อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 3 วันที่ 27 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 3 วันที่ 27 ม.ค. 59

แต่ไม่ทันลงมือ ผีร้ายก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นคุณทวดภรณี หรือหม่อมเจ้าหญิงภรณี ติณชาติ พี่สาวคนเดียวของหม่อมเจ้าหญิงรัมภา ปรากฏตัว...ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นอีกครั้ง ผีริ้วทองจำได้ดีว่าราชนิกุลสาวคนนี้เคยดีกับเธอมากแค่ไหน โดยเฉพาะเวลาที่เธอถูกทำร้ายและทารุณจิตใจอย่างหนักจากหม่อมเจ้าหญิงรัมภา

“เป็นบุญของมึงอีรัมภา ที่มึงมีพี่สาวเป็นคนดีอย่างท่านหญิงณี”

เป็นอันว่าผีริ้วทองยอมรามือในคืนนี้ แต่ก็ทิ้งรอยช้ำไว้บนข้อมือเกล้ามาศจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ด็อกเตอร์สาวเครียดมาก และตัดสินใจโทร.ไประบายกับพริมว่าคงโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว



“สิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง และที่ฉันเชื่อเพราะฉันไม่ได้แค่เจออาการประหลาด แต่ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงนั้นด้วย...ผู้หญิงที่ฉันเคยได้ยินดังมาจากสระน้ำ เขาเรียกฉันว่ารัมภา”

“รัมภา...หม่อมเจ้าหญิงรัมภาที่เป็นน้องสาวของท่านทวดณีน่ะเหรอ”

“ทั้งชีวิตฉันก็รู้จักคนชื่อรัมภาคนเดียว ฉันลองคิดดูแล้ว ถ้าฉันหูแว่ว คิดไปเอง ฉันก็ไม่น่าจะมโนไปถึงชื่อท่านทวดรัมภา เพราะฉันไม่เคยนึกถึงท่าน ไม่เคยเห็นหน้าท่านเลยด้วยซ้ำ รู้แต่ว่าฉันหน้าคล้ายท่าน”

พริมถึงกับอ้าปากค้าง ไม่เคยได้ยินมาก่อน พลันก็คิดขึ้นได้ “ฉันรู้แล้ว...ผีผู้หญิงคนนั้นต้องคิดว่าแกกับท่านทวดรัมภาเป็นคนเดียวกัน ก็เลยมาหลอกแก พวกเขาต้องเคยมีปัญหากันแน่ๆ ถึงมุ่งมาทำร้ายแกคนเดียว”

“มีปัญหากับผีเนี่ยนะ”

“สิ่งที่ไม่รู้ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด ฉันว่าแกลองสืบเรื่องท่านทวดรัมภาจากท่านทวดณีดูสิ เผื่อเราจะรู้ว่าผีผู้หญิงจากสระน้ำเป็นใคร พวกเขาเคยมีปัญหาอะไรกัน”

ooooooo

เกล้ามาศได้ทำตามที่พริมบอกในเวลาต่อมา เมื่อคุณทวดภรณีแวะมานวดน้ำมันที่ข้อมือให้ สร้างความแปลกใจให้แก่คุณทวดเป็นอย่างมาก เพราะหลานสาวคนเดียวไม่เคยถามถึงน้องสาวมาก่อน

“มาศเพิ่งนึกออกว่าท่านทวดเคยบอกว่ามาศหน้าเหมือนท่านทวดรัมภา มาศอยากรู้จักท่านจังเลยค่ะ”

คุณทวดภรณีไม่คิดมาก พาหลานสาวไปดูรูปถ่ายน้องสาวในห้องนอน เกล้ามาศถึงกับอึ้งไปอึดใจ เมื่อได้เห็นความเหมือนระหว่างเธอกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภา แต่ที่ทำให้ตะลึงกว่า ก็เมื่อได้ฟังเรื่องราวในอดีต...

หม่อมเจ้าหญิงรัมภา ติณชาติ ในความทรงจำของคุณทวดภรณีผู้เป็นพี่สาว เป็นราชนิกุลสาวสวย เก่งและมีความสามารถไม่แพ้ผู้ชาย เธอทำงานเป็นเลขาที่กรมศิลป์ เป็นที่ชื่นชมของเหล่าข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เป็นอย่างมาก

เสด็จในกรมฯก็ภูมิใจในตัวลูกสาวคนเล็กไม่น้อย และเมื่อครอบครัวนายรวย เจ้าของคณะละครหุ่นกระบอก มาขอพึ่งใบบุญ เลยจัดการฝากฝังให้ลูกสาวคนเล็กช่วยเกื้อกูลด้วย นางรื่นตื่นเต้นมาก เสนอตัวเต็มที่

“ถ้าครอบครัวของหม่อมฉันได้รับราชการ รับใช้แผ่นดินสักคนหม่อมฉันก็นอนตายตาหลับแล้วเพคะ”

แต่หม่อมเจ้าหญิงรัมภา ซึ่งถูกเจิมสาวใช้ต้นห้องยุแยงมาก่อนหน้าว่าครอบครัวนายรวยเป็นพวกมักใหญ่ใฝ่สูง ยอมเป็นกาฝากเพื่อให้ตัวเองสบาย กลับแสดงท่าทีดูถูกและรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

“ใครจะรับราชการหรือรับใช้แผ่นดินต้องมีวิชาความรู้ ถ้าเอาแค่คนที่คิดอยากจะทำ แผ่นดินก็ไม่เจริญได้ดอก”

แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ ยากจะอ่านได้ว่าทรงคิดเห็นเช่นไร แต่ครอบครัวของนายรวย โดยเฉพาะนางรื่นก็ถึงกับจุกแทบกระอัก เมื่อเจอกับวาจาถากถางของราชนิกุลสาว แต่กระนั้น...หม่อมเจ้าหญิงรัมภาก็ไม่สนใจ ตัดบทและทูลขอท่านพ่อปรึกษาธุระเป็นการส่วนพระองค์

เสด็จในกรมฯเองก็ลำบากใจในความตรงไปตรงมาของลูกสาว แต่เมื่อได้ฟังเหตุผล ก็ถึงกับตรัสไม่ออก โดยเฉพาะเหตุผลเรื่องสถานะทางการเงินของวังติณชาติ ที่ไม่มั่งคั่งเหมือนเมื่อก่อน

“ตั้งแต่หม่อมแม่สิ้น หญิงต้องทนเห็นพวกคนที่ใช้ความมีเมตตาของท่านพ่อเป็นเครื่องมือ ถีบฐานะตัวเองให้สูงขึ้น บางคนก็พาลูกสาวมาถวายตัวให้เป็นหม่อมของท่านพ่อ วังของเราต้องวุ่นวายเพราะคนเหล่านั้น หญิงถึงต้องหนีไปเรียนต่อที่ปีนังเพราะหญิงเบื่อหน่าย ท่านพ่อจะให้หญิงต้องทนรับสภาพเช่นนั้นอีกหรือคะ”

“พ่อขอโทษ ถ้าสิ่งที่พ่อทำ มันทำให้หญิงทุกข์ใจมาก พ่อแค่ยังอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์”

“เอาเถอะค่ะ ครั้งนี้ท่านพ่อรับปากพวกเขาแล้ว หญิงจะยอมทำตามใจท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”

“จริงหรือหญิง ขอบใจมากลูกรักของพ่อ พ่อภูมิใจที่ลูกพ่อมีเมตตา”

“ที่หญิงยอมเพราะหญิงรักท่านพ่อ ไม่ใช่เพราะเห็นใจคนพวกนั้น แต่ท่านพ่อต้องสัญญากับหญิง ถ้าเมื่อใด ที่คนเหล่านั้นมาสร้างความเดือดร้อนให้กับวังของเรา ท่านพ่อจะให้สิทธิ์หญิงเป็นคนจัดการด้วยวิธีของหญิงเอง”

กำราบพวกกาฝากไม่ให้เผยอเทียบชั้นกับเธอ เป็นความตั้งพระทัยของหม่อมเจ้าหญิงรัมภาในเวลานั้น โดยไม่คิดจะทำอะไรรุนแรง หากไม่มีใครเริ่มก่อน แต่นางรื่นกลับไม่เข้าใจ และคิดว่าที่ราชนิกุลสาวมีท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์พวกตน เป็นเพราะชาติกำเนิดและฐานันดร

นายรวยเห็นเมียสอนลูกให้กระด้างกระเดื่องกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภาก็ไม่สบายใจ เรียกมาตักเตือน

“แม่รื่น...ฉันขอเถอะนะ อย่าพูดถึงท่านหญิงแบบนั้น เดี๋ยวลูกเราจะพลอยไม่เคารพท่านหญิงไปด้วย”

“ไม่เคารพก็ไม่เคารพสิ เรามาอยู่ที่นี่ในฐานะคนของเสด็จ ไม่ได้มาเป็นขี้ข้าของใคร พูดถึงแล้วคันไม้คันมือ อยากตบสั่งสอนสักฉาดสองฉาด หน็อย...ทำเป็นโก้ว่าตัวเองเรียนสูง เกิดมาเป็นคุณหญิง จะสูงส่งจากไหน สุดท้ายมันก็กลายเป็นขี้ข้าผัวเหมือนกันล่ะ”

นางรื่นลอยหน้าลอยตาพูดด้วยความมันปาก นายรวยฟังแล้วเหนื่อยใจมาก แต่ก็คร้านจะปรามให้ทะเลาะกัน โดยไม่รู้เลยว่าเจิมแอบได้ยินทุกอย่าง และไม่รอช้าจะเอาไปฟ้องหม่อมเจ้าหญิงรัมภา...

ooooooo

นางรื่นถึงกับหน้าซีดเผือด เมื่อเจิมตามไปพบหม่อมเจ้าหญิงรัมภา ใจไม่ดีด้วยความร้อนตัว กลัวอีกฝ่ายจะรู้เรื่องตนพูดไม่ดี แล้วก็จริงดังคาด ราชนิกุลสาวเปิดฉากเสียงเรียบ ทันทีที่พบหน้า

“เป็นอย่างไรบ้าง...อาการคันไม้คันมืออยากตบฉัน ดีขึ้นหรือยัง”

นางรื่นละล่ำละลักปฏิเสธ อ้างโน่นอ้างนี่สารพัด จนเจิมเหลืออด สั่งเสียงกร้าวให้ก้มกราบขอขมาเจ้านายสาว แต่ริ้วทองซึ่งตามแม่มาด้วยความเป็นห่วงขวางไว้ ยิ่งเห็นแม่สาบานต่อหน้าทุกคน ยิ่งร้อนใจ

“ท่านหญิงเพคะ แม่สาบานถึงขนาดนี้แล้ว แม่ไม่ได้โกหกหรอกเพคะ”

“แต่ฉันเชื่อเจิม คนที่นี่ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดี เจิมไม่โกหกฉัน”

“ถ้าท่านหญิงปักใจเชื่อเช่นนั้น หม่อมฉันขอกราบขอขมาท่านหญิงแทนแม่แอง”

“ความผิดของใครของมัน ชดใช้แทนกันไม่ได้”

เจิมได้ที เร่งให้นางรื่นกราบตามสั่ง ริ้วทองพยายามขวาง แต่ก็ถูกผลักกระเด็นอีกทาง จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว ฮึดสู้กลับ แต่คงไม่ทันระวัง เลยกระแทกไปถูกหม่อมเจ้าหญิงรัมภาจนกิ่งไม้เกี่ยวแขนเลือดออก

ริ้วทองโดนลากตัวไปท้ายวังหลังจากนั้น โดยมีคำสั่งจากหม่อมเจ้าหญิงรัมภา ให้โบยทำโทษชุดใหญ่

“ถ้าเอ็งไม่อยากให้พ่อแม่เอ็งถูกเฉดหัวออกไปจากที่นี่ คลานไปกราบขอขมาท่านหญิงเดี๋ยวนี้!”

เจิมบังคับเสียงกร้าว ริ้วทองไม่มีทางเลือก ต้องกล้ำกลืนคลานไปกราบราชนิกุลสาวเพื่อจบปัญหา หม่อมเจ้าหญิงรัมภาปรายตามองมานิ่งๆ ไม่ได้สาสมพระทัยเหมือนอย่างที่ใครๆคิด แต่คิดว่าเป็นการสมควรมากกว่าจะกำราบพวกกาฝาก ไม่ให้เหิมเกริมและคิดลามปามคนในตระกูล

“ถ้าจะอยู่ที่นี่ จงทำตัวเป็นแค่กาฝากชั้นต่ำเกาะกินใบบุญของท่านพ่ออย่างสงบ อย่าริทำตัวเป็นฝูงแร้งจิกทึ้งกินเนื้อ เพราะไม่เช่นนั้นฉันจะทำให้พวกเธออยู่ที่นี่อย่างทุกข์ทรมานใจที่สุด!”

หม่อมเจ้าหญิงภรณีผ่านมาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างโดยบังเอิญ และไม่รอช้าจะเรียกน้องสาวคนเดียวมาถามไถ่

“พวกมันว่าร้ายน้องทำให้น้องเจ็บตัว น้องต้องกำราบพวกมัน”

“แต่ก็น่าจะพูดจากันดีๆ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนั้น”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาส่ายหน้า ยืนยันหนักแน่น “ต้องทำขนาดนั้นค่ะพี่หญิง คนพวกนี้รักสบาย ไม่คิดขวนขวายทำอะไรด้วยตัวเอง ถึงต้องหอบผ้าหอบผ่อนมาพึ่งใบบุญของท่านพ่อ”

“น้องหญิงมองพวกเขาในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 3 วันที่ 27 ม.ค. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ