อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/4 วันที่ 15 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/4 วันที่ 15 ก.พ. 59

หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินออกมา...ฤทธิ์ของเสน่ห์มนต์ดำทำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยากลายเป็นคนก้าวร้าว “ได้ยินว่าเธอพบรักใหม่กับนายปรุงอยู่ที่โน่น แล้วจะกลับมาที่นี่ทำไมอีก”
“ไม่จริงนะเพคะ หม่อมชั้นกับพี่ปรุงไม่ได้เป็นอะไรกัน หม่อมชั้นรักท่านชายดิเรกคนเดียว”
“เก็บน้ำคำของเธอไปหลอกผู้ชายคนอื่นเถิด ลูกชายของชั้นหลงผิดคิดรักผู้หญิงอย่างเธอมานานเกินไปแล้ว ตอนนี้เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับเขา”
“แต่งงาน!? แต่งกับใครเพคะ”

“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอ เธอไสหัวออกไปจากวังชั้นได้แล้ว ก่อนที่เสนียดจัญไรมันจะติดวังชั้นมากไปกว่านี้” หม่อมเจ้าหญิงถมยาสั่งกับคนใช้ “เอาตัวมันออกไป !”
คนใช้ชายเข้าไปหิ้วปีกของริ้วทอง ริ้วทองร้องไห้โฮและดิ้นขัดขืน ริ้วทองตะโกน “ท่านชายเพคะ! ท่านชาย!”



เสียงริ้วทองตะโกนดังแว่ว หม่อมเจ้าดิเรกเดินไปมาอย่างหงุดหงิด
“บรรทมเคียงข้างหม่อมชั้นเถิดเพคะ อย่าไปใส่พระทัยเลย”
“เสียงมันร้องดังอยู่เช่นนี้ ชั้นจะข่มตาให้หลับลงได้ยังไง” เขาตัดสินใจ “ดื้อรั้นไม่ยอมไปดีนักใช่ไหม !”
“ท่านชาย!” ล้อมเพชรวิ่งตามไป

ริ้วทองดิ้นขัดขืนจากการถูกลากตัวไปของคนใช้ชาย “ได้โปรดเห็นใจหม่อมชั้นด้วยเถิด หม่อมชั้นไม่เคยเป็นชู้กับพี่ปรุง ไม่เคยแม้แต่จะคิด ชีวิตของหม่อมชั้นมีไว้เพื่อท่านชายดิเรกผู้เดียวเท่านั้น ขอให้หม่อมชั้นได้พบท่านชาย”
“แต่ชั้นไม่ต้องการพบเธอ” เสียงหม่อมเจ้าดิเรกดังขึ้นจากด้านในตัวตึก ริ้วทองหันไปมองแล้วยิ้มดีใจ คนใช้ชายคอยยืนขวางระหว่างทั้งคู่
“ท่านชาย! ท่านชายไม่คิดถึงเมียบ้างหรือเพคะ”
“เธอไม่ใช่เมียของชั้นอีกต่อไป ผู้หญิงคนนี้คือเมียของชั้น” หม่อมเจ้าดิเรกหันไปโอบกอดล้อมเพชรที่เพิ่งวิ่งตามมาถึง
ริ้วทอง เห็น “หม่อมเจ้าหญิงรัมภา” ยืนยิ้มอย่างผู้ชนะอยู่เคียงข้างหม่อมเจ้าดิเรก “อีท่านหญิงรัมภา มึงแย่งท่านชายของกู ท่านชายอย่าไปเชื่อท่านหญิงนะเพคะ ท่านหญิงใส่ร้ายหม่อมชั้น ท่านหญิงอยากให้ท่านชายเลิกรักหม่อมชั้น ท่านชายอย่าไปหลงกลมัน”
หม่อมเจ้าดิเรก ล้อมเพชร หม่อมเจ้าหญิงถมยาและพวกคนใช้ต่างงงกันไปหมด...ว่าทำไมริ้วทองถึงพูดว่าท่านหญิงรัมภา
หม่อมเจ้าดิเรกเอ่ย “ริ้วทอง เธอมันบ้าไปแล้ว”
ล้อมเพชรงุนงง “นั่นสิเพคะ ทำไมถึงเรียกหม่อมชั้นว่าเป็นท่านหญิงรัมภา”
หม่อมเจ้าดิเรกสั่ง “จะยังไงก็ช่าง แต่ชั้นไม่อยากเห็นหน้ามันอีก.. เอาตัวมันออกไป แล้วอย่าให้มันมาเหยียบที่นี่อีก”
คนใช้จับตัวริ้วทองแล้วพาลากออกไป ริ้วทองร้องไห้โฮและพยายามดิ้นขัดขืน “ท่านชาย... ได้โปรดเห็นใจเมียด้วย ได้โปรดดดด” ริ้วทองถูกลากตัวออกไป
ริ้วทองเห็นดิเรกกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนเคียงข้างกันและค่อยๆ ถอยห่างออกไปจนลับตา

ริ้วทองถูกคนใช้ของวังหิ้วปีกมาโยนลงบนถนนหน้าวัง คนใช้หอบเอากระเป๋าเสื้อผ้าปาไว้ข้างๆ ริ้วทอง แล้วพวกคนใช้ก็เดินออกไป ปล่อยริ้วทองนอนอยู่ตรงนั้น
“ท่านชาย...ท่านชาย...ทำไมท่านชายทอดทิ้งหม่อมชั้น” ริ้วทองจิกหน้าโกรธ “ อีรัมภา กูเกลียดมึง กูเกลียดมึง !!!!” ฝนตกลงมาอย่างหนัก ริ้วทองยิ่งร้องไห้โฮ

เหมยกุยบอกล้อมเพชร “ชั้นทำพิธีเสกเลือดทาไปบนดวงตาของนังริ้วทอง...ให้ความโกรธความแค้นที่สุมอยู่ในใจของมัน ทำให้มันเห็นคนที่มันเกลียด ซึ่งก็คือ ท่านหญิงรัมภา”
ล้อมเพชรพยักหน้าเข้าใจแล้ว...จึงพูดต่อท้ายให้เหมยกุยว่า “นังริ้วทองก็จะคลุ้มคลั่งหาเรื่องทะเลาะตบตีกับนังท่านหญิงรัมภาอยู่เสมอ”
“ใช่แล้ว ผู้หญิงสองคนทะเลาะตบตีกันแย่งท่านชายดิเรก” เหมยกุยโอบกอดล้อมเพชร “แต่ผู้หญิงอีกคน...ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู...ปรนนิบัติพัดวีเอาอกเอาใจ...อย่างไรเสียท่านชายดิเรกก็ต้องเลือกแต่งงานกับล้อม โดยที่เราแทบจะไม่ต้องพึ่งคุณไสยเลยด้วยซ้ำ”
“ขอบใจมากนะเหมยที่ทำเพื่อชั้น” ล้อมเพชรสวมกอดเหมยกุย ทั้งสองกอดกันอย่างแนบแน่นเหมือนคู่รัก
เหมยกุยถอนกอดจากล้อมเพชร “ล้อมกลับไปหาท่านชายเถิด คืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ กลับไปร่ายคาถาใส่ท่านชาย ฤทธิ์มนต์เสน่ห์ในตัวเขาจะได้ไม่เสื่อมคลาย” ล้อมเพชรยิ้มรับ

ล้อมเพชรเข้ามาในห้อง พบหม่อมเจ้าดิเรกรออยู่
หม่อมเจ้าดิเรกเครียด “ล้อมไปไหนมา ?”
“เอ่อ...หม่อมชั้นไปดูแลให้บ่าวปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยเพคะ”
“น่ารักที่สุด...เมียรักของชั้น”
ล้อมเพชรเข้ามากอด เอาใจ “ท่านชายบรรทมเถิดเพคะ หม่อมชั้นง่วงแล้ว”
“ริ้วทองทำให้ชั้นหงุดหงิด ชั้นนอนไม่หลับ และคืนนี้...ชั้นก็จะไม่ยอมให้ล้อมนอนหลับด้วย” หม่อมเจ้าดิเรกช้อนร่างล้อมเพชรขึ้น แล้วพาไปวางบนเตียงก่อนจะจูบไซ้ซอกคอของล้อมเพชร
“อย่าเพคะท่านชาย หม่อมชั้นง่วงนอน” หม่อมเจ้าดิเรกไซ้ไม่หยุด ล้อมเพชรยิ้ม สมหวังที่หม่อมเจ้าดิเรกลุ่มหลง “อย่าเพคะ ท่านชาย อย่า...”

ริ้วทองหอบกระเป๋าเสื้อผ้าเดินโซซัดโซเซร้องไห้แทบขาดใจมาตามทาง...ท่ามกลางฝนตกกระหน่ำ...นึกถึงเรื่องราวความรักของเธอกับหม่อมเจ้าดิเรก.... ริ้วทองเดินร้องไห้ตากฝนอย่างเดียวดาย
บนถนนสายเปลี่ยว ริ้วทองเดินตากฝนมาตามทาง แล้วอยู่ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน จึงทรุดล้มลง “โอ๊ย !” ริ้วทองนอนหมอบอยู่กับพื้น
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์กำลังขับรถในสภาพเมา เขาปาขวดเหล้าที่เพิ่งกระดกหมดไปทางเบาะหลัง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หันหน้ากลับมามองที่ถนนอีกครั้ง เขาเห็นร่างของผู้หญิงนอนหมอบอยู่ริมถนน “ใครวะ” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ขับรถเข้ามาจอด เดินตากฝนลงจากรถไปดูจึงเห็นว่าเป็นริ้วทอง “ริ้วทอง! มานอนทำอะไรตรงนี้”
ริ้วทองนอนนิ่งไม่ไหวติง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ย่อตัวช้อนร่างของริ้วทองขึ้น
“ท่านชายอรรถ หม่อมชั้นปวดท้อง ช่วยหม่อมชั้นด้วย พาหม่อมชั้นกลับไปหาพี่ปรุง”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ไม่ได้สนใจสิ่งที่ริ้วทองพูดเลย หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เห็นผิวขาวผ่องของริ้วทองช่วงเนินคอ...ไล่สายตาลงมาที่เสื้อบริเวณหน้าอกที่เปียกฝนจนแนบเนื้อ ทำให้เห็นหน้าอกของริ้วทองเด่นชัดขึ้นมา หม่อมเจ้าอรรถรัตน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

รถของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์เข้าจอดเข้าข้างทาง ริ้วทองรู้สึกตัว “ท่านชายคิดจะทำอะไรหม่อมชั้นเพคะ”
“ชั้นก็จะทำให้เธอขึ้นสวรรค์ได้สูงกว่าไอ้ดิเรกไง”
“อย่านะท่านชาย ปล่อยหม่อมชั้น !” ริ้วทองปัดป่าย ดิ้นสู้กับหม่อมเจ้าอรรถรัตน์
“อยู่นิ่งๆ สิวะ!” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์พยายามคว้าข้อมือริ้วทอง แต่ริ้วทองก็ดิ้นสู้ ทำให้กำไลมาศของริ้วทองตกหลุดออกจากข้อมือของริ้วทองตกอยู่ในรถ
ริ้วทองออกแรงถีบเข้าที่ท้องหม่อมเจ้าอรรถรัตน์อย่างแรง ชายหนุ่มกระเด็นออกไปนอกตัวรถ ริ้วทองฉวยจังหวะรีบวิ่งหนีไปทางป่ารก
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตั้งหลักขึ้นมาได้ “อีริ้วทอง !” เขาวิ่งตามไป

ริ้วทองวิ่งหนีมาตามทาง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์วิ่งตามมากระชากตัวริ้วทอง “มึงจะไปไหน !” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ฟาดมือใส่หน้าริ้วทองอย่างแรง ริ้วทองกระเด็นไปล้มกองบนพื้น หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตามเข้าไปนั่งคร่อมร่างริ้วทอง “อย่าทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลย หญิงมีผัวแล้วอย่างมึง มีกูเป็นผัวเพิ่มอีกสักคนมันไม่เป็นอะไรดอก !”
หม่อมเจ้าอรรรถรัตน์กระชากเสื้อริ้วทองออก ริ้วทองปัดป่าย “ท่านชายอย่า !”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หงุดหงิดริ้วทอง จึงฟาดมือใส่หน้าริ้วทองอย่างแรง ริ้วทองหน้าหัน..เลือดไหลกลบปาก หม่อมเจ้าอรรถรัตน์คว้าแขนของริ้วทองตรึงกับพื้น ก้มหน้าลงจะไซ้ซอกคอ ริ้วทองถุยเลือดในปากใส่ เลือดกระเด็นโดนเสื้อมากกว่าหน้า แต่ก็ทำให้หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ยิ่งโกรธ “อีริ้วทอง!” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เหวี่ยงร่างริ้วทองไปกระแทกกับต้นไม้ แล้วตามไปจับหัวริ้วทองฟาดกับต้นไม้หลายครั้ง“เก่งนักใช่ไหม !” ริ้วทองหัวแตกเลือดไหลปรกหน้าเป็นทางยาว ตอนแรกริ้วทองดิ้นต่อสู้ จนกระทั่งริ้วทองทนพิษบาดแผลไม่ไหว..สลบเหมือด หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ปล่อยร่างริ้วทองลงบนพื้น “ริ้วทอง ริ้วทอง” แต่ริ้วทองนอนนิ่ง “ตายแล้วเหรอวะ”
เสียงผู้ชายมีอายุดังขึ้น “นั่นใคร ?” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นแสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุส่องอยู่ไกลๆ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์กลัวความผิดจึงรีบวิ่งหนีออกไป ...ผู้ชายแก่วัยประมาณ 50 ปีวิ่งถือตะเกียงเข้ามา เห็นร่างของริ้วทองก็ปราดลงไปดู “แม่หนู แม่หนูเป็นอะไรไป” แต่ริ้วทองไม่รู้สึกตัวเสียแล้ว

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตัวเปียกปอนวิ่งขึ้นมาบนรถ แล้วรีบสตาร์ทรถขับออกไป กำไลมาศตกอยู่บนพื้นเบาะหลังรถ

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ขับเข้ามาจอดที่วังติณชาติอย่างรวดเร็ว เขาตัวเปียกปอน เสื้อเปื้อนร่องรอยที่ต่อสู้กับริ้วทอง
ชดเดินเข้ามาถาม “ท่านชายมีสิ่งใดให้หม่อมฉันรับใช้หรือไม่กระหม่อม”
“ไม่มีโว๊ย !!! ไปให้ไกลหูไกลตากูไป !!!”
ชดหัวหดเดินออกไปอย่างเร็วรี่ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินเร็วๆ เข้ามาข้างใน
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาในชุดนอนยังนั่งครุ่นคิดเรื่องหม่อมเจ้าดิเรก เห็นหม่อมเจ้าอรรถรัตน์จึงถาม “ไปไหนมาคะ ถึงได้เปียกปอนหนักเช่นนี้”
“พี่จะไปไหนก็เรื่องของพี่ อย่ายุ่ง !” อรรถรัตน์กำลังจะเดินไป
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองไปที่เสื้อของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ และเห็นร่องรอยบางอย่างเปื้อนอยู่บนเสื้อ “เสื้อพี่อรรถเปื้อนอะไรคะ” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ก้มมองที่เสื้อตัวเองแล้วตกใจ... หม่อมเจ้าหญิงรัมภาสังเกตเห็นสีหน้าของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์จึงถามอย่างจับผิด “ว่าอย่างไรคะพี่อรรถ เสื้อพี่อรรถเปื้อนอะไรมา”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตอบไม่ถูกก็ทำหงุดหงิดใส่ “ไม่รู้ มันเปื้อนเอง พี่จะบอกให้นะน้องหญิง ถ้าอยากมีผัวเหมือนคนอื่นเขา ต้องหัดเลิกถามจู้จี้จุกจิกแบบนี้ มันน่ารำคาญ !” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินออกไป
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองตาม รู้สึกสงสัยในท่าทีของพี่ชาย

ปรุงนอนหลับแล้วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะแสงพระอาทิตย์แยงตา ปรุงลุกขึ้นมาแล้วพบว่าริ้วทองไม่ได้นอนอยู่ “ริ้วหายไปไหน!”

ปรุงเดินถามคนใช้ด้วยความร้อนใจ “เห็นริ้วทองไหมจ๊ะ” คนใช้ส่ายหน้า ปรุงก็เดินไปถามอีกคนที่อยู่ใกล้กัน “เห็นริ้วทองไหม”

ริ้วทองนอนสลบอยู่บนแคร่ไม้ ริ้วทองเปลี่ยนเสื้อผ้าออกแล้วเป็นนุ่งชุดของชาวบ้าน ที่หน้าผากมีผ้าดิบพันรอบหัว มีผ้าห่มแบบชาวบ้านห่มปิดร่างกาย เมียของชาวบ้านประคองร่างริ้วทองแล้วเอายาต้มใส่ถ้วยกรอกให้ริ้วทองดื่มจนเสร็จก็วางร่างริ้วทองลงนอนเหมือนเดิม
เมียสงสัย “หน้าตาสะสวย ท่าจะเป็นลูกหลานคนมีอันจะกิน”
“จะเป็นลูกหลานใครก็ช่าง ถ้าเขาเดือดร้อนมาเราก็ต้องช่วยเอาบุญ”
ริ้วทองนอนละเมอ “ท่านชาย..ท่านชายช่วยหม่อมชั้นด้วย”

หม่อมเจ้าดิเรกนอนหลับอยู่บนเตียงแล้วละเมอ “ริ้ว..ทอง...ริ้วทอง...” ล้อมเพชรกำลังแต่งตัวอยู่ที่โต๊ะกระจกได้ยินเสียง ล้อมเพชรเดินเข้ามาฟังที่เตียง “ริ้วทอง...เธออยู่ที่ไหน”
ล้อมเพชรตกใจสุดขีด “เกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านชายถึงละเมอถึงริ้วทอง” ล้อมเพชรนึกถึงสิ่งที่เหมยกุยบอก

“ล้อมกลับไปหาท่านชายเถิด คืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ ล้อมกลับไปร่ายคาถาใส่ท่านชาย ฤทธิ์มนต์เสน่ห์ในตัวเขาจะได้ไม่เสื่อมคลาย”

ล้อมเพชรตกใจ “เมื่อคืนลืมทำไปเสียสนิท !?”
ล้อมเพชรขยับจะทำเสน่ห์ แต่หม่อมเจ้าดิเรกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะปวดหัวอย่างรุนแรง “โอ๊ย! ปวดหัว”
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ล้อมเพชรหันขวับไปมอง
“ท่านชายมังคะท่านชาย”
ล้อมเพชรร้อนใจว่าจะทำยังไงดี“ท่านชายบรรทมต่อเถิดนะเพคะ”
หม่อมเจ้าดิเรกยอมลงตัวลงนอน เขาหลับตาปี๋และยกมือกุมขมับไว้ตลอดเวลา
ล้อมเพชรดูจนแน่ใจว่าหม่อมเจ้าดิเรกนิ่งขึ้นแล้ว ก็รีบไปที่ประตูห้องเปิดประตูห้อง “มีอะไร”
“ท่านหญิงรัมภามาหาท่านชาย”
“บอกให้ท่านหญิงกลับไปก่อน ตอนนี้ท่านชายประชวร ไม่สะดวกรับแขก” ล้อมเพชรจิกตาดุใส่ คนใช้ถอยออกไปอย่างเกรงใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตกใจ “เจ้าพี่ไม่สบาย !”
“มังคะ ท่านชายเวียนเศียรมาก ทรงร้องเสียงดังลั่นห้องเลยมังคะ”
“ร้อยวันพันปีท่านชายไม่เคยเป็นอะไรเลย เพิ่งจะกลับจากเดินทางไกลด้วย ไม่รู้ว่าติดไข้ป่ามาหรือเปล่า ท่านน้าล่ะ”
“ออกไปข้างนอกมังคะ”
“งั้นก็รีบให้คนไปตามหมอ ชั้นจะขึ้นไปดูเจ้าพี่ก่อน” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินขึ้นไปชั้นสองของวัง
หม่อมเจ้าดิเรกนอนกุมขมับปวดหัวดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียง
ล้อมเพชรพยายามจับตัวหม่อมเจ้าดิเรกให้นอนนิ่งๆ “ท่านชายอยู่นิ่งๆ สิเพคะ !”
หม่อมเจ้าดิเรกยังหลับตา “ใคร? ใครพูด ริ้วทองเหรอ”
ล้อมเพชรจำใจต้องโกหก “ใช่เพคะ..ริ้วเอง ท่านชายนอนนิ่งๆเถอะนะเพคะ อย่าร้องไป เดี๋ยวคนอื่นจะแตกตื่น ประเดี๋ยวหม่อมชั้นจะไปหายามาให้เสวย”
หม่อมเจ้าดิเรกนอนหลับตานิ่งๆ ล้อมเพชรค่อยๆ โน้มหน้าลงใกล้กับหน้าของหม่อมเจ้าดิเรก....กำลังจะท่องคาถาใส่ แต่อยู่ๆ หม่อมเจ้าดิเรกลืมตาขึ้นเต็มตาจึงเห็นว่าเป็นล้อมเพชร ล้อมเพชรก็ตะลึงตกใจที่อยู่ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น แต่ยังไม่ทันทำอะไร หม่อมเจ้าดิเรกก็เป็นฝ่ายอาละวาด...ผลักล้อมเพชรออกจากตัว ล้อมเพชรกระเด็นออกไป
“ไม่ใช่ริ้ว! เธอมาทำอะไรที่นี่”
“เอ่อะ...หม่อมชั้นมาดูแลท่านชายแทนริ้วทองมังคะ”
“ริ้วอยู่ที่ไหน ชั้นจะหาริ้วทอง” เขาตะโกนและลุกขึ้นไปที่ประตู “ริ้ว! ริ้วอยู่ไหน !”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 12/4 วันที่ 15 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ