อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11/3 วันที่ 14 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11/3 วันที่ 14 ก.พ. 59

บ้านล้อมเพชร ล้อมเพชรนั่งจดเขียนบันทึกประจำวันบนสมุดเล่มหนา “คืนนี้เป็นคืนสิบห้าค่ำ พระจันทร์เต็มดวง เหมยกุยบอกว่าเหมาะกับการทำเสน่ห์ให้ท่านชายดิเรกรักหลงชั้น ชั้นจะได้หนีจากนรกขุมนี้ย้ายไปอยู่สวรรค์อย่างวังศุภมาศ” ล้อมเพชรแหงนหน้ามองบ้านด้วยสีหน้าเกลียดชังแล้วก้มเขียนต่อ “ของที่เอามาจากวังศุภมาศก็เตรียมไว้เสร็จแล้ว”

ดอกไม้กับผ้าคาดเอวของดิเรกอยู่ในมือของเหมยกุย เหมยกุยยกขึ้นมาเป่าเพี้ยง แล้ววางลงไปในชามใหญ่ๆ จุดไฟเผามันให้มอดไหม้ ในชามไฟมอดหมดเหลือแต่ขี้เถ้าจากผ้าและดอกไม้ เหมยกุยยกชามขึ้นมองด้วยแววตาพอใจ



ล้อมเพชรก้มหน้าเขียนสมุดบันทึก
เหมยกุยเดินเข้ามา “ล้อม อาแปะเข้านอนแล้ว รีบไปกันเถอะ”
ล้อมเพชรเอาปากกาวางในสมุด ปิดสมุดแล้ววางเอาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปกับเหมยกุย

พระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า แพไม้ไผ่มีเทียนปักรอบล้อมวางอยู่กลางสระน้ำ มีทางเดินทอดยาวจากริมฝั่งไปยังแพ ล้อมเพชรกับเหมยกุยยืนอยู่ริมสระ
“แน่ใจนะว่าจะไม่มีใครผ่านมาเห็น”
“ไม่ต้องกังวล สระน้ำใกล้ป่าช้า ไม่มีใครกล้าเข้ามาตอนกลางคืนดอก”
ล้อมเพชรยิ้มรับ

เตี่ยเดินเข้ามาร้องเรียกล้อมเพชร “อาล้อม...พรุ่งนี้ลื้อเฝ้าร้าน อั๊วจะไปซื้อของที่เพชรบุรี อาล้อม เหมยกุย หายไปไหนกันหมด สมุดอะไร”
เตี่ยเปิดพลิกดูข้างในสมุด อ่านไปได้สักพักแล้วมีสีหน้าตกตะลึง !

เหมยกุยยืนอยู่ริมฝั่ง ล้อมเพชรเดินออกมาจากพุ่มไม้ในชุดนุ่งผ้าถุงผืนเดียว ผมรวบขึ้น
“ถอดออกสิ” ล้อมเพชรพยักหน้ารับ แล้วปลดผ้าถุงออกจากตัว ผ้าถุงหล่นร่วงลงแทบเท้าล้อมเพชร เหมยกุยมองร่างเปลือยเปล่าของล้อมเพชรตาเป็นประกาย “ล้อมสวย สวยไปหมดทั้งตัว ถ้าท่านชายดิเรกไม่หลงล้อมก็โง่เต็มทน” ล้อมเพชรยิ้มมั่นใจ “ลงไปนอนที่แพเถอะ จะได้ทำพิธีอาบแสงจันทร์ให้เสร็จ” ล้อมเพชรพยักหน้ารับแล้วกำลังจะเดินลงยังแพบนน้ำ เท้าเปลือยเปล่าของล้อมเพชรค่อยๆ เดินไปยังแพกลางน้ำ
“พวกลื้อทำอะไรกัน !”
ล้อมเพชรกับเหมยกุยหันขวับไป เห็นเตี่ยยืนอยู่ด้วยสีหน้าตกตะลึง ล้อมเพชรรีบดึงผ้าถุงที่เท้ามาปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง
เตี่ยมองไปที่กลางสระน้ำ...เห็นแพสำหรับทำพิธี...เขาก็ตัวสั่นอย่างโกรธจัดเพราะแน่ใจแล้วว่า “ลื้อจะทำเสน่ห์ใส่ท่านชายดิเรกอย่างที่เขียนไว้จริงๆ อั๊วไม่คิดเลยว่าเลือดผู้หญิงหยำฉ่าของแม่ลื้อจะอยู่ในตัวลื้อเยอะขนาดนี้” เตี่ยพุ่งเข้าไปตบหน้าล้อมเพชรเต็มแรง เหมยกุยตกใจ !
“ล้อม !” เหมยกุยวิ่งเข้าไปหาล้อมเพชร “ล้อมเจ็บไหม”
“มึงอีกคนอีเหมย !” เตี่ยจิกหัวเหมยกุยแล้วเหวี่ยงกระเด็นไปบนพื้น ก่อนที่เตี่ยจะปราดเข้าไปนั่งคร่อมบีบคอเหมยกุย “อีลูกหมอผีต่ำช้า! กูจะไม่ยอมให้มึงเอาวิชาชั่วมาให้ลูกกูทำเรื่องอัปปรีย์! กูเคยได้ยินแม่มึงพูด ว่าจะถอนวิชาจากตัวหมอผีอย่างพวกมึง คือต้องทำลายพรหมจรรย์ !”
เตี่ยจับเหมยกุยคว่ำหน้า แล้วใช้มือข้างเดียวของเขารวบข้อมือสองข้างของเหมยกุยเอาไว้...แล้วเตี่ยก็ใช้มือข้างที่เหลือปลดตะขอกางเกงตัวเอง...เขาจะข่มขืมเหมยกุย !!!
“เตี่ย เตี่ยอย่าทำเหมย”
แต่เตี่ยไม่ฟัง มือของเขาทำท่าจะเลิกผ้าถุงของเหมยกุยขึ้น ล้อมเพชรไม่รู้จะทำยังไง จึงพุ่งเข้าไปผลักเตี่ยเต็มแรง เตี่ยกระเด็นออกจากเหมยกุยแล้วล้มลงในท่านอนหงาย
“ไอ้ระยำ มึงแตะต้องตัวกู !” เหมยกุยลุกขึ้นมาได้แล้วหันไปเห็นท่อนไม้วางอยู่ใกล้ๆ...ความโกรธโมโหทำให้เหมยกุยบันดาลโทสะ...คว้าไม้มาฟาดคอของเตี่ยเต็มแรง !
ล้อมเพชรตกใจ “เตี่ย !”
เตี่ยกระตุกตาค้าง มีเลือดไหลออกปากแล้วสิ้นใจตาย
ล้อมเพชรวิ่งเข้าไปดูศพเตี่ย...เธอช็อคตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างคาดไม่ถึง แล้วภาพอดีตของเตี่ยกับเด็กหญิงล้อมเพชรก็ปรากฏขึ้นในหัว

เด็กหญิงล้อมเพชรแต่งตัวชุดจีนวิ่งร้องไห้ตามแม่ ตะโกนสุดเสียง “แม่! แม่จ๋า แม่อย่าทิ้งล้อมไป !”
เตี่ยคว้าตัวเด็กหญิงล้อมเพชรมากระหนำตีไม่ยั้งมือ เด็กหญิงล้อมเพชรร้องไห้โฮลั่น เตี่ยตีไปด่าไป “หญิงหยำฉ่าทิ้งลูกไปมีชู้ ไม่ต้องไปเรียกมันว่าแม่ !” เตี่ยเหวี่ยงร่างเด็กหญิงลงพื้นและชี้หน้าด่า “แล้วถ้าอั๊วเห็นลื้อร้องไห้หามันอีก อั๊วจะฆ่าลื้อให้ตายคามือ !”
เด็กหญิงล้อมเพชรร้องไห้และมองเตี่ยด้วยสายตาหวาดกลัวจับใจ....ความกลัวจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังในตอนโต
ล้อมเพชรนั่งมองศพเตี่ยด้วยสายตาเรียบเฉย...ไม่มีความเสียใจต่อการตายของบิดา “หลับให้สบายนะเตี่ย ไม่ต้องห่วง ผู้หญิงหยำฉ่าอย่างชั้นดูแลตัวเองได้”
“ล้อม ล้อมไม่โกรธชั้นใช่ไหม”
“เหมยทำให้ชั้นเป็นอิสระ ชั้นจะโกรธเหมยได้อย่างไร”
เหมยกุยยิ้มดีใจ แล้วหันไปมองศพเตี่ย เลือดไหลออกมาจากปาก เหมยกุยคิด นึกอะไรขึ้น “ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ คนเราฝืนอะไรก็ฝืนได้ แต่ฝืนดวงไปไม่ได้”
“หมายความว่ายังไง”
เหมยกุยบอกล้อมเพชร “ชั้นเคยบอกล้อมแล้วว่าดวงของล้อมจะต้องได้ผัวเป็นคนมียศมีศักดิ์ โชคชะตาถึงต้องดลบันดาลให้เตี่ยตาย” ล้อมเพชรงง “เลือดของคนที่ตายในคืนนี้ เป็นสิ่งเลอค่าสำหรับพิธีอาบแสงจันทร์ เพราะมันจะทำให้พิธียิ่งขลังยิ่งศักดิ์สิทธิ์มากเป็นร้อยเท่าพันเท่า”
ล้อมเพชรแววตาเป็นประกาย “งั้นเราก็ปล่อยเตี่ยไว้ตรงนี้ก่อน เสร็จพิธีแล้วเราค่อยแกล้งทำเป็นว่าเตี่ยหายออกไปจากบ้าน เราสองคนออกตามจนมาพบศพเตี่ยถูกโจรใจทรามฆ่าตายอยู่ตรงนี้”
เหมยกุยยกมือแตะหน้าล้อมเพชร มองด้วยแววตาอ่อนโยน “เพราะล้อมฉลาดเช่นนี้ไง ชั้นถึงรักล้อม”
ล้อมเพชรยิ้มรับ

เหมยกุยถือกะลามะพร้าวใส่เลือดสดๆ หยดลงไปในตลับเงินใส่เศษขี้เถ้าจากการเผาผ้าคาดเอวของหม่อมเจ้าดิเรก แล้วใช้ปลายนิ้วคนให้เข้ากันพร้อมกับท่องคาถาขมุบขมิบ เมื่อเสร็จจึงเป่าเพี้ยงลงบนตลับยา ล้อมเพชรนอนหลับตาร่างเปลือยเปล่าอยู่บนแพทำพิธี ใช้กลีบดอกไม้มากมายปกปิดส่วนสำคัญของร่างกาย เทียนที่ปักอยู่รอบแพไหม้ไปเกือบหมดเล่ม
“นึกถึงผู้ชายที่ล้อมปรารถนา” ล้อมเพชรพยักหน้ารับและหลับตานึกถึงหน้าหม่อมเจ้าดิเรก เหมยกุยนำของในตลับมาซึ่งมีสีแดงเลือดหมูทาบนตัวของล้อมเพชร พร้อมกับท่องคาถาเสียงดังกังวาน “โอม...สิทธิฟ้าฟื้นจำเริญศรี ศรีเจ้างามคือฟ้าหน้าเจ้างาม ให้แขนงามดั่งนางบุษบา ดวงตาสุกใสดั่งจันทร์ฉาย ชายใดเห็นก็ทนอยู่มิได้ ไปแห่งใดใจรำพึงถึงเพียงเจ้า กินข้าวอยู่ในคอก็ลืมกลืน ให้สะอื้นถึงเจ้าอยู่ทุกเวลาและราตรี”

หม่อมเจ้าดิเรกนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง กำลังฝันเห็นภาพตัวเองกับล้อมเพชร เขาจูบไซ้ซอกคอล้อมเพชรอย่างเร่าร้อน
หม่อมเจ้าดิเรกกระสับกระส่ายแรงขึ้น...เหงื่อไหลออกเต็มหน้า...หัวคิ้วขมวดกัน เขาละเมอคราง “ล้อม ล้อมเพชร”
หม่อมเจ้าดิเรกเกิดอารมณ์กระสัน มือกำผ้าห่ม...

ริ้วทองนอนหลับแล้วละเมอฝันร้าย “กรี๊ดดดดดด! อย่านะ อย่าทำร้ายท่านชาย !”
ปรุงเปิดประตูเข้ามาแล้วเข้าไปจับริ้วทองให้ตื่น “ริ้ว! ริ้ว! เอ็งเป็นอะไร !”
ริ้วทองได้สติก็ร้องไห้กอดปรุง “พี่ปรุง ชั้นฝันร้าย ชั้นฝันเห็นว่าท่านชายถูกฆ่าตาย”
“ไม่มีอะไร เอ็งกำลังเสียใจเรื่องพ่อกับแม่ก็เลยฝันร้ายไปเอง เอ็งไม่ต้องห่วง อีกไม่กี่วันท่านชายก็จะกลับมาหาเอ็ง”
“แต่ชั้นสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้พี่ปรุงว่าท่านชายจะไม่กลับมาหาชั้น” ริ้วทองอยู่ในอ้อมกอดของปรุงอย่างทุกข์ใจ

เจิมคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะชอบใจนัก หม่อมเจ้าหญิงภรณีเดินลงมาจากชั้นสองได้ยินเข้าพอดี
“มังคะ หม่อมชั้นจะไปบอกนัง...เอ่อ..ริ้วทองให้มังคะ” เจิมวางสาย
“มีอะไรหรือเจิม”
“ท่านชายดิเรกทูลให้หม่อมชั้นไปบอกนังริ้วทอง ว่าตอนนี้ท่านชายเสด็จมาถึงบางกอกแล้ว ประเดี๋ยวจะเข้ามารับกลับวังศุภมาศ ให้เก็บข้าวของเตรียมเอาไว้เลย”
“ปรุงจะไปแล้ว ไม่..ชั้นไม่ให้ปรุงไป”
เจิมได้ยินไม่ถนัด “ท่านหญิงไม่อยากให้ใครไปไหนนะมังคะ”
“ไม่มีอะไร” หม่อมเจ้าหญิงภรณีตัดสินใจบอก “เจิม...ชั้นมีเรื่องอะไรจะบอก”
เจิมแปลกใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตกใจ “พี่หญิงบอกเจิมเรื่องริ้วทองคบชู้กับปรุง !”
“ใช่ เพราะว่าริ้วทองกำลังจะพาปรุงไปอยู่ที่วังศุภมาศ พี่ไม่อยากให้เจ้าพี่ดิเรกถูกสวมเขา”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภารู้ทัน “ไม่อยากให้เจ้าพี่ถูกสวมเขา หรือว่าไม่อยากให้ปรุงไปจากที่นี่กันแน่คะ”
“พี่แค่ทำสิ่งที่ถูกต้องอย่างไรเล่า”
“แต่เจ้าพี่ดิเรกรักริ้วทอง เจ้าพี่ไม่มีวันเชื่อคำพูดของเจิมแน่ แล้วเจ้าพี่ก็จะคาดคั้นถามความจริงจากเจิม คราวนี้พี่หญิงก็คิดดูเอาเองนะคะ ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีกลุ้มใจ

เจิมยืนยิ้มสมใจ ชะเง้อมองไปทางเรือนพักนายรวย
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับหม่อมเจ้าหญิงภรณีออกมาจากในตึกใหญ่
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาถามขึ้น “เจ้าพี่มาหรือยังเจิม”
“มาแล้ว ไปแล้วมังคะ”
“ไปไหน ?”
เจิมไม่ตอบแต่ยิ้มร้าย
ในป่า ตุ๊กตาดินปั้นบนมือของเหมยกุย เหมยกุยนั่งอยู่กับพื้นทำพิธีเล่นของใส่ริ้วทองอยู่ตามลำพัง
“อีริ้วทอง...มารหัวใจของล้อม” เหมยกุยทำปากขมุบขมิบท่องคาถาแล้วเป่าเพี้ยงลงไปบนตุ๊กตา เสร็จแล้วเหมยกุยก็เอาเข็มแทงลงไปที่ท้องของตุ๊กตา

ริ้วทองหิ้วหีบใส่เสื้อผ้าเดินออกมาจากในเรือน ริ้วทองเกิดปวดท้องอย่างแรง “โอ๊ย !”
ปรุงแบกลังข้าวของออกมาจากด้านใน เห็นริ้วทองเข้าก็รีบวางของแล้วเข้าไปประคอง “ริ้ว! เป็นอะไรอีกเล่า”
“ชั้นปวดท้อง โอ๊ย !” ริ้วทองปวดท้องมากจนเซจะล้ม ปรุงรวบกอดร่างของริ้วทองเอาไว้แน่น
หม่อมเจ้าดิเรกเดินเข้ามาเห็นภาพปรุงกอดกับริ้วทองก็โกรธเลือดขึ้นหน้า
เจิมสะใจ “ต๊าย เทวดาฟ้าดินช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน”
หม่อมเจ้าดิเรกปราดเข้าไปกระชากตัวปรุงมาชกเต็มหมัด
ริ้วทองตกใจ “ท่านชาย! อย่าเพคะ” เธอจะเข้าไปห้ามแต่ปวดท้อง “โอ๊ย !”
“ไอ้ปรุง! มึงกล้าหยามน้ำใจเป็นชู้กับเมียกู !” หม่อมเจ้าดิเรกตามไปกระชากตัวปรุงมาชกอีกหลายครั้ง ปรุงสู้ไม่ไหวเพราะไม่ได้ตั้งตัวเลย
“ปรุง !” หม่อมเจ้าหญิงภรณีวิ่งเข้าไปห้ามหม่อมเจ้าดิเรกกับปรุง
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตามไปดึงตัวหม่อมเจ้าดิเรกด้วย “พอเถิดค่ะเจ้าพี่ ปรุงเจ็บมากแล้ว”
“กูอุตส่าห์ไว้ใจมึง ไม่คิดเลยว่ามึงจะเลวกันถึงเพียงนี้ ลับหลังกู พวกมึงกลับลักลอบเป็นชู้กัน !”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองท่าทางที่แปลกไปของหม่อมเจ้าดิเรกอย่างแปลกใจ
ขณะที่ริ้วทองร้องไห้คร่ำครวญ “ทำไมท่านชายตรัสเช่นนี้เพคะ หม่อมชั้นกับพี่ปรุงไม่ได้เป็นชู้กัน”
“ไม่ได้เป็น แล้วทำไมตอนชั้นไม่อยู่ ถึงต้องกอดจูบกับมัน !”
ริ้วทองกับปรุงอึ้ง ริ้วทองปรายตาไปทางหม่อมเจ้าหญิงรัมภา “ใครหน้าไหนใส่ร้ายหม่อมชั้นให้ท่านชายฟังหรือเพคะ”
“ชั้นเอง! ชั้นเห็นเต็มสองตา ว่าเอ็งกับไอ้ปรุงพลอดรักกอดจูบกันในสวน” เจิมบอก
“เจิม หยุดพูดได้แล้ว!”
“นี่น้องหญิงก็รู้เรื่องเหมือนกันรึ”
“หญิงรู้ แต่หญิงไม่เห็นกับตา อย่าถามสิ่งใดจากหญิงเลย” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาบอกปัด

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 11/3 วันที่ 14 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ