อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14/5 วันที่ 18 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14/5 วันที่ 18 ก.พ. 59

“ล้อม...” เสียงหม่อมเจ้าดิเรกเรียกด้วยเสียงแหบพร่าเพราะไม่มีแรงดังขึ้น
ล้อมเพชรหันไปมอง..หม่อมเจ้าดิเรกผงกหัวขึ้นมาเรียกจากเตียงนอน หน้าตาหม่อมเจ้าดิเรกหมองคล้ำ “เพคะท่านชาย”
หม่อมเจ้าดิเรกหงุดหงิดเล็กๆ “ล้อมนั่งเขียนอะไรอีกแล้ว ทำไมถึงไม่มานอนข้างชั้น”
ล้อมเพชรปิดสมุดบันทึกแล้วยัดใส่ลิ้นชักเนียนๆ ขณะตอบหม่อมเจ้าดิเรกไปว่า “หม่อมชั้นไม่ง่วงนอนก็เลยเขียนอะไรไปเรื่อยเพคะ” เธอเปลี่ยนเรื่อง “ท่านชายจะบรรทมต่อหรือว่าจะตื่นเพคะ หม่อมชั้นจะได้ไปบอกบ่าวให้เตรียมสำรับไว้ให้”
“ชั้นต้องตื่นแล้ว เพราะวันนี้มีประชุมสำคัญที่กระทรวง”

“ท่านชายไม่ไปไม่ได้หรือเพคะ หม่อมชั้นไม่อยากให้ท่านชายอยู่ห่างหม่อมชั้นเลยแม้แต่นาทีเดียว” ล้อมเพชรกอดออดอ้อนหม่อมเจ้าดิเรก


“ชั้นเองก็ไม่อยากไป อยากอยู่กับล้อมใจแทบขาด อีกอย่าง..ชั้นรู้สึกอ่อนเพลียเหลือเกิน แต่ประชุมครั้งนี้สำคัญมากจริงๆ ถ้าชั้นไม่ไปจะเสียชื่อมาถึงตระกูลของชั้น” ล้อมเพชรเสแสร้งแกล้งหลั่งน้ำตา ทำท่าทีน้อยใจ น่าสงสาร หม่อมเจ้าดิเรกเห็นน้ำตาล้อมเพชร จำใจยอมไม่ไปทำงาน “เอาเถิด...ล้อมอย่าเสียใจไปเลย ฉันไม่ไปก็ได้...”
ล้อมเพชรแสร้งดีใจ “จริงหรือเพคะ”
“จริงสิ...ล้อมของฉัน...”

ริ้วทองนอนหน้าซีดอยู่บนแคร่ไม้ ริ้วทองค่อยๆ รู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา...มองไปรอบๆ..อย่างงุนงง
เมียลุงผินเดินเข้ามาพร้อมชามใส่ยาต้ม เห็นริ้วทองฟื้นก็ดีใจ “อีหนูฟื้นแล้ว !” เธอโผหน้าออกไปนอกหน้าต่าง “พี่ผิน พี่ผิน อีหนูฟื้นแล้ว !” เมียปราดเข้าไปหาริ้วทอง “อีหนู..เอ็งเป็นยังไงบ้าง”
ลุงผินวิ่งเข้ามา...เห็นริ้วทองลุกขึ้นได้ก็ยิ้มดีใจ
“ที่นี่ที่ไหน”
“บ้านลุงกับป้าเอง หลายวันก่อนลุงเขาไปเจอเอ็งถูกทำร้ายก็เลยพามารักษาตัวอยู่ที่นี่”
ริ้วทองยังเบลอ จำอะไรไม่ได้ในทันที “ ชั้นถูกทำร้าย...” ริ้วทองนิ่วหน้าอย่างใช้ความคิด...แล้วคิดได้

ริ้วทองเห็นหม่อมเจ้าดิเรกกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนเคียงข้างกัน ก่อนที่เธอจะถูกลากออกมาจากวังศุภมาศ หลังจากนั้นก็ถูกหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ทำร้ายร่างกาย

ริ้วทองจำได้แล้วว่าเป็นฝีมือของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์
“เอ็งจำได้ไหมว่าคนที่ทำร้ายเอ็งมันเป็นใคร”
ริ้วทองโกรธแค้น “ต่อให้ชั้นตายชั้นก็จะไม่มีวันลืมสิ่งที่พวกมันทำกับชั้น ชั้นวานลุงกับป้าด้วยเถิด ช่วยไปที่วังติณชาติ ไปหาคนชื่อปรุง ไปบอกเขาให้มารับชั้น”
ลุงกับป้าพยักหน้ารับ

วังติณชาติ นายชดกำลังคุยอยู่กับลุงบริเวณสวนหน้าตึกใหญ่“ไอ้ปรุงเหรอ ได้สิลุง เดี๋ยวฉันไปตามมันให้ ลุงรออยู่แถวนี้ก็แล้วกันนะ”
“ขอบใจจ้ะ พ่อหนุ่ม” นายชดขยับจะไปที่เรือนพักนายรวย
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินออกมาจากด้านในตึกใหญ่ “ไอ้ชด...ไปกันได้แล้ว”
“กระหม่อม” นายชดรับคำหม่อมเจ้าอรรถรัตน์แล้วย้อนกลับไปบอกลุง “ลุง...เดี๋ยวชั้นให้ใครไปตามไอ้ปรุงมาให้ก็แล้วกันนะ”
คำว่า “ปรุง” สะดุดหูของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ “ชด ใคร?”
“แกชื่อลุงผินกระหม่อม แกว่าแกเจอริ้วทองถูกทำร้ายร่างกาย ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่บ้านของแก ริ้วทองบอกให้แกมาบอกไอ้ปรุงว่าให้ไปรับกลับกระหม่อม”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์อึ้งไปนิด...เกรงว่าความผิดจะถึงตัว “ไอ้ปรุงมันกำลังเป็นบ้าเรื่องที่ริ้วทองหายไป มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก ชั้นจะไปรับริ้วทองให้เอง” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หมายมั่น

หม่อมเจ้าหญิงภรณียืนมองกำไลมาศที่อยู่ในมือตัวเอง บัวเดินเข้ามา “ของว่างที่ท่านหญิงรับสั่งให้จัดเตรียมถวายเสด็จฯ เรียบร้อยแล้วมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีพยักหน้ารับแล้วถาม “ปรุงอยู่ที่เรือนหรือเปล่าบัว”
“น่าจะอยู่มังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณียิ้ม

ปรุงพนมธูป1ดอกยืนอยู่หน้าที่เก็บกระดูกสองอันของนายรวยและนางรื่นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ที่ใส่กระดูกวางอยู่บนตู้ใส่ของใกล้ริมหน้าตาง “พ่อจ๋าแม่จ๋า...ถ้าชั้นเจอริ้วทองแล้ว ชั้นจะพาเราทุกคนกลับไปที่บ้านเกิด พ่อแม่ช่วยชั้นตามหาริ้วทองให้เจอด้วยเถิด” ปรุงปักธูปลงบนกระถางหน้าที่เก็บกระดูก
ชดเดินเข้ามาในเรือน เห็นปรุงทำท่าจะเดินออกนอกบ้าน “อ้าว..ปรุงนี่นายจะไปไหนล่ะ”
ปรุงยิ้มรับแล้วบอก “ชั้นจะไปตามหาริ้วทอง น้าชดรู้ไหม..ถ้าชั้นจะไปโรงพยาบาลแถววังหลัง ชั้นต้องไปยังไง บางทีริ้วอาจจะไม่สบาย ไปนอนรักษาตัวอยู่ที่นั่น”
“วังหลังเหรอ มันไกลนะ ไปลำบาก”
“พ่อรวยแม่รื่นฝากให้ชั้นดูแลริ้ว ถึงจะไกลจะลำบากกว่านี้อีกร้อยเท่า ชั้นก็ต้องตามหาริ้วให้เจอ น้าชดช่วยบอกชั้นมาเถิดจ้ะว่าชั้นจะต้องไปอย่างไร”
ชดเห็นแล้วสงสารจึงตัดสินใจบอก “ปรุง..ข้ามีเรื่องจะบอกเอ็ง แต่เอ็งต้องสัญญากับข้านะ ว่าถ้าข้าบอก เอ็งจะต้องไม่ทำให้ข้าเดือดร้อน ข้ากลัวไม่มีที่ซุกหัวนอน”
“จ้ะ ชั้นสัญญา” นายชดกระซิบหูปรุง...บอกเรื่องหม่อมเจ้าอรรถรัตน์กำลังจะไปรับริ้วทองจากบ้านของลุงผิน ปรุงฟังแล้วตกใจ “ริ้วทอง!”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับบัวเดินเข้ามา หม่อมเจ้าหญิงภรณีหยุดมองปรุงกับนายชดคุยกันอย่างสงสัย
ริ้วทองนอนหลับอยู่บนแคร่ เมียลุงผินห่มผ้าให้ริ้วทอง ลุงผินเปิดประตูเข้ามา...ท่าทางพินอบพิเทา...เพราะคนที่มาด้วยเป็นถึงเจ้า “ริ้วทองอยู่ในนี้กระหม่อม เชิญกระหม่อม”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินตามเข้ามายืนมองร่างไร้สติริ้วทองแววตาเคร่งเครียด...ยังอยู่อีกเหรอมึง !
เมียลุงผินมองหม่อมเจ้าอรรถรัตน์อย่างแปลกใจว่าเขาเป็นใคร ลุงผินดึงเมียลุงให้นั่งลงกับพื้น เมียยังงงแต่ก็ทำตามผัวแล้วกระซิบถาม “ใครหรือพี่”
“ท่านชายอรรถรัตน์...เจ้าของวังติณชาติ”
“เอ๊ะ ! หรือว่าที่ริ้วทองชอบละเมอว่า “ท่านชาย...ท่านชาย” จะเป็นท่านชายพระองค์นี้”
ลุงพยักหน้าเห็นด้วย แล้วขยับเข้าไปจะปลุกริ้วทอง “อีหนู”
“ไม่ต้องปลุกหรอก ปล่อยให้ริ้วทองนอนเถิด เพราะต่อให้ริ้วทองตื่นก็คงจะไม่มีแรงเดิน ประเดี๋ยวชั้นจะพาริ้วทองไปที่รถของชั้นเอง”
ลุงกับเมียไม่ติดใจสงสัย แต่หม่อมเจ้าอรรถรัตน์มองริ้วทองด้วยสายตามีแผนร้าย

ปรุง หม่อมเจ้าหญิงภรณี บัวเดินเข้ามาด้วยกัน ทั้งหมดกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านนายผิน ปรุงเดินเร็วๆ หม่อมเจ้าหญิงภรณีกับบัวเร่งฝีเท้าตามให้ทัน
“โอ๊ย !”
ปรุงกับบัวปราดเข้าไปหาหม่อมเจ้าหญิงภรณี “ท่านหญิง! เจ็บไหมมังคะ”
“ไม่”
บัวประคองหม่อมเจ้าภรณีลุกขึ้น ปรุงก็อยากจะช่วยด้วยแต่ทำไม่ได้มากเพราะว่าไม่อยากแตะตัวท่านหญิงต่อหน้าบัว
“กระหม่อมว่าท่านหญิงรอกระหม่อมอยู่ตรงนี้เถิดกระหม่อม” ปรุงมองหม่อมเจ้าหญิงภรณีอย่างรู้สึกดี “แค่ท่านหญิงมีพระเมตตาให้รถของวังติณชาติมารับริ้วทอง ก็เป็นบุญของกระหม่อมกับริ้วทองมากแล้ว กระหม่อมจะไปรับริ้วทองที่บ้านของลุงผินเอง จากที่น้าชดบอก...บ้านของลุงผินไม่น่าจะอยู่ไกลจากตรงนี้มากนัก”
“ถ้าชั้นได้ช่วยใครแล้วก็จะต้องช่วยให้เต็มที่ ไม่เช่นนั้นก็จะไม่สบายใจ ไม่ต้องกลัวชั้นเหนื่อยหรอกนะ ชั้นเต็มใจช่วยปรุง ไปกันต่อเถิด อย่าเสียเวลาเลย”
ปรุงพยักหน้าอย่างจำใจยอม

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์อุ้มร่างไร้สติของริ้วทองมาตามทาง เขามองใบหน้าของริ้วทองแล้วยิ้มร้าย “น้ำหน้าอย่างเธอจะหนีไปไหนพ้น” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์มองไปด้านหน้าแล้วชะงัก ปรุงเดินนำหน้าหม่อมเจ้าหญิงภรณีกับบัวตรงมาทางนี้ “ไอ้ปรุง น้องหญิง !?” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หันซ้ายหันขวาแล้วเข้าไปหลบหลังพุ่มไม้ เขาย่อตัวนั่งลงและวางร่างริ้วทองลงกับพื้น...ในท่าที่ทั้งคู่หันหลังให้ทางเดิน หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เอี้ยวตัวกลับมามองออกไปยังทางเดิน
จู่ๆ ริ้วทองก็ละเมอขึ้น “ท่านชาย....”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตกใจ หันไปปิดปากริ้วทองหมับ ริ้วทองตื่นเต็มตา...เห็นหม่อมเจ้าอรรถรัตน์โอบกอดและใช้มือปิดปากเธอแน่น ริ้วทองตาโตตกใจ...ดิ้นขัดขืน...แต่เขากอดรัดตัวเธอและกดปากไว้แน่น ทำให้ริ้วทองแทบจะดิ้นและส่งเสียงไม่ได้เลย มือริ้วทองที่อยู่บนพื้นกำเจอก้อนหิน จึงเอามาฟาดใส่หัวหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ “โอ๊ย !”

ปรุงที่เดินนำหน้ามาก่อนได้ยินเสียงร้องของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์แว่วๆ ก็หยุดเดินกะทันหัน “กระหม่อมได้ยินเสียงคนร้อง..”
ริ้วทองได้ยินเสียงปรุงก็ยิ่งพยายามดิ้น พยายามส่งเสียงร้องอู้อี้ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ก็ยิ่งล็อคตัวแน่นขึ้นอีก
ปรุงเดินไปด้านหนึ่งเพื่อมองหาที่มาของเสียง หม่อมเจ้าหญิงภรณีช่วยเดินหาไปอีกทาง...ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่หม่อมเจ้าอรรถรัตน์กับริ้วทองอยู่

หม่อมเจ้าหญิงภรณีก้าวผ่านหลังพุ่มไม้เข้ามา แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับสายตาของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ที่โอบกอดและปิดปากริ้วทองไว้ หม่อมเจ้าหญิงภรณีอึ้ง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์มองหม่อมเจ้าหญิงภรณีตาเข้มเป็นเชิงบอกว่า...ช่วยพี่ด้วย หม่อมเจ้าหญิงภรณีไม่สบายใจ
ได้ยินเสียงปรุงเรียกดังมา “ท่านหญิง” ปรุงหันมาเห็นอาการที่มองค้างไปหลังพุ่มไม้ของหม่อมเจ้าหญิงภรณี “ทางโน้นมีไรมั้ยท่านหญิง”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีรีบเดินออกมาจากพุ่มไม้ ก่อนที่ปรุงจะเดินเข้าไปถึงหลังพุ่มไม้ “ไม่มีอะไร ชั้นว่าปรุงคงจะเป็นห่วง”มากจนหูแว่วไปเอง เรารีบไปที่บ้านลุงผินกันเถิด จะได้เจอริ้วทองเร็วๆ”
ปรุงพยักหน้ารับแต่สายตามองหม่อมเจ้าหญิงภรณีอย่างสงสัย หญิงสาวรอให้ปรุงเป็นคนเดินนำไปก่อน จึงค่อยเดินตามปรุงไป หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ยังกอดและปิดปากริ้วทองไว้แน่น...มองตามหม่อมเจ้าหญิงภรณีกับปรุงเดินจากไปด้วยความพอใจ

หม่อมเจ้าหญิงภรณี ปรุง บัวเดินเข้ามาด้วยกัน ปรุงหยุดเดินและ “แกล้ง” นึกขึ้นได้ “กระหม่อมเอาหุ่นกระบอกของพ่อรวยมาฝากลุงผิน ตอบแทนน้ำใจที่เขาช่วยริ้วทอง แต่กระหม่อมลืมไว้ในรถ กระหม่อมขอประทานอนุญาตกลับไปเอาที่รถ”
“เอ...แต่ชั้นไม่เห็นปรุงจะถืออะไรขึ้นรถมาเลย”
ปรุงโกหก “ กระหม่อมเอามาไปเก็บใส่หลังรถก่อนที่ท่านหญิงจะเสด็จลงมาจากตึกใหญ่กระหม่อม”
ปรุงจะเดินไป แต่หม่อมเจ้าหญิงภรณีดึงแขนปรุงไว้...ร้อนใจกลัวปรุงไปเห็นหม่อมเจ้าอรรถรัตน์กับริ้วทอง “เดี๋ยว” หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันไปเห็นว่าบัวมองท่าทางของเธอที่ดึงแขนปรุงแล้วบัวก็ก้มหน้าหลบสายตา เธอรีบเอามือออกจากแขนปรุง “ชั้นจะบอกว่าปรุงไม่ต้องไป ให้บัวกลับไปเอาให้เถิด”
“ไม่ได้กระหม่อม กล่องใส่ชิ้นส่วนหุ่นกระบอกต้องเป็นถือย่างระมัดระวัง เพราะถ้าตกหล่นพื้นขึ้นมา จะเสียหายได้ง่าย”
“แต่....”
“แต่อะไรหรือกระหม่อม ทำไมท่านหญิงทำเหมือนไม่อยากให้กระหม่อมกลับไปที่รถ ท่านหญิงมีสิ่งใดปกปิดกระหม่อมอยู่หรือไม่”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีปั้นหน้าปกติกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไร ชั้นแค่จะบอกปรุงว่า..รีบไปรีบมานะ ชั้นเป็นห่วงริ้วทอง”
ปรุงพยักหน้ารับแล้วเดินออกไป หม่อมเจ้าหญิงภรณีมองตามอย่างไม่สบายใจ

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์รวบกอดและเอาปิดปากริ้วทองพาลากริ้วทองมาตามทาง...มุ่งหน้าจะไปที่รถของตัวเอง ริ้วทองกัดมือของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์เต็มแรง “อ๊าก !!!” ริ้วทองสะบัดหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ออกแล้วจะวิ่งหนี “อีริ้วทอง !”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์คว้าตัวริ้วทองแล้วฟาดตบหน้าเต็มแรง ริ้วทองหน้าหันกระเด็นล้มลงกับพื้น “กูอุตส่าห์มีน้ำใจจะพามึงไปตายที่ดีๆ ถ้ามึงอวดเก่งนักก็ตายเป็นผีเฝ้าป่าอยู่ตรงนี้แล้วกัน !” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์พุ่งเข้าไปบีบคอริ้วทอง
ริ้วทองดิ้นขัดขืน พยายามเปล่งเสียงร้อง “ช่วย...ด้วย ช่วยด้วย !!!”

หม่อมเจ้าหญิงภรณียืนคอยปรุง เสียงริ้วทองร้องดังแว่วเข้ามา
“เสียงผู้หญิงร้อง...เสียงเหมือนริ้วทองเลยมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีตกใจแล้วรีบวิ่งไปทางเสียง บัววิ่งตาม

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์บีบคอริ้วทองแน่นขึ้นอีก ริ้วทองตาเหลือกหายใจไม่ออก จู่ๆ มีท่อนไม้ฟาดลงที่ท้ายทอยของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ เขาล้มลงออกจากตัวของริ้วทอง คนที่ตีหัวเขาคือปรุงนั่นเอง !
ริ้วทองร้องไห้ “พี่ปรุง !”
ปรุงโผเข้าไปกอดริ้วทองด้วยความเป็นห่วงจับใจ “เอ็งไม่เป็นอะไรแล้วนะริ้ว”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ลุกขึ้นมา...ยกมือแตะหัวตัวเองด้านหลัง...พบว่ามีเลือดสดๆ เปื้อนมือ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หัวแตก “ไอ้ปรุง! มึงทำกู!” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เข้าไปชกกับปรุงด้วยมือเปล่าแต่ฝีมือของปรุงเหนือกว่า
ปรุงชกหม่อมเจ้าอรรถรัตน์จนล้มคว่ำนอนลงกับพื้น เลือดกบปาก
ริ้วทองมองหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ด้วยแววตาเกลียดชัง โกรธแค้นมาก หันไปคว้าท่อนไม้จากบนพื้นกระหน่ำมาฟาดใส่ไม่ยั้งมือ “ไอ้ชั่ว! ไอ้สารเลว! มึงจะฆ่ากูทำไม !”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เลือดไหลออกเต็มหัว เต็มตัว ตาปรือสะลึมสะลือทำท่าเหมือนจะตาย
ปรุงเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าไปห้ามริ้วทอง “พอแล้วริ้ว !”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 14/5 วันที่ 18 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ