อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12 วันที่ 14 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12 วันที่ 14 ก.พ. 59

สวิตาเดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน แล้วรีบเดินไปที่หน้าต่าง...มองออกไปที่หน้าบ้าน “ริ้วทอง ออกมาพบชั้น ชั้นมีเรื่องให้เธอช่วย เธอต้องไปจัดการปิดปากนังสร้อยดาว อย่าให้มันบอกความลับของเราให้ต๊ะรู้ได้เด็ดขาด” แต่เรียกไปก็ ไม่ปรากฏร่างริ้วทองอยู่หน้าบ้านเหมือนเมื่อก่อนเลย “เธอได้ยินชั้นไหมริ้วทอง !!!” เงียบ...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากริ้วทอง สวิตาหงุดหงิดออกจากห้องไป

พยาบาลห่มผ้าให้สร้อยดาวที่นอนหลับอยู่บนเตียง สวิตาเปิดประตูเข้ามาในห้อง พยาบาลหันมาเห็นสวิตาก็ยิ้มตื่นเต้นตามประสาคนเจอดารา “คุณวิ...”

สวิตายิ้มหวานให้ “วิมาเยี่ยมสร้อยดาวเป็นเพื่อนคุณต๊ะค่ะ แต่ตอนนี้ต๊ะติดธุระอยู่ วิก็เลยขึ้นมาก่อน สร้อยดาวเป็นยังไงบ้างคะ”
“เพิ่งจะสงบลงแล้วก็นอนหลับเมื่อสักครู่ใหญ่นี้เองค่ะ ปกติคนไข้จะน่ารัก ดูแลง่าย ไม่เคยสร้างความวุ่นวายให้เลย แต่ไม่รู้ว่าครั้งนี้เป็นอะไรขึ้นมา เชิญคุณวิตามสบายนะคะ”


สวิตายิ้มรับ พยาบาลออกไป สวิตาเดินไปล็อคประตูห้อง สวิตาเดินเข้าไปยืนข้างเตียงของสร้อยดาวแล้วเรียก “สร้อยดาว ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นังสร้อยดาว”
สร้อยดาวค่อยๆ รู้สึกตัว...ลืมตาขึ้นมาเห็นสวิตายืนอยู่ ! สร้อยดาวจำสวิตาได้ก็ตกใจสุดขีด “ผี !”
สวิตาใช้มือปิดปากสร้อยดาวแน่น...มองสร้อยดาวด้วยแววตาถมึงทึง “ถ้าไม่อยากถูกผีหักคอตาย อย่าร้อง ! ชั้นบอกว่าอย่าร้องไงเล่า !” สวิตาพูดซ้ำเมื่อเห็นว่าสร้อยดาวไม่ยอมสงบลง แล้วก็ได้ผลคำขู่ของสวิตา ทำให้สร้อยดาวนิ่งแข็งเพราะกลัว

เกล้ามาศเดินมาตามทาง “คุณต๊ะคะ ชั้นมาถึงโรงพยาบาลแล้ว...คุณต๊ะใกล้ถึงหรือยังคะ ค่ะ เดี๋ยวเจอกันค่ะ” เกล้ามาศเดินคุยโทรศัพท์ไป “ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย ชั้นอยากมาเยี่ยมดาวอยู่แล้ว

สวิตาปิดปากสร้อยดาว “เธอห้ามพูดถึงผีอีก เพราะถ้าเธอพูด...ผีมันจะมาฆ่าเธอ หักคอเธอให้ตาย” สร้อยดาวคิดตามที่สวิตาพูดแล้วเบะหน้าจะร้องไห้ “ไม่ต้องร้องสร้อยดาว เธอจะปลอดภัย ถ้าเธอเชื่อชั้น เข้าใจที่ชั้นพูดใช่ไหม เธอจะไม่พูดถึงผีอีกแล้วใช่ไหม” สร้อยดาวพยักหน้ารับหงึกหงัก สวิตายิ้มร้ายอย่างพอใจ

หน้าห้อง...เกล้ามาศยืนมองผ่านกรอบกระจกบนประตู เห็นสวิตาปิดปากสร้อยดาวและยื่นหน้าพูดอะไรบางอย่างกับสร้อยดาว “คุณวิทำอะไรสร้อยดาว”

สวิตาเห็นว่าสร้อยดาวนิ่งขึ้น สวิตาจึงถอยตัวออกจากสร้อยดาว ทันใดนั้นสร้อยดาวกัดมือสวิตาอย่างแรง “โอ๊ย !”
สร้อยดาวผลักสวิตาออก ตะโกนร้องลั่น “ช่วยด้วย ผีหลอก! ผีหลอก!” สร้อยดาววิ่งไปเปิดประตู แล้ววิ่งผ่านเกล้ามาศหนีออกไปเลย
สวิตาสะบัดมือเร่าๆ แล้ววิ่งตามไป แต่ต้องชะงักงันเมื่อเห็นเกล้ามาศยืนอยู่ “เกล้ามาศ !” สวิตาร้อนตัว “คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“เมื่อสักครู่ค่ะ” สายตาของเกล้ามาศที่มองสวิตานั้นมีร่องรอยของความสงสัย ทำให้สวิตาร้อนตัว...สงสัยว่าเกล้ามาศจะเห็นสิ่งที่เธอทำกับสร้อยดาวหรือไม่
สองสาวมองหน้ากัน...ต่างคนต่างไม่ไว้ใจกันและกัน จนกระทั่งเสียงสร้อยดาวร้องดังขึ้น “กรี๊ดดดดดดด !”
สองสาวหันไปมองทางเสียง เกล้ามาศวิ่งนำไปหาสร้อยดาว สวิตาวิ่งตาม

เกล้ามาศวิ่งนำสวิตาเข้ามา สร้อยดาวถูกเจ้าหน้าที่ชายสองคนจับล็อคแขนสองข้าง แต่สร้อยดาวดิ้นขัดขืน “ปล่อยชั้น !” ยิ่งเห็นหน้าสวิตาก็ยิ่งกลัวสติแตก “ ผี ! ผีมาแล้ว ออกไป !”
สวิตาพยายามพูดดีด้วย “ดาวจ๊ะ นี่ชั้นเอง...จำชั้นไม่ได้เหรอ”
“ไปให้พ้น ! อย่ามาเข้าใกล้กู กูกลัวแล้ว กูจะไม่ยุ่งกำไลของมึงแล้ว !”
เกล้ามาศหันขวับมองสวิตาอย่างสงสัย สวิตาถึงกับทำหน้าไม่ถูก
“ปล่อยกู ! ปล่อย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!” สร้อยดาวหวีดร้องเสียงดังจนเป็นลมหมดสติ เจ้าหน้าที่ประคองร่างเอาไว้ทัน
อินทวงศ์วิ่งมาถึงพอดี “เกิดอะไรขึ้นครับ”
สวิตากับเกล้ามาศคอยอยู่หน้าห้อง ต่างคนต่างลอบมองกันอย่างไม่ไว้ใจ ไม่นานอินทวงศ์เปิดประตูออกมาจากในห้อง
สวิตารีบเข้าไปถามอินทวงศ์...แสร้งเป็นห่วงสร้อยดาวมากๆ “น้องดาวเป็นยังไงบ้างคะต๊ะ”
“หมอฉีดยานอนหลับให้ครับ แต่หมอก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมสร้อยดาวถึงคลุ้มคลั่งขึ้นมา”
“นั่นสิคะ อยู่ๆ สร้อยดาวก็กลัววิ เรียกวิว่าผีเฉยเลย”
“ก็เพราะว่าจิตใต้สำนึกของสร้อยดาวมีเรื่องฝังใจกับคุณ สร้อยดาวถึงแสดงออกแบบนั้นกับคุณ” เกล้ามาศบอก
สวิตาจิกตามองเกล้ามาศแว่บนึง...นังนี่เริ่มจับผิดชั้นแล้ว ? แต่สวิตาก็กลับมาปั้นหน้าเป็นปกติกลบเกลื่อน “เรื่องฝังใจ อ๋อ....วิคิดออกแล้วค่ะ ก่อนที่สร้อยดาวจะเป็นแบบนี้ วิจับได้ว่าสร้อยดาวขโมยกำไลสีทองวงนั้น สร้อยดาวคงจะกลัวมากๆ ว่าวิจะเอาไปฟ้องต๊ะ”
เกล้ามาศซัก “แล้วผีมาเกี่ยวข้องได้ยังไง”
“ผีจากกำไลทองวงนั้นมังคะ สร้อยดาวอาจจะเจอผีหลอกเหมือนที่คุณหญิงทรัพย์ ก็เคยถูกหลอกจนสติแตกเหมือนกัน”
เกล้ามาศมองสวิตาอย่างจับผิด “ตกลงว่าสร้อยดาวกลัวความผิดเรื่องขโมยกำไล หรือว่ากลัวผีจากกำไลหลอก”
สวิตาถึงไปไม่เป็น จึงเผลอตัวหลุดปรี๊ดออกมา “คุณมาศจะซักไซ้ถามวิทำไมนักหนาคะ”
“ชั้นขอโทษค่ะ ชั้นเห็นอาการของสร้อยดาวแล้วสงสาร อยากหาทางช่วยให้สร้อยดาวกลับมาเป็นปกติ ก็เลยถามคุณ เพราะคุณต๊ะเคยบอกว่าวันที่เกิดเรื่องกับสร้อยดาว คุณเป็นคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์ ใช่ไหมคะคุณต๊ะ”
“ครับ”
สวิตามองเกล้ามาศอย่างไม่ชอบใจ

เกล้ามาศเดินเข้ามา สวิตาตามหลังเข้ามา “เดี๋ยวค่ะ คุณมาศ”
“คุณวิมีธุระอะไรกับชั้นคะ”
“ถ้าคุณมาศมีเรื่องสงสัยติดค้างคาใจเกี่ยวกับวิ ถามวิมาตรงๆ เลยดีกว่าค่ะ อย่าเอาไปคิดตีความเองเลย วิไม่อยากให้ใครเข้าใจวิผิด”
“คุณวิคิดว่ามาศจะสงสัยเรื่องอะไร”
“เรื่องสร้อยดาวไงคะ คุณมาศซักไซ้ถามวิเรื่องอาการของสร้อยดาว ทำอย่างกับวิเป็นต้นเหตุทำให้สร้อยดาวป่วย”
“คุณวิคิดมากไปเอง ชั้นยังไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดนั้น ถ้าจะมีเรื่องติดค้างคาใจสงสัยก็คงจะมีเรื่องเดียว” สวิตามองเกล้ามาศอย่างสงสัย “ทำไมสร้อยดาวถึงพูดว่า...จะไม่จับกำไลของคุณแล้ว ทั้งที่สร้อยดาวก็รู้ดีว่ากำไลมาศไม่ใช่ของคุณ”
“คุณมาศจะไปถือสาอะไรกับคำพูดของคนบ้า ถ้าเก็บเอามาคิดทุกคำก็จะพลอยบ้าตามไปด้วย คุณมาศคงไม่ได้อยากเป็นอย่างงั้นหรอกใช่ไหมคะ”
“แต่จะไม่ให้มาศไม่ถือสาไม่ได้หรอกค่ะ มาศเป็นนักบำบัดต้องฟังคนป่วยทางจิตพูดอยู่บ่อยๆ บางครั้งคำพูดของพวกเขาก็บอกความจริงให้เรารู้ เพราะคนบ้าโกหกไม่เป็นเหมือนคนธรรมดา” เกล้ามาศยิ้มนิดๆ ทำเอาสวิตายิ่งร้อนใจ

รถสวิตาวิ่งเข้ามา...มองไปรอบๆ ตะโกนเรียกริ้วทอง “ริ้วทอง เธออยู่ที่ไหน ออกมาหาชั้นเดี๋ยวนี้ เธอต้องไปจัดการสร้อยดาว นังเกล้ามาศมันเริ่มสงสัยชั้นแล้ว ริ้วทองได้ยินชั้นไหม !”

ริ้วทองนั่งซึมพิงขอบบาตรพระ เสียงของสวิตาเรียกหาดังมาแว่วๆ “ริ้วทอง เธออยู่ที่ไหน ออกมาหาชั้นเดี๋ยวนี้ !!!”
ริ้วทองลุกขึ้น “เสียงคุณล้อม ! คุณล้อม...ริ้วถูกขังอยู่ในนี้ คุณล้อมช่วยริ้วออกไปด้วย”

พระปราบนั่งสมาธิอยู่หน้าบาตรพระ แล้วเงยหน้าขึ้น “ไม่ต้องพยายาม ยังไงเขาก็ไม่มีทางได้ยินเสียงของโยม”
ริ้วทองที่อยู่ในบาตรพระ...เงยหน้าคุยกับพระปราบ...แกล้งทำตัวอ่อนแอหว่านล้อมปรุง “พี่ปรุง ปล่อยชั้นไปเถิดนะ ตอนยังมีชีวิตคุณล้อมเป็นเพื่อนคนเดียวของชั้น คุณล้อมกำลังมีทุกข์ ชั้นอยากออกไปช่วยเธอ นะจ๊ะพี่ปรุงจ๋า ชั้นสัญญา...ชั้นจะไม่ทำร้ายใคร”
“กรรมที่โยมมีอยู่มันก็มากพออยู่แล้ว ยังจะโกหกพระให้มีบาปเพิ่มขึ้นอีกทำไม”
ริ้วทองโมโห “ชั้นจะกรรมหนา จะตกนรกกี่ขุมมันก็เรื่องของชั้น! พี่ปรุงอย่ามายุ่งได้ไหม!”
“อาตมาปรารถนาดี อยากช่วยโยม”
“แต่ชั้นต้องการความช่วยเหลือจากคุณล้อมเพชรเท่านั้น! คุณล้อมเพชรเป็นคนเดียวที่จะช่วยให้ชั้นแก้แค้นอีพวกติณชาติ แล้วทำให้ชั้นได้อยู่ครองรักกับท่านชาย พี่ปรุงปล่อยชั้นออกไปเดี๋ยวนี้! ถ้าพี่ปรุงขัดขวางชั้นมากๆ ชั้นจะไม่ถือว่าพี่ปรุงเป็นศัตรู ไม่ใช่พี่ชายของชั้นอีกต่อไป!”
“อาตมาต้องทำในสิ่งที่ควรทำ ท้ายที่สุดแล้วจะเกิดสิ่งใดขึ้นก็ขึ้นอยู่กับเวรกรรมของใครของมัน” พระปราบสีหน้าปลงตกเหมือนรับรู้ว่ากำลังจะเกิดเรื่องอะไร

ที่วังติณชาติ เกล้ามาศกับอินทวงศ์เดินจูงมือเข้ามาด้านในด้วยกัน เกล้ามาศมีสีหน้าใช้ความคิดเรื่องสวิตาอยู่ตลอดเวลา “ขอบคุณนะคะ ที่มาส่ง”
อินทวงศ์ยิ้มรับ “พรุ่งนี้เช้าผมมารับคุณไปหาพระปราบที่วัดนะ ชดเชยที่วันนี้ผมมัวแต่ยุ่งเรื่องสร้อยดาวก็เลยยังไม่ได้พาคุณไป” เกล้ามาศยิ้มรับนิดๆ อินทวงศ์สังเกตเห็นสีหน้าไม่สบายใจของเกล้ามาศจึงถาม“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณดูไม่สบายใจตั้งแต่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว”
“ชั้นสงสัยเรื่องคุณวิค่ะ”
อินทวงศ์แปลกใจ “วิ ?”
“ค่ะ ชั้นว่าคุณวิมีอะไรแปลกๆ เหมือนว่าคุณวิจะมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับข้องกับกำไลมาศและริ้วทอง สร้อยดาวถึงได้กลัวคุณวิมาก”
“เราคุยกันเรื่องนี้กันแล้วไงครับ ดาวกลัววิ เพราะวิจับได้ว่าดาวขโมยกำไล”
“แต่ชั้นว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น”
“คุณมาศครับ ผมไม่อยากให้คุณคิดมากเรื่องนี้อีก ผมรู้จักวิมานาน เราคุยกันทุกเรื่อง ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับวิและกำไลมาศ ผมมั่นใจว่าวิจะไม่ปิดบังผม”
เกล้ามาศหึง “ชั้นต้องขอโทษ ชั้นลืมไปว่าคุณกับคุณวิสนิทกันมาก”
“หึงผมหรือเปล่า”
“เปล่าค่ะ”
อินทวงศ์กอดจากด้านหลัง “ไม่เชื่อ ยอมรับมาซะดีๆ ว่าหึงผมกับวิ”
เกล้ามาศดิ้นเล็กน้อย “คุณต๊ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”
“ถ้ากลัวก็รีบยอมรับมาเร็วสิครับ ว่าคุณหึงผม ไม่อย่างงั้นผมจะกอดคุณไว้อย่างนี้”
เกล้ามาศไม่พูด อินทวงศ์โน้มหน้าจะหอมแก้มเกล้ามาศ เกล้ามาศเบี่ยงตัวหลบและร้องบอก “ยอมรับแล้วค่ะ! ปล่อยสิคะ”
อินทวงศ์กระชับกอดด้านหลังของเกล้ามาศ แล้วกระซิบข้างหูของเธอ “ไม่ต้องหึงผมกับวิหรือกับใครทั้งนั้น เพราะผมมีคุณคนเดียว...ผมสัญญา” เกล้ามาศสบตากับอินทวงศ์อย่างหวานซึ้ง สักพักอินทวงศ์ก็ปล่อยมือจากเกล้ามาศ “ผมกลับก่อนนะ”
“ขับรถดีๆ ค่ะ”
อินทวงศ์ยิ้มรับแล้วเดินออกไป เกล้ามาศมองตามจนอินทวงศ์ลับตา แล้วมีสีหน้ากลับมาคิดเรื่องสวิตาเหมือนเดิม
เกล้ามาศใช้ความคิดพร้อมกับเดินเข้าไปข้างใน

เกล้ามาศกำลังเดินขึ้นบันได แล้วภาพบันไดก็ทำให้ฉุกคิดถึงวันที่เกิดเรื่องร้ายกับหม่อมเจ้าหญิงภรณี

เกล้ามาศสวนกับสวิตาตรงบันได “คุณวิไปไหนมา”
“วิไปเข้าห้องน้ำ เด็กบอกว่าห้องน้ำชั้นล่างมันไม่ค่อยดี ก็เลยให้วิไปเข้าของชั้นบน”
“เด็กคนไหนบอกคุณวิหรือคะ”
“เด็กผู้หญิงน่ะค่ะ”
เกล้ามาศแปลกใจ“เด็กผู้หญิง ?”
นุชปฏิเสธ “ไม่ใช่หนูค่ะ วันนั้นที่คุณวิมาที่นี่ หนูยังไม่ทันจะได้เจอหน้าคุณวิเลย”
“ผมก็ไม่ได้คุยกับคุณวิเรื่องห้องน้ำเลยครับ”
“ป้าก็ไม่ได้พูดค่ะ”
“ไม่ใช่ป้าประยงค์กับพลหรอกค่ะ เพราะคุณวิบอกว่าคุยกับเด็กผู้หญิง”
“ระ...หรือว่า...คุณวิเห็นผะ..ผีครับ”
ประยงค์กลัว “นอกจากผีริ้วทอง ยังจะมีผีเด็กผู้หญิงอีกเหรอ”
พลตะโกน “ ป้า !”
ประยงค์ตกใจสุดขีด “ ว๊าก! ผีมาอีกแล้วเหรอ” ป้าควักสร้อยพระพวงใหญ่จากคอมาพนม หลับตาปี๋ “โอม...ลูกขออัญเชิญหลวงปู่วัดสายโทร หลวงพ่อวัดตรีบุญ หลวงพี่วัดมหา”
“โว้ย ! กว่าจะอัญเชิญมาครบ ผีหักคอพอดี ที่ชั้นร้องไม่ใช่เจอผี แต่ชั้นจะบอกว่าป้าเหยียบเท้าชั้น”
“อ้าว...”
“สรุปว่าไม่มีใครพูดกับคุณวิเลยใช่ไหม” เกล้ามาศถาม
พวกคนใช้พยักหน้ารับ

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12 วันที่ 14 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ