อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/2 วันที่ 15 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/2 วันที่ 15 ก.พ. 59

“สรุปว่าไม่มีใครพูดกับคุณวิเลยใช่ไหม” เกล้ามาศถาม
พวกคนใช้พยักหน้ารับ
“อ่อ...อีกอย่างครับคุณ ห้องน้ำในวังติณชาติไม่เคยเสียเลยแม้แต่นิดเดียว คุณนิลให้ช่างมาดูแลความเรียบร้อยอยู่ตลอด เพราะไม่รู้วันไหนจะมีแขกมาที่นี่”
เกล้ามาศฟังแล้วยิ่งสงสัย

วันต่อมา ที่โรงพยาบาล เกล้ามาศกับพริมเดินคุยกันมาตามทาง “แล้วถ้าการที่สร้อยพระของท่านทวดหายไปก่อนที่ท่านจะเสีย ยัยคุณวิก็เข้าข่ายผู้ต้องสงสัย เพราะวันนั้น ชีเป็นบุคคลแปลกหน้าคนเดียวที่เข้าไปในวัง”


“ชั้นก็คิดอย่างงั้น”
“แล้วนี่แกเล่าให้คุณต๊ะฟังหรือยัง”
“พูดไปเขาก็ไม่เชื่อ ชั้นก็เลยคิดว่าจะหาทางสืบความจริงด้วยตัวเอง”
“แกจะทำยังไง”
“ชั้นจะช่วยรักษาสร้อยดาว เพราะมีแต่สร้อยดาวคนเดียวเท่านั้นที่จะบอกความจริงเรื่องคุณวิกับเราได้”
พริมพยักหน้ารับ เกล้ามาศเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยมีพริมตามเข้าไปด้วย

เกล้ามาศกับพริมเปิดประตูเข้ามาในห้อง สร้อยดาวเหม่ออยู่บนเตียง เกล้ามาศกับพริมเข้าไปหาสร้อยดาว
เกล้ามาศยิ้มละมุน “สวัสดีจ้ะสร้อยดาว...จำชั้นได้ไหม”
สร้อยดาวหันมามองเกล้ามาศ...นิ่วหน้างงๆ..ยังจำเกล้ามาศไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวเหมือนที่ทำกับสวิตา
ที่ทางเดินหน้าห้อง สวิตาเดินมาตามทางเดินมุ่งหน้ามาที่ห้องพักของสร้อยดาว
สวิตาเปิดประตูเข้ามาในห้องแต่ไม่เห็นสร้อยดาว มีพยาบาลพับผ้าห่มเก็บความสะอาดในห้อง สวิตาแปลกใจ “น้องดาวไปไหนเหรอคะ”

สวิตาเดินมาตามทาง แล้วหยุดยืนหน้าห้องห้องพักผ่อน...มองผ่านกรอบกระจกเข้าไปในห้อง เธอเห็นเกล้ามาศกับสร้อยดาวนั่งอยู่ด้วยกัน เกล้ามาศเล่นกีตาร์และร้องเพลงเล่นกับสร้อยดาว พริมนั่งดูอยู่ด้วย แต่สร้อยดาวยังนั่งเหม่อลอย
สวิตาหงุดหงิดไม่พอใจ “นังมาศ แกคิดจะลองดีกับชั้นใช่ไหม ??”

สวิตาเหวี่ยงกระเป๋าสะพายลงบนโซฟา หงุดหงิดมาก
คุณไลยเดินลงมาจากชั้นสอง กำลังจะออกไปข้างนอก “อ้าว...กลับมาแล้วเหรอลูก”
“ก็ใช่สิคะ แล้วนั่นคุณแม่กำลังจะออกไปไหนคะ”
“แม่ว่าจะไปขอน้ำมนต์ที่วัดมาพรมบ้านเราอีก หลายวันนี้บ้านเราดูเงียบสงบดี กลางคืนหมาหน้าบ้านก็ไม่เห่า ไม่หอน”
“คุณแม่อย่าเพิ่งไปไหนเลยค่ะ วิมีเรื่องอยากให้คุณแม่ช่วยวิ”
“แต่แม่ว่า...”
“แม่คะ วิกำลังร้อนใจนะคะ”
“อ่ะๆๆ ก็ได้ งั้นบอกมาเลยว่าอยากให้แม่ช่วยอะไร”
สวิตามีสีหน้าร้าย

ทรัพย์มณีคุยโทรศัพท์กับคุณไลย “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะคุณไลย ดิชั้นจะจัดการให้เอง ได้เรื่องยังไงแล้วจะโทรไปบอกนะคะ” ทรัพย์มณีวางสาย พร้อมกับที่อินทวงศ์ใส่ชุดเตรียมออกไปข้างนอก เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน “ต๊ะจะออกไปไหน”
อินทวงศ์เลี่ยงที่จะไม่พูดเต็มๆ ว่าพาเกล้ามาศไปวัด ตอบไปแค่ว่า “ไปวัดครับ คุณย่ามีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ
“เมื่อกี้คุณไลยโทรมาเล่าให้ย่าฟังว่า รับซื้อกำไลผีวงนั้นมา ก็เลยถูกผีจากกำไลหลอกจนสติแตกเหมือนกับที่ย่าเคยเจอ คุณไลยกลัวจนจับไข้ ทำอะไรไม่ได้ ก็เลยอยากจะเอากำไลไปให้พ่อมดหมอผีอะไรของเขาช่วยทำลายจะได้สบายใจ แต่ว่าต๊ะเอากำไลไปจากบ้านคุณไลย ต๊ะเอามันไปเก็บไว้ที่ไหน รีบเอาไปคืนคุณไลยซะ”
“แต่มันเป็นกำไลของคุณย่า ก็เท่ากับว่าเป็นกำไลของผม ผมยังมีสิทธิ์เป็นเจ้าของ”
“แต่ย่าไม่อยากให้ต๊ะยุ่งกับมัน เดี๋ยวจะโดนเล่นงานไปอีกคน”
“กำไลอยู่ในที่ๆ ปลอดภัย เขาทำร้ายใครไม่ได้หรอกครับ”
“ที่ๆ ปลอดภัย ? ที่ไหน ?” อินทวงศ์เงียบไปอย่างหนักใจ “บอกย่ามาสิต๊ะ ต๊ะเป็นหลานของย่า ย่าเป็นห่วงต๊ะ ไม่อยากให้ต๊ะถูกไอ้ผีมือจากกำไลบีบคอตาย” คุณย่าเริ่มเสียงแข็ง “บอกย่ามา เดี๋ยวนี้...ต๊ะเอากำไลไปไว้ที่ไหน”
อินทวงศ์จำใจต้องบอก “กำไลอยู่ที่วัดกับพระปราบครับ”

คุณไลยคุยโทรศัพท์กับทรัพย์มณีอยู่ที่มุมสวยงามของบ้าน “กราบขอบพระคุณคุณหญิงมากนะคะที่ช่วยถามให้ ถ้าไลยรู้ว่ากำไลอยู่ที่วัด ไลยก็ค่อยสบายใจหน่อยค่ะ แค่นี้นะคะคุณหญิง” คุณไลยวางสาย

สวิตานั่งเครียดอยู่ภายในห้องนอน คุณไลยเดินเข้ามาที่หน้าห้อง แล้วเปิดประตูเข้าไป สวิตาหันไปมองคุณไลย กระวีกระวาดเข้ามาหา “ได้เรื่องไหมคะ คุณแม่”
“ได้สิลูก...แม่รู้แล้วว่ากำไลอยู่ที่ไหน”
สวิตาจิกตาร้ายอย่างอยากรู้

สวิตาขับรถเข้ามาจอดที่วัดพระปราบ หญิงสาวลงจากรถ มองเข้าไปในวัดด้วยแววตามุ่งมั่น...จะต้องช่วยริ้วทองออกมาให้ได้ เธอหันไปเห็นชายแก่กำลังกวาดใบไม้ สวิตาเข้าไปถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มให้สมกับเป็นดารา “ขอโทษค่ะคุณลุง วิจะมาทำบุญกับพระปราบ ท่านอยู่ไหนคะ”
“ปกติท่านอยู่ที่ถ้ำท้ายวัดโน่น แต่ตอนนี้ไปพบเจ้าอาวาสที่โบสถ์”

สวิตาเดินหลบๆ เข้ามาแถวหน้าถ้ำ แล้วชะเง้อมองเข้าไปด้านในถ้ำ ไม่เห็นใครอยู่ข้างใน “พระปราบอยู่ที่นี่...กำไลก็น่าจะอยู่ในนี้” สวิตาหันซ้ายหันขวาดูให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครผ่านมา แล้วเดินเข้าไปข้างในมากขึ้น เท้าของสวิตาเหยียบไปบนพื้นที่มีน้ำขังเล็กน้อย...เสียงส้นรองเท้ากระทบน้ำดังจ๋อม !

ริ้วทองที่นั่งซึมหงอย ได้ยินเสียงดังของน้ำ ริ้วทองตั้งตัวลุกขึ้น...แล้วมองออกไปด้านนอก...จิกเพ่งสายตา แล้วเห็นลางเลือน ริ้วทองยิ้ม แววตาร้าย “คุณล้อม !”

สวิตาเดินเข้ามาข้างในแล้วได้ยินเสียงเย็นยะเยือกของริ้วทองดังลอยแว่วๆ“คุณล้อมเพชร คุณล้อมเพชรคะ”
สวิตาหยุดเดินแล้วฟังเสียงแว่วนั่น “เสียงริ้วทอง...” เธอรีบมองหา “ริ้วทอง...เธออยู่ตรงไหน”
“ช่วยริ้วด้วย...ช่วยริ้วด้วย...”
สวิตามองหา...จนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่หน้าบาตรพระที่กักขังกำไลมาศ ซึ่งตั้งอยู่ที่หน้าพระประธาน สวิตายังไม่แน่ใจว่าจะใช่หรือไม่...จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ สวิตาเห็นผ้ายันต์สีขาวปิดอยู่บนฝาบาตร
ริ้วทองแหงนหน้าขึ้นข้างบน.“คุณล้อมช่วยริ้วออกไป ริ้วจะให้ทุกอย่างกับคุณ จะตอบแทนน้ำใจของคุณ”
สวิตายื่นมือไปจะจับที่ผ้ายันต์บนปากบาตร ริ้วทองยิ้มมีความหวัง!
“หยุดเถิดโยม” สวิตาสะดุ้ง ชักมือกลับ หันขวับไปด้านหลังเห็นพระปราบยืนอยู่ สวิตาถึงกับทำหน้าไม่ถูก “หยุดทำบาป ก่อนที่เวรกรรมจะตามสนอง”
สวิตาอึ้ง “ท่านรู้ !?”
พระปราบพยักหน้ารับ “มีแต่โยมริ้วทองที่ไม่รู้...ไม่เคยรู้อะไรเลย” ท่านกล่าวแล้วเดินออกไป
สวิตาเดินตามพระปราบไป
รถอินทวงศ์ขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถวัด อินทวงศ์ลงจากรถไปเปิดประตูให้เกล้ามาศ เกล้ามาศยิ้ม

พระปราบสีหน้าสงบนิ่งเดินนำมา สวิตาตามอยู่ห่างๆ “ท่านเป็นใคร”
“อาตมาเป็นคนที่รู้เรื่องราวในอดีตชาติของตัวเอง...เหมือนที่โยมรู้”
สวิตาโกหก “หลวงพี่พูดอะไรคะ วิไม่เข้าใจ”
“โยมรู้ดีแก่ใจตัวเองว่าอาตมาพูดเรื่องอะไร โลกนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นของเราอย่างแท้จริง แม้กระทั่งตัวของเราเอง อย่าปล่อยให้กิเลสตัณหาความอยากมีอยากได้ให้มาครอบงำจิตใจของโยม เพราะสุดท้ายแล้วโยมจะไม่เหลืออะไรเลย แต่ถ้าโยมไม่หยุด อาตมาจะต้องทำหน้าที่หยุดโยมเอง”
สวิตาพยายามยิ้มกลบเกลื่อน “หลวงพี่ยิ่งพูด วิก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าหลวงพี่พูดเรื่องอะไร วิว่าวิขอตัวกลับก่อนดีกว่า” สวิตาหันหลังจะเดินกลับไป แต่เจออินทวงศ์กับเกล้ามาศเดินเข้ามาด้วยกัน“ต๊ะ !”
“วิ! วิมาทำอะไรที่นี่”
“เอ่อะ..คือคุณแม่ให้วิแวะมาขอกำไลจากหลวงพี่เอาไปทำพิธีปราบผีจากกำไลค่ะ”
“แต่ผมว่าผมไม่ได้บอกว่าพระปราบอยู่ที่วัดไหน”
“อย่าลืมสิคะ คุณแม่วิกว้างขวาง ท่านคงจะรู้มาจากเพื่อนของท่าน วิขอตัวกลับ ไปถ่ายละครต่อก่อนนะคะ” เธอเอ่ยกับพระปราบมีนัยยะถึงเรื่องริ้วทอง “ท่านคะ...ธรรมะที่ท่านเทศนาให้วิฟังเมื่อสักครู่ วิซาบซึ้งมาก วิสัญญาว่าจะนำไปปฏิบัติตาม”
“ถ้าโยมปฏิบัติตามได้อย่างที่พูด อาตมาก็ยินดี”
สวิตาเดินออกไป เกล้ามาศมองตามสวิตาอย่างสงสัย

สวิตาเข้ามาในรถ...สีหน้าเครียดจัด “บ้าเอ้ย ! จะช่วยริ้วทองออกมาได้ยังไง !”

เกล้ามาศกับอินทวงศ์ก้มกราบพระปราบ “มาศตั้งใจมากราบหลวงพี่หลายวันมาแล้วค่ะ แต่ว่ามาศติดธุระอยู่” เธอมองไปที่บาตรพระ “ ริ้วทองยังอยู่ในบาตรเหมือนเดิมใช่ไหมคะ”
“มีอะไรรึ”
“คือวันก่อนคนใช้กับคุณแม่ของมาศถูกผีหลอก ทุกคนยืนยันว่าเป็นผีริ้วทอง”
“คงจะโดนใครหลอกเข้าแล้ว โยมริ้วทองอยู่ในนี้ ไม่สามารถออกไปไหนได้ แล้วจะออกไปหลอกหลอนใครได้อย่างไร”
เกล้ามาศพยักหน้ารับ...สีหน้าไม่สบายใจ “คงมีใครใช้ริ้วทองเป็นเครื่องมือจริงๆ”
อินทวงศ์มองไปที่บาตรพระ “ ริ้วทองเป็นยังไงบ้างครับ เขายอมบ้างหรือยัง”
“ดับไฟภายนอกใช้น้ำได้ แต่ดับไฟภายในจิตใจต้องใช้เวลา ยิ่งเป็นไฟที่สั่งสมมาตั้งแต่ภพชาติก่อน มันยิ่งร้อน”
พระปราบนึกย้อนกลับไปสู่อดีต
ริ้วทองผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการตบหม่อมเจ้าหญิงรัมภาร้องไห้วิ่งตามรถของหม่อมเจ้าหญิงรัมภามาจากถนนหน้าวัง แล้วจู่ๆริ้วทองก็ปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน “โอ๊ย!” เธอหยุดวิ่ง ทรุดตัวล้มลง
ปรุงที่ตามหาริ้วทองอยู่วิ่งเข้ามาเห็นริ้วทอง “ริ้ว!” ปรุงวิ่งเข้ามาหาริ้วทองอย่างห่วงใย “มีคนบอกว่าเอ็งทะเลาะตบตีกับท่านหญิงรัมภา เอ็งเป็นอะไรมากไหมริ้ว”
ริ้วทองไม่ตอบคำถามปรุง แต่ร่ำร้องขอปรุงอย่างอ่อนแรง “พี่ปรุงจ๋า..พี่ปรุงพาชั้นไปวังศุภมาศ” ริ้วทองเป็นลมไป
ปรุงรับร่างของริ้วทองเอาไว้ได้ “ริ้ว !”

วังศุภมาศ หม่อมเจ้าหญิงถมยาเพิ่งออกไปส่งสามีไปเที่ยว เธอเข้ามามองหา “ชายเรกล่ะ ยังไม่ตื่นอีกหรือ”
“ยังมังคะ ท่านชายเสด็จกลับมาจากสงขลาเมื่อวาน ท่านชายก็ยังไม่ได้ลงมาจากห้องเลยมังคะ”
“ทำไม? หรือว่าเขาไม่สบาย” บ่าวใช้มีสีหน้าอึดอัด หม่อมเจ้าหญิงถมยาสงสัยมาก

ล้อมเพชรใส่ชุดนอนเซ็กซี่...นั่งอยู่บนเตียงข้างร่างเปลือยเปล่าของหม่อมเจ้าดิเรก “โอม...สิทธิฟ้าฟื้นจำเริญศรี ศรีเจ้างามคือฟ้าหน้ากูงาม ให้แขนกูดั่งนางบุษบา ดวงตาสุกใสดั่งจันทร์ฉาย... ชายเห็นก็ทนอยู่มิได้ ใจรำพึงถึงเพียงกู กินข้าวอยู่ในคอก็ลืมกลืน ให้สะอื้นถึงกูอยู่ทุกทิวาและราตรี”
หม่อมเจ้าดิเรกนอนหลับ...แต่มีอาการหัวคิ้วเกร็ง ร่างกายจิกเกร็งกระสับกระส่าย เพราะอิทธิฤทธิ์ของคาถาที่ล้อมเพชรทำใส่ทำให้หม่อมเจ้าดิเรกฝันร้าย ล้อมเพชรมองหม่อมเจ้าดิเรกและยิ้ม...ไม่ได้ตกใจเพราะรู้ว่าเขาเป็นอะไร
หม่อมเจ้าดิเรกลืมตาขึ้น หันมาเห็นล้อมเพชร “ล้อม!” เขาลุกขึ้นโผกอดล้อมเพชร
“ท่านชายเป็นอะไรเพคะ”
“ชั้นฝันร้ายว่าล้อมหนีชั้นไป ใจของชั้นทรมานเหลือเกิน”
ล้อมเพชรยกมือลูบหน้าหม่อมเจ้าดิเรก “ถ้าท่านชายมิทรงปรารถนาให้หม่อมชั้นหนีไป ท่านชายก็ต้องรักหม่อมชั้นให้มากๆนะเพคะ”
“จ้ะ ล้อม ชั้นจะรักล้อม ถ้าล้อมอยากได้สิ่งใดบอกชั้นเลยนะ ชั้นจะหามาให้ล้อมทุกอย่าง” หม่อมเจ้าดิเรกกอดล้อมเพชรแน่น ล้อมเพชรยิ้มมีความสุข

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/2 วันที่ 15 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ