อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ก.พ. 59

หม่อมเจ้าดิเรกเดินเร็วๆ ตามมา“ท่านแม่คะ” หม่อมเจ้าหญิงถมยาหยุดเดินแล้วหันไปมอง “ท่านแม่จะเสด็จไปที่วังติณชาติแล้วหรือคะ”
“จ้ะ มีอะไรหรือเปล่าชาย”
“แต่ชายไม่อยากให้ท่านแม่ไป เพราะคนที่วังนั่นไม่หวังดีกับเรา” น้ำเสียงเกลียดชังหม่อมเจ้าหญิงรัมภาและคนที่วังติณชาติสุดๆ “เมื่อวันก่อน..น้องหญิงรัมภากับน้องหญิงณีมาที่นี่ เสแสร้งว่าทำขนมมาให้ชายกินเสียดิบดี แต่หารู้ไม่ว่ามันเป็นของสกปรก ถ้าชายเผลอกินเข้าไป ชายคงจะตายไปแล้ว”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาตกใจ “ทำไมหญิงรัมภาต้องทำเช่นนั้นด้วย”

“น้องหญิงรัมภาคงจะขุ่นเคืองที่ชายไม่รับรักตอบ ถึงยังมีหน้ามาใส่ร้ายล้อม หาว่าล้อมเป็นแม่มดหมอผีเสกหนอนลงไปในขนม”


“แย่ที่สุด”
“ชายไม่อยากให้ท่านแม่เด็จเลย”
“แต่ถ้าแม่ไม่ไปจะเสียมารยาท เพราะถึงอย่างไรท่านก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่แม่นับถือ”
“เช่นนั้นชายไปกับท่านแม่”
“ไม่ต้องหรอกจ้ะ ชายไม่ค่อยสบาย เข้านอนพักผ่อนเถิด แม่จะระวังตัวให้ดี ชายไม่ต้องเป็นห่วง”
หม่อมเจ้าดิเรกพยักหน้าจำใจยอม ล้อมเพชรแอบมองอยู่ด้านหนึ่ง

ที่วังติณชาติ หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินเข้ามาในวัง
คนใช้เดินออกมาหาและยกมือไหว้ทำความเคารพ “เชิญประทับก่อนเพคะ หม่อมชั้นจะไปทูลเสด็จฯ ว่าท่านมาถึงแล้ว”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาพยักหน้ารับ คนใช้เดินขึ้นไปทางชั้นสองของวัง

คนใช้เดินถือถาดใส่ถ้วยน้ำชาสามชุด แก้วเปล่า 1 ใบ และขนมคุกกี้เดินนำหน้าเจิม เจิมถือถาดวางกากระเบื้องใส่น้ำร้อนและเหยือกน้ำเปล่าลอยดอกมะลิ แต่เจิมไม่เดินตามคนใช้ไป เจิมเดินเลี้ยวไป หม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนคอยอยู่แล้ว เจิมนำถาดวางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินไปดูต้นทางให้รัมภา เมื่อไม่เห็นใครผ่านมาแถวนี้ก็หันมาพยักหน้าส่งสัญญาณให้หม่อมเจ้าหญิงรัมภา หญิงสาวนำขวดใส่น้ำมนต์ที่เหน็บไว้กับเอวออกมามองด้วยแววตามุ่งมั่น

หม่อมเจ้าหญิงรัมภานำขวดมาพนมมือไหว้ แล้วเปิดฝาขวดน้ำมนต์เหยาะลงในถ้วยกาน้ำชา
“ท่านหญิงกับเสด็จฯ เสวยน้ำมนต์จากหมอเข้าไปด้วย ไม่เป็นไรใช่ไหมมังคะ”
“ไม่เป็นอะไร หมอคำบอกว่าน้ำมนต์จะมีฤทธิ์เฉพาะกับผู้ที่ถูกเล่นของใส่ รีบยกออกไปเถิด เดี๋ยวท่านน้าจะสงสัย”
“มังคะ”

เจิมวางถาดวางกาน้ำชากับเหยือกน้ำเปล่า เจิมรินชาใส่ถ้วย3ถ้วยสำหรับหม่อมเจ้าหญิงรัมภา เสด็จ และหม่อมเจ้าหญิงถมยา แต่ของเสด็จฯ มีแก้วน้ำเปล่าใส่น้ำตั้งเคียงคู่ด้วย
“เสด็จฯ มีธุระอะไรกับหม่อมชั้นหรือเพคะ ถึงต้องให้คนไปรับกะทันหัน”
“เอาไว้ค่อยคุยกัน กินของว่างก่อนเถิด ขนมฝรั่งพวกนี้ หญิงณีทำเองเชียวนะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยามองจานขนม..ถ้วยน้ำชา..และหน้าหม่อมเจ้าหญิงรัมภาอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนปฏิเสธอย่างรักษามารยาทว่า “ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมชั้นเพิ่งรับประทานของว่างมาจากวัง ยังแน่นท้องอยู่เลย หม่อมชั้นร้อนใจเรื่องธุระของเสด็จมากกว่า”
เสด็จฯ กับรัมภาสบตากันอย่างหนักใจ แล้วเสด็จฯก็ค่อยหันไปพูดกับหม่อมเจ้าหญิงถมยา..พยายามทำตัวให้เป็นปกติ “ชั้นแค่อยากจะถามเรื่องดิเรก ได้ยินว่ามีเมียใหม่เป็นลูกสาวร้านขายทอง”
“เพคะ ชื่อล้อมเพชร” หม่อมเจ้าหญิงถมยายิ้ม..ความลุ่มหลงจากมนต์เสน่ห์ไม่ได้ทำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยารู้สึกผิดใดๆ
“แล้วริ้วทองเล่า...ดิเรกเอาไปทิ้งไว้ไหน” หม่อมเจ้าหญิงถมยาหุบยิ้มเมื่อเอ่ยถึงชื่อริ้วทอง “ที่ชั้นถามเพราะว่าเห็นใจริ้วทอง ชั้นเป็นคนพาริ้วทองกับครอบครัวเข้ามาอยู่ที่นี่ เหมือนพาพ่อแม่เขามาตาย ชั้นก็ไม่อยากเห็นริ้วทองถูกทิ้งถูกขว้าง”
“ริ้วทองคบชู้ทำตัวไม่เหมาะสมกับตำแหน่งสะใภ้ศุภมาศเพคะ”
“แล้วหญิงคนใหม่ของดิเรก...หอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่กับชายก่อนแต่งงาน เช่นนี้หรือที่เหมาะสม”
“ถ้าชายเรกว่าดี หม่อมชั้นก็ว่าดีเพคะ”
“ก็จริงนะ ปลูกเรือนก็ต้องตามใจผู้อยู่” เสด็จเปลี่ยนเรื่อง “แล้วนี่จะไม่กินของว่างสักนิดเลยหรือ รังเกียจรังงอนอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าเพคะ แต่หม่อมชั้นแน่นท้องมากแล้วจริงๆ”
“งั้นก็ดื่มชาสักนิดเถิด อยากให้ลองชิมชากุหลาบ รสชาติดีทีเดียว ชั้นได้มาจากปีนัง” เสด็จฯ วางแก้วน้ำเปล่าลง
หม่อมเจ้าหญิงถมยามองหม่อมเจ้าหญิงรัมภา หันมาพูดกับเสด็จฯ “ขอเป็นน้ำธรรมดาก็พอเพคะ ระยะนี้หม่อมชั้นดื่มชาแล้วมักจะท้องอืด”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเสด็จฯ สบตากันเหมือนจะหนักใจ เจิมรินน้ำใส่แก้วเสร็จก็เลื่อนแก้วน้ำให้หม่อมเจ้าหญิงถมยา หม่อมเจ้าหญิงถมยากำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มน้ำ หม่อมเจ้าหญิงรัมภานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเหยาะน้ำมนต์ใส่กาน้ำชาเสร็จ “รีบยกออกไปเถิด เดี๋ยวท่านน้าจะสงสัย”
“มังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภานึกอะไรขึ้นได้ “เดี๋ยว! เพื่อความแน่ใจ ชั้นว่าเทน้ำมนต์ใส่ลงไปในน้ำด้วยดีกว่า” เธอเปิดฝาเหยือกน้ำแล้วเหยาะน้ำมนต์ลงไป

หม่อมเจ้าหญิงถมยาดื่มน้ำเปล่า แสงสีทองสะท้อนจากน้ำ จู่ๆ หม่อมเจ้าหญิงถมยารู้สึกร้อนวูบวาบในท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน “โอ๊ย !”
เสด็จฯ หม่อมเจ้าหญิงรัมภา เจิมมองหน้ากันอย่างดีใจ....สำเร็จแล้ว หม่อมเจ้าหญิงถมยาปล่อยแก้วในมือตกพื้นแต่แล้วยกขึ้นกุมท้อง สีหน้าเจ็บปวด เหมือนมีพลังอะไรบางอย่างวิ่งอยู่ในท้อง เกิดกลุ่มควันดำจากคุณไสยของเหมยกุยวิ่งวนไปมาอยู่ในร่างกาย แล้วหม่อมเจ้าหญิงถมยาก็ทิ้งตัวเป็นลมหมดสติไปเลย
“ท่านน้า!” หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมปราดเข้าไปประคอง
กลุ่มควันลอยพุ่งออกมาจากปากของหม่อมเจ้าหญิงถมยา

เหมยกุยเดินสะพายห่อผ้าใส่ของแล้วรู้สึกจุกเสียดในท้องขึ้นมาอย่างกะทันหัน “เกิดอะไรขึ้น...”

หม่อมเจ้าหญิงถมยารู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาเจอหม่อมเจ้าหญิงรัมภานั่งใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าให้ เจิมนั่งอยู่บนพื้นใกล้ๆ กัน เสด็จฯก็อยู่ “ท่านน้า!” เจิมกับเสด็จฯ รีบขยับเข้าไปใกล้ หม่อมเจ้าหญิงรัมภาประคองหม่อมเจ้าหญิงถมยาให้ลุกขึ้นนั่ง หม่อมเจ้าหญิงถมยามึนงง “ท่านน้าเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาอ่อนโยนและอ่อนหวานเหมือนคนเดิม “รัมภา...น้าเป็นอะไรไปหรือจ๊ะ”
“เป็นลมเพคะ”
“เป็นลมได้อย่างไรกัน”
เจิมกระซิบกับหม่อมเจ้าหญิงรัมภาดีใจ “ท่าทางว่าน้ำมนต์จากหมอคำได้ผลแล้วมังคะ”
“มีอะไรหรือ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาไม่ตอบ แต่ถามกลับไปว่า “ท่านน้าจำได้บ้างไหมเพคะ ว่าล้อมเพชรอาศัยอยู่ที่วังศุภมาศ”
“จำได้ นึกแล้วก็หงุดหงิดนะ ทำไมชายเรกถึงยอมให้ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่ในวัง”
“ท่านน้าไม่โปรดล้อมเพชรหรือเพคะ”
“ไม่ ไม่เลยสักนิด ริ้วทองว่าแย่แล้ว ผู้หญิงคนนี้แย่กว่า แต่น้ายอมรับนะว่าน้าไม่ชอบ แต่ไม่รู้ทำไมถึงห้ามล้อมเพชรกับดิเรกไม่ได้ จะห้ามทีไร ใจอ่อนทุกครั้งไป” หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเสด็จฯมองหน้ากันอย่างหนักใจ หม่อมเจ้าหญิงถมยาสังเกตเห็น “มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหนักใจที่จะพูด เสด็จฯเห็นอาการลูกสาวจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นให้ว่า “ถมยาฟังชั้นให้ดีนะ ถมยาถูกผู้หญิงชื่อล้อมเพชรทำเสน่ห์ใส่”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาตกใจ “ห๊ะ!? ล้อมเพชรทำเสน่ห์ใส่หม่อมชั้น”
“ไม่ใช่แค่ท่านน้านะเพคะที่โดน เจ้าพี่ดิเรกก็โดนไปด้วย ตอนนี้เจ้าพี่รักเจ้าพี่หลงมาก”
เจิมเสริม “มิหนำซ้ำพระพักตร์ของท่านชายดิเรกก็หมองคล้ำขึ้นทุกวัน ถ้าปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป ท่านชายดิเรกต้องแย่เป็นแน่”
“คุณพระช่วย !”
เสด็จฯ ปลอบ “แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะ รัมภาคิดหาทางช่วยดิเรกไว้แล้ว แต่ต้องขอความร่วมมือจากถมยา พวกเราจึงต้องทำให้เธอหายเสียก่อน”
“หญิงรัมภาอยากให้น้าช่วยอะไร บอกมาได้เลยนะ น้ายินดีทำทุกอย่าง”
“เพคะท่านน้า”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาเปรย “หน้าตารึก็สะสวย แต่ทำไมถึงมีจิตใจเหี้ยมโหดนักนะ”
เจิมเล่าต่อ “นังล้อมเพชรไม่ได้ทำของใส่แค่ท่านถมยากับท่านชายดิเรกนะมังคะ ท่าทางว่ามันจะทำใส่ริ้วทองด้วย เพราะหม่อมชั้นได้ยินท่านหญิงณีตรัสว่าตาลุงที่ช่วยชีวิตริ้วทองไว้ บอกว่าริ้วทองเกือบตายเพราะถูกเสน่ห์คุณไสยมังคะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยากับหม่อมเจ้าหญิงรัมภาตกใจ

เรือนพักของริ้วทอง หม่อมเจ้าหญิงรัมภา หม่อมเจ้าหญิงถมยา เจิมเดินเข้ามาด้วยกัน
“ปรุง ปรุง ริ้วทอง” เจิมร้องเรียก
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหันไปพูดกับหม่อมเจ้าหญิงถมยา “ท่านน้าเพคะ ท่านน้ากับเจิมเข้าไปเถอะค่ะ หญิงจะรออยู่ตรงนี้”
“ทำไมไม่เข้าไปด้วยกัน”
“ริ้วทองกำลังไม่สบายหนัก ริ้วทองคงจะไม่ชอบใจนักที่เห็นหญิง”
“เช่นนั้นก็ตามใจเถิด”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินออกไป
ปรุงเดินออกมาจากด้านใน เจิมบอกกับปรุงด้วยน้ำเสียงเชิดๆ อย่างคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากัน “ท่านถมยาเสด็จมาเยี่ยมริ้วทอง”

ริ้วทองจะลุกขึ้นเพื่อไปก้มกราบ แต่ว่าไม่มีเรี่ยวแรง
“ไม่ต้องพิธีรีตองอะไร ชั้นแค่อยากจะมาเยี่ยมเธอ”
ริ้วทองยกมือไหว้ “ขอบพระทัยเพคะ”
เจิมแอบเบ้ปากหมั่นไส้
“แล้วนี่เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”
“ดีขึ้นมากแล้วเพคะ” เธอไม่กล้าถามมาก “แล้ว..แล้วท่านชาย..”
“เวลานี้ดิเรกก็ไม่ค่อยจะสบายเช่นกัน”
ริ้วทองตกใจ “ท่านชายเป็นอะไรเพคะ”
“เธอไม่ต้องรู้หรอกนะ เพราะเธอรู้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทำใจให้สบายเถอะ จะได้หายเร็วๆ ที่ชั้นแวะมาหาเธอ ชั้นก็เพียงจะมาบอกเธอแทนลูกชายชั้น รอให้ชั้นจัดการปัญหาที่ค้างคาให้สำเร็จ แล้วชั้นจะให้คนที่ศุภมาศมารับเธอกลับไป”
“แต่ท่านชายไม่รักหม่อมชั้นแล้ว”
“ไม่จริง เธอยังเป็นคนที่ลูกชายชั้นรักอยู่เสมอ”
ริ้วทองร้องไห้ดีใจ “ จริงหรือเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาพยักหน้า ริ้วทองร้องไห้ดีใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนคอย หม่อมเจ้าหญิงถมยากับเจิมเดินมาจากทางเรือนพักนายรวย
“เสร็จธุระกับริ้วทองแล้วหรือเพคะ”
“จ้ะ อันที่จริงน้าเคยไม่อยากได้ริ้วทองมาเป็นสะใภ้ แต่เรื่องล้อมเพชรทำให้น้ารู้ว่า...อย่างน้อยริ้วทองก็เป็นผู้หญิงที่ดิเรกรักด้วยหัวใจจริงๆ ตอนนี้ดิเรกถูกอำนาจมืดปิดหูปิดตาให้ไม่มีสติ แต่ถ้าดิเรกรับรู้ได้ เขาก็คงอยากจะให้ปฏิบัติกับริ้วทองเช่นนั้น”
“ท่านน้าทำถูกต้องแล้วค่ะ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยายิ้มรับแล้วถาม “แล้วเรื่องล้อมเพชร หญิงจะให้น้าทำอย่างไรต่อไป”
“ท่านน้ายังไม่ต้องทำอะไรเพคะ แค่ทำพระองค์ให้เป็นเหมือนเดิม อย่าให้ล้อมเพชรรู้ตัวว่าวิชาคุณไสยที่อยู่ในพระวรกายของท่านน้าได้หมดไปแล้ว ล้อมเพชรจะได้ตายใจ”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาพยักหน้ารับ

วังศุภมาศ หม่อมเจ้าดิเรกใบหน้าหมองคล้ำนั่งไอค่อกแค่กอย่างคนไม่สบายอยู่กับล้อมเพชร หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินกลับเข้ามาภายใน
“ท่านแม่ทำไมกลับมาช้านักคะ พวกติณชาติทำอะไรท่านแม่หรือเปล่าคะ”
“ไม่จ้ะ ที่แม่กลับช้าเพราะเสด็จฯท่านมัวแต่ปรึกษาหารือเรื่องจะส่งชายอรรถไปทำงานที่เชียงใหม่”
ล้อมเพชรมองถมยาอย่างจับผิด “เท่านั้นเองหรือเพคะ”
“จ้ะ เท่านั้นเอง” หม่อมเจ้าหญิงถมยารู้ทันว่ากำลังถูกจับผิด
หม่อมเจ้าดิเรกบ่นหงุดหงิด “พวกติณชาติน่าเบื่อเสียจริง จะทำการใดก็ต้องเดือดร้อนเราไปเสียทุกเรื่อง”
หม่อมเจ้าหญิงถมยาแกล้ง “นั่นสิ แม่ล่ะเบื่อหน่ายอยู่เหมือนกัน ยิ่งกับหญิงรัมภา แม่ยิ่งไม่อยากจะเห็นหน้า” ล้อมเพชรมองหม่อมเจ้าหญิงถมยาแล้วยิ้มโล่งใจออกมา “แม่ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะ เหนื่อยเหลือเกิน” หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินออกไป
ล้อมเพชรอ้อมกอดแขนหม่อมเจ้าดิเรกอย่างโล่งใจ “ท่านแม่ของท่านชายเสด็จกลับมาจากติณชาติได้อย่างปลอดภัย ค่อยสบายใจหน่อยนะเพคะ” หม่อมเจ้าดิเรกยิ้มรับ
วังติณชาติ หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งซึมอยู่ในห้องที่ปิดหน้าต่างปิดประตูสนิท หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเปิดประตูเข้ามากับเจิม เจิมถือถาดวางชามข้าวต้มกับแก้วน้ำมาด้วย หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันไปมอง
“บัวบอกว่า...พี่หญิงยังไม่ได้ทานอะไรเลย หญิงก็เลยให้ในครัวทำข้าวต้มกุ้งที่พี่หญิงชอบมาให้”
“ขอบใจน้องหญิง...แล้วนี่ปรุงรู้เรื่องพี่ถูกท่านพ่อลงโทษหรือยัง”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/2 วันที่ 19 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ