อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.พ. 59

“มาศขอดูหน่อยนะคะ” เกล้ามาศปลดเสื้อของหม่อมเจ้าหญิงภรณีออก เผยให้เห็นรอยเขียวช้ำวงใหญ่บริเวณหน้าอก ทั้งเกล้ามาศและหม่อมเจ้าหญิงภรณีอึ้งตกใจ “ท่านทวดไปโดนอะไรคะเนี่ย”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีนึกขึ้นได้ “มาศ ทวดฝันเห็นริ้วทองเหยียบหน้าอกทวด”
“ริ้วทอง !” เกล้ามาศดูที่คอของหม่อมเจ้าหญิงภรณี...ไม่เห็นสร้อยพระ ! “สร้อยพระหาย ! สร้อยพระหายไปไหนคะ”
“ไม่รู้สิ ก่อนนอนทวดก็ยังใส่อยู่เลย ตกอยู่บนเตียงหรือเปล่า”
เกล้ามาศค้นหาไปทั่วเตียง

นุชหอบเสื้อผ้าจำนวนมากกำลังเดินเข้าไปในวัง เจอริ้วทองในชุดสวยยืนปล่อยผมยาวสยายยืนหันหลัง แต่ความสวยของริ้วทองทำให้นุชยังคิดว่าผู้หญิงที่เห็นเป็นคน “สงสัยจะเป็นแขกของคุณนิล หุ่นดีจัง” นุชสะดุดบันได ผ้าที่หอบอยู่ตกลงพื้น นุชก้มลงเก็บ พลัน! สายตาของนุชก้มลงไปเจอว่า...เท้าของผู้หญิงหุ่นดีคนนั้นไม่ติดพื้น นุชช็อคตาค้าง แล้วเงยหน้าขึ้นมองริ้วทอง นุชเห็นริ้วทองหน้าเละหันมายิ้มสวยๆให้นุช


นุชไม่โวยวายแต่ปล่อยผ้าในมือทิ้ง พลวิ่งหนีเข้ามาหา ทั้งสองต่างกระโดดกอดกัน “โกยแล้วกู !”
ริ้วทองสะบัดหน้ามองตามนุช แสยะยิ้มร้าย แล้วเดินเข้ามาหา นุช พล วิ่งหนีริ้วทองออกไป

นุชวิ่งร้องไห้กลัวผีมาจากทางหน้าวัง พลวิ่งมาจากทางด้านหลัง ทั้งสองโผเข้าไปกอดประยงค์ที่ยืนอยู่แล้วหลับตาปี๋ “ฮือๆๆ ช่วยด้วย! ชั้นเจอผีหลอก”
“ไอ้พล นังนุช พวกแกพาใครมา” เสียงประยงค์ดังมาจากด้านหลัง
นุชกับพลหันไปเห็นประยงค์ยืนอยู่ นุชกับพลตาโตตกใจ แล้ว...แล้ว...คนที่เขาสองคนกอดอยู่เป็นใคร !??? นุชกับพลหันกลับไปมองคนที่กอดอยู่ ซึ่งก็คือผีริ้วทองหน้าเละหนักกว่าเดิม !!! “กรี๊ดดดดดดดดดด” พลกับนุชวิ่งหนีไป
“อะไรของพวกมัน” ประยงค์หันไปถามริ้วทอง “คุณคะ คุณมาหาใครคะ”
ริ้วทองยืนนิ่งๆ ประยงค์ก้าวเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น ทันใดนั้นหัวผู้หญิงก็หมุนมา หน้าเละสยดสยอง ประยงค์ตกใจกรี๊ดดดดดด ! วิ่งหนีออกไป
เกล้ามาศก้มค้นหาพระเครื่องใต้เตียง ได้ยินเสียงร้องของพวกคนใช้ดังมาจากนอกห้อง
“ร้องอะไรกัน มาศลงไปดูสิลูก” เกล้ามาศลุกเดินออกไปจากห้อง หม่อมเจ้าหญิงภรณีอยู่ตามลำพัง จู่ๆ เพลงในเครื่องเล่นก็ติดเอง และเล่นเพลงดนตรีไทยสังขารา “มาศมีเพลงหุ่นกระบอกด้วย เพราะดีจัง” หม่อมเจ้าหญิงภรณีฮัมทำนองไปตามเพลง..หลับตาเคลิ้มตาม
ด้านหลังนั้นสายตาของ “ใครบางคน” มองอยู่ !

หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งฟังเพลง "สังขารา" จากเครื่องเล่น ทันใดนั้นเครื่องเล่นและหลอดไฟในห้องพร้อมใจกันดับพรึ่บ เธอเงยหน้าขึ้นมองหลอดไฟ “ไฟดับ” ประตูห้องเปิดออกเองช้าๆ หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันไปมองที่ประตู “มาศ ? มาศเหรอลูก?”
“ชิชะพระองค์ดำรงราช มาหลงเล่นลูกสวาทน่าบัดสี” เสียงริ้วทองร้องเพลงดังขึ้นจากหน้าห้อง
“ใคร? นั่นใคร?” หม่อมเจ้าหญิงภรณีลุกขึ้นเดินฝ่าความมืดไปที่ประตูพร้อมกับถาม “มาศหรือเปล่า? ประยงค์? นุช ? ใครมาร้องเพลงอยู่ตรงนั้น” หม่อมเจ้าหญิงภรณีก้าวพ้นผ่านประตู...มองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใคร ไฟที่โถงทางเดินกระพริบถี่ๆ ดูน่าเวียนหัว จนเธอต้องยกมือป้องหน้า
“ถ้าเป็นพระตาเถรเณรชี ป่านฉะนี้จะต้องเป็นกองกลาง” เสียงร้องเพลงดังแว่วขึ้นอีก
หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันขวับไปทางเสียง เห็นเกล้ามาศยืนหน้านิ่งๆ อยู่ที่ปลายทางเดินและโบกมือเรียกช้าๆ หญิงชราแปลกใจ “มาศ..”

เกล้ามาศเปิดประตูห้องเข้ามา ประยงค์ พล นุชนั่งกอดกันอยู่ที่มุมห้องร้องกรี๊ดดังลั่นและร้องโวยวาย
“มาศเองค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ ถึงร้องเสียงดังลั่นไปหมด”
“เราถูกผีหลอกครับ”
“ผี ?!”
“ใช่ค่ะ เป็นผีผู้หญิงผมยาว ป้าจำได้..ป้าเคยเจอผีตัวนี้ยืนอยู่ที่ริมสระบัว ตั้งแต่ตอนที่คุณมาศกลับมาจากเมืองนอกใหม่ๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังวนเวียนอยู่แถวนี้”
เกล้ามาศนึกได้ “ ริ้วทอง...” เธอหันขวับมองไปทางที่เดินมา “ ท่านทวด !” เกล้ามาศวิ่งออกไปจากห้องอย่างเร็ว พวกคนใช้ตามเกล้ามาศออกไป

เกล้ามาศเปิดประตูเข้ามาในห้องที่เปิดไฟสว่างเหมือนเดิม “ท่านทวดคะ” แต่ไม่พบหม่อมเจ้าหญิงภรณีอยู่ในห้อง เกล้ามาศแน่ใจว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับย่าทวดแน่นอนและต้องเกี่ยวกับริ้วทองด้วย “ริ้วทอง...” เกล้ามาศวิ่งออกไปจากห้อง
พล ประยงค์ นุชได้ยินเสียงเกล้ามาศ จึงวิ่งเข้าไปในตึกใหญ่ เกล้ามาศวิ่งออกมาจากห้อง แล้วเจอพล ประยงค์ นุชวิ่งตามมาถึงพอดี เกล้ามาศสั่งน้ำเสียงเฉียบขาด “แยกย้ายกันตามหาท่านทวด !”
รถอินทวงศ์ขับเข้ามาจอดกลางถนน อินทวงศ์มองออกไปยังสองข้างทางที่เป็นป่าไม้ทึบเหมือนกับที่เพิ่งผ่านมา แล้วก็นิ่วหน้าใช้ความคิด“ทำไมเหมือนที่เดิม” อินทวงศ์เพ่งมองไปยังตำแหน่งหนึ่งที่เป็นจุดสังเกตได้ชัด แล้วก็ขับรถออกไป

เกล้ามาศวิ่งออกมาจากด้านในของวัง พล ประยงค์ นุชวิ่งมาจากคนละทาง
“ชั้นสอง มาศหาทุกห้องแล้ว ไม่มีท่านทวดเลย มีใครเจอท่านทวดไหม”
ประยงค์รายงาน “ยังไม่เจอค่ะ เราหากันครบทุกห้องทุกซอกทุกมุมแล้ว ในนี้ไม่มีท่านทวดเลยค่ะ”
“ที่เรือนไทยล่ะ”
“ยังไม่ได้ไปหาครับ”
“แล้วทำไมไม่ไป”
พลบอก “กลัวผีครับ”
“โธ่ !! งั้นก็รีบไปหาที่เรือนไทย ถ้ากลัวผีนักก็ไปด้วยกันให้หมด ชั้นจะไปหาที่เรือนร้างหลังวัง” เกล้ามาศออกไป พวกคนใช้ออกไปอีกทาง

เกล้ามาศเดินเร็วๆ มาตามทาง “ท่านทวด ท่านทวดอยู่แถวนี้หรือเปล่าคะ !”

หม่อมเจ้าหญิงภรณีเดินตามหลัง “เกล้ามาศ” “มาศจะพาทวดไปที่เรือนร้างหลังวังทำไม เกิดขึ้นอะไรที่นั่น เดินช้าๆ สิมาศ ทวดตามไม่ทัน”
เสียงเกล้ามาศร้องหา “ท่านทวด! ท่านทวดอยู่ไหนคะ ท่านทวดได้ยินมาศไหมคะ!” เสียงของเกล้ามาศดังขึ้นจากทางตึกวัง หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันหลังไปมองทางเสียง
“เกล้ามาศ” ชะงัก จิกตาร้ายไม่พอใจที่เกล้ามาศตัวจริงรู้ตัวแล้ว
“เอ๊ะ มาศได้ยินเสียงใครเรียกทวดไหม เสียงเหมือนมาศ....” หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันกลับไปหาเกล้ามาศ แต่ไม่เห็นเกล้ามาศแล้ว “มาศ? มาศหายไปไหน” หม่อมเจ้าหญิงภรณีกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณ แต่พอหันหลังกลับมา ก็เจอริ้วทองยื่นมือมาบีบคอ “อ๊าก !”

เกล้ามาศได้ยินเสียงภรณีร้องดังมาจากทางไปเรือนของนายรวย “ท่านทวด !” เกล้ามาศวิ่งออกไปอย่างเร็ว

ริ้วทองบีบคอหม่อมเจ้าหญิงภรณี เธอมองริ้วทองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “ริ้ว...ทอง !”
“มึงฆ่าพ่อแม่กู ! มึงต้องตายตามไปขอขมาพ่อแม่กู อีภรณี !”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีดิ้นทุรนทุรายหายใจไม่ออก “ ยะ...อย่า...”
เกล้ามาศวิ่งมาถึงเห็นภาพริ้วทองบีบคอหม่อมเจ้าหญิงภรณี “ท่านทวด! ริ้วทองปล่อยท่านทวดเดี๋ยวนี้ !”
ริ้วทองมองเกล้ามาศอย่างโกรธ แล้วปัดมือไปในอากาศ เกล้ามาศเหมือนถูกตบหน้า กระเด็นล้มลง ไอสำลักเลือดออก “อย่ามาสั่งกู! มึงมีหน้าที่ดูญาติมึงตายเท่านั้น”
“ริ้วทองอย่า !!!!”
ริ้วทองบีบคอหม่อมเจ้าหญิงภรณีแน่นขึ้นอีก ดวงตาของเธอแข็งกร้าว
“หยุดสร้างกรรมเถิดริ้วทอง อาตมาขอบิณฑบาต” เสียงพระปราบดังขึ้น
ริ้วทองพูดในอากาศ “พี่ปรุง! พี่ปรุงอย่าห้ามชั้นอีก คราวนี้ชั้นจะไม่ยอมให้พี่ปรุงห้ามชั้นได้อีกแล้ว และชั้นจะทำให้พี่ปรุงเห็นว่าความแค้นของชั้นมันทำให้ชั้นทำอะไรได้บ้าง” ริ้วทองจิกตาร้ายใส่หม่อมเจ้าหญิงภรณี
หม่อมเจ้าหญิงภรณีใกล้จะขาดใจตาย

พระปราบสวดมนต์ปากขมุบขมิบ

ริ้วทองโดนแสงสีทองกระทบตัว “โอ๊ย!” ริ้วทองเจ็บปวด กระเด็นออกไป ร่างหม่อมเจ้าหญิงภรณีร่วงลงพื้น ไอสำลักค่อกแค่ก
“ท่านทวดหนีไป !”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีลุกขึ้นวิ่งหนีออกไป
“มึงจะหนีกูไปไหน !” ริ้วทองหายตัว
เกล้ามาศรีบลุกวิ่งตามหม่อมเจ้าหญิงภรณีไป

หม่อมเจ้าหญิงภรณีวิ่งกระเสือกกระสนหนีจนสะดุดก้อนหินล้มลงกับพื้น “โอ๊ย!” หญิงชราพยายามจะลุกขึ้น แต่ทว่าเธอลุกไม่ขึ้น เพราะเจ็บปวดที่ข้อเท้า ทันใดนั้นเสียงขู่ฝ่อของงูดังขึ้น หม่อมเจ้าภรณีเงยหน้ามองแล้วพบงูเห่าตัวมะเมื่อม แผ่แม่เบี้ยอยู่ข้างหน้า เธอช็อคตกใจสุดขีด “งู !”

พระปราบลืมตาขึ้นอย่างปลงตก “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม อาตมาช่วยห้ามกรรมไม่ให้ตามสนองโยมไม่ได้”

หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งกองกับพื้น หวาดกลัวงู
ริ้วทองปรากฏตัวขึ้น สีหน้าชะงักอย่างคาดไม่ถึงไปนิดนึงเมื่อเห็นงู ก่อนจะหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ ใครหน้าไหนก็ช่วยมึงไม่ได้แล้วอีหญิงณี ! มึงต้องทุกข์ทรมานตายเหมือนพ่อแม่ของกู !”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งนิ่งๆ มองงูด้วยน้ำตาด้วยความหวาดกลัวและปลงตก
เกล้ามาศวิ่งตามเข้ามา เห็นงูอยู่ตรงหน้าหม่อมเจ้าหญิงภรณี “ท่านทวด !”
เกล้ามาศจะวิ่งเข้าไปหาหม่อมเจ้าหญิงภรณี ริ้วทองจิกตามองไปที่เกล้ามาศ ขาเกล้ามาศจึงก้าวไม่ออก เกล้ามาศพยายามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ “ริ้วทองปล่อยชั้น ชั้นจะช่วยท่านทวด !”
“ดูซะอีรัมภา เวลาเห็นคนที่มึงรักตาย มันรู้สึกยังไง”
งูเห่าแผ่แม่เบี้ย หม่อมเจ้าหญิงภรณีหวาดกลัวมาก ขยับจะวิ่งหนี งูเห่ากดหัวลง ฉึก! เสียงงูฉกดัง หม่อมเจ้าหญิงภรณีกระตุกอย่างแรง
“ท่านทวด !!!!!!!!”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีนอนบนพื้น แขนขาหมดแรง...ภาพกรรมเก่าผุดขึ้นมาในหัวของเธอทันที

หม่อมเจ้าหญิงภรณีพอใจเมื่อรู้ว่าเจิมเอางูเห่ามาหลายตัว
หม่อมเจ้าหญิงภรณีเข้ามาเจอริ้วทองกอดศพนายรวยและนางรื่น

หม่อมเจ้าหญิงภรณีพนมมือขึ้น “ชั้นขอชดใช้เวรกรรมที่เคยทำไว้กับนายรวยนางรื่น ขอให้เวรกรรมของเราไว้จบสิ้นลงเพียงเท่านี้ อย่าได้ต้องตามไปชดใช้ซึ่งกันและกันอีกเลยไม่ว่าภพชาติไหน และบุญกุศลที่ชั้นเคยสร้างมาทั้งชีวิต ชั้นขออุทิศให้กับพวกคุณทั้งหมด”
งูเห่าเลื้อยหายเข้าไปในพงหญ้า หม่อมเจ้าหญิงภรณีนอนทุรนทุรายอยู่บนพื้น แขนขาไม่มีแรง ตาปรือลง พยายามยื่นมือมาหาหลานรักเป็นครั้งสุดท้าย
เกล้ามาศยื่นมือไปหาหม่อมเจ้าหญิงภรณี “ท่านทวด !!! ปล่อยชั้นเถอะริ้วทอง ให้ชั้นช่วยท่านทวด”
ริ้วทองยืนทำท่าเชิดหุ่นและฮัมเพลงหุ่นกระบอกอย่างอารมณ์ดี

อินทวงศ์ขับรถมาจอดกลางถนน แล้วหันไปเห็นต้นไม้ข้างทางเหมือนที่เพิ่งขับผ่านไป “ทำไมถึงวนกลับมาที่เดิมอีกเนี่ย !” อินทวงศ์มือตบเกียร์ไปที่เกียร์ถอยหลัง รถอินทวงศ์หักหัวไปที่ป่าข้างทาง อินทวงศ์ใส่เกียร์เดินหน้า เท้าเหยียบคันเร่ง ขับรถพุ่งไปที่ข้างแล้วก็วนกลับมาที่เดิม อินทวงศ์เดินลงจากรถ พลันได้ยินเสียงสวดมนต์จากพระปราบ จู่ๆภาพเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไป เขามองไปรอบๆ เห็นว่าตัวเองกลับมายังเมืองที่คุ้นเคยแล้ว อินทวงศ์ยิ้มดีใจแล้วรีบขับรถออกไป

หม่อมเจ้าหญิงภรณีคลานตะเกียกตะกาย ยื่นมือมาหาเกล้ามาศ เกล้ามาศนั่งร้องไห้และพยายามจะยื่นมือจับกับย่าทวด ริ้วทองยังร่ายรำหุ่นกระบอกอย่างมีความสุข จนกระทั่งมือของหม่อมเจ้าหญิงภรณีเกือบจะแตะกับเกล้ามาศแล้ว แต่หญิงชราก็กระตุกอย่างแรงหนึ่งครั้ง แล้วสิ้นใจตาย
“ท่านทวด!” เกล้ามาศร้องไห้แทบขาดใจ “พอใจเธอหรือยังริ้วทอง ถ้าเธอยังไม่พอใจ ยังอยากจะให้มีใครตายเพื่อชดใช้ให้เธอ ขอให้เป็นชั้น มาเอาชีวิตชั้นไปเลย”
“กูเอาชีวิตมึงแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เพราะความตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนชั่วอย่างมึง กูต้องการจะให้มึงเจ็บช้ำจนขาดใจตาย” ริ้วทองยิ้มมีเลศนัย
“เธอจะทำอะไร !”
ริ้วทองหันหน้าไปด้านหนึ่ง
รถอินทนิลขับเข้ามาจอด เธอเปิดประตูลงจากรถ แต่แปลกใจที่ไม่มีคนใช้มารับสักคน “พล นุช ประยงค์ หายไปไหนกันหมด” อินทนิลกำลังจะเดินเข้าบ้าน แต่หันไปเห็นเกล้ามาศยืนหัวเราะสนุกสนานแต่ดูน่าขนลุกอยู่ในมุมมืดของสวน “มาศ!? มาศไปยืนทำอะไรตรงนั้น” เกล้ามาศไม่ตอบ ยังคงหัวเราะคิกคัก แล้ววิ่งออกไปทางสวน “มาศ มาศจะไปไหน” อินทนิลรีบเดินตามเกล้ามาศไป

อินทนิลเดินแหวกพุ่มไม้เข้ามา..เหงื่อไหลโทรมกายเพราะเหนื่อยเดินมาไกล...ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง “มาศจะพาแม่เดินไปไหน แม่เหนื่อยแล้วนะ”
เกล้ามาศที่นั่งอยู่บนพื้นจึงเห็นแม่ก็อึ้งสุดขีด รู้ว่าริ้วทองพาแม่ตัวเองมาฆ่า “คุณแม่! คุณแม่กลับไป รีบหนีไปค่ะ”
“จะให้แม่หนีไปไหน” อินทนิลหันไปเห็นร่างของหม่อมเจ้าหญิงภรณีนอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น “ท่านทวด! มาศเกิดอะไรขึ้นกับท่านทวด” อินทนิลจับร่างของหม่อมเจ้าหญิงภรณีพลิกขึ้น แต่หน้าหญิงชราเละเหมือนศพ อินทนิลตกใจกรี๊ดดังลั่น แล้วผงะถอยหลังไปชนกับต้นไม้ใหญ่ “มาศ ทำไมท่านทวดถึงเป็นแบบนี้”
เกล้ามาศยังไม่ทันตอบ อยู่ๆ ร่างของหม่อมเจ้าหญิงภรณีที่นอนอยู่บนพื้นก็ขยับแขนตั้งขึ้น เสียงกระดูกดังกรอบแกรบ เกล้ามาศและนิลเบิกตาโตตกใจ
“ริ้วทอง หยุดเดี๋ยวนี้นะริ้วทอง!” ริ้วทองนั่งห้อยขาอยู่บนต้นไม้กำลังทำท่าเชิดหุ่นกระบอกอย่างมีความสุข “ท่านทวดตายไปแล้ว อย่ายุ่งกับท่านทวดได้ไหม” เกล้ามาศขอร้อง

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ