อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 1 วันที่ 22 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 1 วันที่ 22 ก.พ. 59

ขณะที่แพรขาวนั่งเครียด มีเบอร์แปลกๆโทร.เข้ามา เธอจึงกดรับสาย เสียงรายงานตัวว่าชื่อสาโรจน์เป็นทนายประจำบริษัทคุณนายแถบทิพย์ จะเรียนว่าคุณท่านเป็นห่วงเธอและหลานมาก หากเธอสบายใจที่จะอยู่ที่อื่น ก็ขอให้แจ้งว่าอยู่ที่ไหน รับรองจะไม่มีใครไปรบกวน

“ฝากขอบพระคุณท่านด้วยนะคะ และคุณทนายช่วยกรุณาเรียนท่านด้วยว่า ดิฉันกับลูกสะดวกสบายและปลอดภัยดีค่ะ อย่าได้เป็นห่วง แค่นี้นะคะ ดิฉันมีธุระ”



สาโรจน์รีบแทรกขอร้องให้บอกสถานที่อยู่ เพื่อรายงานคุณท่านตามหน้าที่ คุณท่านอยากจุนเจือถ้าเธอขาดเหลือ แพรขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า ขอโทษตนยุ่งมากจริงๆ แล้ววางสายไป สาโรจน์หันมาสบตาเขมินี เธอนิ่วหน้าบ่นอุบ “เห็นเงียบๆ ความจริงนางแรงไม่เบา เพิ่งรู้...”

ในขณะที่ชมพูนอนเล่นตุ๊กตาอยู่ตรงระเบียงเรือนใหญ่ เกสรนั่งมองอยู่ที่เก้าอี้ประจำ สมพรจัดเตรียมอาหารกลางวัน แพรขาวโทร.เข้ามาบอกลูกว่ายังทำงานไม่เสร็จให้ทานข้าวกับคุณยายและคุณทวดไปก่อน ชมพูส่งโทรศัพท์ให้สมพรคุยต่อ สมพรย้ำไม่ต้องห่วงตนยินดีดูแลชมพู เกสรเตือนให้สมพรบอกแพรขาวซื้อดอกกุหลาบขาวกลับมาด้วย แพรขาวรับคำงงนิดๆ

ตกเย็น เกสรเดินขึ้นไปชั้นบน มาหยุดหน้าห้องริมสุดที่ปิดล็อกมานาน รู้สึกหวิวๆ พอจะไขประตูเข้าไป ทำให้กุญแจหล่น สมพรร้องถามแม่เป็นอะไรหรือเปล่า แล้วเตือนพรุ่งนี้ค่อยหา เกสรไม่ตอบ เก็บกุญแจไขประตูเข้าไป ผงะเล็กน้อยกับลมที่โชยปะทะหน้า ภายในห้องจัดเป็นระเบียบแม้จะดูอับทึมปิดไว้นานกลับไม่มีฝุ่นหรือหยากไย่ เกสรเดินมาที่ตู้กระจกเก่าแก่ใบใหญ่ ซึ่งเก็บเครื่องโถโอชามไว้เต็ม มีพานเงินใบโตวางสะดุดตา จึงเปิดไปหยิบพานนั้นออกมา

หันมาเห็นเก้าอี้ไม้ตั้งหันหน้าออกหน้าต่างที่เปิดกระเพื่อมตามแรงลม จึงเดินมาจะปิด มองไปเห็นเรือนหลังเล็กของแพรขาวถนัดตา แล้วเธอก็รู้สึกเหมือนมีคนมอง หันกลับมาไม่เห็นใคร มีเพียงเสาต้นหนึ่งกลางห้องที่มีรอยขีดแบบนับเลขสี่ขีดแล้วตัดทแยง เกสรทรุดลงนั่งเก้าอี้หลับตาสักพัก รู้สึกเหมือนมีคนมาหายใจรดต้นคอจึงลืมตาพรวดขึ้น

สมพรเห็นแม่หายเงียบอยู่ข้างบนนานก็ร้องเรียก ไม่มีเสียงตอบชักเป็นห่วง รีบเดินจ้ำขึ้นไป เกสรโผล่ออกมาพร้อมพานตรงหัวบันได ต่างสะดุ้งตกใจ สมพรบอกว่าจะให้เนยขึ้นมาทำความสะอาดบ้าง เกสรบอกก็สะอาดเรียบร้อยดี แล้วติง

“นี่ แล้วแกหรือเจ้าลินเข้าไปเปิดหน้าต่างในห้องไว้ล่ะ เดี๋ยวฟ้าฝนนกบินเข้าไปข้าวของในห้องจะพังเสียหายหมด นี่ฉันปิดแล้วล่ะ”

“โอยไม่มีใครเข้าไปหรอกแม่ ก็ตั้งแต่ทำความสะอาดหลังน้ำท่วมแล้วยกของขึ้นไปเก็บนั่นไง คงปิดหน้าต่างกันไว้ไม่สนิทแล้วลมคงตีเปิดน่ะสิแม่”

เกสรฟังแล้วไม่ค่อยอยากเชื่อ เพราะในห้องมันสะอาดเรียบร้อยเกินไป...เย็นวันนั้นมีคนเดินลงมาจากชั้นบน ไปยังระเบียงที่ชมพูนอนหลับอยู่ นั่งลงมองหน้าจิ้มลิ้มของหนูน้อย ชมพูสะลึมสะลือตื่นเห็นหน้าแม่นั่งยิ้มมอง ก็ดีใจร้องถามแม่กลับมาแล้วหรือ

“หนูมาเป็นลูกของแม่ไหมจ๊ะ”

ชมพูบอกตนเป็นลูกแม่อยู่แล้ว แพรขาวยิ้มแววตาหมองมัวบอกให้ชมพูไปอยู่กับตน ชมพูยื่นมือจะจูงมือแม่ ทันใดแพรขาวก็หันขวับไปทางประตู แววตาเปลี่ยนเป็นดุร้าย ร่างกลายเป็นสีนวลก่อนจะหายวับไป ชมพูงงที่แม่หาย ไรวินท์ก้าวเข้ามาทักถามหายไข้แล้วหรือ

“คุณลุงเห็นคุณแม่ไหมคะ”

“คุณแม่หนูไปทำงานไม่ใช่หรือคะ ยังไม่กลับ”

ชมพูยิ้มๆ สงสัยตัวเองจะฝันไป ไรวินท์แตะหน้าผากเห็นว่าตัวไม่ร้อนแล้วบอกพรุ่งนี้ไปโรงเรียนได้ ชมพูดีใจแล้วหน้าเจื่อนลงบ่นคิดถึงย่า ไรวินท์แปลกใจ ชมพูทำปากจุ๊ๆ ห้ามไม่ให้บอกแม่ไม่อยากให้แม่เสียใจให้เก็บเป็นความลับ ไรวินท์ถามรู้จักความลับด้วยหรือ เด็กน้อยพยักหน้าบอกแม่อยากให้ตนมีความสุข เขาจึงย้อนถามแล้วไม่มีความสุขหรือ ชมพูพยักหน้าว่ามี...

พอดีเนยเดินมาเห็นชมพูพยักเพยิดคนเดียวจึงถามตื่นแล้วหรือ ชมพูหันมาตอบเนยว่าตื่นแล้ว เนยถามคุยกับใคร ชมพูอ้าปากจะบอก ไรวินท์เอานิ้วแตะปากจุ๊ๆ ไม่ให้บอกใคร หนูน้อยจึงพยักหน้าเอามือปิดปากทำหน้าเจ้าเล่ห์ทำนองเป็นความลับ เนยยิ่งเหวอกับท่าทีของเด็กน้อย

เกสรนั่งทำสมาธิอยู่ในห้องพระ ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของชมพูกับไรวินท์ก็อมยิ้ม เนยเดินมายืนตัดสินใจว่าจะเคาะเรียกดีหรือไม่ เกสรโพล่งขึ้นว่าให้เข้ามา เนยสะดุ้งโหยงเข้ามานั่งพับเพียบถามทำไมคุณยายรู้ทุกทีว่าเป็นตน เกสรว่าเธอเดินทีกระดานไหวอย่างกับยักษ์ ปักหลั่น

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง ไอ้เราก็นึกว่าคุณยายมีญาณทิพย์ จะได้ขอให้สแกนกรรม”

เกสรให้เนยเอาพานเงินที่มีธูปแพเทียนแพพร้อมสรรพไปให้แพรขาว...สมพรช่วยแพรขาวจัดดอกไม้และขนมหวาน ชมว่ากุหลาบขาวสวยเหลือเกิน และให้นลินพาแพรขาวไปไหว้ศาล สีหน้าสมพรหนักใจนิดๆแต่ก็เชื่อว่าเจ้าบ้านเจ้าเรือนจะปกป้องคุ้มครองแพรขาวกับลูกด้วย

ooooooo

พานเครื่องไหว้พร้อมแจกันดอกกุหลาบขาวถูกวางลงหน้าศาล แพรขาวกับชมพูไหว้และปักธูปหอม นลินเล่าว่ายายสร้างศาลนี้ตอนย้ายเข้ามาอยู่ เวลามีใครมาอยู่อีกก็เป็นธรรมเนียมต้องมาจุดธูปบอกกล่าว แพรขาวถามท่านไม่ใช่พระภูมิเจ้าที่หรือ นลินตอบว่าไม่ใช่และกล่าวนำ

“ท่านเจ้าบ้านเจ้าเรือนขา...ตอนนี้ที่บ้านเรามีพี่แพรขาวกับลูกมาอยู่ด้วยกัน โปรดปกป้องคุ้มครองพี่แพรขาวกับลูก เหมือนกับที่ปกป้องคุ้มครองพวกเรามาตลอดด้วยนะคะ”

ชมพูจ้องมองอย่างรู้สึกเหมือนบ้านตุ๊กตา พอสิ้นคำสาธุของหนูน้อย ก็มีลมพัดโชยอบอุ่นเย็นสบายอย่างประหลาด ใบไม้ร่วงกราวลงมา ทั้งสามคนช่วยกันเก็บทิ้ง แพรขาวมองสำรวจแล้วชมว่าฝีมือประณีตมาก นลินบอกว่ายายสั่งทำพิเศษไม่มีขาย ชมพูแทรกถามว่าคุณทวดชอบเล่นบ้านตุ๊กตาหรือ เหมือนตนเลย แพรขาวเห็นลูกกระโดดเหยงๆอยากเห็นข้างใน จึงอุ้มลูกขึ้น

“หนูชมพูท่าทางจะหลงรักเรือนของท่านเจ้าบ้านซะแล้วสิ”

ชมพูพยักหน้าแต่แย็บว่ารักแม่มากกว่า แพรขาวหัวเราะ สองแม่ลูกมองเข้าไปภายใน เห็นมีเครื่องเรือนเล็กๆน่ารักเต็มไปหมด นลินบอกว่ายายซื้อหามาสั่งทำบ้าง ทำเองบ้าง แพรขาวเห็นเก้าอี้โยกเล็กๆเคลื่อนไหวได้ก็ตกใจ พอก้มมองอีกทีกลับนิ่ง นลินทำหน้าแหยๆ

แบบพอจะรู้ แล้วแพรขาวก็หันไปมองฝั่งตรงข้ามคลอง อุทานเอ๊ะ...เดินไป ชมพูร้องแม่อย่าไป นลินมองตามงงๆ

ไรวินท์ซึ่งนั่งเก้าอี้โยกอยู่ในศาลหันมอง แพรขาวเดินไปจนถึงประตูท่าน้ำ แปลกใจ “ฝั่งโน้น เมื่อกลางวันเหมือนเห็นเป็นที่รกๆนะ ไม่ยักรู้ว่าเป็นร้านอาหาร เสียงดังด้วยสิ แปลกจริง”

นลินเดินตามมาเห็นเป็นร้านรกร้างสภาพทึมๆ วังเวง ถามแพรขาวว่าได้ยินเสียงอะไร แพรขาวชี้มือไปฝั่งตรงข้าม พอดีมีหญิงคนหนึ่งโบกมือให้ นลินใจคอไม่ดีนึกถึงบางอย่างได้

ขณะเดียวกัน ชมพูพยายามเขย่งมองเข้าไปในศาล ทันใดก็มีแท่นไม้ปรากฏตรงหน้า เธอจึงเหยียบขึ้นไปมองในศาลด้วยสายตาซุกซน แล้วต้องตาโพลงตื่นเต้นเพราะในศาลมีไฟสว่างขึ้น ของในบ้านขยับเขยื้อนได้อย่างมีชีวิต พลันมีแสงขาวนวลปรากฏขึ้นข้างเด็กน้อย เป็นไรวินท์กำลังก้มมองแบบเดียวกับชมพู ถามว่าสวยไหม หนูน้อยรับว่าสวย เขาถามชอบไหม เธอก็ตอบว่าชอบแล้วสะดุ้งหันมอง ทำหน้างงๆ ไรวินท์ยิ้มให้อย่างอบอุ่น

“สวัสดีจ้ะแม่หนูน้อย จะมืดแล้วหนูเรียกคุณแม่มานี่ได้แล้ว เร็ว”

ชมพูจึงหันไปร้องเรียกแม่ แพรขาวกำลังเหมือนโดนสะกดให้สนใจฝั่งตรงข้าม พอได้ยินเสียงลูกก็ตกใจหันกลับมา นลินรีบบอกแพรขาวว่าฝั่งโน้นไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ อย่าไปดูเลย แพรขาวถามทำไมหรือ นลินอึกอักคิดหาคำตอบไม่ถูก แพรขาวหันกลับไปมองแล้วต้องงงงวยเพราะมันกลายเป็นร้านรกร้าง จึงเดินกลับมาหาลูกสาว ชมพูเหลียวมองหา แพรขาวถามหาอะไร

“คุณยุง...คุณยุง...”

“ยุงใช่ไหมคะ งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะจ้ะ ไปอาบน้ำกันดีกว่า” แพรขาวจูงชมพูเข้าบ้าน

นลินถอนใจโล่งอกเดินตามสองแม่ลูกไป ชมพูเหลียวกลับมาโบกมือให้ไรวินท์ เขายืนยิ้มถือดอกกุหลาบขาว โบกมือตอบ...ที่ด้านบนชั้นสองเรือนใหญ่ หน้าต่างเปิดออกเห็นสีนวลยืนมองไรวินท์ และสองแม่ลูกด้วยสายตาเยือกเย็น

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 1 วันที่ 22 ก.พ. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ