อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 13 วันที่ 16 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 13 วันที่ 16 ก.พ. 59

“พี่นิลใจแข็งกว่าที่ผมคิด คุณอนรรฆให้เวลาผมอีกนิดเถอะครับ ผมสัญญาผมจะทำให้พี่นิลยอมขายวังให้คุณให้ได้”
“ก็ได้...ผมจะให้โอกาสคุณอีกสองวัน ถ้าผมยังไม่ได้ที่ดินวังติณชาติจากคุณ ผมจะส่งคนไปเยี่ยมถึงบ้าน”
อนรรฆเดินออกไป ทรรศนะมองตามอย่างหวาดๆ อนาวินเดินเข้ามา ยื่นกุญแจรถปอร์เช่ยื่นให้ทรรศนะ ทรรศนะรับมามองงงๆ
“ผมให้คุณเอาไปใช้...ถ้าคุณทำสำเร็จ รถคันนี้จะเป็นของคุณ”
ทรรศนะยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ส่วนอนาวินมองทรรศนะ ยิ้มมีความสุข

วังติณชาติ ทรรศนะขับรถเข้ามาจอด พลเดินมาจากทางรั้วบ้านแล้วจะเดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นทรรศนะ ทรรศนะเรียกไว้ “เดี๋ยว พี่นิลล่ะ ?”


“ออกไปข้างนอกกับคุณมาศครับ แต่ไม่ต้องถามนะครับว่าไปไหน เพราะไม่รู้” พลเดินออกไปเลย
“ไอ้พวกขี้ข้า ถ้ากูทำให้อีนิลขายวังได้พวกมึงจะรู้สึก”

วัดของพระปราบ พระปราบนั่งสมาธิ...ใกล้กันนั้นเป็นที่ตั้งของบาตรใส่กำไลริ้วทอง เกล้ามาศเดินนำอินทนิลเข้ามา พริมกับอาร์มมาด้วย อินทนิลกับอาร์มองไปรอบๆ เพราะไม่เคยมาที่นี่
“หลวงพี่คะ” เกล้ามาศพาอินทนิลมานั่งลงตรงหน้าของพระปราบ พริมกับอาร์มนั่งไปทางด้านหลัง พระปราบลืมตาขึ้น เกล้ามาศกับพริมยกมือไหว้ อินทนิลจึงยกไหว้ตาม “มาศพาคุณแม่มาขอโทษริ้วทองค่ะ เผื่อจะช่วยให้ริ้วทองไม่ถือโทษโกรธแค้นเราอีกต่อไป”
พระปราบพยักหน้าช้าๆ แล้วหันไปยกบาตรพระของริ้วทองมาตั้งตรงหน้าเกล้ามาศกับนิล
“คุณแม่คะ ริ้วทองอยู่ในบาตรพระนี้ค่ะ”
อาร์มกระซิบ“ในบาตรพระเนี่ยนะ !”
“บอกแล้วไงว่าให้เฉยๆ เดี๋ยวไล่กลับซะเลยนี่” พริมกระซิบขู่ อาร์มจ๋อย
เกล้ามาศจับมือ “มาศขอนะคะ ใจคุณแม่ต้องอยากขออโหสิกรรมกับริ้วทองจริงๆ ดวงวิญญาณของริ้วทองจะได้สัมผัสได้ถึงความจริงใจของเรา”
“ได้...แม่จะพยายาม” อินทนิลก็ไม่ได้เห็นด้วยกับวิธีนี้ แต่ก็ยอมทำตามใจเกล้ามาศ
เกล้ามาศหันไปมองพระปราบ พระปราบพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงว่า...เชิญเถอะ เกล้ามาศพนมมือ “ริ้วทอง...ชั้นกับคุณแม่เป็นตัวแทนของติณชาติมาขอโทษเธอ”
ริ้วทองอยู่ข้างใน...มองออกไปข้างนอก...รับรู้ได้ว่าเกล้ามาศกับนิลอยู่ข้างนอก “กูไม่รับ !”
เกล้ามาศบอก “ชั้นไม่อยากให้เราต้องจองเวรซึ่งกันและกันอีกแล้ว เพราะถ้าเรายิ่งจองเวร เราก็จะยิ่งทุกข์ ชั้นอยากให้เธอปลดปล่อยความแค้นทุกอย่างไว้ แล้วไปสู่สุคติ”
“ปล่อยความแค้นเรอะ! ฝันไปเถอะมึง! กูจะอยู่ฆ่ามึงอีรัมภา !”
เกล้ามาศได้ยินเสียงริ้วทอง “โอ๊ย!”
“มาศ ! มาศเป็นอะไรไปลูก”
อาร์มกับพริมเข้าไปช่วยดูเกล้ามาศด้วย
ริ้วทองยิ้มแสยะ “มึงได้ยินกูใช่ไหมอีรัมภา! มึงจงฟังกูไว้ให้ดี!!!!!!!!” เสียงพูดของริ้วทองดังสะท้อนกึกก้อง ดวงตาเป็นสีแดงฉาด ผมริ้วทองสยายยาว ริ้วทองตะโกนเสียงดังก้อง “อีรัมภามึงจงฟัง กูจะไม่มีวันไปไหน จนกว่าพวกมึงจะชดใช้ให้กู ชีวิตของมึงและความฉิบหายของติณชาติ เป็นสิ่งเดียวที่จะเอาสังเวยให้กู กูจะตามจองล้างจองผลาญ”
เสียงสะท้อนของริ้วทองดังอยู่ในหูของเกล้ามาศ “โอ๊ย !” เกล้ามาศสีหน้าเจ็บปวดทรมาน
“คุณล้อมจะช่วยกูออกไปจัดการกับพวกมึง! พวกมึงทุกคนต้องตาย ฮ่าๆๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะของริ้วทองดังกึกก้อง
หูเกล้ามาศเป็นคลื่นสะเทือนตามเสียงหัวเราะของริ้วทอง เกล้ามาศเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว
อินทนิล พริม อาร์มช่วยกันจับตัวเกล้ามาศ อินทนิลร้องไห้ “มาศ! มาศเป็นอะไรไปลูก ! มาศ”
พระปราบทำปากขมุบขมิบสวดมนต์ ในบาตรพระ ริ้วทองถูกพลังอะไรบางอย่างกระแทกใส่ตัว ริ้วทองกระเด็นล้มลงกับพื้น สีหน้าเจ็บปวด แต่ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสาแก่ใจ
เกล้ามาศเป็นลมไปเลย ทุกคนจึงพากันตกใจ “มาศ !!!!!!!!!!”

อินทวงศ์นั่งกินข้าวกับสวิตา อินทวงศ์ใส่ชุดทำงาน
สวิตาปั้นหน้าเป็นนางเอกเต็มที่“นานแล้วนะที่วิไม่ได้มาทานข้าวร้านนี้กับต๊ะ”
“ก็วิไม่แวะมาทานข้าวกับผมที่ออฟฟิศเอง น้องๆ ที่บริษัทถามถึงตลอด”
“ใครจะกล้ามา เดี๋ยวคุณมาศเข้าใจผิด”
“ผมกับคุณมาศยังไม่ได้เป็นแฟนกัน”
“แต่ก็กำลังจะเป็นใช่ไหม”
อินทวงศ์ยิ้มเต็มที่ ไม่มีกั๊ก “ใช่”
สวิตาเศร้าไปนิด แต่ก็ยิ้มออกมา “วิยินดีด้วยนะต๊ะ ในที่สุดต๊ะก็ได้เจอคนที่ใช่สักที มีข่าวดีเมื่อไหร่บอกด้วยนะ”
อินทวงศ์ยิ้มรับแล้วถาม “ที่วิบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับผม ตกลงเป็นเรื่องอะไร”
“วิแค่อยากจะถามน่ะจ้ะ...ว่าวันนั้นพระปราบพูดอะไรให้ต๊ะฟังหรือเปล่า” สวิตากำลังจะหลอกถามอินทวงศ์ให้รู้ว่าพระปราบได้บอกเขาเรื่องที่เธอกับริ้วทองร่วมมือกันหรือไม่
“พูดเรื่องอะไร”
สวิตาไม่ตอบ แต่นึกถึงที่คุยกับพระปราบ

“ถ้าโยมไม่หยุด อาตมาจะต้องทำหน้าที่หยุด”

สวิตายิ้มปั้นหน้าปกติกลบเกลื่อน ซ่อนความรู้สึกหวั่นใจเอาไว้ข้างใน ตอบออกไปว่า “เรื่องวิไง พอดีวันนั้นที่วิถือวิสาสะจะไปขอกำไลมาจากพระปราบ วิได้มีโอกาสสนทนาธรรมกับท่าน วิก็เลยปรึกษาท่านไปหลายเรื่อง วิอยากรู้ว่าท่านพูดอะไรถึงวิบ้างหรือเปล่า”
“เปล่านี่ครับ ท่านไม่ได้พูดอะไรเลย” สวิตายิ้มรับ มือถือของอินทวงศ์มีสายเข้า อินทวงศ์รับสาย “ฮัลโหลครับ...” เขาฟังแล้วตอบ “อ้าว...คุณพริม ว่ายังไงครับ ... คุณมาศเป็นอะไรนะครับ !”
สวิตามองอย่างสนใจ
วังติณชาติ ทรรศนะนอนหงายอยู่บนเตียง...สีหน้าเครียดเพราะกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้อินทนิลขายวัง เสียงรถขับมาจอดดังมาจากหน้าวัง ทรรศนะกระเด้งตัวลุกขึ้น“เสียงรถ ?! พี่นิล !”

อาร์มกับพริมช่วยกันประคองเกล้ามาศเข้ามาข้างใน อินทนิล ประยงค์ นุชตามเข้ามาด้วย อินทนิลมีสีหน้าเครียดตึงจากเรื่องผีริ้วทองเล่นงานลูกสาวเธอ
เกล้ามาศหันมาบอกพริมกับอาร์ม“ขอบใจมากนะพริม อาร์ม ชั้นไม่เป็นอะไรแล้ว ชั้นขอตัวพักผ่อนก่อนละกัน”
อาร์มขยับจะตามขึ้นไปบ้าง แต่พริมขวางหน้าอาร์มไว้“จะไปไหนจ๊ะ”
“ไปเยี่ยมมาศ”
“แต่ชั้นอยากจะกลับบ้านแล้ว”
“จะกลับแล้วเหรอ โอเค...แล้วเจอกัน บาย”
อาร์มจะเดินไป พริมดึงตัวอาร์มไว้ “หยุดเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวตบฟ่ำ”
“อะไรของเธออีกล่ะ”
“นายรับปากกับชั้นไว้ว่าถ้าชั้นยอมให้ไปหาพระปราบกับมาศด้วย จะขับรถไปส่งที่บ้าน ไม่ต้องให้ชั้นเสียค่าแท็กซี่ เดินเสี่ยงเข้าซอยมืดๆ เอง”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ ไปส่งชั้นเดี๋ยวนี้!” พริมลากอาร์มออกไป
พลวิ่งเข้ามาข้างใน “คุณต๊ะกับคุณสวิตามาครับ”
สิ้นคำ อินทวงศ์กับสวิตาก็เข้ามา พวกคนใช้มีอาการตื่นเต้นเล็กน้อยที่ได้เห็นดาราอย่างสวิตา อินทวงศ์วิ่งเข้าไปหาเกล้ามาศ พริมดึงตัวอาร์มออกให้ห่างเกล้ามาศ เพื่อเปิดทางให้อินทวงศ์ อินทวงศ์ยิ้มให้พริมนิดๆ เป็นการขอบคุณ ก่อนจะเข้าไปหาเกล้ามาศ แต่หญิงสาวกำลังมองไปที่สวิตา
อินทวงศ์เห็นสายตาของเกล้ามาศจึงบอก “ตอนที่คุณพริมโทรไป ผมทานข้าวอยู่กับวิ คุณวิรู้เรื่องคุณก็เลยขอมาเยี่ยมด้วย”
สวิตาแกล้งยิ้มหวานเป็นมิตร เกล้ามาศจึงยิ้มนิดๆ ตอบเป็นมารยาทเท่านั้น “คุณมาศเป็นยังไง หมอว่ายังไงบ้าง”
“ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่ยังปวดหูอยู่นิดหน่อยค่ะ คุณหมอก็เลยให้ยาแก้ปวดกลับมาทาน”
สวิตาแกล้งถาม “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นคะ คุณมาศได้ยินเสียงดังจากอะไร เพราะแถวที่พระปราบอยู่ก็ไม่น่าจะมีเสียงอะไรได้เลย”
อินทนิลโมโห “มีสิคะ มันเป็นเสียงของนังผี....”
เกล้ามาศขัดขึ้น “ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่มีเสียงอะไร ช่วงนี้ชั้นเครียดๆ ไม่ค่อยได้พักผ่อน ก็เลยเกิดเสียงหลอนในหูขึ้นมาเอง”
ทรรศนะเดินเข้ามาจากทางด้านในวัง “เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย ถึงมารวมตัวกันเยอะแยะ” “มาศไม่สบาย” ทรรศนะพยักหน้ารับ“ประยงค์ นุช พาคุณมาศไปพักผ่อนบนห้องเถอะ ทรรศ ! พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” อินทนิลดึงมือทรรศนะเดินไป สวิตามองตามอย่างอินทนิลไปอย่างสนใจ

อินทนิลจูงมือจะขึ้นไปชั้นบน แต่ทรรศนะดึงมือไว้ “เดี๋ยวครับพี่นิล พี่นิลใจเย็นๆก่อน แล้วบอกผมสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น”
“วันนี้มาศพาพี่ไปขอโทษผีริ้วทอง แต่มันกลับทำร้ายมาศ เดี๋ยวทรรศขึ้นไปเอาเบอร์ท่านอาจารย์มาให้พี่ พี่จะเอารูปนังผีริ้วทองไปให้ท่าน เผื่อว่าท่านจะจัดการอะไรได้”
“แต่ผมว่าถ้าผีริ้วทองน่ากลัวขนาดนี้ เรารีบขายที่นี่แล้วย้ายออกไปอยู่ที่อื่นกันเถอะครับ”
“ไม่! พี่เปลี่ยนใจแล้ว พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
ทรรศนะโมโห “พี่นิลอยากถูกผีริ้วทองฆ่าตายหรือไง! ขายวังเถอะนะครับพี่นิล ผมขอร้อง”
“เรื่องอะไรพี่จะต้องขายหนีผี มันต่างหากที่ต้องกลัวเรา”
“โถ...พี่นิล”
สวิตาเดินตามมมาหามุมหลบแอบฟัง
“ทรรศไม่ต้องพูดมาก รีบไปเอาเบอร์ท่านอาจารย์มาให้พี่”
ทรรศนะเห็นท่าไม่ดี...จึงใช้มุขดราม่าบีบน้ำตา “ทำไมถึงไม่เชื่อที่ผมพูด ผมรักพี่นิล ผมไม่อยากเห็นพี่นิลกับคุณมาศเป็นอะไรไป” เขาสวมกอดนิลจากด้านหลัง “ผมรักพี่นิลนะครับ รักมาก...รักยิ่งกว่าชีวิตของผม ถ้าพี่นิลเป็นอะไรไป ผมจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”
อินทนิลเริ่มรำคาญแหละ “ทรรศ..พี่จะไม่เป็นอะไร แต่ถ้าทรรศยังเซ้าซี้พี่ ไม่ยอมทำตามที่พี่สั่ง คนที่จะต้องออกไปจากวังนี้คนแรกไม่ใช่ผีริ้วทอง แต่เป็นทรรศ” เธอพูดจบก็เดินออกไปเลย
ทรรศนะมองตามอย่างเจ็บใจ แล้วค่อยเดินตามอินทนิลไป สวิตาแอบมองแล้วยิ้มอย่างมีแผน

ทรรศนะเขียนเบอร์มือถือใส่กระดาษแล้วส่งให้นิล “นี่ครับเบอร์ท่านอาจารย์ พี่นิลน่าจะให้ผมโทรให้เอง”
“ไม่ พี่ร้อนใจ พี่อยากคุยเอง”
“พี่นิลจะไม่ขายวังแน่เหรอครับ”
“ถ้าทรรศพูดเรื่องขายวังอีก พี่จะโกรธ”
ทรรศนะมองตามอย่างหงุดหงิด “อีแก่! เป็นบ้าอะไรอยู่ๆถึงมาเปลี่ยนใจ” มือถือของทรรศนะมีสายเข้า ทรรศนะหยิบขึ้นมาแล้วมองหน้าจอ...เป็นเบอร์ที่ไม่ได้เซฟไว้ ทรรศนะแปลกใจแล้วรับสาย “ฮัลโหล...”
สวิตาคุยโทรศัพท์มือถืออยู่ในมุมลับๆ พูดเสียงเบาระวังไม่ให้ใครได้ยิน “อยากให้คุณนิลขายวังติณชาติ ชั้นช่วยคุณได้นะ”
ทรรศนะถือสายโทรศัพท์อย่างสงสัย

ทรรศนะตกใจ! “คุณจะให้ผมไปขโมยกำไล !?”
สวิตาพูดเสียงเบา “คุณจะเสียงดังให้คนอื่นได้ยินทำไม”
“โทษที ผมตกใจมากไปหน่อย ไม่คิดว่าคุณสวิตานางเอกละครชื่อดังจะใช้ให้ผมไปทำเรื่องพรรณนี้”
“กรุณาเข้าใจให้ถูกต้อง ชั้นแค่ทำหน้าที่เป็นคนกลางมายื่นข้อเสนอให้คุณแทนเพื่อนของชั้น ถ้าคุณสามารถเอากำไลจากพระปราบมาให้เพื่อนชั้นได้ เพื่อนชั้นจะช่วยให้คุณนิลยอมขายวังได้ง่ายๆ”
“เพื่อนคุณจะทำได้ยังไง ผมเป็นแฟนพี่นิล ผมยังทำไม่สำเร็จเลย”
“เพื่อนชั้นเขารู้ความลับของวังติณชาติ เพราะว่าเขาเคยอยู่ที่นั่น”
“แล้วทำไมเขาไม่ไปเอาจากพระคืนเอง เป็นผีกลัวพระหรือไง”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 13 วันที่ 16 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ