อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 10/2 วันที่ 13 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 10/2 วันที่ 13 ก.พ. 59

“ขอประทานอภัยมังคะท่านหญิง หม่อมชั้นเช็ดให้นะมังคะ” บัวกุลีกุจอใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองที่เหน็บเอวไว้เช็ดเสื้อให้
หม่อมเจ้าหญิงภรณีผลักบัวออกและตะคอกบัวอย่างเกรี้ยวกราด “ไปให้พ้น!” เธอรีบลุกวิ่งออกไป “เจ้าพี่ดิเรก !”
บัวตกใจเกิดมาไม่เคยเจอหม่อมเจ้าหญิงภรณีเป็นแบบนี้
หม่อมเจ้าหญิงภรณีในสภาพเยิน...หลังมือเลือดซิบ...เนื้อตัวเปื้อนแกงวิ่งมาถึงหน้าตึกใหญ่มองไปที่ถนน...มองตามรถที่เพิ่งวิ่งออกไป “เจ้าพี่อย่าเพิ่งไป ! เจ้าพี่กลับมาก่อน !” หญิงสาววิ่งตามรถของหม่อมเจ้าดิเรก แต่สะดุดเท้าตัวเองล้มลงกับพื้น “โอ๊ย !”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมอยู่หน้าตึกมองไปที่หม่อมเจ้าหญิงภรณีแล้วตกใจ “พี่หญิงณี !”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีล้มกองอยู่กับพื้น...พยายามจะลุกขึ้น...และตะโกนเรียก “เจ้าพี่ เจ้าพี่กลับมา น้องมีเรื่องจะบอกเจ้าพี่ !”


หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมวิ่งเข้ามาหา เห็นสภาพยับเยินของหม่อมเจ้าหญิงภรณีก็ยิ่งตกใจ “พี่หญิงณี! พี่หญิงเป็นอะไรไปคะ!” เธอจับมือพี่สาวที่มีเลือดมาดู “ทำไมพี่หญิงถึงเป็นเช่นนี้”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีร้องไห้ฟูมฟาย “ น้องรัมภาเรียกเจ้าพี่กลับมา พี่มีเรื่องจะบอกเจ้าพี่”
“แต่เจ้าพี่ไปแล้ว พี่หญิงมีเรื่องอะไรจะบอกเจ้าพี่หรือคะ”
“ริ้วทอง ริ้วทองมันแพศยา มันคบชู้กับปรุงของพี่ !”
เจิมได้ยินไม่ถนัด “ปรุงของท่านหญิง ? หมายความเช่นไรมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีหยุดโวยวายทันทีเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอพูดมากเกินไป หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเองก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องหม่อมเจ้าหญิงภรณีกับปรุง จึงหาทางไล่เจิมไปจากตรงนั้น “เจิมอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ รีบไปหายากับสำลีมาทำแผลให้พี่หญิงเร็วเข้า”
“แต่ว่า..” เจิมอิดออด
“เจิม!”
“มังคะ รีบไปแล้วมังคะ” เจิมวิ่งออกไป
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาคุยกับหม่อมเจ้าหญิงภรณี “เจ้าพี่บอกหญิงสิคะ ว่าเกิดอะไรขึ้น”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีสีหน้าโกรธแค้นริ้วทอง

ที่ห้องนอนหม่อมเจ้าหญิงรัมภา หม่อมเจ้าหญิงภรณีด่าริ้วทองด้วยความคับแค้นใจให้น้องสาวฟัง หม่อมเจ้าหญิงรัมภาฟังด้วยสีหน้าเครียด “นังผู้หญิงแพศยา! นังงูพิษ! ทำตัวไม่ต่างจากหญิงโคมเขียว พี่น่าจะเชื่อน้องหญิงตั้งแต่แรกว่าริ้วทองเลว”
“แต่เรื่องแบบนี้จะโทษริ้วทองฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก เพราะถ้าชายไม่โฉด หญิงคงจะชั่วไม่สำเร็จ”
“ไม่จริง! ปรุงเป็นคนดี ที่ปรุงเผลอตัวเผลอใจไปก็เพราะว่าริ้วทองยั่วยวนปรุงให้ปรุงหลงเสน่ห์เหมือนที่เจ้าพี่อรรถเคยหลง”
“เจ้าพี่เข้าข้างปรุงมากเกินไป”
“หรือจะให้พี่เข้าข้างริ้วทอง ลืมไปแล้วหรือว่า "ใครคือคนที่เคยแย่งเจ้าพี่ดิเรกไปจากน้องหญิง" ..”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเจ็บปวด แต่อดกลั้น เชิดหน้าตอบอย่างทระนงว่า.. “ใช่ค่ะหญิงลืมไปแล้ว”
“น้องหญิง !”
“เราต้องอยู่กับความจริงค่ะ แล้วเราจะทุกข์น้อยลง พี่หญิงเองก็ต้องอยู่กับความจริงเช่นกันว่าปรุงไม่ใช่คนดี พี่หญิงไม่เหมาะสมกับปรุง”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีตกใจ “น้องหญิงรู้หรือว่าพี่....”
“ค่ะหญิงรู้ และหญิงก็ดูออกด้วยว่า ปรุงเขาไม่ได้รักพี่หญิงเลย”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีเถียง “ก็ถ้าไม่มีริ้วทอง ปรุงก็จะรักพี่ ถ้าไม่มีมัน เจ้าพี่ก็จะรักน้องหญิงเหมือนกัน ! น้องหญิงต้องเอาคืนริ้วทอง รีบหาทางบอกให้เจ้าพี่รู้เรื่องความหยำฉาของมัน เจ้าพี่จะได้ตาสว่าง”
“เรากล่าวหาเขาด้วยลมปาก เจ้าพี่ไม่เชื่อดอกค่ะ ดีไม่ดีเราจะถูกกล่าวหากลับว่าใส่ร้ายริ้วทอง”
“น้องหญิงจะยอมปล่อยให้มันหลอกเจ้าพี่รึ !”
“เขาเลือกกันมาก็ต้องปล่อยให้เขาเรียนรู้กันไป พี่หญิงเองก็ต้องปล่อยวาง อย่าร้อนรนไปให้เกินงาม ไม่เช่นนั้นคนที่จะเสียคือเรา ไม่ใช่ริ้วทอง” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาว่าแล้วเดินออกไป
หม่อมเจ้าหญิงภรณีน้ำตาไหล ทั้งเสียใจและคับแค้นใจต่อริ้วทอง

ที่บ้านล้อมเพชร ตลับเงินใส่สีผึ้งอยู่ในมือของเหมยกุย เหมยกุยพนมมือและเป่าเบาๆ ใส่ตลับสีผึ้ง แล้วหันไปหาล้อมเพชรที่ยืนอยู่ข้างๆ
“อะไร”
“สีผึ้งเครือเถาหลง...แม่ชั้นเคยสอนให้ทำ แต่ชั้นไม่เคยทำให้ใคร นอกจากล้อมคนเดียว หลับตาสิล้อม”
ล้อมเพชรหลับตาตั้งจิตอธิษฐาน เหมยกุยทำปากขมุบขมิบท่องคาถาฟังไม่เป็นศัพท์แล้วใช้นิ้วนางข้างขวาแตะที่สีผึ้งบนตลับ แล้วทาป้ายที่ปากของล้อมเพชร...ป้ายที่คิ้วสองข้าง แล้วแปะที่หน้าผากของล้อมเพชร
เมื่อท่องคาถาจบ เหมยกุยยื่นปากไปใกล้หน้าผากของล้อมเพชร “อำนาจเครือเถาหลง...ขอให้โดนรักโดนหลง...ขอให้อยู่ในวังวนของคำกู !” เหมยกุยเป่าเบาๆ บนหน้าผากของล้อมเพชร
ล้อมเพชรลืมตา หน้าของเหมยกุยจึงอยู่ใกล้กับหน้าของล้อมเพชรมาก ทั้งสองยิ้มมุมปากให้กัน

ที่วังศุภมาศ หม่อมเจ้าหญิงถมยาปักแจกันดอกไม้ถวายพระ บ่าวใช้เดินนำล้อมเพชรกับเหมยกุยเข้ามา ล้อมเพชรกับเหมยกุยยกมือไหว้ หม่อมเจ้าหญิงถมยารับไหว้อย่างแปลกใจเพราะไม่เคยรู้จักล้อมเพชรกับเหมยกุย
“หม่อมชั้นเป็นเพื่อนกับริ้วทองเพคะ พอได้ผ้ามาก็เลยจะนำมาฝากริ้วทอง”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาเชิดหน้าอย่างไม่ชอบใจเมื่อรู้ว่าล้อมเพชรเป็นเพื่อนกับริ้วทอง “ริ้วทองไม่อยู่ ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ ถ้าอยากให้เอาไปให้ที่วังติณชาติโน่น” หม่อมเจ้าหญิงถมยาลุกขึ้นจะออกไป ล้อมเพชรก้าวหน้าไปยืนขวาง “อะไรของเธอ !”
ริมฝีปากของล้อมเพชรเผยอสั่ง “ฟัง !” พลังจากสีผึ้งมหาเสน่ห์จากริมฝีปากของล้อมเพชร ทำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยามีอาการมึนงงไปชั่วขณะ “หม่อมชั้นขอนำผ้าขึ้นไปไว้บนห้องนอนของริ้วทองกับท่านชายดิเรกด้วยตัวเองนะเพคะ” หม่อมเจ้าหญิงถมยาค้างนิ่ง ล้อมเพชรแตะตัวหม่อมเจ้าหญิงถมยา ยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ๆ “ได้ไหมเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาสะดุ้งรู้สึกตัว หันมามองล้อมเพชร แล้วยิ้มออกมาต่างจากเมื่อสักครู่ราวฟ้าดิน “ได้สิจ๊ะ เชิญตามสบาย ถือเสียว่าที่นี่บ้านของคุณ”
ล้อมเพชรหันมาสบตากับเหมยกุย...สำเร็จ !

ล้อมเพชรเปิดประตูเดินนำเหมยกุยเข้ามาในห้อง เหมยกุยปิดประตู ล้อมเพชรก้าวเข้ามายืนกวาดสายตามองความหรูหราโอ่อ่าของห้องด้วยแววตาเป็นประกาย
“อย่าเพิ่งละเมอไปไกล ช่วยกันหาของรักของหวงของท่านชาย ก่อนที่จะมีใครเข้ามา” เหมยกุยนำผ้าไปวางไว้บนโต๊ะ แล้วค้นหาของไปรอบห้อง
จนกระทั่งล้อมเพชรไปเปิดที่หมอนบนเตียงแล้วพบผ้าคาดเอว “เหมยกุย อะไรก็ไม่รู้ แต่ต้องเป็นของสำคัญนะ เขาถึงเอาไว้ใต้หมอน”
เหมยกุยรับผ้ามากำแล้วหลับตาเพ่งจิตไปยังที่มาของของสิ่งนี้

ริ้วทองยื่นผ้าคาดเอวให้หม่อมเจ้าดิเรก หม่อมเจ้าดิเรกยื่นมือไปรับแล้วมือแตะโดนกัน มองตากันวิบวับ

เหมยกุยลืมตาขึ้น “ชั้นเคยบอกแล้วว่าดวงล้อมจะต้องได้สมหวังกับคนมียศมีศักดิ์ โชคถึงเข้าข้างให้เราเจอสิ่งนี้”
ล้อมเพชรยังไม่เข้าใจ แต่เหมยกุยยิ้มกระหยิ่มใจ

ที่วังติณชาติ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์นั่งกินเหล้าอยู่บริเวณท่าน้ำข้างตึก บรรยากาศรอบตัวมีฝนพรำ ดูเหงาเศร้าสร้อย
จู่ๆ มีก้อนหินปามากระทบโต๊ะของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ เขาหันไปมอง รู้สึกเหมือนมีคนหลบอยู่ “ใครวะ!” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์รีบเดินไปที่พุ่มไม้นั้น

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินเข้ามาที่หลังพุ่มไม้ แต่ไม่พบใคร จึงมองหาไปรอบๆ ทันใดนั้น คนที่พรางตัวอยู่ก็ย่องเข้ามาทางด้านหลังของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ ในมือกุมท่อนไม้มาด้วย เมื่อได้ระยะ เขาก็เงื้อไม้ขึ้น ก่อนจะฟาดเข้าไปที่ท้ายทอยของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์อย่างแรง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ทรุดล้มลงสลบเหมือด จึงได้เห็นว่าคนที่ฟาดคือปรุง !
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเดินถือกับแกล้มมาที่โต๊ะของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ ชะเง้อมองหา
เจิมงง “อ้าว ท่านชายหายไปไหน”
เสียงอรรถรัตน์ร้อง โอ๊ย !!! หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมรีบวิ่งออกไปตามเสียงร้องนั้น

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเดินตามหาหม่อมเจ้าอรรถรัตน์
เจิมร้องเรียก “ท่านชายอรรถมังคะ! ท่านชายอรรถอยู่ไหนมังคะ !”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองเห็นหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ ที่นอนสลบอยู่บนพื้น “พี่ชายอรรถ ! ไปตามคนในตึกมาช่วยเร็วเข้าเจิม !!!”
เจิมกุลีกุจอวิ่งออกไปโดยเร็ว

เจิมวิ่งเข้ามาภายในตึก พร้อมร้องโหวกเหวก จะชนกับบัวที่กำลังยกถาดเครื่องดื่มเพื่อไปให้ภรณีที่เรือน “ช่วยด้วยๆ หายหัวไปไหนกันหมดวะ”
“มีอะไรหรือวะเจิม”
“ก็ท่านชายอรรถนะสิ นอนสลบอยู่ในสวนโน่น เหมือนท่านโดนทำร้ายยังงั้นแหละ”
“แล้วใครทำร้ายท่านชายล่ะ พี่เจิม”
“ข้าจะไปรู้ได้ยังไงวะ นังบัว”
บัวแปลกใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาประคองร่างของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์อยู่ “เจ้าพี่! ใครทำร้ายเจ้าพี่คะ เจ้าพี่ เจ้าพี่อรรถ...เจ้าพี่ได้ยินหญิงไหมคะ”
ปรุงย่องมาทางด้านหลังหม่อมเจ้าหญิงรัมภา แล้วเดินเข้าไปใกล้โปะยาสลบเข้าที่จมูก หญิงสาวดิ้นรน พยายามจะร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนจะค่อยๆหมดสติไปในท้ายที่สุด ปรุงอุ้มร่างหม่อมเจ้าหญิงรัมภาขึ้นบ่าพาออกไปจากตรงนั้น

เจิมวิ่งนำเหล่าคนใช้มาช่วยหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ “มาแล้วมังคะท่านหญิง...” แต่ตรงนั้นไม่มีหม่อมเจ้าหญิงรัมภา เจิมแปลกใจ “ท่านหญิงหายไปไหน !?”

ปรุงใส่ผ้าดำคลุมหน้าโผล่มาแต่ลูกตา แบกร่างของหม่อมเจ้าหญิงรัมภาที่ไร้สติมาวางบนพื้น หญิงสาวนอนสงบนิ่ง ไม่ไหวติง ปรุงมองอย่างกังวล จะจัดการหม่อมเจ้าหญิงรัมภาก็กล้าๆกลัวๆ
เจิม กับบ่าวใช้ผู้ชาย 2 คน ประคองปีกของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์เข้ามาที่ห้องรับรอง
หม่อมเจ้าหญิงภรณีก้าวเข้ามาในตึก มีบัวเดินตามมา “บัวบอกกับฉันว่า พี่ชายอรรถถูกทำร้าย มีอะไรเกิดขึ้นหรือเจิม”
“หม่อมฉันก็ไม่ทราบมังคะ ท่านหญิง”
“เจิมให้ใครไปตามหมอมาเร็ว” หม่อมเจ้าหญิงภรณีก้าวเข้ามาหาอรรถรัตน์ แล้วพลันนึกขึ้นได้จึงเรียกเจิมไว้ “เดี๋ยวก่อนเจิม...น้องหญิงรัมภาล่ะ”
“จริงสิ... ท่านหญิง...ท่านหญิงหายตัวไปด้วยมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีตกใจ

ภาพผู้หญิงที่ไม่มีทางต่อสู้อย่างหม่อมเจ้าหญิงรัมภา ทำให้ปรุงใจอ่อนยวบ แววตาของปรุงบ่งบอกความสงสาร ปรุงมองไปที่ริ้วทอง ซึ่งยืนแอบหลังต้นไม้และมองมาทางเขา ริ้วทองแสแสร้งแกล้งปั่นหน้าเศร้าใส่ปรุง ปรุงจึงคิดไปถึงสิ่งที่ริ้วทองบอกเขาเรื่องความชั่วร้ายของรัมภา

ปรุงเห็นริ้วทองมีรอยเขียวช้ำ ริ้วทองบอกปรุงให้รู้ที่มาของแผลว่า “ท่านหญิงรัมภาสั่งคนมาข่มเหงชั้น”

ปรุงตัดสินใจกระชากเสื้อของหม่อมเจ้าหญิงรัมภาจนเกือบขาด เผยให้เห็นผิวเนียนบริเวณหน้าอก

หม่อมเจ้าหญิงภรณี บัว เจิม บ่าวใช้ผู้ชาย 2 คน ช่วยกันออกตามหาหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
“น้องหญิง...น้องหญิงอยู่ไหนจ๊ะ”
“ท่านหญิงมังคะ ท่านหญิง” เจิมหันไปบอกกับบ่าวชาย “พวกเอ็งแยกไปหาท่านหญิงทางโน้น”
บ่าวชายแยกไปอีกทางหนึ่ง

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาค่อยๆรู้สึกตัว ปรือตาขึ้น เห็นใครคนหนึ่งกำลังก้มลงใกล้หน้าตัวเอง หม่อมเจ้าหญิงรัมภารีบผลักปรุงออก แล้วกระถดถอยหนีอย่างหวาดกลัว “แกเป็นใคร ! แกทำยังงี้กับทำไม !”
ปรุงไม่ตอบ แต่ปราดเข้าไปจับหม่อมเจ้าหญิงรัมภานอนคว่ำกับพื้นแล้วล็อคแขนสองข้างไพล่หลัง ปรุงก้มลงไซร้ซอกคอหญิงสาว
“อย่า ! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย !!”
...ริ้วทองยิ้มพอใจ
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหวีดร้อง ปรุงปิดปากหญิงสาวและก้มลงไซร้ซอกคอ เธอพยายามส่งเสียงร้องห้ามปรุงแต่ไม่เป็นผล หม่อมเจ้าหญิงรัมภาดิ้นสู้สุดชีวิต จนกระทั่งสามารถลุกขึ้นได้ เธอจะวิ่งหนี แต่ถูกปรุงคว้าตัวไว้แล้วเผลอเหวี่ยงไปบนพื้น ร่างหม่อมเจ้าหญิงรัมภากระแทกกับต้นไม้ “โอ๊ย !!” ...เธอค่อยๆ ทรุดตัวล้มลงแล้วสลบแน่นิ่งไป
ปรุงอุทานไม่ดัง “ท่านหญิง !” ปรุงเข้าไปดูหม่อมเจ้าหญิงรัมภาใกล้ๆ
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาสลบแน่นิ่ง ปรุงจับหน้าหญิงสาวเขย่าๆ มือเธอกำกิ่งไม้บนพื้นได้ ทันใดนั้นหม่อมเจ้าหญิงรัมภาลืมตาโพลง ! แล้วปักกิ่งไม้ในมือลงไปบนขาปรุงด้วยแรงทั้งหมดที่มีอยู่
“อ๊ากกกก !” ปรุงร้องเจ็บปวดและยกมือกำแขนตัวเองที่มีไม้ปักอยู่
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาผลักปรุงออก ปรุงหงายหลังล้มลงไป หม่อมเจ้าหญิงรัมภาลุกขึ้นแล้วหันไปคว้าท่อนไม้แถวนั้น ปรุงก็ลุกขึ้นจะคว้าตัวหญิงสาว แต่ไม่ทันแล้ว...หม่อมเจ้าหญิงรัมภาฟาดท่อนไม้เสยหน้าปรุงจนกระเด็นล้มห่างออกไปและหน้าคว่ำลง แถมผ้าที่คลุมหน้ากระเด็นหลุด
ริ้วทองตกใจ !...หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจะเห็นหน้าปรุงแล้ว!!! ริ้วทองรีบแสดงตัว “ท่านหญิง ! เกิดอะไรขึ้นเพคะ!”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหันหลังไปมองริ้วทอง ปรุงรีบตะเกียกตะกายลุกวิ่งหนีไปได้ทัน ริ้วทองมองภาพหม่อมเจ้าหญิงรัมภายับเยินเสื้อผ้าหลุดลุ่ยแล้วแกล้งตกใจมาก “ท่านหญิง ! เป็นอะไร ! ไอ้คนนั้นมันข่มเหงท่านหญิงหรือเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาไม่ตอบ แต่วิ่งออกไปเลย ริ้วทองถอนหายใจโล่งอก

หม่อมเจ้าหญิงภรณี เจิม บัว เดินตามหาหม่อมเจ้าหญิงรัมภา พร้อมกับร้องเรียก หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันไปเห็นบางอย่างที่มุมมืดด้านนึง เธอเห็นปรุงวิ่งยกมือข้างนึงกำที่บริเวณต้นขาแล้ววิ่งหายไปในความมืด
“เอ๊ะ ปรุง...ปรุงเป็นอะไร”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่นวิ่งเข้ามา
“ว้าย ! ท่านหญิง ท่านหญิงเสด็จไหนมามังคะ หม่อมชั้นตามหาเสียให้ทั่ว”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาผวากอดหม่อมเจ้าหญิงภรณี ร้องไห้ตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 10/2 วันที่ 13 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ