อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 59

ดวงสวาทหน้าเสียไม่รับปาก ชรัตน์กลับเข้าไปในงาน...ถึงพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ แก้วกำชับศรัณย์ไม่ให้ออกมาจากห้องจนกว่าจะพรุ่งนี้เช้า พอทุกคนออกจากห้องหมด รินก็เอ่ยปากถามศรัณย์ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนเขาใช่ไหม เขาพยักหน้าบอกว่าเธอแต่งงานไปก่อนหน้า

“แต่เขาก็มาถึงที่นี่...ทั้งน้ำตา คุณคงห่วงเธอมาก”

“เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ บ้านเราอยู่ติดกัน” ศรัณย์รู้ว่าไม่ควรออกจากห้องแต่ทนไม่ไหว “ฉันขออนุญาตต่อหล่อน แค่อยากรู้ว่าเขาร้องไห้ทำไม แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา”

รินเหวอเขาจะออกไปได้อย่างไร ศรัณย์ถอดเสื้อและโจงกระเบนเปลี่ยนชุดทะมัดทะแมง ปีนลงทางระเบียง หญิงสาวไม่พอใจที่เขาไม่ให้เกียรติในวันสำคัญ...พอลงมาถึงข้างล่างไม่ทันที่ศรัณย์จะเดินไปไกล ดวงสวาทก็วิ่งเข้ามากอดร้องไห้บอกว่าจะหย่ากับนริศ เขาหลอกลวงตน



ชรัตน์เดินมาต่อว่าหาดวงสวาทตั้งนาน มาอยู่นี่เอง และโวยศรัณย์ที่ออกมาจากห้องหอ แล้วไล่ให้กลับขึ้นไปพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน ไม่ต้องห่วงตนจะดูแลเธอให้เอง ดวงสวาท ร้องว่ายังไม่ได้เล่าเรื่องให้เขาฟังเลย แต่ศรัณย์เชื่อเพื่อนวิ่งกลับไป หญิงสาวร้องไห้โฮอย่าทิ้งตน ชรัตน์กำชับให้ดวงสวาทรอตรงนี้แล้วเดินตามไปดูศรัณย์ว่าลงมาได้อย่างไร ศรัณย์เอาบันไดพาดปีนขึ้นไป ชรัตน์เงยมอง

“ชะอุ้ย! เจ้าสาวคนสวยยืนตาเขียวอยู่โน่น เขาจะถีบบันไดแกไหม”

“เขาอยู่บ้านนี้มาเป็นเดือนแล้ว เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก ฝากคุณดวงด้วยนะ”

ขาดคำศรัณย์ปีนขึ้นไปกลางบันได รินมองลงมาด้วยสายตาคมกริบ ข่มใจว่าจะไม่โกรธๆ แต่มือมันยื่นออกไปผลักบันได เสียงศรัณย์ร้องเฮ้ย...ตามด้วยเสียงตุ้บ ชรัตน์โดดหลบเอาตัวรอดกลัวเพื่อนหล่นมาทับ ศรัณย์ร้องโอดโอย

แก้วกำลังคุยชื่นชมกับเพ็ญแขว่ารินเป็นเด็กเรียบร้อย จิตใจดี พลันต้องสะดุ้งกับเสียงร้องของศรัณย์ เสนอกระซิบว่าคงไม่มีอะไร...ศรัณย์นอนแอ้งแม้ง ชรัตน์ถามไหนบอกว่าเจ้าสาวไม่ใช่คนอย่างนั้น แล้วหัวเราะชมรินเป็นผู้หญิงใช้ได้ทีเดียว ศรัณย์โวยไปชมทำไม ทำตนแสบนัก รินมองลงมานิ่งๆก่อนจะสะบัดหน้ากลับเข้าไป ศรัณย์เจ็บใจแต่ก็ต้องปีนขึ้นทางเดิม

รินไม่คิดว่าเขาจะกลับขึ้นมาจึงไม่ทันปิดประตูระเบียง ทั้งสองยื้อดันประตูกันแต่รินสู้แรงศรัณย์ไม่ได้จะล้มหงายหลัง ศรัณย์โดดเข้าคว้าตัวเธอไว้ทัน ข้างล่างสะดุ้งอีกครั้งกับเสียงร้องของริน นายอำเภอยิ้มๆทำนองแบบนี้ลูกดกแน่...รินตั้งตัวได้ผละออกจากศรัณย์ เขาต่อว่า

“เอาบันไดออก กล้ามากนะ...คิดอีกที ดีใจจัง” รินงงดีใจอะไร “หล่อนมีหัวใจ ฉันนึกว่าหัวใจหล่อนอยู่ที่ต้นไม้ อยู่ที่ม่าน อยู่ที่มีดในครัวนั่นเสียอีก”

“ดิฉันเห็นคุณกอดกับผู้หญิงคนนั้น” ศรัณย์ฟังแล้วหัวเราะ เธอโวย “หัวเราะอะไร!”

ศรัณย์ยื่นหน้ามากระซิบข้างหูรินว่า “หล่อนหึงฉัน...” รินร้องอ๊าย...ผลักเขาเต็มแรงไปกระแทกตู้ ของตั้งโชว์หล่นแตกเพล้ง

แขกเหรื่อข้างล่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพ็ญแขกับแก้วยิ้มแหยๆ...รินโวยศรัณย์มองอะไร เขาบอกว่ามองหน้าเธอเหมือนที่เธออยากให้มอง รินให้หยุดไม่ต้องมองอีก แต่เขายั่วว่าหยุดไม่ได้เพราะชอบ หญิงสาวหน้าแดงสะบัดหน้าจะออกไปห้องนอนเล็กที่ประตูเชื่อมกันแต่เปิดไม่ออก

“ห้องนอนเล็กเป็นห้องของดิฉัน ดิฉันต้องเข้าได้สิ”

ศรัณย์บอกว่าแม่สั่งให้ล็อก รินแบมือขอกุญแจเขาชี้ว่าอยู่ในลิ้นชัก แต่พอเธอเปิดดูกลับไม่มี รู้ว่าเขาหลอกก็โกรธเดินเข้าหาจะเอาเรื่อง ศรัณย์แกล้งยื่นขาให้สะดุด เธอล้มมาในอ้อมกอดเขา รินยิ่งปรี๊ดทุบเขาอั้กๆ ร้อง “อี๊ เอามือสกปรกออกไปนะ เมื่อกี้คุณเพิ่งไปกอดคนอื่นมา”

ศรัณย์แก้ตัวเขาไม่ได้เริ่ม เธอมากอดเอง รินดิ้นผลักไส เขาจึงแกล้งยื่นหน้ามาใกล้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วันนี้เป็นวันเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเรา ชีวิตเราในวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงไม่รู้เลย”

รินถามกลับเขามีความเป็นมนุษย์อยู่แค่ไหน ชายหนุ่มงง “สัตว์มีความอยาก แล่นไปตามใจอยาก มนุษย์มีความข่มใจ ข่มใจเพื่อรักษาหน้าที่ รักษาคุณธรรม ถ้าคุณมี ชีวิตก็เป็นสุข แต่ถ้าไม่ ชีวิตก็จะวุ่นวายไม่จบสิ้น อยู่ที่คุณคนเดียว”

ศรัณย์อึ้งกับคำสั่งสอนศีลธรรม รินสะบัดตัวออกวิ่งไปคว้าพวงกุญแจทั้งพวงของเขา พยายามไขทีละดอกจนเปิดประตูได้ ศรัณย์นั่งมองยิ้มๆ รินเข้าห้องได้ก็ล็อกประตูโล่งอก

ศรัณย์ตะโกน “นั่นกุญแจผมนะ กุญแจทุกอย่างของผมอยู่ในนั้น”

รินดึงลูกกุญแจห้องออกไว้ “คนเจ้าชู้ อย่าหวังเลยว่าฉันจะเข้าไปวุ่นวายกับรักเศร้าเคล้าน้ำตาของพวกคุณ ต่างคนต่างอยู่เถอะ” ว่าแล้วรินก็เปิดประตู ไถลพวงกุญแจออกมาตามพื้น แล้วรีบปิดประตูล็อกตามเดิม ศรัณย์ยิ่งขำกับการกระทำของริน

ooooooo

อรุณฤกษ์กลับจากเที่ยวเชียงรายกับเพื่อนๆถึงสองเดือน หอบของมาฝากสาวๆบ้านบำรุงประชากิจ จึงเพิ่งรู้เรื่องรินเปลี่ยนชื่อเป็นบราลีจะแต่งงานวันนี้ ส่วนบราลีเปลี่ยนชื่อเป็นบรานีแถมถูกกำชับห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร อรุณตกใจทิ้งกำไลหยกที่เอามาฝากรินตกแตก

บรานีเล่ารายละเอียดที่รินต้องไปแต่งงานให้ฟัง อรุณหน้าเครียดจะไปดูให้เห็นกับตาว่ารินมีความสุขดี ถ้าไม่ตนจะพากลับ บรานีตกใจรีบมาบอกบุรณีเพื่อช่วยกันหาทางห้ามเกรงความจะแตก บุรณีตำหนิพี่สาวดูไม่ออกเลยหรือว่าอรุณชอบรินมานานแล้ว

เช้าวันใหม่ รินลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นศรัณย์อยู่ในชุดทำงานยืนมองอยู่ปลายเตียง ก็สะดุ้งลุกพรวดดึงผ้าห่ม กายโวยเข้ามาได้อย่างไร ศรัณย์ชูอุปกรณ์ที่ใช้งัด รินถามเข้ามานานเท่าไหร่แล้ว

“วันนี้หล่อนตื่นสายกว่าปกติ ฉันรู้คนเดียวว่าหล่อนเหนื่อยจากงาน แต่คนในบ้านคนอื่นคงคิดไปไกลว่าหล่อนเหนื่อยเพราะอะไรกันแน่”

รินหน้าแดง “ถ้ามาพูดอะไรบ้าๆแบบนี้ก็ออกไป เลยนะ”

“เฮ้อ...ภรรยาคนอื่นต้องกราบสามีก่อนนอน แต่หล่อนทำก้นกบฉันเกือบหัก ต่อไปนี้ฉันจะไม่คิดแล้วว่าหล่อนแสนดีเรียบร้อย หล่อนน่ะยัยผู้หญิงร้ายลึก”

“ดี...ระวังตัวไว้ให้มากๆเถอะ”

ศรัณย์แกล้งนั่งบนเตียง รินถดหนี เขาขำวางซองเงินให้บนหมอน บอกเมื่อวานเงินเดือนออกจึงเอามาให้ทั้งหมด รินถามแล้วเขาจะเอาที่ไหนกินใช้ เขาให้เธอจัดสรรให้กับเสนอเพราะเป็นคนซื้ออาหารกลางวันให้ตน รินข้องใจทำไมต้องทำแบบนี้

“ไม่รู้สิ คุณพ่อทำแบบนี้กับคุณแม่ ฉันก็ทำตาม ฉันเห็นหล่อนใช้เงินส่วนตัวทำนั่นนี่ให้บ้านนี้มาตลอด ฉันไม่อยากให้พ่อแม่หล่อนเอาฉันไปนินทา ฉันเองไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินเท่าไหร่ เอาไปเถอะ” พูดจบ ศรัณย์กลับออกไป รินรู้สึกดีกับเขาขึ้นมาบ้าง

ด้านครอบครัวดวงสวาท นริศมารายงานว่าดวงสวาทหนีไป มหินท์กับนิจตกใจเพราะลูกไม่ได้กลับมาบ้าน จึงถามทะเลาะอะไรกัน เขาเล่าว่าเรื่องขายวัง ทั้งสองยิ่งตกใจเพราะเห็นเรื่องเกียรติยศเงินทอง เป็นหลัก โวยวายนริศทำแบบนี้ไม่อายใครๆบ้างหรือ เอาสมบัติของราชสกุลมาขาย นริศเห็นว่ามันเป็นของ นอกกายไม่เกี่ยวกับเรื่องดวงสวาทหายไป พอดีคนรับใช้ เอาโทรเลขจากดวงสวาทมาให้ มหินท์รีบเปิดอ่าน “ไม่ต้องห่วง จะพักอยู่บ้านสุนันทา สบายใจแล้วจะกลับ”

นริศโล่งใจขึ้นเมื่อรู้ว่าดวงสวาทปลอดภัยไปอยู่กับลูกพี่ลูกน้องที่นครศรีธรรมราช แต่มหินท์กับนิจ ยังซักฟอกเรื่องที่เขาขายวัง...

ในขณะเดียวกันดวงสวาทยังเสียใจเรื่องศรัณย์แต่งงาน บอกชรัตน์ว่าจะไปอยู่กับน้องสาวที่นครศรีธรรมราช ชรัตน์จะแวะไปหาศรัณย์ก่อนขึ้นรถไฟกลับพระนคร ถามมีอะไรจะฝากบอก

“เขามีเจ้าของแล้ว ไม่ใช่ผู้ชายของฉันอีกต่อไป ฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะคะ” ดวงสวาทน้ำตาไหล ชรัตน์ ส่งยิ้มให้กำลังใจ...

ชรัตน์เล่าเรื่องนริศไม่ได้รวยจริงและดวงสวาทไม่รู้ว่าศรัณย์แต่งงานเลยใส่ชุดดำมา ให้ศรัณย์กับแก้วฟัง แก้วเปรยยุคสมัยนี้จะมีเจ้านายสักกี่คนที่รักษาสมบัติไว้ได้ แก้วย้ำกับศรัณย์ต้องตัดใจต่างคนต่างแต่งงานไปแล้ว ปัญหาใครใครต้องแก้ เราจะช่วยอะไรไม่ได้ ศรัณย์รับคำ แก้วสบายใจขึ้นจะไปทอดกฐินกับภรรยานายอำเภอสักสี่ห้าวัน ลูกมีภรรยาดูแลแล้วค่อยหมดห่วง

ศรัณย์เดินมาส่งชรัตน์หน้าบ้าน ชรัตน์นึกได้เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ที่เจอบุรณี เธอบอกว่าตนจำผิดว่าพี่สาวคนที่ตนเจอชื่อบรานีไม่ใช่บราลี ตนแน่ใจว่าเจ้าคุณมีลูกสาวสองคน ศรัณย์หัวเราะ

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 3 วันที่ 9 ม.ค. 59

ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทประพันธ์โดย สราญจิตต์
ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทโทรทัศน์โดย คิง สมจิต
ละครเรื่อง ปดิวรัดา กำกับการแสดงโดย สมจิต ศรีสุภาพ
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ออกอากาศ ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20-22.50 น.
ละครเรื่อง ปดิวรัดา เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ