อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 ก.พ. 59

“น้าก็ไม่แน่ใจ ช่วงหลังมานี้ยัยวิเปลี่ยนไปมาก ไม่เหมือนวิคนเก่า มีอะไรก็ไม่พูดไม่บอกน้า ทำเหมือนน้าไม่ใช่แม่ยังงั้นแหละ คุณต๊ะคิดดูสิคะ...ขนาดสมุดของคุณทวดเล่มเดียว ยัยวิยังหวงไม่ให้น้าอ่านเลย”
“สมุดอะไรครับ”
“สมุดของทวดล้อมเพชร...ทวดของวิค่ะ”
“ล้อมเพชร !?” อินทวงศ์อึ้ง แล้วหันไปหาคุณไลย “ผมขอดูสมุดเล่มนั้นได้ไหมครับ”
“แต่วิเขาหวง”
“ก็แสดงว่าในสมุดมีอะไรสำคัญ ถึงทำให้วิหวง”

คุณไลยคิดตามที่อินทวงศ์พูด “คุณต๊ะพูดถูก วิรักคุณต๊ะมาก ถ้าคุณต๊ะอ่านสมุด วิคงไม่ว่าอะไรคุณต๊ะ...งั้นคุณต๊ะรอซักครู่นะคะ” คุณไลยเดินออกไป



อินทวงศ์เดินเปิดสมุดบันทึก...เห็นว่าข้างในเต็มไปด้วยลายมือเขียน...อินทวงศ์อ่านแล้วรับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต...ในเรื่องราวของล้อมเพชรเท่านั้น

“คนที่วังติณชาติมาบอกว่า ชายอรรถต้องการจะทอดพระเนตรเครื่องประดับ โชคดีที่เตี่ยป่วยชั้นจึงไปแทน ชั้นเลือกชุดสวยที่สุด หวังว่าจะได้หลุดพ้นจากชีวิตคนธรรมดาที่แสนจะน่าเบื่อไปเป็นสะใภ้จ้าว มีคนนับหน้าถือตา แต่นังหญิงรัมภามันดูถูกชั้นต่อหน้าชายอรรถ!”
อินทวงศ์อ่านจนกระทั่งถึงประโยคหนึ่งว่า
"อีกไม่นานทุกคนก็จะรู้ว่าหญิงสาวผู้สูงศักดิ์อย่างท่านหญิงรัมภา ติณชาติฆ่าสาวบ้านนอกเหตุเพราะหึงหวง นังรัมภาจะต้องถูกจับ ถูกประหารชีวิต มันจะต้องตายไปอย่างน่าสมเพช และตายไปพร้อมกับความลับที่ว่า....”
อินทวงศ์เงยหน้าขึ้นจากสมุดอย่างคาดไม่ถึง...

ในห้องปิดไฟมืด กำไลมาศวางอยู่บนโต๊ะ แล้วมันก็เริ่มสั่น!!! พื้นเสียงดังแปะ! แบบของตก แล้วมือผีก็คืบคลาน
ประตูห้องของอินทวงศ์...ค่อยๆ เปิดออก
มือถือของเกล้ามาศมีสายเข้าจาก “คุณต๊ะ”
“แป๊บนะ” เกล้ามาศเดินเลี่ยงออกไป พริมกับอาร์มมองตามอย่างห่วงใย
เกล้ามาศกดรับสายโทรศัพท์ “ค่ะคุณต๊ะ”
อินทวงศ์คุยโทรศัพท์ขณะขับรถ “คุณนิลเป็นยังไงบ้างครับ”
“ยังนอนหลับเหมือนเดิมค่ะ”
ที่พื้น...มือผีคลานมาจากทางห้องนอนของอินทวงศ์มุ่งหน้ามาหาเกล้ามาศ แต่เกล้ามาศไม่รู้ตัว “แล้วคุณล่ะคะ ตอนนี้อยู่ที่ไหน”
“ผมกำลังจะกลับแล้วครับ คุณมาศครับ...ผมมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟัง”
“เรื่องอะไรคะ”
มือผีคลานมาใกล้เกล้ามาศ แล้วมันก็ปีนขึ้นมาที่เท้าของเกล้ามาศ เกล้ามาศก้มลงไปมอง
“เรื่องวิ ผมได้อ่านสมุดบันทึกจาก...”
“อึ๊ก !!!!!!” เสียงร้องของเกล้ามาศดังลอดผ่านโทรศัพท์ของอินทวงศ์
มือถือของเกล้ามาศตกกระแทกพื้น อินทวงศ์ยังถือหู ปลายสายตัดไป “ฮัลโหล ฮัลโหล คุณมาศครับ” แล้วเขาก็ลดหูโทรศัพท์ลงมองอย่างแปลกใจ

เกล้ามาศยืนหันหลังนิ่งๆ พริมกับอาร์มเดินออกมาจากในห้องของอินทนิล
“มาศ เมื่อกี้ชั้นได้ยินเสียงแกร้อง แกเป็นอะไรเปล่าวะ”
เกล้ามาศหันหน้ามาหาพริมกับอาร์มช้าๆ...ตัวแข็งหน้าแข็ง...เพราะผีริ้วทองเข้าสิงเกล้ามาศแล้ว พริมกับอาร์มมองเกล้ามาศอย่างแปลกใจ

อินทวงศ์ขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน คนใช้วิ่งออกมาจากในบ้าน อินทวงศ์ลงจากรถ “คุณมาศล่ะ”
“คุณมาศออกไปข้างนอกกับคุณพริมคุณอาร์มค่ะ แต่ไม่ได้บอกไว้ว่าออกไปไหน”
อินทวงศ์แปลกใจ

อินทวงศ์ยืนกระวนกระวายใจอยู่ โทรศัพท์มีข้อความเข้า อินทวงศ์หยิบออกมาเปิดอ่าน ข้อความจากพริมปรากฏขึ้นว่า...“พริมพามาศมาที่วังติณชาติ” อินทวงศ์แปลกใจ ก่อนจะขยับขึ้นรถขับออกไปอย่างรีบเร่งทันที

วังติณชาติ รถของอาร์มขับเข้ามาจอดหน้าตึกใหญ่ เกล้ามาศลงจากรถแล้วเดินฉับๆ ไปทางสระบัวของวังติณชาติ
อาร์มกับพริมลงจากรถ อาร์มวิ่งไปหาเกล้ามาศ “มาศ! มาศจะไปไหน”
“กลับไป”
“เดี๋ยวสิมาศ” อาร์มจะตาม
แต่พริมดึงแขนไว้ “อาร์มๆๆ ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งตามไป ช่วยกันคิดหาทางก่อนว่าจะช่วยมาศยังไงดี”
“ช่วยมาศ? ช่วยเรื่องอะไร”
“แกดูไม่ออกหรือไง มาศถูกผีสิง ไม่น่าจะใช่ผีอื่นผีไกลด้วย ผีริ้วทองนี่แหละ”

เกล้ามาศที่มีริ้วทองเข้าสิงเดินเข้ามาหยุดยืน หลับตาลงแล้วร่างก็กระตุก..วิญญาณริ้วทองออกจากร่าง ข้อมือของเกล้ามาศจึงปรากฏกำไลมาศ เกล้ามาศทรุดล้มลงกับพื้น...สะลึมสะลือเวียนหัว...แล้วค่อยๆ เงยขึ้นมาเห็นร่างริ้วทองยืนข้างๆ เกล้ามาศ...แสยะยิ้มอย่างมีแผนร้าย
“ริ้วทอง !”
พริมกับอาร์มเดินตามมาถึง เห็นเกล้ามาศนั่งกองอยู่กับพื้นก็ตกใจ “นั่นไงมาศ !”
“พริม อาร์ม”
พริมดีใจ “มาศกลับมาแล้ว มาศแกเป็นยังไงบ้าง”
พริมกับอาร์มจะเข้าไปหาเกล้ามาศ แต่ริ้วทองหันขวับไปมองพวกพริม พริมกับอาร์มถูกพลังงานจากริ้วทองผลักกระเด็น ไปล้มกระแทกพื้น...ต่างคนต่างเจ็บปวด “ถ้าพวกมึงไม่อยากตาย อย่ายุ่งกับนังรัมภา”
“ริ้วทอง อย่าทำร้ายเพื่อนชั้น”
ริ้วทองโบกมือไปด้านนึง เกล้ามาศถูกตบหน้าอย่างแรง หน้าหัน เลือดกบปาก

รถของอินทวงศ์ขับเข้ามาจอดต่อท้ายรถของอาร์ม อินทวงศ์ลงจากรถแล้วได้ยินเสียงเกล้ามาศดังแว่วๆ มาจากทางสระบัว
เกล้ามาศเอ่ยกับริ้วทอง “ริ้วทอง....ชั้นขอร้อง พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เธออย่าทำร้ายพวกเขาเลยนะ”
อินทวงศ์วิ่งไป

ริ้วทองแสยะยิ้ม จิกตามองเกล้ามาศ เกล้ามาศถูกพลังของริ้วทองจิกผมให้เงยหน้าขึ้นมอง “กราบตีนกูสิ กราบขอชีวิตกับกู เหมือนที่กูเคยขอร้องมึง กราบกู !”
เกล้ามาศร้องไห้และค่อยๆ ก้มกราบเท้าริ้วทอง ริ้วทองหัวเราะสะใจคิดว่าเกล้ามาศจะขอชีวิต แต่เกล้ามาศกลับก้มกราบและพูดว่า “ริ้วทอง...ชั้นจะอโหสิกรรมให้เธอ ชั้นจะไม่โกรธไม่แค้นให้เราต้องมีกรรมร่วมกันอีก”
“กูสั่งให้มึงร้องขอชีวิตจากกู !”
“ชั้นไม่ขอ ถ้าชั้นเคยฆ่าเธอ ชั้นก็สมควรชดใช้กรรม”
ริ้วทองจิกตาไปที่มือเกล้ามาศ มือเกล้ามาศข้างที่ใส่กำไลชูขึ้นในอากาศ ส่วนริ้วทองชูมือขึ้นปรากฏว่าในมือของริ้วทองมีมีด
“ชั้นไม่ได้ฆ่าเธอ”
“แกนั่นแหละฆ่าชั้น”
“ไม่ ชั้นไม่ได้ฆ่า”
อินทวงศ์วิ่งเข้ามา “คุณมาศ! ริ้วทอง คุณจะทำอะไรคุณมาศ”
“ท่านชายรักมันมากนักก็จงมาดูมันตาย...ตายอย่างทุกข์ทรมานเหมือนที่มันเคยทำไว้กับหม่อมชั้น ท่านชายจะได้รู้ว่า...ท่านชายไม่สมควรรักษาคำสาบานกับคนจิตใจชั่วช้าอย่างมัน”
“แต่คุณมาศไม่ได้ทำ”
ริ้วทองสวนขึ้น “เลิกปกป้องมันได้แล้ว! จะอีกกี่ภพชาติ มันจะเกิดใหม่มาเป็นใคร แต่สำหรับหม่อมชั้น...นังผู้หญิงคนนี้ก็คืออีรัมภา อีคนที่แย่งทุกอย่างไปจากหม่อมชั้น”
“คุณมาศ !”
ริ้วทองเงื้อมือขึ้นในอากาศ เกล้ามาศหันหน้าไปทางอื่น แต่ก่อนที่มีดจะถึงข้อมือของเกล้ามาศ อินทวงศ์วิ่งเข้ามากอดบังเกล้ามาศ คมมีดฟันลงบนต้นแขนของอินทวงศ์ เกิดเป็นแผลลึก เลือดไหล
“ท่านชาย ! / คุณต๊ะ !”
“คุณต๊ะ คุณเป็นยังไงบ้าง” อาร์มกับพริมเข้าไปหาอินทวงศ์ด้วย
อินทวงศ์มือจับแผลที่แขนไว้ “ผมไม่เป็นอะไร ริ้วทอง...คุณเข้าใจผิดมาตลอด ท่านหญิงรัมภาไม่ได้ฆ่าคุณ คนที่ฆ่าคุณคือผู้หญิงชื่อเหมยกุยและล้อมเพชร”
“ท่านชายไม่ต้องแต่งเรื่องมาปกป้องนังรัมภา หม่อมชั้นไม่เชื่อ หม่อมชั้นรู้จักคุณล้อมเพชรดี เธอไม่ใช่คนจิตใจต่ำช้าอย่างอีนังท่านหญิงรัมภา”
“คุณแน่ใจหรือว่าคุณรู้จักทุกคนดี คุณปล่อยให้ความเกลียดความโกรธแค้นมาบดบังจิตใจของคุณ จนคุณไม่เคยรู้จักอะไรเลยต่างหาก”
“ท่านชาย !”
“คุณไม่เคยรู้เลยว่าวิมีสมุดบันทึกของคุณทวดล้อมเพชร คุณไม่เคยรู้เลยว่าคุณมาศหวังดีกับคุณมากแค่ไหน และคุณก็ไม่เคยรู้เลยว่าบาปกรรมมันมีจริง”
“ชั้นไม่เชื่อ มันนั่นแหละ ที่ฆ่าชั้น” เกิดลมพัดกรรโชกแรงไปทั่วบริเวณ ทุกคนยกมือขึ้นป้องหน้า พัดโซซัดโซเซไปคนละทาง ริ้วทองยืนนิ่ง แววตาโกรธจัด “ถ้ารักกันมากนัก พวกมึงก็ตายกันไปให้หมดทุกคน !”
“หยุดสักทีเถิดโยมริ้ว”
ริ้วทองและทุกคนหันไปทางเสียง ริ้วทองอึ้งตะลึง !!!!!
ริ้วทองปรากฏร่างขึ้นที่บริเวณสระบัว มองเห็นพระปราบยืนหันหลังอยู่ “พี่ปรุง...” พระปราบหันมา ริ้วทองตะลึง ไม่ได้ตาฝาด “พี่ปรุงยังไม่ตาย..”.

อินทวงศ์ เกล้ามาศ มรรคนายกวิ่งเข้าไปเจอร่างพระปราบ

ริ้วทองในบาตร ได้ยินเสียงด้านนอกว่า...ให้รีบไปตามเจ้าอาวาส พระปราบตายแล้ว “พี่ปรุงตาย...ใครฆ่าพี่ปรุง ! ใครฆ่าพี่ปรุง !!!!”

ริ้วทองหลุดออกมาจากบาตรพระแล้วจะฆ่าทรรศนะ แต่สวิตาเข้ามาห้ามและบอกว่าทรรศนะจะช่วยแก้แค้น

พระปราบมีผ้าพันแผลที่ท้องนั่งขัดสมาธิ อินทวงศ์กับเกล้ามาศนั่งคุยด้วย
“หลวงพี่ยังไม่ได้บอกเราเลยครับ ว่าใครทำร้ายหลวงพี่”
“มันเป็นเวรกรรมของอาตมาเอง”
“แต่เขาก็จะลอยนวล”
“ไม่ต้องห่วง เขาเป็นคนโลภ...ไม่รู้จักพอ...ยอมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองต้องการ อีกไม่นานเวรกรรมก็จะตามชดใช้เขา”
“แล้วริ้วทองจะรู้ไหมคะ ว่าหลวงพี่ยังมีชีวิตอยู่”
“โยมริ้วทองได้รับอิสระครั้งนี้ก็ยิ่งคิดหมกมุ่นอยู่กับการแก้แค้น จึงไม่อาจรับรู้สิ่งอื่นได้”
“ถ้าเป็นไปได้ มาศอยากจะขอให้หลวงพี่ทำให้ริ้วทองไม่รู้ไปเลยว่าหลวงพี่ยังมีชีวิตอยู่ เพราะมาศอยากให้หลวงพี่พักรักษาตัวให้หาย ไม่อยากให้มีเรื่องอื่นมารบกวนจิตใจ ส่วนเรื่องริ้วทอง...ถ้ามาศเคยสร้างกรรมไว้กับริ้วทองจริง ใครก็ช่วยมาศให้หนีกฎแห่งกรรมไปไม่ได้อยู่ดี”

ริ้วทองโกรธปนเศร้า ขณะที่เกล้ามาศ พริม และอาร์ม พากันกรูกันเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง
“ทำไมทุกคนถึงต้องช่วยนังรัมภา”
“เราทุกคนกำลังช่วยโยมให้หลุดพ้นจากความทุกข์อยู่ต่างหาก”
“ชั้นจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ตราบใดที่คนที่ฆ่าชั้นมันยังไม่ได้ชดใช้กรรมให้ชั้น”
พระปราบมองหน้าริ้วทอง

ประตูรถอินทวงศ์ถูกเปิดออก อินทวงศ์หยิบสมุดบันทึกของล้อมเพชร วิ่งออกไปที่ริมสระบัว
ที่ริมสระบัว เกล้ามาศพยายามอธิบายริ้วทอง “ชั้นไม่ได้อยากให้เธอใจอ่อนยกโทษให้ชั้น แต่ชั้นอยากให้เธอหยุดสร้างกรรม ท่านทวดณีเคยเล่าให้ชั้นฟังว่า เธอกับครอบครัวเป็นคนดีแต่ที่เธอต้องเป็นแบบนี้ เพราะเธอเอาชีวิตและหัวใจของเธอไปฝากไว้กับคนอื่นมากเกินไป ริ้วทอง...ยิ่งเธอโกรธเธอเกลียด กับเรื่องในอดีตที่ชั้นกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ คนที่จะจมอยู่กับความทุกข์มากที่สุดก็คือเธอ”
“แต่มึงฆ่ากู...จะอีกกี่ภพกี่ชาติ กูไม่มีวันให้อภัยมึง อีรัมภา!”
อินทวงศ์วิ่งถือสมุดเข้ามาสมทบกับคนอื่น “ท่านหญิงรัมภาไม่ได้ฆ่าเธอนะริ้วทอง”
“ท่านชาย...”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนอวสาน[1] วันที่ 20 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ