อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/3 วันที่ 19 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/3 วันที่ 19 ก.พ. 59

“บัวบอกว่า...พี่หญิงยังไม่ได้ทานอะไรเลย หญิงก็เลยให้ในครัวทำข้าวต้มกุ้งที่พี่หญิงชอบมาให้”
“ขอบใจน้องหญิง...แล้วนี่ปรุงรู้เรื่องพี่ถูกท่านพ่อลงโทษหรือยัง”
“ยังค่ะ นอกจากหญิง เจิม บัวก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เพราะท่านพ่อไม่ต้องการให้เรื่องพี่หญิงกับปรุงเอิกเกริก พวกบ่าวคิดว่าพี่หญิงไม่สบายนอนพักอยู่ในห้องนี้”
“น้องหญิงต้องไปบอกปรุง ให้ปรุงมากราบขอขมาขอความเมตตาจากท่านพ่อ ปรุงรักพี่ ถ้าเขารู้เขาต้องไม่อยู่เฉยแน่”

“ค่ะ หญิงสัญญาว่าหญิงจะหาโอกาสบอกปรุงให้รู้เรื่อง แต่ตอนนี้พี่หญิงต้องทานข้าวก่อน ไม่เช่นนั้นพี่หญิงจะไม่มีเรี่ยวแรงอยู่พบหน้าปรุงอีก”


“จ้ะ” หม่อมเจ้าหญิงภรณียอมกินข้าวแต่โดยดี
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเหนื่อยใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเดินมาตามทาง...
“เราจะทำอย่างไรกันดีมังคะ หม่อมชั้นไม่อยากเห็นท่านหญิงณีผูกพระทัยฝังรักกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างไอ้ปรุงเช่นนี้เลย มันเสื่อมเสียพระเกียรตินะมังคะ”
“ชั้นก็ต้องช่วยเจ้าพี่ให้หลุดจากคุณไสยของล้อมเพชรให้เร็วที่สุด เมื่อเจ้าพี่กลับไปรักกับริ้วทอง ริ้วทองกลับไปอยู่ที่ศุภมาศ ปรุงก็จะหมดห่วง ชั้นจะขอให้ปรุงกลับไปอยู่นครสวรรค์บ้านเกิด ความห่างไกลอาจจะช่วยทำให้พี่หญิงลืมปรุงได้”
เจิมมองหม่อมเจ้าหญิงรัมภาด้วยแววตาแววสงสาร “แต่ถ้าท่านชายดิเรกกลับไปรักกับริ้วทอง แล้วท่านหญิงรัมภาเล่ามังคะ...ท่านหญิงจะทำเช่นไร”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาน้ำตาคลอเจ็บช้ำใจเรื่องหม่อมเจ้าดิเรก แต่ต้องทระนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง “ฉันทำอย่างไรได้เล่า ชั้นก็ต้องยินดีกับความรักของเจ้าพี่กับริ้วทอง อย่างน้อยความรักของพวกเขาก็เป็นความรักที่จริงใจ ไม่ใช่ได้มาด้วยเล่ห์กลอย่างล้อมเพชร ส่วนชั้น...ชั้นก็เป็นท่านหญิงรัมภา ติณชาติเหมือนเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง”
เจิมมองหม่อมเจ้าหญิงรัมภาด้วยแววตาชื่นชม “หม่อมชั้นปลื้มใจแทนเสด็จฯเสียเหลือเกิน ที่มีพระธิดาอย่างท่านหญิงรัมภา”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภายิ้มบางๆ เป็นการตอบรับ

หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินออกมาจากในห้องพร้อมกับถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมหันไปเห็นอรรถรัตน์ “พี่อรรถจะไปไหนคะ”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หงุดหงิด “ไปหัวหิน ท่านพ่อรับสั่งให้พี่ไปทำงานที่เชียงใหม่ พี่ขอไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจให้หายเบื่อก่อน น้องหญิงทูลท่านพ่อให้พี่ด้วยแล้วกัน” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เดินออกไป
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมมองตามอย่างเหนื่อยใจ

ชดเช็ดรถรอหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ออกมาจากด้านใน ชดก้มโค้งคำนับ หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ขึ้นรถขับออกไป

เรือนพักนายรวย ปรุงป้อนข้าวต้มให้ริ้วทองที่กำลังนั่งกึ่งนอนหลังอยู่บนเตียง ริ้วทองยอมกินข้าวต้มแต่โดยดี..สลับกับมองกำไลมาศที่ข้อมือตัวเอง อมยิ้มเล็กๆ ด้วยความสุขใจหลังจากที่หม่อมเจ้าหญิงถมยามาบอกเรื่องจะรับกลับวังศุภมาศ
ปรุงมองท่าทางของริ้วทองก็พลอยสุขใจไปด้วย “เอ็งกินข้าวกินปลาได้ เอ็งก็รอดตายแล้วริ้ว”
“ชั้นตายไม่ได้ ชั้นต้องอยู่กับท่านชายดิเรก พี่ปรุงจ๊ะ...พี่ปรุงไปอยู่ที่วังศุภมาศกับชั้นนะ”
“เอ็งไม่กลัวท่านชายจะเข้าใจเราผิดอีกหรือ”
“ไม่กลัวจ้ะ ชั้นจะทูลให้ท่านชายเข้าใจเรา เราเคยลำบากด้วยกันมามาก ถ้าชั้นทิ้งพี่ไปสุขสบายคนเดียว ดวงวิญญาณของพ่อแม่คงจะนอนตายตาไม่หลับ ชั้นอยากให้พี่ปรุงไปอยู่กับชั้น”
“พี่ขอคิดดูก่อนแล้วกัน”
สิ้นคำเกิดเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นจากทางหน้าเรือน ปรุงกับริ้วทองหันไปมอง “เสียงอะไร ?”
“เอ็งอยู่ในนี้ พี่จะออกไปดูเอง” ปรุงลุกออกไป ริ้วทองมองตามอย่างห่วงใย

ปรุงเดินเบาๆ มาเปิดประตูออกไป แล้วชะโงกหน้าออกไปถาม “ใคร ? ใคร?” ปรุง มองออกไปนอกเรือน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เขาเริ่มหวั่นใจหันกลับไปดึงมีดพร้าที่เสียบอยู่กับฝาบ้านแล้วเดินออกไปด้านนอก โดยที่เปิดประตูทิ้งเอาไว้ ปรุงกำมีดในมือ แล้วเดินออกมายังนอกเรือน พร้อมกับร้องถาม “ใคร ? ชั้นถามว่าใคร ?”
สิ้นคำมีท่อนไม้ฟาดลงไปที่ท้ายทอยของปรุงอย่างแรง ปรุงทรุดล้มลงสลบเหมือดทันที คนที่ตีหัวปรุงคือชายฉกรรจ์ แล้วพวกเขาก็หิ้วปีกปรุงออกไปจากตรงนั้น

ริ้วทองนั่งอยู่ในห้อง ตะโกนถาม “พี่ปรุง พี่ปรุงใครมาหรือจ๊ะ” ไม่มีเสียงตอบ “พี่ปรุงจ๊ะ” ริ้วทองตัดสินใจลุกขึ้นออกไปดูข้างนอก

ประตูบ้านยังเปิดไว้ ริ้วทองเดินช้าๆ ประคองตัวเองออกมาจากด้านใน “พี่ปรุง พี่ปรุงจ๊ะ พี่ปรุงอยู่ไหน” ริ้วทองมองไปรอบๆ แล้วไปสะดุดตาที่มีดพร้าบนพื้น ริ้วทองย่อตัวลงแล้วหยิบมีดขึ้นมาดู “มีดของพี่ปรุง !? ทำไมมาตกอยู่ตรงนี้”

ป่าท้ายวังติณชาติ ชายฉกรรจ์หิ้วปีกปรุงเข้ามาแล้วถูกโยนลงพื้น หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ เข้ามาโยนเงินให้ ชาย 2 คนรับแล้วออกไป หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เข้ามาหาปรุงด้วยความเกลียดจึงตบหน้าด้วยปืนที่อยู่ในมือ และยกเท้ากระทืบกลางลำตัวของปรุง “เก่งกับกูดีนักใช่ไหม” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เตะปรุงอีกทีด้วยความคลั่งแค้น ปรุงยังคงนอนนิ่ง
“มึงกะกูอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้หรอกไอ้ปรุง” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ยกปืนเล็งไปที่ปรุงหวังจะยิงปรุงให้ตาย ริ้วทองเดินเข้ามาเห็นจึงใช้มีดในมือที่ถือมาวิ่งเข้ามาฟันที่แขนของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ทันที “โอ้ยยยย!!!!” ปืนในมือหม่อมเจ้าอรรถรัตน์หล่นลงพื้นข้างตัวปรุง หม่อมเจ้าอรรถรัตน์หันมาเห็นริ้วทอง
“ท่านชายหยุดเดี๋ยวนี้ ! อย่าทำพี่ปรุง !”
“อีริ้วทอง !”
“อย่าเข้ามานะ !”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ออกแรงบิดข้อมือของริ้วทองให้ปล่อยมีด มีดในมือริ้วทองหลุดลงพื้น “มึงจะฆ่ากูเรอะอีริ้วทอง !” หม่อมเจ้าอรรถรัตน์เข้าไปแย่งมีด ทั้งสองยื้อไปมา มือริ้วทองเกี่ยวเอานาฬิกาที่ห้อยอยู่ที่เสื้อของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์หล่นพื้น หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ผลักริ้วทองกระเด็นไปชนต้นไม้ และเหวี่ยงลงพื้นหมาย หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ปราดเข้าไปหาริ้วทองจะเข้าแทงด้วยมีดที่แย่งมา “มึงยุ่งเรื่องของกูนัก มึงตายซะเถอะ”
ริ้วทองถอยหนี หม่อมเจ้าสอรรถรัตน์เงื้อมีดจะแทงริ้วทอง ริ้วทองตะลึง “อย่า!!!!”
ไม่ทันที่หม่อมเจ้าอรรถรัตน์จะแทงริ้วทองก็มีเสียงปืนดัง เปรี๊ยง...ลูกปืนเข้ากลางหลังหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ ริ้วทองตกใจ หม่อมเจ้าออรถรัตน์ล้มลง ริ้วทองจึงเห็นปรุงเป็นคนยิง
ริ้วทองกับปรุงอึ้งตะลึง “ท่านชาย !”
หม่อมเจ้าอรรถรัตน์ตาค้างเลือดไหลออกปาก แล้วค่อยๆ สิ้นใจตายไป ปรุงวิ่งเข้าไปดูใกล้ๆ เอามืออังที่ปลายจมูก “ท่านชายตายแล้ว !” ปรุงตกใจ คุมสติไม่อยู่ “พี่ฆ่าท่านชาย...พี่ฆ่าท่านชาย”
คนที่มีสติและมีความเหี้ยมกว่าคือริ้วทอง “พี่ปรุงไม่ผิด มันเป็นกรรมที่เขาเคยทำไว้กันชั้น และถ้าท่านชายไม่ตาย เราสองคนก็คงจะต้องตายเพราะเขาอยู่ดี” ริ้วทองปลอบใจปรุง

เรือนพักคณะนายรวย ริ้วทองกับปรุงเดินเข้ามาในบ้าน ปรุงเนื้อตัวมอมแมมเปื้อนดินยังมีอาการเครียดทุกข์กังวลกับเรื่องที่เกิดขึ้น ปรุงปิดประตูด้วยมือไม้ที่สั่นเทา
ริ้วทองจับมือปรุงปลอบใจ “พี่ปรุง...พี่ปรุงต้องทำใจให้ได้ ถ้าพี่ปรุงยังเป็นเช่นนี้ คนอื่นจะสงสัยเอา”
“เกิดมาพี่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะฆ่าคนตาย”
“ชั้นบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าพี่ไม่ได้ฆ่าท่านชาย แต่ท่านชายมันทำตัวเอง พี่ปรุงต้องทำตัวให้เหมือนเดิม อย่ามีพิรุธให้ใครสงสัยเรา ท่านชายอรรถไม่ค่อยจะอยู่วัง ออกเที่ยวเตร็ดเตร่ไปเรื่อย ท่านชายหายไป..อีกหลายวันกว่าจะมีใครเริ่มสงสัย ถึงตอนนั้นท่านชายดิเรกก็จะมารับเราสองคนอยู่ที่วังศุภมาศแล้ว เข้มแข็งนะพี่ปรุง..เข้มแข็งไว้” ริ้วทองดึงปรุงไปกอดปลอบใจ
ปรุงพยายามเข้มแข็งตามที่ริ้วทองบอกแต่ก็ทำยากเหลือเกิน

ริ้วทองก้าวเข้ามายืนหน้าที่เก็บกระดูกของนายรวยนางรื่น...พนมมือไหว้...พูดด้วยความรู้สึกผิด “พ่อกับแม่รู้ใช่ไหมจ๊ะว่าชั้นกับพี่ปรุงไม่ได้ตั้งใจฆ่าใครตาย แต่เราต้องปกป้องตัวเอง พวกมันทำกับชั้นกับพี่ปรุงนักหนาเหลือเกิน” ริ้วทองสีหน้าโกรธ อาฆาตแค้น-นึกถึงอาการเจ็บป่วยของตัวเอง “ส่วนไอ้อีคนไหนที่มันของใส่ชั้น ชั้นขอสาปแช่งมัน ขอให้มันเจ็บปวดทรมานทั้งกายใจยิ่งกว่าที่ชั้นเจ็บ...ขอให้มันฉิบหาย...ให้มันตายภายในสามวันเจ็ดวัน!”
ด้านนอกท้องฟ้ามีฟ้าผ่าดังเปรี้ยง...ประหนึ่งว่าคำสาปแช่งของริ้วทองกำลังจะเป็นจริง
ล้อมเพชรทำเสน่ห์ใส่หม่อมเจ้าดิเรกที่นอนหลับสนิท “โอม...สิทธิฟ้าฟื้นจำเริญศรี ศรีเจ้างามคือฟ้าหน้ากูงาม ให้แขนกูดั่งนางบุษบา ดวงตาสุกใสดั่งจันทร์ฉาย... ชายเห็นก็ทนอยู่มิได้ ไปแห่งใดใจรำพึงถึงเพียงกู กินข้าวอยู่ในคอก็ลืมกลืน ให้สะอื้นถึงเจ้าอยู่ทุกเวลาและราตรี”
หม่อมเจ้าดิเรกปรือตาขึ้น แทบจะไม่รู้สึกตัว หน้าตาหมองคล้ำมาก อาการเหมือนคนจับไข้อย่างหนัก แต่พร่ำร่ำร้อง ล้อมเพชรยิ้มชอบใจ

เหมยกุยเพ่งกระแสจิตอย่างหนัก...ตัวเกร็งหน้าเกร็ง...หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน...เหมือนคนหายใจไม่ออก “ล้อม...ล้อมมัวทำอะไรอยู่ ล้อมกำลังตกอยู่ในอันตราย ได้ยินชั้นไหมล้อม!” สิ้นคำ...เหมยกุยลืมตา สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เลือดกำเดาไหลเป็นทาง เหมยกุยปาดเลือดกำเดา สีหน้าเครียด “จะเตือนล้อมได้ยังไง”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับหม่อมเจ้าหญิงถมยา สีหน้ามีความกังวลใจเจืออยู่ “ค่ะ... ค่ะ...ท่านน้า หญิงจะไปเดี๋ยวนี้” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาวางหูโทรศัพท์ลง สีหน้าและแววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว กำลังจะไปทำภารกิจสำคัญ “เจิม...ไปบอกนายชด รีบเอารถออกเดี๋ยวนี้ !”
เจิมยิ้มรับนิดๆ ...เจิมรู้ว่าหม่อมเจ้าหญิงรัมภาจะไปทำอะไร

หม่อมเจ้าหญิงถมยาแต่งตัวสวยเตรียมออกไปข้างนอกกำลังยืนคอยการมาของล้อมเพชรด้วยสีหน้าเป็นกังวล...เพราะกำลังจะต้องจัดฉากโกหกล้อมเพชร
คนใช้เดินนำล้อมเพชรเข้ามา “คุณล้อมเพชรมาแล้วเพคะ”
ล้อมเพชรเดินเข้ามา หม่อมเจ้าหญิงถมยาสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกกำลังใจตัวเองให้สู้ แล้วหันไปยิ้มแย้มแจ่มใสกับล้อมเพชร แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ล้อมเพชรทำตัวน่ารักอ่อนโยน “มีสิ่งใดให้หม่อมชั้นรับใช้หรือเพคะ”
“ร้านประจำของชั้นเพิ่งได้ผ้าลูกไม้มาจากเมืองนอก ชั้นอยากให้เธอไปเลือกดู เธอจะได้มีชุดสวยไว้ใส่ให้คู่ควรกับตำแหน่งว่าที่สะใภ้ของศุภมาศ เธอจะได้งามไม่น้อยหน้าผู้หญิงที่ติณชาติ”
ล้อมเพชรหลงกลดีใจมาก...ย่อตัวลงตรงหน้าถมยา...พนมมือขึ้นมา “เป็นเกียรติแก่ชีวิตหม่อมชั้นเหลือเกินเพคะ ที่ท่านถมยาทรงมีพระเมตตากับหม่อมชั้นมากถึงเพียงนี้ ชาตินี้หม่อมชั้นขอถวายตัวและหัวใจของหม่อมชั้นให้เป็นทาสรับใช้ของศุภมาศไปตราบจนชีวิตจะหาไม่” ล้อมเพชรก้มกราบเท้าของหม่อมเจ้าหญิงถมยา
รอยยิ้มบนใบหน้าหม่อมเจ้าหญิงถมยาแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง

หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินนำล้อมเพชรเข้ามาภายในห้อง ล้อมเพชรมองไปรอบๆห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ที่มุมหนึ่งของห้อง มีผ้าอาภรณ์สวยงามและมีราคาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
“ผ้าพวกนั้นหรือเพคะ ที่ท่านถมยาทรงมีพระเมตตากับหม่อมชั้น”
“เธอเข้าใจถูกต้องแล้ว เข้าไปดูใกล้ๆสิ ไม่ต้องเกรงใจฉัน”
“เพคะ”
ล้อมเพชรขยับเดินผ่านหม่อมเจ้าหญิงถมยาเข้าไปที่ผ้า หม่อมเจ้าหญิงถมยามองล้อมเพชรแล้วแอบจิกหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ล้อมเพชร ก่อนที่หม่อมเจ้าหญิงถมยาจะหันมองไปด้านหนึ่ง รอคอยการมาของหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
วังศุภมาศ คนใช้ยืนคอยอยู่แล้วด้วยความร้อนใจ หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเดินเข้ามา คนใช้เข้าไปยกมือไหว้รัมภา “ท่านหญิงเสด็จมาถึงเร็วดีเหลือเกินเพคะ”
“ชั้นต้องรีบมาจัดการให้เรียบร้อย แล้วเจ้าพี่อยู่ไหน”
“บรรทมอยู่ในห้องเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาแววตามุ่งมั่น

หม่อมเจ้าหญิงรัมภา เจิมและเหล่าคนใช้ชาย-หญิงเดินตามมาด้วย หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหยุดยืนอยู่หน้าห้องของหม่อมเจ้าดิเรกแล้วหันไปพยักหน้าให้เจิม เจิมเปิดประตูห้อง หม่อมเจ้าดิเรกนอนหลับอยู่บนเตียง หม่อมเจ้าหญิงรัมภาก้าวเข้ามา เจิมและคนใช้อื่นๆ ตามหลังเข้ามา หม่อมเจ้าหญิงรัมภายืนมองสภาพหน้าตาหมองคล้ำและร่างกายซูบผอมของหม่อมเจ้าดิเรกอย่างเศร้าใจ “โถ...เจ้าพี่ของน้อง”

ล้อมเพชรกำลังเลือกผ้าอยู่อย่างเพลิดเพลิน หม่อมเจ้าถมยาหญิงลอบมองอยู่เบื้องหลัง “หม่อมฉันเอาผืนนี้เพคะ”
“อืม...” หม่อมเจ้าหญิงถมยาทำหวานเพื่อถ่วงเวลา “เลือกเอาไปอีกสิ ผืนเดียวจะพออะไรกัน ผ้าลูกไม้ที่มาจากเมืองนอกผืนนั้นไม่ถูกใจเธอหรือ”
“ถูกใจเพคะ แต่มันแพงเกินไป ไม่คู่ควรกับเหม่อมฉัน”
“เธอคิดมากไปแล้ว ล้อมเพชร...ไม่มีสิ่งใดมากเกินไปสำหรับตำแหน่งว่าที่สะใภ้ของศุภมาศหรอก”

หม่อมเจ้าดิเรกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเจอพวกรัมภายืนอยู่ก็ตกใจ ผุดลุกขึ้นจากเตียง “รัมภา !? เข้ามาทำอะไรในนี้”
“น้องมาช่วยเจ้าพี่ค่ะ” เธอบอกแล้วหันไปสั่งเหล่าคนใช้ น้ำเสียงเฉียบขาด “จับตัวเจ้าพี่ !”
คนใช้ชายก้าวเข้าไปจับล็อคแขนของหม่อมเจ้าดิเรกคนละข้าง หม่อมเจ้าดิเรกดิ้นพล่านและตะโกนด่า“ปล่อย ! จับชั้นทำไม ถ้าพวกมึงไม่เชื่อฟังคำสั่งของกู กูจะไล่ออกให้หมด ปล่อยกูสิวะ ปล่อย!” หม่อมเจ้าดิเรกทั้งตะโกน ทั้งดิ้น แต่คนใช้จับตัวไว้แน่น หม่อมเจ้าหญิงรัมภาดึงขวดใส่น้ำมนต์ที่พร่องเหลือครึ่งขวดที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา “รัมภา เธอจะเอาอะไรให้พี่กิน เธอจะฆ่าพี่เหมือนที่ล้อมบอกจริงๆ !”
เจิมแก้ให้ทันที “คนที่จะปลงพระชนม์ท่านชายไม่ใช่ท่านหญิงรัมภา แต่เป็นนังล้อมเพชรต่างหากมังคะ”
“ไม่จริง ชั้นไม่เชื่อ มึงเอาอะไรมาพูด ไอ้ขี้คอก อย่ามาใส่ร้ายล้อมเพชรของชั้น ล้อมอยู่ไหน ช่วยชั้นด้วย!”

ล้อมเพชรที่กำลังเลือกผ้าลูกไม้อยู่ได้ยินเสียงหม่อมเจ้าดิเรกตะโกนมาจากห้องจึงหันขวับ “ท่านชาย !” ล้อมเพชรวิ่งออกไป หม่อมเจ้าหญิงถมยาวิ่งตาม

หม่อมเจ้าดิเรกดิ้นพราดๆ พยายามจะหลุดจากบ่าวชาย หม่อมเจ้าหญิงรัมภาก้าวเข้าไปใกล้ กำลังจะเปิดฝาขวดน้ำมนต์ แต่หม่อมเจ้าดิเรกดิ้นสุดแรงจนมือข้างหนึ่งหลุดออกจากมือผู้ชายจึงปัดขวดน้ำมนต์ที่มือรัมภากระเด็นไปตกพื้น ขวดน้ำมนต์กลิ้งไปตามพื้น แล้วไปหยุดอยู่หน้าประตู ล้อมเพชรเปิดประตูเข้ามาพอดี ! ทุกคนอึ้งที่เห็นล้อมเพชร ล้อมเพชรก็อึ้งที่เห็นหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
“ล้อมเพชร!” หม่อมเจ้าดิเรกดิ้นๆ “ล้อมช่วยชั้นด้วย รัมภาจะฆ่าชั้น ช่วยชั้นด้วย !”
เจิมพุ่งไปจะเก็บขวดน้ำมนต์ แต่ล้อมเพชรอยู่ใกล้กว่า แย่งเก็บมาได้ทันก่อน
“เอาของ-ของท่านหญิงคืนมาเดี๋ยวนี้นะอีนังแม่มด!” เจิมพุ่งเข้าไปแย่งขวดน้ำมนต์กับล้อมเพชร แต่ล้อมเพชรหลบทันแล้วผลักเจิมออก เจิมกระเด็นล้มกลิ้ง
ล้อมเพชรยืนอยู่แถวหน้าประตู “อยากได้คืนนักใช่ไหม เอาไปเลยเพคะท่านหญิงรัมภา !” ล้อมเพชรชูขวดน้ำมนต์ขึ้นทำท่าจะปาลงพื้น
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมตกตะลึง เพราะถ้าน้ำมนต์แตกจะไม่มีเครื่องช่วยหม่อมเจ้าดิเรกได้แล้ว “อย่า !!!!!”
ล้อมเพชรกำลังจะเอาปาลงพื้น แต่ทันใดนั้นมีมือหนึ่งมาคว้าข้อมือของล้อมเพชรไว้ ขวดน้ำมนต์หลุดจากมือของล้อมเพชรแล้วตกลงพื้น เจิมพุ่งเข้าไปรับขวดน้ำมนต์มาไว้ได้ทัน ล้อมเพชรหันไปมอง...จึงเห็นว่าคนที่จับมือเธอคือ หม่อมเจ้าหญิงถมยา
“ลูกชายชั้นทุกข์ทรมานเพราะเธอมามากพอแล้ว” หม่อมเจ้าหญิงถมยาสั่งคนใช้หญิง “จับตัวมันไว้ !”
คนใช้เข้ามาจับตัวล้อมเพชร เจิมรีบส่งขวดน้ำมนต์ให้หม่อมเจ้าหญิงรัมภาแล้วเข้าไปช่วยจับล้อมเพชรด้วย
“ปล่อยชั้น !” ล้อมเพชรร้องไห้ออดอ้อน “ท่านชายช่วยหม่อมชั้นด้วย”
หม่อมเจ้าดิเรกตะคอกสุดเสียง “ปล่อยล้อมเพชร ท่านแม่ ท่านแม่ทำแบบนี้กับเมียของชายไม่ได้ !”
“มันจะฆ่าลูกชายของแม่ แม่ทำมันได้มากกว่านี้อีก”
“ท่านอย่าหลงเชื่อท่านหญิงรัมภานะเพคะ ท่านหญิงรัมภาใส่ร้ายหม่อมชั้น หาว่าหม่อมชั้นทำคุณไสยใส่ท่านชาย”
“ไม่ต้องพูดมากไปหรอกล้อมเพชร ประเดี๋ยวก็รู้ว่าเธอทำหรือไม่ทำ”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/3 วันที่ 19 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ