อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 4 วันที่ 14 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 4 วันที่ 14 ม.ค. 59

เช้าวันใหม่ รินกำลังแต่งตัวอยู่ในห้อง ศรัณย์เคาะประตูให้เปิด เธอถามมีอะไร ขาดคำเขาก็ถีบประตูโครมเข้ามา รินโวยว่าตนทำกลอนทั้งวัน ศรัณย์ให้เธอเก็บของใส่กระเป๋า เธอหน้าเจื่อนต้องการให้กลับพระนครจริงหรือ เขาปรี่เข้าเก็บของให้เธอเอง รินเข้าแย่งตนเก็บเองได้

“คนบ้า หาว่าฉันอยากไปพระนคร คุณต่างหากที่อยากจะไล่ฉัน คุณต่างหากที่อยากอยู่กับคู่รักเก่า ก็ดี ฉันจะได้กลับบ้านเสียที” รินตาแดงกลั้นน้ำตา



ศรัณย์ถามออกจากบ้านแค่นี้ต้องทำตาแดงๆด้วยหรือ รินเสียงแข็งไม่ได้ร้องไห้ จะได้กลับบ้านจะร้องทำไม ศรัณย์แอบขำ...เสนอรับกระเป๋าไปใส่รถ รินเห็นมีกระเป๋าอยู่ในรถอีกใบก็แปลกใจ ศรัณย์เร่งให้รีบขึ้นรถก่อนจะสายมาจนถึงทางเข้าหมู่บ้าน รินจึงรู้ว่าไม่ได้ส่งตนสถานีรถไฟ ศรัณย์ว่าเธอคิดเองเออเอง คิดหรือว่าตนจะให้กลับไปเสวยสุขกับอรุณ รินโวยตนไม่ใช่คนมักง่ายอย่างเขา เสนอขับรถไปหัวเราะเจ้านายไปบอก “เอาเถอะครับ ออกมาแบบนี้จะได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง”

“ไอ้นี่วอนถูกเตะ เวลาส่วนตัวอะไร ฉันแค่ไม่อยาก เสียหน้า แต่งงานไม่ถึงอาทิตย์ เมียหนี คนเขาจะหาว่าไร้น้ำยาโว้ย...”

รินมานั่งในบ้านกำนันคล้ายอย่างงงๆ ศรัณย์ให้คล้ายหาบ้านพักให้ บอกมีแผนจะทลายก๊กเสือขาว คล้ายงงมาปราบโจรแต่เอาเมียมาด้วย ศรัณย์อ้ำอึ้งอ้าง

“เอามา...เอ้อ...ก็ผมเพิ่งแต่งงาน ยังไม่รู้ต้องค้างที่นี่นานเท่าไหร่ ก็เอามาด้วยไม่ได้หรือ”

“อ้อ ผู้หญิงคนที่จะเข้าหา เราไม่อยากให้เข้า แต่คนนี้เราอยากเข้า เราเลยพกติดตัวมาด้วยว่างั้น ฮ่าๆๆ” คล้ายพูดเสียงดังจนรินอายหน้าแดง ต่อว่าพูดถึงผู้หญิงควรมีมารยาทกว่านี้ คล้ายเบรกเสียงหัวเราะเอี๊ยดจ้องรินหน้าดุ เธอรีบขอโทษอึกอักๆว่าตนกับศรัณย์ยังไม่ได้...คล้ายโพล่งออกมา อ๋อ...ยังไม่ได้เป็นผัวเมียกันจริงๆ รินอายหนักกว่าเดิมเอ็ดว่าเขาจะเสียงดังแบบนี้ทุกเรื่องไม่ได้ คล้ายว่าจะอายทำไม “นี่แม่หนูรู้ไหม คนมุสลิมน่ะมีบทบัญญัตินะ คุณโชติบอกไปสิ เสียงดังๆนะเบาๆแม่หนูคนนี้ไม่ชอบ”

รินค้อนเล็กๆที่คล้ายแปลความหมายเป็นอื่น โชติอธิบายว่า พระผู้เป็นเจ้าได้สร้างชายและหญิงให้มีลักษณะแตกต่างกัน เมื่อหลอมรวมกันแล้วจึงกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่สมบูรณ์ แต่หากแยกจากกันก็จะมีความบกพร่องที่ต้องได้รับการเติมเต็ม ด้วยเหตุนี้ หน้าที่ของภรรยาจึงต้องยินยอมเรื่องเพศสัมพันธ์ ภรรยาจะต้องยินยอมให้สามีมีเพศสัมพันธ์ตามปกติวิสัย”

คล้ายตบเข่าฉาด บอกแล้วว่ามีเรื่องเพศสัมพันธ์ รินอายมากที่ทุกคนหันมองรีบลุกเดินหนี คล้ายแกล้งเสียงดังไล่หลังจะอายทำไมกับเรื่องธรรมชาติ กลับมาคุยให้รู้เรื่องก่อน ทุกคนหัวเราะ

ooooooo

ทางบ้านศรัณย์ อรุณกับดวงสวาทถือกระเป๋ามองเข้าไปในบ้าน แก้วเอ่ยอย่าหาว่าเสียมารยาท บ้านนี้เล็กจะอยู่หลายคนคงลำบาก และไม่ต้องมองหาศรัณย์กับริน เพราะทั้งสองเข้าไปค้างในหมู่บ้านตั้งแต่เช้า ศรัณย์ต้องไปจับโจรหลายวันจึงพาเมียไปด้วย

ดวงสวาทกำหมัดแน่นเจ็บใจ อรุณเป็นห่วงรินเมื่อรู้ว่าที่นี่มีโจร แก้วให้ทั้งสองคนตัดใจแล้วกลับพระนครไปตั้งต้นชีวิตใหม่...เสนอขับรถไปส่งทั้งสองที่สถานีรถไฟ แล้วกล่าว ไปแล้วไปลับ ไม่กลับมาอีก แล้วยกมือไหว้ลา ดวงสวาทเคืองบ่นกับอรุณว่า แก้วพูดเหมือนง่ายให้เราตัดใจจากคนที่เรารัก อรุณเห็นด้วยคิดว่ากลับไปคราวนี้จะต้องหาอะไรทำสักอย่าง

แต่ดวงสวาทกลับคิดอีกแบบ ไม่ยอมกลับไปอย่างผู้แพ้แน่ๆ คิดแล้วก็หอบกระเป๋าลงจากรถไฟขณะที่อรุณเดินไปเข้าห้องน้ำ...พออรุณกลับมาก็แปลกใจเธอหายไปไหน รถไฟเคลื่อนขบวน อรุณมองไปนอกหน้าต่างเห็นดวงสวาทถือกระเป๋าเดินอยู่ที่ชานชาลา...

บริเวณบ้านกำนันคล้ายมีเรือนหลังเล็ก น้อยพาศรัณย์กับรินมาพัก ซึ่งเดิมเป็นเรือนที่ปลูกให้ลูกชายที่เสียไป น้อยยอมรับว่าตนกับสามียังเสียใจมาก รินปลอบใจ ว่าเขาเป็นคนดีคงไปเกิดเป็นเทวดาแล้ว รินเห็นมีห้องนอน ห้องเดียวจึงขอมุ้งเพิ่มอีกหลัง น้อยแปลกใจศรัณย์เปลี่ยนเรื่อง บอกว่ารินขอใช้ครัวอยากทำน้ำพริกลงเรือ รินงงตนพูดเมื่อไหร่ น้อยให้ไปทำที่เรือนใหญ่ รินไม่พอใจจึงดึงศรัณย์ให้มาเป็นลูกมือ

ศรัณย์ทำอะไรไม่เป็น รินสอนให้หั่นผัก ทำให้เขารู้ว่าการทำอาหารยุ่งยากไม่เบา รินคิดถึงที่ดวงสวาทบอกเป็นคนสอนให้ศรัณย์กินผักน้ำพริกเป็น จึงเอ่ยถาม “ทุกครั้ง ที่คุณทานน้ำพริก คุณจะคิดถึงหล่อนไหม” ศรัณย์งงหมายถึงใคร รินกลบเกลื่อน “ท่านเจ้า เอ้อ คุณพ่อดิฉันเคยบอกว่า คุณรักงานมาก คุณตั้งใจจะปราบเสือขาวจริงๆหรือคะ”

ศรัณย์แปลกใจที่เจ้าคุณบำรุงรู้เรื่องของตน รินเน้นว่าท่านคิดว่าเขาเป็นหลานเสมอมา เขาบอกจะพยายามเชื่อ เพราะหลังจากที่พ่อตาย ไม่เคยเห็นใครสักคนโผล่มา รินบอกว่าตอนนั้นท่านอยู่ต่างประเทศ แล้วรินเอ่ยถามถึงเรื่องพ่อเขาล้มละลาย เขายอมรับว่าเพราะถูกโกงโดยคนที่เป็นข้าราชการด้วยกัน ศรัณย์นึกถึงอดีตอันเจ็บปวด

มีเพื่อนมาชวนให้พ่อเอาเงินที่มีทั้งหมด รวมทั้งโฉนดบ้านมาซื้อที่ดินที่บอกว่ามีสายแร่ มีสัมปทาน สุดท้ายก็ถูกหลอกทำให้พ่อเสียใจดื่มเหล้าจนเมาแล้วยิงตัวตาย...ด้วยเหตุนี้ทำให้ศรัณย์ต้องการเป็นข้าราชการมือสะอาด ช่วยเหลือชาวบ้านไม่ให้เสียประโยชน์ แผ่นดินจะได้สงบสุข รินฟังแล้วทึ่งในตัวเขามาก ศรัณย์เห็นรินมองก็ส่งสายตาเจ้าชู้ขยับเข้าใกล้ “มองหน้าฉันแบบนี้ สายตาแบบนี้หลงรักฉันแล้วล่ะสิ” รินว่าบ้าผลักอกเขา ศรัณย์ขำบอกที่จริงงานพวกนี้ก็สนุกดี

“ซ้อมยิงปืน อาจจะทำให้เครียด ทำงานพวกนี้ จิตใจอาจจะสบายกว่านะคะ”

ศรัณย์ยอมรับว่าเพลินจริงๆ ทั้งสองดูสนิทสนมกันมากขึ้น ศรัณย์เริ่มสนุกเมื่ออยู่กับริน...เมื่อคล้ายได้ลิ้มรสฝีมือของรินก็ชมเปาะ เหตุนี้เองถึงพามาด้วย รินหน้าแดงอายๆ

ค่ำนั้น รินไม่กล้าเข้านอน นั่งรอศรัณย์ซึ่งคุยอยู่ที่เรือนของคล้าย พอเขากลับมาเห็นเธอนั่งหาวก็ติงจะรอทำไม รินทำทีให้เขาเข้านอนก่อน ศรัณย์มองไปเห็นมีมุ้งกางคู่กันสองหลังก็เย้า

“อ้อ มุ้งห่างกันแค่นี้ ถ้าเข้านอนก่อนกลัวโดนลักหลับ เลยให้ฉันหลับไปก่อนว่างั้น”

รินนึกคำเถียงไม่ออก ศรัณย์ได้ทีแกล้งถาม ตนทำหน้าที่สามีที่ดีตามที่โชติบอกแล้ว เธอทำหน้าที่เมียที่ดีหรือยัง รินโวยลั่น “นี่เลิกพูดเรื่องนี้เสียทีได้ไหม รู้ทั้งรู้ว่าคุณลืมดวงสวาทไม่ได้ และคุณไม่มีวันคิดกับฉันแบบนั้น คุณไม่มีวันเป็นดอกทานตะวัน ไม่มีชีวิตเพื่อพระอาทิตย์ดวงไหนอีก จำไม่ได้หรือ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง หล่อนจะหนีไปเป็นเศรษฐินีกับนายอรุณฤกษ์วันใดวันนึงใช่ไหม”

“ฉันก็กลับบ้านฉันสิ พระอาทิตย์ของฉันอยู่ตรงนั้น ที่ฉันอยู่เพราะคุณพ่อกับคุณแม่ต้องการให้ฉันทำเพื่อท่าน ในหัวใจของฉันไม่มีทางมีคุณหรือผู้ชายคนไหน คุณไม่มีทางเป็นดอกทานตะวันของฉัน และฉันไม่มีวันเป็นดอกทานตะวันของคุณ!”

“งั้นเราก็ต้องอยู่กันแบบเพื่อน”

รินเสียงอ่อนลงว่าได้ใช่ไหม ตนจะมีความสุขมาก ศรัณย์ถามเป็นเพื่อนทำอะไรได้บ้าง รินสาธยายว่า นั่งคุยแบบนี้ ทำกับข้าวด้วยกันได้ แต่ต้องไม่ทำอะไรแบบโผล่มาตอนเช้าถึงเตียง เขาหยิกแก้มเธอสองข้างถามแบบนี้หรือ รินร้องให้ปล่อย ศรัณย์อ้างว่าเพื่อนเล่นเพื่อน เธอจะเล่นกับตนบ้างก็ได้ แล้วจับมือเธอมาแนบแก้ม ดึงตัวมาใกล้ รินจึงหยิกหน้าเขาอย่างแรงจนร้องลั่น

“สมน้ำหน้า เห็นฉันเป็นของเล่นทุกทีเลย” รินสะใจ ศรัณย์หัวเราะมีความสุข บอกให้รินไปนอนให้สบายใจ ตนไม่มีวันขืนใจผู้หญิงคนไหน เพราะไม่ใช่วิสัย เพราะไม่ใช่วิสัยของลูกผู้ชาย ตนจะรอจนกว่าหัวใจเธอพร้อม รอวันที่เต็มใจ เต็มใจเปิดประตูด้วยมือเธอเอง รินยิ้มขอบคุณเขาอย่างจริงใจ ศรัณย์มุดมุ้งเข้านอน รินจึงเข้าอีกมุ้งนอนบ้าง ในใจคิดว่าจะมีวันนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเขามีดวงสวาทอยู่เต็มหัวใจ

รุ่งเช้า ศรัณย์กับโชติไปเฝ้าดูบ้านของใบซึ่งเป็นพ่อของเสือบาง จึงรู้ว่าเขาแก่จนตาฝ้าฟาง ไม่มีใครคบหาเพราะโกรธที่ลูกเป็นโจร ศรัณย์รู้มาว่า เสือบางส่งข้าวส่งน้ำให้พ่อเป็นประจำ ด้านรินคิดหาทางช่วยศรัณย์อีกแรง จึงเลียบเคียงน้อยถึงเรื่องนิ่มลูกสาวที่ถูกฉุดไปเป็นเมียโจร น้อยเล่าว่าเพราะบางเป็นคนไม่ทำงานทำการ คล้ายจึงไม่ชอบ สิบปีแล้วที่ลูกถูกฉุดไป ตนเฝ้ารอให้ลูกกลับมา ชาตินี้คงตายตาไม่หลับถ้าไม่ได้พบหน้าลูก รินคิดว่านิ่มคงไม่กล้ากลับมามากกว่า...

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 4 วันที่ 14 ม.ค. 59

ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทประพันธ์โดย สราญจิตต์
ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทโทรทัศน์โดย คิง สมจิต
ละครเรื่อง ปดิวรัดา กำกับการแสดงโดย สมจิต ศรีสุภาพ
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ออกอากาศ ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20-22.50 น.
ละครเรื่อง ปดิวรัดา เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ