกยิงตาย ศรัณย์เข้าใจแล้วว่ากำนันเลยกลัวเสือบางหัวหด เสียงกำนันคล้ายดังลั่น

“เฮ้ย!พูดให้ดีๆนะ เป็นปลัดก็ใช่ว่าจะมาพูดหมาๆได้ คนแถวนี้มันแรง รู้ไว้ด้วย”

โชติปรามกำนันให้ใจเย็น กำนันด่าศรัณย์ไอ้ลูกหมา ศรัณย์ชักปืนออกมายิงไปที่กระป๋องนมที่แขวนอยู่ไกลพอควร เป็นการแสดงให้เห็นว่าตนมีดีพอที่จะมาปราบโจร กำนันยังไม่เชื่อ

“สำอาง สะโอดสะองอย่างคุณ กลับไปลีลาศต่อพระนครเถอะ”

“มาช่วยก็ว่า ไม่มาก็หาว่าทอดทิ้ง จะเอาไง หา...” ศรัณย์เริ่มฉุน กำนันตวาดอยากตายด้วยความคึกคะนองก็ไปตายที่อื่นให้ไกลเมืองนี้ และว่าเสือพวกนี้มันเลิกปล้นชาวบ้านแล้ว มันจะเอาแต่เงินคนรวย ศรัณย์สวน แล้วเมื่อคนรวยถูกปล้นหมด มันจะไม่วกกลับมาปล้นชาวบ้านหรือ และที่ลูกชายตายไม่อยากแก้แค้นให้หรือ กำนันเสียงอ่อนลงว่าปล่อยไปตามบุญตามกรรม ศรัณย์รู้ว่ากำนันเห็นตนแล้วนึกถึงลูกชายตัวเองที่ตายเลยโกรธ

กำนันโดนจี้ใจดำยิ่งโมโห เสนอช่วยพูดว่าตนเป็นพี่เลี้ยงศรัณย์ตั้งแต่เด็ก ตนรับประกันว่าเขาชกต่อย ยิงปืนเก่งมากไม่แพ้โจรคนไหน กำนันมองหน้าแล้วบอกต้องทดสอบ กำนันให้เสนอถือของในมือ กางแขนเพื่อให้ศรัณย์ยิง เสนอขาสั่นพั่บๆ แต่แล้วศรัณย์ก็ยิงได้อย่างแม่นยำ ศรัณย์รู้ว่ากำนันต้องการให้พิสูจน์ฝีมือให้ชาวบ้านได้เห็น จากนั้นกำนันก็ยอมร่วมมือ...

ooooooo

บ่ายวันนั้นดวงสวาทโทรศัพท์ติดต่อญาติที่จะไปพักด้วย ปรากฏว่าทั้งครอบครัวไปเที่ยวหาดใหญ่ จึงเคว้งไม่รู้จะไปไหน

สายหอบกระเป๋าเสื้อผ้ามาลาออกกับริน เสริมหน้าเสียไม่อยากไป รินตกใจบอกแม่แก้วไม่อยู่จะมาลาออกแบบนี้ แม่กลับมาตนจะบอกว่าอย่างไร สายย้อนถามไม่คิดจะไล่ตนออกหรือ เพราะเห็นเธอแย่งทำงานทุกอย่าง รินอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษสาย บอกที่ตนทำงานทุกอย่างเพื่อแก้เหงาไม่คิดจะแย่งงานเธอ สายรับไหว้แทบไม่ทันร้องลั่น เป็นคุณนายอะไรมาไหว้คนใช้ รินถอนใจบอกตนไม่ใช่ผู้ดีมาจากไหน สายเลือดคือๆกับเธอ สายงง รินเฉไฉ

“เกิดมาไม่มีชาติตระกูลค้ำคอมันก็สบายอย่างนี้แหละ จะไหว้ใครก็ได้นะ แม่สายอยู่ช่วยงานที่บ้านนี้

ไปก่อน ที่ผิดที่พลาดไปก็มาเริ่มกันใหม่นะ”

เสริมดีใจหอบกระเป๋ากลับห้องพัก สายยิ้มแหยๆ ไม่คิดว่ารินจะใจดีแบบนี้ ไม่ทันไรเสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น รินเดินมาเปิดประตู ทันใดก็พบดวงสวาทยืนหน้าเข้มพร้อมกระเป๋าเดินทาง แล้วเธอก็เป็นลมล้มลง รินตกใจเข้าประคองร้องให้คนในบ้านมาช่วย

ดวงสวาทฟื้นขึ้นมาบอกรินว่า เมื่อคืนนอนไม่หลับ ข้าวก็ไม่ได้ทาน แล้วเล่าว่าจะไปพักกับเพื่อนแต่เขาไม่อยู่ ไม่อยากนอนโรงแรมต่อไปคนเดียวเลยมาที่นี่ สายซึ่งแอบดูอยู่กับเสริมตื่นตูมตามนิสัยอุทาน “เอาแล้วเอาหล่า เมียเก่ากับเมียใหม่มาเจอกัน จะตบกันไหมล่ะฮึ”

ดวงสวาทร้องไห้จับมือรินขอโทษเรื่องเมื่อวาน รินปลอบว่าเดี๋ยวศรัณย์ก็กลับมา

“งานแต่งงานของคุณเป็นงานเล็กๆแต่กลับอบอุ่นเหลือเกิน งานแต่งงานของดิฉันมีแต่เรื่องหลอกลวง ฉันโชคไม่ดีเหมือนคุณ” ดวงสวาทร่ำไห้

สายผิดหวังที่ไม่มีการตบกันอย่างในละคร รถศรัณย์แล่นเข้ามา เสริมออกไปรายงาน ศรัณย์ตกใจรีบเข้ามาในบ้าน รินวางอาหารที่จัดให้ดวงสวาทแล้วจะเลี่ยงออกไป ดวงสวาทห้ามไว้ บีบน้ำตาเล่าเรื่องให้ศรัณย์ฟัง

“ดวงคลาดกับคุณชรัตน์ คุณจำสุนันทาได้ไหมคะ จะไปหาเขาเขาก็ไม่อยู่ คืนนี้คงต้องขอพักที่นี่ก่อน ดวงไม่เคยพักโรงแรมคนเดียว แต่ถ้าคุณจะให้ไป ดวงไปก็ได้ค่ะ”

ศรัณย์อ้ำอึ้งเกรงใจริน รินจึงเอ่ยปากให้ดวงสวาทพักที่เรือนเล็กได้ แล้วปล่อยให้ทั้งสองคุยกัน เสนอนั่งนิ่งไม่ยอมออก ศรัณย์เรียกชื่อ เสนอทำซื่อรับว่าตนชื่อเสนอ ชื่อเต็มว่าเสนอหน้า ศรัณย์ตบหน้าแข้งตัวเองเป็นการขู่อยากโดนใช่ไหม เสนอหน้าเสียคลานดุ๊กๆออกไป

เสนอออกมาติงรินไม่น่าปล่อยทั้งสองอยู่กันตามลำพัง รินเห็นใจที่ดวงสวาทมีปัญหากับสามีและที่เธอมาก็ไม่ได้มีเจตนามาขัดขวางงานแต่งงานของตน เสนอถอนใจเกรงถ่านไฟเก่าจะคุ

“ถ้าไว้ใจไม่ได้ก็ปล่อยมันคุขึ้นมาเสียตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าอยู่ๆไปไปคุเอาตอนหลัง ตอนที่เอ้อ...อะไรๆก็แก้ไขไม่ได้แล้ว”

เสนอเกาหัวแกรกๆที่รินใจดีเกินไป...ขณะเดียวกันดวงสวาทออดอ้อนให้ศรัณย์ป้อนข้าว อ้างไม่มีแรงจะสู้กับปัญหาชีวิต แล้วพยายามพูดคุยรำลึกความหลังที่จับมือกันครั้งแรก จูบกันครั้งแรก ศรัณย์จำได้แต่ทำเป็นปัดว่าลืม หญิงสาวจับใบหน้าชายหนุ่มอย่างสุดแสนเสียดาย เอ่ย

“ความอ่อนหวานของคุณ ความผูกพันแบบนั้น ดวงไม่มีโอกาสเป็นเจ้าของแล้ว ดวงไม่มีสิทธิ์อีกแล้วใช่ไหม”

“เจ็บปวดใช่ไหม เพิ่งรู้สึกหรือ ผมเจ็บแบบนี้มาเดือนนึงแล้ว คุณแต่งงานก่อนผมเสียอีก จำไม่ได้หรือไง” แววตาศรัณย์โกรธกึ่งน้อยใจ

ดวงสวาทน้ำตาไหลพรากสารภาพว่าเลือกคนผิด อ้างเพราะเชื่อพ่อแม่ ขอให้เขาอภัยให้ ระหว่างนั้นอรุณเดินทางมาถึงตะโกนเรียกหารินหน้าบ้าน รินตกใจรีบออกมาเปิดประตูรับ เสริมมารายงานศรัณย์ว่ารินมีเพื่อนมาคุยอยู่ในสวน จับมือถือแขนเหมือนที่เขากำลังทำอยู่ ศรัณย์ผละออกขอตัวทันที ดวงสวาทหน้าเจื่อนรีบตามออกไป

อรุณจับมือรินบอกตนเป็นห่วง รินพยายามดึงมือออกบอกตอนนี้ตนมีหน้าที่รับผิดชอบ ที่มานี่ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณ ขอให้เขาเข้าใจและช่วยปกปิดความลับให้ด้วย อรุณบอกเข้าใจแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ อยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครนิสัยใจคอเป็นอย่างไร ศรัณย์เดินเข้ามายืนข้างๆ รินจึงแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน ศรัณย์เอ่ย เด็กไปบอก นึกว่าญาติที่ตกค้างจากงานแต่งงาน

“ผมไม่ใช่ญาติ แต่สนิทกันยิ่งกว่าญาติ บ้านเราอยู่ติดกัน หน้าที่ของผมตั้งแต่เด็กคือดูแลสามสาวบ้านบำรุงประชากิจ” ท่าทางเอาเรื่องของอรุณทำให้ศรัณย์อึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากขอบคุณที่มาแสดงความยินดี อรุณกลับบอกว่าจะยินดีมากน้อยขึ้นอยู่กับว่ารินมีความสุขแค่ไหน

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 10 ม.ค. 59

ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทประพันธ์โดย สราญจิตต์
ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทโทรทัศน์โดย คิง สมจิต
ละครเรื่อง ปดิวรัดา กำกับการแสดงโดย สมจิต ศรีสุภาพ
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ออกอากาศ ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20-22.50 น.
ละครเรื่อง ปดิวรัดา เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ