อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14 วันที่ 17 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14 วันที่ 17 ก.พ. 59

หม่อมเจ้าดิเรกควงแขนกับล้อมเพชรเดินลงมาจากชั้นสอง หม่อมเจ้าดิเรกมีสีหน้าหมองคล้ำ...ใต้ตาดำ...หน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะอารมณ์ไม่ผ่องใสจากฤทธิ์ของยาเสน่ห์ที่ทำให้เขาหงุดหงิดง่าย เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด
“น้องหญิงมีธุระอะไรกับพี่”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีรีบบอก “หญิงรู้ข่าวจากน้องหญิงว่าเจ้าพี่ไม่สบาย ไม่ไปทำงานหลายวันแล้ว หญิงก็เลยขอให้น้องหญิงพามาเยี่ยมเจ้าพี่ค่ะ เจ้าพี่เป็นอย่างไรบ้างคะ”
“พี่ไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย พี่สบายดี”
“แต่เจ้าพี่ดูไม่ดีเลย น้องไม่ได้พบหน้าเจ้าพี่เพียงไม่กี่วัน เจ้าพี่ดูซูบผอมลงไปมาก”
“พี่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรก็ต้องไม่เป็นอะไรซิ”

หม่อมเจ้าหญิงภรณีเงียบไปอย่างจ๋อยๆ
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาชวน “ล้อมเพชร...มาทางนี้กับชั้น ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเธอ”


“มีเรื่องอะไรก็คุยกันตรงนี้ ทำไมจะต้องพาเมียพี่ไปคุยที่อื่น” หม่อมเจ้าดิเรกรีบห้าม
“ไม่เป็นอะไรเพคะ ถ้าท่านหญิงรัมภาตรัสกับหม่อมชั้น แสดงว่าท่านหญิงคงจะมีธุระสำคัญกับหม่อมชั้นมากๆจริง ท่านชายไม่ต้องเป็นห่วงนะเพคะ หม่อมชั้นไปไม่นาน”
เจิมแอบเบ้หน้า...หมั่นไส้เหลือเกิน
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไป เธอหันไปสบตาและพยักหน้านิดๆ กับหม่อมเจ้าหญิงภรณี...ก่อนจะเดินออกไป ล้อมเพชรตาม
หม่อมเจ้าหญิงภรณีมองจนล้อมเพชรกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภาลับตาก็รีบบอกกับเจิม “เจิม...ไปบอกในครัวว่าจัดซุปมาให้เจ้าพี่ได้แล้ว”
“มังคะ” เจิมเองก็รู้แผนนี้ด้วยจึงรีบออกกไป
“น้องหญิงทำซุปอะไรมา”
“ซุปไก่ที่เจ้าพี่ชอบไงคะ หญิงอยากให้เจ้าพี่ได้รับประทานบำรุงร่างกาย”
หม่อมเจ้าดิเรกพยักหน้ารับ ไม่ได้สงสัยอะไร

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินนำล้อมเพชรเข้ามาในห้อง
“ท่านหญิงมีสิ่งใดจะตรัสกับหม่อมชั้นหรือเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหาเรื่องคุยกับล้อมเพชร...เพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น “ชั้นได้ยินมาว่าเธอเป็นเพื่อนกับริ้วทอง ริ้วทองรู้เรื่องเธอกับเจ้าพี่ดิเรกแล้วหรือยัง”
“ท่านหญิงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่อมชั้นไม่ได้เป็นเพื่อนกับริ้วทอง เราเป็นเพียงคนรู้จักกันเท่านั้น ว่าแต่ท่านหญิงถามหม่อมชั้นทำไมเพคะ”
“ชั้นหวั่นใจแทนท่านน้าว่าวังศุภมาศจะร้อนเป็นไฟ เพราะชั้นรู้ดีว่าริ้วทองเป็นคนนิสัยยังไง ถ้าริ้วทองรู้ว่าตัวเองถูกแย่งคนรักไป ริ้วทองไม่อยู่เฉยแน่”
“เช่นนั้นท่านหญิงสบายพระทัยได้เลย หม่อมชั้นจะไม่ทำให้วังศุภมาศร้อนเป็นไฟ แต่จะทำให้ที่นี่เป็นวิมานแสนหวานของหม่อมชั้นกับท่านชายดิเรก” ล้อมเพชรจ้องรัมภาและยิ้มนิดๆ อย่างผู้ชนะ
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจ้องตาล้อมเพชรกลับอย่างไม่ลดละเช่นกัน เธอยิ้มหยัน “วิมาน...ระวังจะเป็นได้เพียงวิมานในอากาศ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่เข้าข้างคนเลวดอกนะ”

เจิมยกถ้วยซุปเข้ามาวางตรงหน้าหม่อมเจ้าดิเรก
“เจ้าพี่รับประทานนะคะ กำลังร้อนๆ เลย” หม่อมเจ้าหญิงภรณีบอก
หม่อมเจ้าดิเรกยิ้มรับแล้วขยับเข้าไปใกล้ถ้วยซุป หยิบช้อนขึ้นมาคนน้ำซุปในถ้วย หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับเจิมมองกันอย่างลุ้นระทึก
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจ้องหน้ากับล้อมเพชร
“ถ้าท่านหญิงหมดธุระที่จะตรัสกับหม่อมชั้นแล้ว หม่อมชั้นขอตัว”
ล้อมเพชรจะเดินไป แต่รัมภาขวางหน้าล้อมเพชร “เดี๋ยว! ชั้นยังพูดกับเธอไม่จบ”
ล้อมเพชรหยุดชะงัก

หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับเจิมมองดิเรกใช้ช้อนตักปาดน้ำซุปแล้วกำลังจะเอาเข้าปาก ปลายช้อนกำลังแตะปากของหม่อมเจ้าดิเรกแล้ว แต่ทันใดนั้นช้อนในมือของหม่อมเจ้าดิเรกก็ร่วงหลุดมือลงไปที่พื้นอย่างแรงคล้ายมีใครปัดช้อนออก ทั้งหม่อมเจ้าหญิงภรณี เจิม หม่อมเจ้าดิเรกต่างตกใจ ถ้วยซุปบนโต๊ะอยู่ๆ ก็ตกคว่ำลงกับพื้น...คล้ายมีใครปัดลง เสียงถ้วยตกพื้นแตกดังโครมคราม

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับล้อมเพชรหันขวับไปมอง หม่อมเจ้าหญิงรัมภาใจไม่ดีไม่รู้ว่าแผนการที่กำลังทำกันอยู่สำเร็จหรือไม่ จึงรีบเดินนำกลับไป ล้อมเพชรกำลังจะตาม แต่อยู่ๆ ก็ชะงักหยุดเดิน มือข้างนึงเอนไปข้างหลังคล้ายถูกใครบางคนดึงเอาไว้ ล้อมเพชรหันไปมอง...ไม่เห็นใคร...แต่ก็รู้ว่าเป็น ล้อมเพชรเอ่ยเสียงเบา “เหมย...”
....หน้าเหมยกุยยื่นเข้ามากระซิบข้างหูของล้อมเพชร “พวกมันกำลังช่วยท่านชาย”
ล้อมพชรมองไม่เห็นเหมยกุยแค่ได้ยินเสียงก็อึ้งตกใจ

ถ้วยซุปแตกอยู่บนพื้น หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับเจิมต่างกำลังแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หม่อมเจ้าดิเรกกำลังใช้ผ้าเช็ดมือที่เปื้อนน้ำซุปด้วยท่าทางหงุดหงิด...เพราะฤทธิ์ยาเสน่ห์ทำให้เขากลายเป็นคนไม่ค่อยมีสติ จึงไม่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าซุปหกซุปเปื้อนมือ ร้อน!
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินเร็วๆเข้ามา “หญิงได้ยินเสียงของแตก เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับเจิมยังไม่ทันตอบ
ล้อมเพชรก็เดินเข้ามาแล้ว “แกล้ง” ตกใจ ล้อมเพชรมองไปที่พื้นแล้วแกล้งตกใจ “กรี๊ด ! หนอน !”
ทุกคนมองไปที่พื้นตรงถ้วยซุปแตก มีหนอนยั้วเยี้ยเต็มถ้วย ทุกคนตกตะลึง เหมยกุยยืนแอบอยู่ด้านนึงแล้วยิ้มร้าย
หม่อมเจ้าดิเรกหันไปถามหม่อมเจ้าหญิงภรณีด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “น้องหญิงณี ! น้องหญิงเอาอะไรมาให้พี่กิน”
“เอ่อะ...ก็..ก็ซุปธรรมดาเหมือนอย่างที่น้องเคยทำให้เจ้าพี่รับประทาน”
“ถ้าธรรมดาแล้วจะมีหนอนอยู่ได้อย่างไรเพคะ” ล้อมเพชรแกล้งร้องไห้โวยวาย “ท่านหญิงเอาของสกปรกมาให้ท่านชายของหม่อมชั้นเสวยเพื่อสิ่งใดกัน ท่านหญิงต้องการทำร้ายท่านชายทำไม !”
“มันจะมากเกินไปหรือเปล่า พวกเราไม่เคยคิดทำร้ายเจ้าพี่” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาย้อน
“เช่นนั้นหนอนพวกนี้มาจากไหนเล่าเพคะ !”
“ชั้นเองก็อยากรู้ว่ามันมาจากไหน มันต้องฝีมือพวกแม่มดหมอผีเป็นแน่ ถึงทำเรื่องต่ำทรามพรรณนี้ได้”
“ท่านหญิงกำลังกล่าวหาว่าเป็นฝีมือของหม่อมชั้น”
หม่อมเจ้าดิเรกโมโห “มันจะมากเกินไปแล้วนะน้องหญิง ล้อมเพชรไม่มีทางทำร้ายพี่แน่ พี่ว่าจะเป็นฝีมือของน้องหญิง เพราะน้องหญิงโกรธที่พี่รักกับล้อมเพชร น้องหญิงก็เลยจะหาเรื่องใส่ร้ายล้อมเพชรเพื่อให้พี่เกลียดล้อมเพชร”
“หญิงจะทำเช่นนั้นทำไม”
“พากันไสหัวออกไป แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก วังศุภมาศไม่ต้อนรับติณชาติอีกต่อไป !”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจ้องหน้าล้อมเพชรอย่างเอาเรื่อง หม่อมเจ้าหญิงภรณีดึงแขนรัมภา “ออกไปก่อนเถอะน้องหญิง”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหันไปพูดกับล้อมเพชร “จำไว้นะล้อมเพชร บาปกรรมที่เธอสร้างเอาไว้กับคนที่นี่จะต้องตามสนองเธอ”
หม่อมเจ้าดิเรกตะคอกเสียงดัง “ออกไป !!!!!”
หม่อมเจ้าหญิงภรณี หม่อมเจ้าหญิงรัมภา เจิมออกไป ล้อมเพชรมองตามไปอย่างไม่สบายใจ

ล้อมเพชรกับเหมยกุยกำลังคุยกันอย่างคร่ำเครียด ล้อมเพชรจับมือเหมยกุย “ขอบใจมากนะที่มาช่วยชั้นไว้ ไม่งั้นนังรัมภาคงสมใจ”
“ต่อไปนี้ไปนังรัมภาก็คงเข้ามาในวังนี้ไม่ได้แล้วล่ะ”
ล้อมเพชรหงุดหงิด “แต่ชั้นไม่ค่อยไว้ใจนังนั่น มันจะต้องวางแผนมาเล่นงานชั้นอีกแน่ๆ”
“เรื่องนั้นล้อมไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวชั้นจะจัดการเอง” เหมยกุยเอ่ยเสียงเหี้ยม “ชั้นจะจัดการให้มันไม่ได้มายุ่งกับล้อมอีก”
ล้อมเพชร มองหน้าเหมยกุยอย่างสมใจ

เมียลุงผินช้อนร่างริ้วทองที่นอนหลับสนิทขึ้นเพื่อป้อนน้ำมนต์ในขันน้ำ ลุงผินคอยช่วยดูแลอยู่ใกล้ๆ ด้วย ตอนนี้สีหน้าของริ้วทองดูผ่องใสขึ้น ไม่หมองคล้ำเหมือนตอนมาใหม่ๆ
เมื่อดื่มเสร็จ เมียวางร่างของริ้วทองนอนลงบนแคร่ แล้วริ้วทองก็ละเมอ “ท่านชาย...ท่านชาย....”
เมียกับลุงผินดีใจ “นังหนูรู้สึกตัวแล้ว !” ลุงผินปลุกริ้วทอง “นังหนู...นังหนูเอ้ย” แต่ริ้วทองนอนหลับไป“อ้าว...หลับไปซะแล้ว”
“แต่ก็ยังดีที่นังหนูมันเริ่มรู้สึกตัว แสดงว่ามันรอดแล้วล่ะพี่ผิน”
ลุงผินกับเมียต่างดีใจกัน
กลางดึกที่วังติณชาติ หม่อมเจ้าหญิงรัมภานอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

เหมยกุยนั่งทำพิธีอยู่ใต้ต้นไม้...นั่งกลางวงล้อมสายสิญจน์...ตรงหน้ามีตั่งเล็กๆ ตั้งเทียนหนึ่งเล่ม ตุ๊กตาดินปั้นและมีดพร้า เหมยกุยนำคมมีดของมีดพร้าเจาะลงไปที่ปลายนิ้วชี้ด้านขวาของตัวเอง แล้วนำเลือดมาทาบนตุ๊กตาดินปั้น “อีท่านหญิงรัมภา ติณชาติ มึงต้องฉิบหาย มึงต้องตาย สัมภเวสีผีตายโหงจะไปเอาชีวิตของมึง” เหมยกุยเอาเลือดที่ปลายนิ้ววาดทาไปบนตุ๊กตาดินปั้น

หม่อมเจ้าหญิงรัมภานอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงคล้ายกำลังฝันร้าย

เหมยกุยวาดเลือดบนตุ๊กตาเสร็จ จึงหยิบมีดพร้าบนโต๊ะขึ้นมา...ทำปากขมุบขมิบท่องคาถา...แล้วเป่าเพี้ยงไปบนคมมีด ทำให้เกิดแสงวาบขึ้นที่มีด เหมยกุยนำมีดนั้นฟันลงไปที่คอของตุ๊กตาดินปั้นจนหัวหลุด เกิดกลุ่มควันสีดำรูปร่างคล้ายคนก็พุ่งขึ้นจากตัวของตุ๊กตาลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับเกิดเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว ! ลมพายุพัดกรรโชกแรง เหมยกุยเงยหน้าขึ้นมองตามกลุ่มควันนั้น “ไปฆ่ามัน”
กลุ่มก้อนควันดำลอยขึ้นสูง แล้วลอยพุ่งหายไปด้านหนึ่ง เหมยกุยมองตามแล้วยิ้มร้ายสมใจ

“กลุ่มควันดำของเหมยกุย” ลอยพุ่งแหวกอากาศมาจากที่ไกลๆ มุ่งหน้าไปยังหน้าต่างห้องนอนของหม่อมเจ้าหญิงรัมภา “กลุ่มควันดำ” พุ่งเข้ามาในหน้าต่าง แล้วกำลังจะพุ่งเข้าไปหาร่างของหม่อมเจ้าหญิงรัมภาที่นอนหลับกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง
ตุ๊กตาดินปั้นของหมอคำระเบิดเป็นจุณ !
“ข้าไม่อาจรู้ได้ ...ตุ๊กตาตัวนี้จะเป็นตัวตายตัวแทนของท่านหญิง มันจะรับเคราะห์แทนท่านหญิง”
ตุ๊กตาดินปั้นหัวขาดตรงหน้าเหมยกุยก็ระเบิดเช่นกัน เหมยกุยตกใจ !

ล้อมเพชรตกใจเมื่อรู้สิ่งที่เหมยกุยบอก “จัดการนังรัมภาไม่ได้ ! ทำไม ? เกิดอะไรขึ้น ? มีใครช่วยมัน !”
“มันทำพิธีสะเดาะเคราะห์สร้างตัวตายตัวแทนเอาไว้ก่อนหน้านี้ วิญญาณผีตายโหงที่ชั้นส่งไป ถึงทำอะไรมันไม่ได้”
ล้อมเพชรโกรธ “ดวงแข็งนักนะนังท่านหญิง สรุปว่าเราจะทำอะไรมันไม่ได้เลยใช่ไหม”
“ได้ แต่ชั้นต้องใช้วิชาขั้นสูง ตำราวิชามันอยู่ที่บ้านญาติของชั้นที่ต่างจังหวัด ชั้นจะต้องกลับไปเอา”
“เธอจะทิ้งให้ชั้นอยู่ตามลำพังเหรอเหมย”
“ชั้นไปไม่นานหรอก ชั้นจะรีบกลับมา กลับมาพบพร้อมกับมอบความหายนะให้นังรัมภา”
ล้อมเพชรยิ้มร้าย
ปัจจุบัน...ทรรศนะยื่นกำไลมาศคืนให้สวิตา สวิตารับกำไลมาแล้วถาม “ธุระของนายเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“แน่นอน ผมเอาหนังสือสัญญาซื้อขายให้อีแก่นิลเซ็นแล้ว เดี๋ยวพอได้เงินค่าน้ำร้อนน้ำชาจากคุณอนรรฆ ผมจะได้เลิกยุ่งกับบ้านนั่นสักที”
“นายไม่กลัวคุณวินน้อยใจเหรอ”
ทรรศนะแปลกใจ “คุณรู้เรื่องผมกับคุณวินด้วยเหรอ อ่อ...ผมลืมไปว่าคุณมีเพื่อนเป็นผี คุณถึงได้รู้ไปเสียทุกอย่าง”
“เรื่องนายกับคุณวินไม่เกี่ยวกับริ้วทอง ที่ชั้นรู้เพราะว่าคุณวินเขาเที่ยวบอกใครต่อใครไปทั่วว่าเขารู้สึกยังไงกับคุณ ถ้าอยู่ๆนายทิ้งเขาไป นายไม่กลัวพิษรักแรงหึงของเขาเหรอ ฉันว่ามันอาจจะน่าจะกลัวกว่าคุณนิลของนายด้วยซ้ำไป”
ทรรศนะแอบกังวล “ช่างมัน ผมไม่สนหรอก ผมจะหนีไปใช้เงินเล่นที่ยุโรป”
“ไม่มีทาง...มีแต่ความตายเท่านั้น ที่จะทำให้นายหลุดพ้นจากพวกเขาได้” ทรรศนะกลืนน้ำลายเอื๊อก “แต่นายอย่ากลัวไปเลย ริ้วทองบอกชั้นว่า อยากให้นายช่วยอะไรเธอหน่อย แล้วริ้วทองจะช่วยให้นายหลุดพ้นจากคุณวินแบบถาวร”
ทรรศนะนิ่งคิดลังเล สวิตาแอบมองทรรศนะด้วยแววตาร้ายมีแผน “ถ้าผมทำ...ผมจะไม่เดือดร้อนใช่ไหม”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14 วันที่ 17 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ