อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 6 วันที่ 18 ม.ค. 59

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 6 วันที่ 18 ม.ค. 59

ศรัณย์นำกำลังตำรวจเดินไปตามทางโดยแยกเป็นสองกลุ่ม ติดต่อกันทางวิทยุสื่อสาร...ด้านเสือขาวยังบริกรรมคาถา กิจบอกบางว่าเสือขาวจะอยู่ปกป้องค่าย ตัวเขาจะอยู่ที่น้ำตก ให้บางยกกำลังส่วนใหญ่ออกไป บางเชื่อว่าแค่พวกตนก็เอาอยู่ เสือขาวหวังจะรอตลบหลังพวกตำรวจ

ขณะเดียวกัน นิ่มมาเยี่ยมน้อยที่โรงพยาบาล น้อยดีใจมากคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นหน้าลูกอีก นิ่มบอกแม่ว่าอยู่ที่ค่ายสุขสบายดี มีอาหารหยูกยาไม่ต้องห่วง น้อยอดบอกลูกไม่ได้ว่าทางการจะเข้าปราบปรามไม่กลัวตายหรือ นิ่มบอกว่าค่ายของตนอยู่เขาโอบ มีภูเขาล้อมรอบ พวกตนไม่กลัว...ตำรวจนายหนึ่งแอบฟังอยู่รีบส่งข่าวบอกพรรคพวก



เสียงวิทยุที่หลังศรัณย์ดังขึ้น...แจ้งทุกหน่วย พิกัดเป้าหมายคือเขาโอบ...ศรัณย์ครุ่นคิดไม่น่าเชื่อถือจึงรีบกลับไปทางเดิม เพราะเขาโอบอยู่ทางด้านโชติ

นิ่มถามแม่ป่วยหนักจริงหรือ น้อยสารภาพว่าไม่ได้เป็นอะไรแค่อยากเห็นหน้าลูก นิ่มไม่พอใจโวยเหมือนที่บางพูดไว้ไม่มีผิด ว่าพ่อกับแม่จะใช้ตนเป็นเครื่องมือ คล้ายแอบฟังอยู่โผล่เข้ามาเอ็ด “นังลูกอกตัญญู เอ็งรักผัวมากกว่าพ่อแม่ พ่อแม่ก็อยู่ที่เดิมไม่เคยคิดจะดูดำดูดี”

นิ่มสวนว่าพ่อเป็นคนกีดกันทำให้เป็นแบบนี้จะมาว่าตนได้อย่างไร คล้ายถามนอนกับผัวเคยคิดถึงหน้าพี่ชายที่ถูกบางยิงตายบ้างไหม นิ่มท้าให้ฆ่าตนเพื่อแก้แค้นให้พี่ได้เลย คล้ายโกรธจัดชักปืนออกมา น้อยกรีดร้องลุกขึ้นเกาะแขนห้าม นิ่มน้ำตาคลอระเบิดความเจ็บปวดในใจ

“ตั้งแต่เล็ก พ่อกับแม่รักแต่พี่นุ้ยไม่เคยรักฉัน ฉันอยากไปอยู่กับพี่บางพ่อก็กีดกัน จะมาว่าฉันไม่ได้นะที่ทำแบบนี้กับพ่อกับแม่”

“เอ็งไม่ได้ทำกับข้าคนเดียว เอ็งสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน ข้าเป็นกำนัน...จับโจรเป็นหน้าที่ข้า”

นิ่มท้าให้ยิง น้อยจับปืนห้ามน้ำตาไหลพราก คล้ายมองหน้าเมีย สติกลับมาลดปืนลง ไล่นิ่มและตัดขาดความเป็นพ่อลูก ตายก็ไม่ต้องมาเผาผี นิ่มกล่าวทิ้งท้ายว่าเกิดเป็นหญิง เป็นเมียใครก็เท่ากับตกเป็นสมบัติของคนคนนั้น ต้องจงรักภักดีต่อผัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ คล้ายยิ่งช้ำใจไล่ให้ไปรอรับศพผัว นิ่มเยาะศพใครเดี๋ยวก็รู้ คล้ายเอะใจถามค่ายโจรไม่ได้อยู่เขาโอบใช่ไหม

นิ่มยิ้มเยาะ “พ่อคิดจะฆ่าผัวฉันมาตลอด ถ้าคราวนั้นพี่นุ้ยไม่ตาย พี่บางก็ต้องเป็นคนตาย พ่อบีบให้ฉันต้องทำแบบนี้”

“อีลูกชั่วมึงต้องพินาศ นี่คือคำแช่งจากพ่อมึง” คล้ายตกใจมากด่าแล้วรีบวิ่งออกไปช่วยศรัณย์และพวก น้อยเสียใจกับการกระทำของนิ่มคล้ายกลับมาเอาปืนที่บ้านและบอกพวกชาวบ้านว่านิ่มทรยศ รินได้ยินตกใจเข่าอ่อน

ooooooo

เขาโอบเป็นหุบเขาที่มีภูเขาล้อมรอบ โชติและพวกตำรวจอยู่ในหุบเขา ซึ่งพวกของบางอยู่บนเนินสูงกว่า ทำให้ได้เปรียบยิงถล่มใส่พวกโชติ บางสะใจมากที่นิ่มทำตามแผนที่ตนวางไว้ พอโชติรู้ว่านี่เป็นกับดักก็บอกให้ทุกคนหาที่หลบยิงต่อสู้ แต่อย่างไรก็เสียเปรียบ

ศรัณย์ได้ยินเสียงปืนยิ่งเป็นห่วงโชติกับพวกตำรวจ รีบบอกทุกคนให้ไปช่วย...บางกับขุนเข้าใจว่าโชติคือปลัดศรัณย์ ขุนกับพวกยิงตำรวจตายไปสามคน บางจ้องยิงใส่โชติเพราะเข้าใจว่าเป็นปลัด ศรัณย์อ้อมขึ้นมาบนเนินยิงใส่ขุนล้มลง แล้วควงปืนด้วยท่าประจำยิงโดนหัวไหล่บาง

“โอ๊ย...มึงเป็นใครวะ” บางร้องลั่นหาที่กำบัง

“ข้างล่างไม่ใช่ปลัด กูนี่ต่างหากปลัดศรัณย์ มึงนั่นแหละที่ต้องไปนรก” ศรัณย์ร้องบอกก่อนจะไล่ล่าบาง ทั้งสองยิงใส่กันจนกระสุนหมด

บางเด็ดใบไม้มาคาบเสกคาถาพรางตัว ศรัณย์แปลกใจที่เกิดหมอกปกคลุมขึ้นมาทำให้ไม่เห็นตัวบาง เขาหลับตานึกถึงพรของแม่ก่อนจะตัดสินใจมุ่งหน้าต่อไป...บางกำลังหนีข้ามลำธาร ได้ยินเสียงนกร้องจึงหันมอง ทันใดก็เห็นร่างศรัณย์โหนเถาวัลย์พุ่งตัดหมอกมาอย่างเท่ เสยเข่าเข้าปลายคางล้มกลิ้ง ศรัณย์โดดตามไปชกต่อย “ไหนว่าโจรก๊กเสือขาวยิงฟันไม่เข้าไง...”

บางควานมือเจอก้อนหินเอามาฟาดหัวศรัณย์เลือดอาบล้มไป แล้วรวบรวมกำลังขึ้นคร่อมร่างสลบของศรัณย์ เอาก้อนหินจะทุบหน้าอีกครั้ง แต่ศรัณย์ลืมตาพร้อมดึงมีดจากกางเกงแทงเข้าที่กลางอกบางเลือดทะลัก ตาเหลือกล้มหงาย ศรัณย์เหนื่อยหอบยืนมองร่างบางที่ไร้วิญญาณ

“โจรหนังเหนียวไม่มีจริง มีแต่ไอ้เสือเดรัจฉานที่มันปล้นฆ่าคนอื่น”...

ที่บ้านพัก รินใจคอไม่ดีเป็นห่วงศรัณย์อย่างมาก เดินไปเดินมาเห็นนกกระดาษในกระเป๋าเสื้อผ้าก็แปลกใจ หยิบออกมาวางรวมกับตัวอื่นๆบนโต๊ะ พลันนึกถึงคำพูดของศรัณย์ได้ว่า...มีหลายคำหลายครั้งพูดออกมาไม่ได้ แต่ปากกาจะเขียนไว้ที่กระดาษเสมอ จึงเอานกมาคลี่ออกเห็นข้อความ...ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน...รินรีบคลี่กระดาษที่เขาพับทุกตัวออกก็เห็นคำว่า...ขอบคุณทุกตัว ถึงกับทรุดลงร้องไห้โฮ “ฉันขอโทษ ขอโทษที่ไม่ได้อวยพรคุณ...อย่าตายนะ...”

เนื่องเข้ามาเห็นตกใจปลอบว่าคนในหมู่บ้าน ออกไปช่วยปลัดแล้ว เขาต้องปลอดภัย...ริน เนื่อง น้อยและกลุ่มชาวบ้านผู้หญิงออกมารอคอยการกลับของพวกผู้ชาย น้อยยังคงร้องไห้แค้นใจที่ลูกหลอกได้แม้กระทั่งแม่ ไม่ทันไรรถคล้ายแล่นกลับมา เนื่องร้องบอกทุกคน รินพยายามมองหาศรัณย์ น้อยโผเข้าหาคล้ายโล่งอกที่ไม่เป็นอะไร รินละล่ำละลักถามหาศรัณย์

ทันใดศรัณย์ซึ่งนอนมาในรถลุกขึ้นนั่ง บนหัวมีผ้าพันแผลร้องบอกว่าตนอยู่นี่ รินดีใจจะเป็นลม เขารีบลงจากรถมาประคอง เธอถามเขาไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม

อ่านละครเรื่อง ปดิวรัดา ตอนที่ 6 วันที่ 18 ม.ค. 59

ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทประพันธ์โดย สราญจิตต์
ละครเรื่อง ปดิวรัดา บทโทรทัศน์โดย คิง สมจิต
ละครเรื่อง ปดิวรัดา กำกับการแสดงโดย สมจิต ศรีสุภาพ
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ผลิตโดย บริษัท กู๊ด ฟีลลิ่ง จำกัด
ละครเรื่อง ปดิวรัดา ออกอากาศ ทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20-22.50 น.
ละครเรื่อง ปดิวรัดา เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 13 มกราคม 2559 ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ