อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/3 วันที่ 15 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/3 วันที่ 15 ก.พ. 59

ล้อมเพชรยกมือลูบหน้าหม่อมเจ้าดิเรก “ถ้าท่านชายมิทรงปรารถนาให้หม่อมชั้นหนีไป ท่านชายก็ต้องรักหม่อมชั้นให้มากๆนะเพคะ”
“จ้ะ ล้อม ชั้นจะรักล้อม ถ้าล้อมอยากได้สิ่งใดบอกชั้นเลยนะ ชั้นจะหามาให้ล้อมทุกอย่าง” หม่อมเจ้าดิเรกกอดล้อมเพชรแน่น ล้อมเพชรยิ้มมีความสุข
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามด้วยเสียงหงุดหงิดของหม่อมเจ้าหญิงถมยา “ชาย เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้ !”
หม่อมเจ้าดิเรกกับล้อมเพชรหันไปทางประตู

ล้อมเพชรนั่งพับเพียบอยู่กับพื้น...ตอแหลร้องไห้กระซิกๆ ขณะที่หม่อมเจ้าดิเรกมีสีหน้าหงุดหงิดฉุนเฉียวเพราะฤทธิ์ของมนต์เสน่ห์
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมชายถึงยอมให้ผู้หญิงคนนี้ขึ้นไปอยู่บนห้องกับชาย”


“พ่อของล้อมเพชรถูกโจรใจบาปฆ่าตาย ล้อมไม่มีที่พึ่ง ชายจะให้ล้อมอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของชาย”
“เมีย?! แล้วริ้วทอง..”
หม่อมเจ้าดิเรกแทรกขึ้น “ท่านแม่อย่าเอ่ยชื่อนางวันทองสองใจคนนั้นให้ชายได้ยินอีก! มันเป็นเสนียดกับหูของชาย !”
“แต่ชายเคยบอกว่ารักริ้วทองนักหนา ลูกของแม่กลายเป็นคนจิตใจไม่มั่นคงไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ที่ผ่านมาชายโง่เองที่หลงผิดไปรักมัน ชายไม่อยากพูดถึงมันอีก เวลานี้ชายแน่ใจแล้วว่าชายรักล้อมเพชร ชายจะแต่งงานกับล้อมให้เร็วที่สุด ล้อมจะเป็นสะใภ้ของศุภมาศ”
“แม่ไม่ยอม! ถ้าท่านพ่อเสด็จกลับมาจากปีนัง แล้วรู้เรื่องนี้เข้าก็ต้องทรงไม่ยอมเช่นกัน ผู้หญิงที่จะมาสะใภ้ของศุภมาศมีคนเดียวคือหญิงรัมภา” หม่อมเจ้าหญิงถมยาปรายตามองอย่างดูถูก “หญิงอื่นแม่ไม่รับ โดยเฉพาะหญิงใจง่าย ทำตัวไม่ต่างจากหญิงโคมเขียวพลีกายให้ชายเชยชมถึงห้อง”
“ท่านแม่กรุณาให้เกียรติเมียของชายด้วย”
“ชาย! ชายว่าแม่ต่อหน้ามัน ได้...แม่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างแม่บังเกิดเกล้ากับหญิงไพร่ชั้นต่ำ ชายจะเลือกใคร” หม่อมเจ้าหญิงถมยาตะโกนเรียก “ใครอยู่แถวนี้ เข้ามาในนี้ให้หมด!” บ่าวใช้ 4 คนวิ่งเข้ามายืนตรงหน้า หม่อมเจ้าหญิงถมยาชี้ที่ล้อมเพชร “เอาตัวนังคนนี้ออกไป แล้วอย่าให้มันเข้ามาเหยียบที่นี่อีก !”
บ่าวใช้หญิงสองคนเข้าไปจับล็อคแขนสองข้างของล้อมเพชร ล้อมเพชรดิ้นขัดขืนพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ “ปล่อยชั้นนะ! ท่านชายช่วยหม่อมชั้นด้วย”
“อย่าแตะต้องเมียของชั้น!” หม่อมเจ้าดิเรกจะเข้าไปห้ามคนใช้
หม่อมเจ้าหญิงถมยาร้องสั่ง “จับตัวชายเรกไว้ !”
บ่าวใช้ชายสองคนเข้าไปล็อคแขนหม่อมเจ้าดิเรก หม่อมเจ้าดิเรกดิ้น “ปล่อยชั้น!” แต่เขาดิ้นไม่หลุด
“เอาตัวชายเรกขึ้นไปข้างบน”
ล้อมเพชรสะบัดตัววิ่งไปหมอบกราบเท้าของหม่อมเจ้าหญิงถมยา “หม่อมชั้นขอพระกรุณาอย่าไล่หม่อมชั้นไปเลยนะเพคะ ให้หม่อมชั้นอยู่ที่นี่ในฐานะเมียของท่านชายดิเรก” ด้วยฤทธิ์สีผึ้งทาริมฝีปากทำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยาโดนมนต์ ตาค้างแข็งไปชั่วขณะ “และขอให้ท่านเชื่อว่าหม่อมชั้นรักและปรารถนาดีต่อท่านชายดิเรกมากกว่าหญิงทุกคน ได้โปรดขอความกรุณารักและเมตตาหม่อมชั้นด้วย”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าล้อมเพชร แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่างจากคนเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง “ชั้นคิดดูอีกครั้ง..ชายดิเรกเป็นลูกของชั้น ถ้าเขารักใคร ชั้นก็ควรจะรักด้วย ตกลง...ชั้นจะให้เธออยู่ที่นี่ในฐานะว่าที่สะใภ้ของศุภมาศ”
“เป็นพระกรุณาธิคุณกับหม่อมชั้นเพคะ” ล้อมเพชรก้มกราบเท้าของหม่อมเจ้าหญิงถมยาแล้วลอบยิ้มร้ายสมใจ
พวกคนใช้งงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของหม่อมเจ้าหญิงถมยา

คนใช้สองคนเดินคุยกันมา
“เอ็งว่ามันแปลกๆ หรือเปล่าวะ อยู่ดีๆ ท่านหญิงก็เปลี่ยนพระทัยให้นังล้อมเพชรอยู่ด้วยไปเสียเฉยๆ”
“ใช่ แปลกมาก ท่านชายดิเรกอีกคน ก่อนหน้านี้ท่านไม่เคยจะมีเรื่องผู้หญิงมาทำให้พระองค์ชายกับท่านหญิงไม่สบายพระทัยเหมือนท่านชายวังอื่น เรื่องคุณริ้วทองก็เป็นเพราะว่าท่านชายทรงรักจริง ถึงยอมดื้อกับพ่อแม่ แต่นี่อะไรเปลี่ยนเมียอีกแล้ว ท่าทางจะหลงกว่าคุณริ้วทองหลายเท่า”
“ท่านโดนคุณล้อมเพชรทำเสน่ห์เป็นแน่”
ใครบางคนแอบมองอยู่ที่มุมด้านหนึ่ง คนใช้รู้สึกถึงสายตานั้น “หือ ?” เธอหันหลังไปมอง แต่ไม่เห็นใคร
อีกคนจึงถาม “มีอะไรรึ ?”
“ชั้นรู้สึกเหมือนมีใครแอบมอง แต่ไม่มีอะไรหรอก ชั้นคงคิดมากไปเอง”
คนใช้สองคนเดินออกไป ทันใดเหมยกุยจึงโผล่หน้าออกมาจากหลังเสา...จิกตามองตามคนใช้ไปอย่างไม่สบายใจ

ล้อมเพชรเปิดหีบเหล็กใส่ข้าวของเครื่องใช้ของล้อมเพชรที่เก็บมาจากบ้านเก่า แล้วหยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะ ล้อมเพชรเจอสมุดบันทึกที่ซุกตัวอยู่ในหีบ เธอหยิบมันขึ้นมา...ลูบมันด้วยความรัก ประตูห้องเปิดออก ล้อมเพชรสะดุ้งตกใจแล้วรีบเอาสมุดยัดซ่อนไว้ในลิ้นชักตู้ แล้วหันหน้ามา จึงเห็นว่าเหมยกุยยืนอยู่ ประตูห้องปิดแล้ว
ล้อมเพชรแปลกใจ “เหมย! เหมยขึ้นมาที่นี่ได้ยังไง ประเดี๋ยวใครเห็นเข้าก็ถูกเอ็ดเข้าให้”
“ไม่มีใครเห็นชั้นหรอก” ล้อมเพชรแปลกใจ “ชั้นมีคาถากำบังตัว ชั้นคิดถึงล้อม ชั้นเลยมาหา”
“ชั้นก็บอกแล้วว่าให้มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไม่เห็นต้องไปอยู่ลำพัง”
“ชั้นทนดูล้อมกับชายอื่นไม่ไหว”
“โถ...เหมย”
“แต่ไม่เป็นไร เพื่อความสุขของล้อม ชั้นทนได้ ล้อม...ที่ชั้นมา เพราะชั้นอยากจะมาเตือนว่าให้ระมัดระวังตัว แค่ท่านชายเปลี่ยนพระทัยมารักล้อมภายในชั่วข้ามคืนมันก็น่าสงสัยมากพอแล้ว พยายามอย่าทำอะไรให้น่าสงสัยเข้าไปอีก เพราะล้อมจะอยู่ที่นี่ลำบาก”
ล้อมเพชรพยักหน้ารับ...สีหน้ามีร่องรอยกังวล ทันใดนั้นประตูห้องเปิดออก ล้อมเพชรกับเหมยกุยหันขวับไปมองอย่างตกใจ แต่พอหม่อมเจ้าดิเรกก้าวเข้ามาในห้อง ก็เห็นล้อมเพชรยืนอยู่คนเดียว
“เมื่อกี้ชั้นได้ยินเสียงล้อมคุยกับใคร”
“เปล่าเพคะ หม่อมชั้นไม่ได้คุยกับใคร” เธอเปลี่ยนเรื่อง “ท่านผู้หญิงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”
“ท่านแม่เห่อล้อมน่าดูเชียว นี่ก็สั่งให้บ่าวเอาหีบเครื่องประดับมาเลือกให้ล้อม” ล้อมเพชรยิ้มดีใจ “เราไปกินข้าวกันเถิด ชั้นหิวแล้ว” ล้อมเพชรยิ้มรับ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาที่มีใบหน้าฟกช้ำจากการตบกับริ้วทองมาก่อนหน้านี้เดินฉับๆ เข้าไปในตัวตึกใหญ่ เจิมเดินเร็วๆ ตามหลังมา คนใช้ออกมาจากด้านในแล้วยกมือไหว้ทำความเคารพหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
“เจ้าพี่อยู่ไหน”
“เสวยอาหารเช้าอยู่ที่สวนมังคะ” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินออกไปที่สวน เจิมตาม คนใช้รีบเรียก “ท่านหญิงมังคะ ท่านหญิง !”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเดินมาจากทางตึกใหญ่ หญิงสาวเห็นล้อมเพชรกำลังตักอาหารให้หม่อมเจ้าดิเรกกิน หม่อมเจ้าดิเรกหอมแก้มล้อมเพชรเป็นระยะๆ อย่างคนที่ลุ่มหลงเหลือเกิน หม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนมองอย่างอึ้งๆ
“นั่นมัน...นังล้อมเพชรลูกสาวเจ้าของร้านขายเครื่องประดับมังคะ”
ล้อมเพชรหันมาเห็นหม่อมเจ้าหญิงรัมภา “ท่านหญิง..”
หม่อมเจ้าดิเรกหันมองตาม พอเห็นหม่อมเจ้าหญิงรัมภา...สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นหงุดหงิด “น้องหญิงมาทำอะไรที่นี่”
“หญิงมีเรื่องริ้วทองจะคุยกับเจ้าพี่ค่ะ” เธอมองล้อมเพชร “แต่ตอนนี้หญิงอยากคุยเรื่องอื่นมากกว่า ผู้หญิงคนนี้มาทำอะไรที่นี่คะ”
“ล้อมเป็นเมียของพี่”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมตกใจ “เมีย!?”
“ใช่ อีกไม่นานพี่กับล้อมเพชรจะแต่งงานกัน”
“แล้วริ้วทองล่ะคะ เจ้าพี่เอาริ้วทองไปไว้ที่ไหน”
“เรื่องของพี่กับริ้วทองจบสิ้นกันตั้งแต่พี่รู้ความระยำของมันแล้วน้องหญิง และถ้าน้องหญิงไม่อยากให้พี่ชังหน้าน้องหญิงอีกคน อย่าเอ่ยชื่อมันอีก”
หม่อมเจ้าดิเรกเดินโอบกอดล้อมเพชรออกไป ล้อมเพชรมีสีหน้ากระอักกระอ่วน ...หวาดระแวงหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองตามอย่างสงสัย แล้วหันไปหาคนใช้ “เล่าให้ชั้นฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”

บัวเปลี่ยนชุดให้ริ้วทองที่นอนหลับสนิทเป็นชุดใหม่ แล้วจับริ้วทองนอนให้ดีๆ “เรียบร้อยแล้วมังคะท่านหญิง”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีพยักหน้ารับ...สีหน้าเรียบเฉย...ในใจเกลียดขี้หน้าริ้วทองมาก แต่แสดงออกไม่ได้

ปรุงยืนคอยอยู่หน้าเรือน หม่อมเจ้าหญิงภรณีเดินออกมาจากภายใน บัวถือชุดเก่าของริ้วทองมาด้วย
“เอาเสื้อผ้าของริ้วทองไปซักทำความสะอาดให้เรียบร้อย”
“มังคะ” บัวเดินออกไป
ปรุงก้มกราบหม่อมเจ้าหญิงภรณี “กราบขอบพระคุณกระหม่อม ที่มีพระเมตตามาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ริ้วทอง”
“ชั้นทำเพื่อปรุง แล้วตกลงว่าริ้วทองเป็นอะไร”
“ยังไม่รู้เลยกระหม่อม บ่นแต่ว่าปวดท้อง กระหม่อมให้ริ้วกินยาต้มไปบ้างแล้ว ถ้าริ้วดีขึ้นเมื่อไหร่ กระหม่อมจะรีบพาริ้วทองออกไปจากที่นี่ทันที”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีร้อนใจ “ทำไม!”
“เมื่อเช้าริ้วทองทำร้ายท่านหญิงรัมภา กระหม่อมไม่มีหน้าจะอาศัยอยู่ใต้ชายคาของวังติณชาติอีกแล้ว จะให้ริ้วทองกลับไปที่วังศุภมาศก็เห็นท่าว่าจะเป็นไปไม่ได้”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีเสียใจ อดกลั้นไว้ “ปรุงจะไปเมื่อใดก็บอกชั้นแล้วกัน ชั้นจะได้เก็บข้าวของไปกับปรุง”
“ไม่ได้นะกระหม่อม”
“ทำไมจะไม่ได้ ชั้นเป็นเมียของปรุงแล้ว ชั้นยินดีจะไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับปรุง และถ้าปรุงหนีชั้นไป...ชั้นก็จะหนีตามไปหาปรุงให้เจอ” หม่อมเจ้าหญิงภรณีพูดจบก็เดินออกไป ทำให้ปรุงยิ่งไม่สบายใจ

ท้องฟ้าเดือนมืด เหมยกุยใช้มีดพร้ากรีดที่ข้อมือตัวเองเป็นทางยาวเล็กๆ แล้วใช้นิ้วอีกข้างปาดที่เลือดบนต้นแขน...นำเลือดไปป้ายที่บริเวณลูกตาของตุ๊กตาดินปั้นตัวแทนริ้วทองขึ้นมา ปากท่องคาถาขมุบขมิบ

วังติณชาติ ริ้วทองนอนหลับอยู่ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงพายุ ริ้วทอง...มีอาการกระสับกระส่าย..หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเพราะกำลังฝันร้าย ริ้วทองละเมอ “ท่านชายอย่าไปเชื่อท่านหญิงรัมภานะเพคะ...มันใส่ร้ายหม่อมชั้นท่านชาย...ท่านชายอยู่ที่ใด”

ริ้วทองวิ่งเรียกหาท่านชายด้วยความร้อนใจ...เพราะหวั่นใจจากเรื่องที่เธอตบตีกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภาแล้วหม่อมเจ้าหญิงรัมภาจะเอามาฟ้องหม่อมเจ้าดิเรก...ริ้วทองกลัวว่าหม่อมเจ้าดิเรกจะเข้าใจเธอผิดอีก “ท่านชาย...ท่านชายต้องฟังหม่อมชั้น อย่าไปฟังน้ำคำของท่านหญิง! มันให้ร้ายหม่อมชั้น” ริ้วทองเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วชะงักอึ้ง เพราะเห็นภาพบาดตา “ท่านชาย...”
ริ้วทอง เห็นแผ่นหลังเปลือยของหม่อมเจ้าดิเรกกำลังโอบกอดจูบร่างเปลือยเปล่าของ “หญิงสาว” อยู่บนเตียง หม่อมเจ้าดิเรกได้ยินเสียงเปิดประตูจึงถอนหน้าจากร่างของหญิงสาว แล้วหันหน้ามาหา...เขาไม่พอใจทันทีที่เห็นว่าเป็นริ้วทอง ขณะที่ริ้วทองเห็นว่า..ผู้หญิงคนนั้นคือ หม่อมเจ้าหญิงรัมภา
หม่อมเจ้าหญิงรัมภายิ้มร้ายเยาะเย้ยอย่างผู้ชนะใส่ริ้วทอง....สีหน้าและแววตาของเธอร้ายกาจ น่าหมั่นไส้ น่าตบ...จนริ้วทองทนไม่ไหวกรี๊ดอย่างคลุ้มคลั่ง “กรี๊ดดดดดดดด !”

ริ้วทองละเมอกรีดร้องและปัดป่ายมือไปมาอย่างคลุ้มคลั่ง...เพราะฝันเห็นว่าหม่อมเจ้าดิเรกมีอะไรกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
ปรุงจับตัวริ้วทองและปลุกเรียก “ริ้ว! ริ้วเป็นอะไร ริ้ว !”
ริ้วทองลืมตาตื่นมา...แล้วเห็นภาพหลอน เห็นปรุงเป็น “หม่อมเจ้าหญิงรัมภา” ที่กำลังยิ้มเยาะเย้ย “อีรัมภา! มึงแย่งท่านชายของกู!” ริ้วทองผลักปรุงกระเด็น ปรุงล้มแขนไปชนกับตะเกียงเจ้าพายุที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ล้มลง เสียงดังโครมครามจึงทำให้ริ้วทองได้สติกลับคืนมา
ริ้วทองเห็นปรุงตั้งตัวลุกขึ้นและจับตะเกียงตั้งขึ้น “พี่ปรุง! พี่ปรุงเจ็บหรือเปล่าจ๊ะ”
“พี่ไม่เป็นอะไร แล้วเอ็งล่ะ...เป็นอะไรอีก”
“ชั้นฝันร้าย” เธอมองไปด้านนอก “มืดแล้ว...นี่ชั้นนอนหลับไปทั้งวันเลยหรือพี่”
“ใช่ เอ็งนอนหลับไม่รู้สึกตัวเลย พี่ปลุกให้กินข้าว เอ็งก็ไม่ยอมลุก เอ็งคงจะอ่อนเพลียมาก นอนหลับพักต่อเถิดนะ ถ้าเอ็งหายดีแล้ว เราค่อยคิดว่าเราจะทำอย่างไรกันต่อไป”
ริ้วทองยอมลงตามที่ปรุงบอก
“อยู่ๆ เจ้าพี่เปลี่ยนแปลงไปมากเช่นนี้ ชั้นเองก็อดเป็นห่วงไม่ได้” หม่อมเจ้าหญิงภรณีเอ่ยกับน้องสาว “น้องหญิง...เป็นได้หรือไม่...ว่าเจ้าพี่โกรธเรื่องริ้วทองกับปรุงมากก็เลยปันใจไปให้ล้อมเพชร”
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ เจ้าพี่ดิเรกไม่ได้รักใครง่ายๆ ถ้ารักไม่ง่ายก็ต้องเลิกรักไม่ง่ายเช่นกัน “
“แล้วน้องหญิงคิดว่าเจ้าพี่ดิเรกเป็นอะไร”
“บอกตามตรง...หญิงคิดไม่ออกเลย”
เจิมโพล่งขึ้น “อูย...ไม่ต้องคิดให้มากเลยมังคะ หม่อมชั้นเอาหัวเป็นประกันได้ ท่าทางลุ่มรักลุ่มหลงเพียงนี้...นังล้อมเพชรต้องทำของใส่ท่านชายดิเรกเป็นแน่”
“ก็น่าคิดนะน้องรัมภา เมื่อวานที่เจ้าพี่มารับริ้วทอง หน้าเจ้าพี่หมองคล้ำ ไร้สง่าราศีเหมือนเดิม”
เจิมบอก “เราลองไปหาหมอผีดูไหมมังคะ หม่อมชั้นได้ยินคนที่ตลาดพูดว่าแถวนี้มีอยู่คนหนึ่ง มีวิชาแก่กล้า เผื่อว่าท่านจะช่วยเราได้”
“ตราบใดที่ชั้นยังไม่แน่ใจว่าเจ้าพี่เป็นอะไรกันแน่ ชั้นจะไม่เอาเรื่องเหลือเชื่อเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะถ้าเกิดมันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด เราทุกคนจะมัวหมองได้”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับเจิมเงียบ ยอมแพ้ต่อเหตุผลของหม่อมเจ้าหญิงรัมภา

ริ้วทองนอนลืมตาอยู่ในความมืด...ครุ่นคิดกังวลเรื่องหม่อมเจ้าดิเรกกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภา...แล้วริ้วทองก็หันไปมองปรุง เห็นปรุงนอนหลับหันหลังอยู่ห่างออกไป ริ้วทองตัดสินใจลุกออกไปเงียบๆ

ท้องฟ้ามีฟ้าแลบ...ฟ้าร้อง...ฝนใกล้จะตก ริ้วทองเดินโซซัดโซเซมาตามทาง..มุ่งหน้าไปวังศุภมาศ

ริ้วทองเดินมาตามทาง ลุงขับจักรยานผ่านมา “ลุงจ๋า...ช่วยพาชั้นไปส่งที่วังศุภมาศด้วยเถิดนะ” ลุงมองหน้า

คนใช้กำลังปิดประตูของตึกใหญ่ แล้วมองไปที่ถนนหน้าตึกใหญ่ “ริ้วทอง !”

ภายในห้องนอนหม่อมเจ้าดิเรก ล้อมเพชรนอนซุกอกอุ่นๆของหม่อมเจ้าดิเรกอยู่ เสียงของริ้วทองดังแว่วมา “ท่านชายเพคะ หม่อมชั้นมาหาท่านชายแล้ว ท่านชาย...”
หม่อมเจ้าดิเรกกับล้อมเพชรรู้สึกตัว สีหน้างัวเงีย ทั้งหงุดหงิดทั้งรำคาญ “ริ้วทอง...”

ริ้วทองกำลังจะเดินเข้าไปข้างใน แต่ประตูเปิดออก คนใช้นำกระเป๋าเสื้อผ้าของริ้วทองมาปาใส่ ริ้วทองล้มลงกับพื้น
หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินออกมา...ฤทธิ์ของเสน่ห์มนต์ดำทำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยากลายเป็นคนก้าวร้าว “ได้ยินว่าเธอพบรักใหม่กับนายปรุงอยู่ที่โน่น แล้วจะกลับมาที่นี่ทำไมอีก”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/3 วันที่ 15 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ