อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/4 วันที่ 19 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/4 วันที่ 19 ก.พ. 59

“ท่านอย่าหลงเชื่อท่านหญิงรัมภานะเพคะ ท่านหญิงรัมภาใส่ร้ายหม่อมชั้น หาว่าหม่อมชั้นทำคุณไสยใส่ท่านชาย”
“ไม่ต้องพูดมากไปหรอกล้อมเพชร ประเดี๋ยวก็รู้ว่าเธอทำหรือไม่ทำ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินเข้าไปใกล้หม่อมเจ้าดิเรก ยกขวดน้ำมนต์พนมไหว้ต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เมื่อเสร็จหม่อมเจ้าหญิงรัมภาก็พยักหน้าให้คนใช้บีบปากหม่อมเจ้าดิเรกให้อ้าออก
หม่อมเจ้าดิเรกส่งเสียงร้องอู้อี้ไม่หยุด “ปล่อยกู ! กูไม่กิน !”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเปิดฝาขวดน้ำมนต์ออกแล้วเทน้ำใส่ปากหม่อมเจ้าดิเรก เกิดแสงสีทองสะท้อนออกมาจากน้ำที่อยู่ในขวดและไหลเข้าปากลงคอไป หม่อมเจ้าดิเรกชักกระตุกอย่างแรงหนึ่งครั้ง แล้วแน่นิ่งค้างแข็งเหมือนหุ่น ทุกคนมองอย่างลุ้นระทึก เกิดแสงสีทองวิ่งอยู่ในร่างกายของหม่อมเจ้าดิเรก เข้าไปแทนที่กลุ่มควันดำ หม่อมเจ้าดิเรกชักดิ้นชักงอ...ปวดแสบปวดร้อนอวัยวะภายในเหมือนเอาไฟมาเผาไหม้


“อ๊าก !!!!!!!!!!”
“ดิเรก ! เจ้าพี่ !”

เหมยกุยขุดดินเสร็จก็หยิบหีบเหล็กที่อยู่ข้างในออกมา เปิดหีบเหล็กออกมีแผ่นใบลานพับเก่าๆ อยู่ในหีบ เหมยกุยหยิบมาปัดฝุ่นออก “คาถาทำลายสะเดาะเคราะห์ เจอสักที จะได้รีบกลับไปหาล้อม” ทันใดนั้นเหมยกุยก็สะดุ้งสุดแรง จนทรุดล้มลงกับพื้น เกิดแสงสีทองจากอิทธิฤทธิ์ของน้ำมนต์ที่ดิเรกดื่มเข้าไปมาวิ่งอยู่ในตัวของเหมยกุย “โอ๊ย !” เหมยกุยนอนกุมท้องเจ็บปวด เลือดไหลออกปาก เหมยกุยโกรธ “ใคร...ใครทำกู !”

หม่อมเจ้าดิเรกชักดิ้นชักงอ...ปวดแสบปวดร้อนอวัยวะภายในเหมือนเอาไฟมาเผาไหม้ “อ๊าก !!!!!!!!!!!!!”
“ดิเรก! / เจ้าพี่ !”
หม่อมเจ้าดิเรกอาเจียนออกมาจำนวนมาก ทุกคนผงะตกใจ เมื่อเห็นสิ่งที่ออกจากปากหม่อมเจ้าดิเรก คือกลุ่มควันสีดำ ลอยวนแล้วออกหน้าต่างไป หม่อมเจ้าดิเรกทิ้งตัวหมดสติไป
“เจ้าพี่ ! เจ้าพี่ !” รัมภาประคองร่างของดิเรกขึ้นมา ถมยาเข้าไปดูลูกชายด้วย
หม่อมเจ้าหญิงถมยาร้องไห้ “ดิเรกลูกแม่” เธอสั่งบ่าวใช้ชาย “ให้คนขับรถไปตามหมอมาที่นี่เร็วเข้า” คนใช้ออกไป หม่อมเจ้าหญิงถมยาชี้หน้าล้อมเพชร “ล้อมเพชร เธอจะฆ่าลูกชายชั้น ชั้นไม่ปล่อยเธอไว้แน่ !” ล้อมเพชรสะบัดตัวออกจากพวกคนใช้แล้ววิ่งหนีออกไป “จับตัวมันไว้! อย่าให้มันหนีไปได้ !”
เจิมกับคนใช้ผู้หญิงวิ่งตามล้อมเพชร
รัมภาประคองหน้าที่หมดสติของหม่อมเจ้าดิเรกและร้องไห้ห่วงใย “เจ้าพี่ของน้อง เจ้าพี่ต้องเข้มแข็งไว้นะคะ”

ล้อมเพชรวิ่งหนีลนลานลงมาจากชั้นสอง เจิมและคนใช้วิ่งตามมาจับล็อคตัวล้อมเพชร “จับมันไว้! เอาตัวไปลงโทษ แม่มดหมอผีอย่างมันต้องจับเผาทั้งเป็น!”
ล้อมเพชรกลัว “ไม่ ชั้นไม่ยอม ชั้นยังไม่อยากตาย ปล่อยชั้น!” ล้อมเพชรดิ้นสุดแรงจนหลุดได้ จึงไล่ตบกับเจิมและเหล่าคนใช้จนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ก่อนจะฉวยโอกาสวิ่งหนีออกไปจากวัง
เจิมกับพวกคนใช้ลุกตาม “จับมันไว้ให้ได้ !”

เจิมวิ่งนำเหล่าคนใช้ “ไป แยกย้ายกันไปหา ท่านถมยารับสั่งว่าถ้าใครล่าตัวนังล้อมเพชรมาได้ จะมีของกำนัลให้อย่างงาม” พวกคนใช้วิ่งแยกย้ายกันไปคนละทาง
หลังพุ่มไม้ ล้อมเพชรเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เนื้อตัวมอมแมมแอบซ่อนอยู่ แล้วแอบมองไปทางพวกเจิม เมื่อเห็นไม่มีใครแล้ว ล้อมเพชรก็นั่งลงบนหลังที่ซ่อน น้ำตาไหลด้วยความคลั่งแค้น “อีรัมภา กูฝากไว้ก่อนเถอะ เหมยกุยกลับมาเมื่อไหร่ กูกลับมาเอาคืนมึงแน่ !”

วังศุภมาศ หมอใช้หูฟังตรวจร่างกายของหม่อมเจ้าดิเรกที่นอนสลบอยู่บนเตียง หม่อมเจ้าหญิงรัมภา หม่อมเจ้าหญิงถมยา เจิม คนใช้ของวังศุภมาศอยู่ด้วย หม่อมเจ้าหญิงถมยาร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นห่วงลูกชาย หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจับมือปลอบใจ หมอลดหูฟังลง
“ดิเรกเป็นอย่างไรบ้าง”
“เชิญด้านนอกเถิดกระหม่อม” หมอเดินนำหม่อมเจ้าหญิงถมยาให้เดินห่างออกมาจากเตียงของหม่อมเจ้าดิเรกเพราะไม่อยากให้หม่อมเจ้าดิเรกได้ยิน หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตามมาด้วย “อาการของท่านชายไม่สู้ดีเลยกระหม่อม อุณหภูมิพระวรกายขึ้นสูง พระหทัยเต้นช้า ความดันต่ำ”
“ดิเรกจะรอดปลอดภัยใช่ไหม”
หมอหนักใจ ตอบเลี่ยง “กระหม่อมจะทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสุดความสามารถ แล้วกระหม่อมจะมาถวายพระโอสถให้ทุกวัน กระหม่อมขอทูลลา” หมอยกมือไหว้ แล้วหันไปเก็บกระเป๋าเดินออกไปจากห้อง คนใช้หญิงเป็นคนออกไปส่ง
หม่อมเจ้าหญิงถมยาเดินเข้าไปดูสภาพของหม่อมเจ้าดิเรกใกล้ๆ “โถ...ดิเรก ทำกรรมอะไรมา ถึงต้องมาถูกคนใจชั่วทำร้าย”
หม่อมเจ้าดิเรกสะลึมสะลือขึ้น หม่อมเจ้าหญิงรัมภาหันไปเห็น “เจ้าพี่ !” หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับหม่อมเจ้าหญิงถมยาเข้าไปใกล้
หม่อมเจ้าดิเรกเสียงแหบพร่า “น้องรัมภา...” หม่อมเจ้าหญิงถมยากลั้นร้องไห้ไม่ไหว เดินเลี่ยงออกไปเพื่อร้องไห้ หม่อมเจ้าหญิงรัมภาต้องทำเข้มแข็ง “พี่เป็นอะไร ทำไมท่านแม่ต้องร้องไห้”
“เจ้าพี่ไม่สบายค่ะ ท่านน้าก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา แต่หมอมาตรวจแล้ว อีกไม่นานเจ้าพี่ก็จะหายดี เจ้าพี่นอนพักให้สบายเถิดค่ะ ไม่ต้องกังวลสิ่งใดทั้งสิ้น น้องจะอยู่คอยดูแลเจ้าพี่เอง”
หม่อมเจ้าดิเรกปรือตาหลับลง หม่อมเจ้าหญิงรัมภาดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้ และมองเขาอย่างห่วงใย

วังติณชาติ เสด็จฯ ถามนายชดที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “เอ็งได้แวะไปดูที่คลับหรือยัง”
“ไปมาแล้วกระหม่อม ไม่มีใครเห็นท่านชายอรรถมาสามสี่วันแล้ว”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมเพิ่งเดินเข้ามาได้ยินที่เสด็จฯ พูดพอดี
เสด็จฯหงุดหงิดและเป็นห่วง “หายหัวไปไหนของมัน ..เอ็งจะไปทำอะไรก็ไปทำเถิด”
“กระหม่อม” นายชดออกไป
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจึงเข้าไปในห้อง“มีอะไรหรือเพคะ”
“พ่อให้ไอ้ชดขับรถไปตามอรรถรัตน์กลับมาจากหัวหิน เพราะพ่อรับปากกับผู้ใหญ่ไว้ว่าจะพาอรรถเข้าไปฝากเนื้อฝากตัว...เวลาไปทำงานอยู่ที่เชียงใหม่จะได้มีคนเมตตา แต่ไอ้แคล้วคนเฝ้าเรือนที่หัวหินบอกว่าอรรถไม่ได้ไปที่นั่น พ่อให้ไอ้ชดไปตามหาตามคลับตามบ้านเพื่อนฝูงที่อรรถชอบไป ก็ไม่มีใครเห็นเจ้าอรรถเลย”
“ท่านพ่อทำพระทัยให้สบายก่อนเถิดเพคะ พี่อรรถก็เคยหายตัวไปเช่นนี้เพราะไปเที่ยวกับพวกผู้หญิง เรารออีกสักวันสองวัน ถ้าพี่อรรถยังไม่กลับมา หญิงจะช่วยออกตามหาพี่อรรถให้อีกแรง”
เสด็จฯ พยักหน้ารับแต่ก็ยังไม่สีหน้าไม่สบายใจอยู่ดี

ปรุงนอนหลับอยู่บนที่นอนของตัวเอง
“ไอ้ปรุง !” ปรุงลืมตา ผีอรรถรัตน์ที่มีเลือดเต็มตาจ้องถมึงทึง บีบคอปรุง ปรุงดิ้นทุรนทุราย
ปรุงสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย “เฮ้ย!” ปรุงมีสติเต็มที่...รู้ว่าตัวเองฝันไปก็ถอนหายใจโล่งอก...แต่ก็ยังไม่สีหน้าไม่สบายใจเรื่องหม่อมเจ้าอรรถรัตน์

ชดเดินถือของเดินมาตามป่าท้ายวัง ตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาห้อยเสื้อตกอยู่บนพื้น ชดหยิบมาดู... ชดนิ่วหน้าใช้ความคิด...
ชดพบกับหม่อมเจ้าอรรถรัตน์ขณะเตรียมไปหัวหิน ที่เสื้อมีนาฬิกาห้อยอยู่
ชดคิดออก “เหมือนของชายอรรถเลยว่ะ !” เมื่อคิดอะไรได้จึงรีบวิ่งออกไป

ชดถือนาฬิกาของหม่อมเจ้าอรรถรัตน์และเดินเร็วๆ มาจากทางป่าท้ายวังมุ่งหน้าไปที่ตึกใหญ่ ชดเห็นปรุงผ่าฟืนอยู่แถวเรือนพักนายรวย ชดหยุดวิ่งแล้วถามปรุง “ปรุงๆ เอ็งเคยเห็นท่านชายอรรถรัตน์ผ่านมาแถวนี้บ้างไหมวะ”
ปรุงตกใจ เก็บอาการ “ ไม่นี่จ๊ะ น้าถามทำไมรึ”
“ท่านชายอรรถหายตัวไป ตอนนี้เสด็จฯ ทรงตามหาอยู่ แล้วข้าก็ไปเจอไอ้นี่อยู่ที่ป่าท้ายวังโน่น” ชดยื่นนาฬิกาของชายอรรถให้ปรุงดู “มันเหมือนของท่านชายอรรถเลยว่ะ”
ปรุงอึ้งตกใจ!

ริ้วทองตกใจจากสิ่งที่ปรุงบอก “น้าชดเจอนาฬิกาของท่านชายอรรถ !”
“ใช่ ตอนนี้น้าชดกำลังจะไปทูลเสด็จฯ เพราะว่าเสด็จฯ กำลังตามหาตัวท่านชายอรรถอยู่ ริ้ว...เราจะทำยังไงดี”
“พี่ปรุงใจเย็นนะ พี่ปรุงต้องทำตัวให้นิ่งเฉย ทำเหมือนเราว่าไม่รู้เรื่องอะไร”
“พี่ทำใจไม่ได้ดอกริ้ว ตั้งแต่คืนนั้นพี่นอนไม่หลับเลย พี่จะเป็นบ้าอยู่แล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็คงจะช่วยกันค้นหา...จน...จน...เจอศพของท่านชาย....แล้ว...เขาก็ต้องสืบสาวราวความ...จนถึงข้ากับเอ็ง....”
ริ้วทองกังวลแต่ใจดีสู้เสือ “ไม่หรอกพี่ปรุง...พี่ปรุงต้องเข้มแข็งเข้าไว้ อาจจะไม่มีใครนึกถึงเราด้วยซ้ำ เพราะว่าท่านชายมีนิสัยอันธพาล มีเรื่องกับคนอื่นไปทั่ว ทุกคนต้องคิดว่าอาจเป็นฝีมือคนอื่นที่ท่านชายไปมีเรื่องก็ได้”
“แต่เราสองคนก็เพิ่งมีเรื่องกับท่านชายอรรถ ถ้าพวกเขาพบศพท่านชายอรรถอยู่ไม่ไกลจากเรือนเราอย่างไรเราก็ไม่รอด”
ริ้วทองกลัว แต่ต้องทำเป็นเข้มแข็ง “เราต้องรอดพี่ปรุง ชั้นมั่นใจ หรือถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้น ชั้นเป็นถึงสะใภ้ของงงศุภมาศ ท่านชายดิเรกต้องคิดหาทางช่วยเราได้เป็นแน่”
“ใช่...เอ็งเป็นถึงสะใภ้ศุภมาศ เอ็งไม่สมควรจะแปดเปื้อนให้ใครติฉินนินทา”
“พี่ปรุงคิดจะทำอะไร”
“พี่จะหนี”
ริ้วทองตกใจ “หนี !? แต่ถ้าพี่หายตัวไป คนเขาจะยิ่งสงสัย”
“ให้พวกเขาสงสัยพี่คนเดียว เอ็งจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน”
ริ้วทองร้องไห้ “ไม่เอา...ชั้นไม่ให้พี่ปรุงไป”
“พี่เคยสัญญากับพ่อรวยแม่รื่นไว้ว่าจะดูแลเอ็ง ถ้าพี่ปล่อยให้เอ็งติดคุกติดตารางไปกับพี่ พ่อกับแม่จะนอนตายตาหลับได้ยังไง อีกไม่กี่วัน...คนที่วังศุภมาศจะมารับเอ็งไปแล้ว เอ็งก็ไปอยู่กับพวกเขา แล้วถ้าพี่โชคดีหนีรอดไปได้ พี่จะไปหาเอ็งที่วังศุภมาศเอง”
ริ้วทองไม่สบายใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับเจิมกำลังเดินลงมาจากชั้นบนเพื่อไปหาหม่อมเจ้าหญิงภรณี เจอบัวเดินถือถาดข้าวสวนมา
“พี่หญิงณีเป็นอย่างไรบ้างบัว”
“ท่านหญิงไม่ยอมเสวยอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพคะ”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาไม่สบายใจ คิดที่จะไปขอพ่อให้ปล่อยพี่สาว

เสด็จฯ เอ่ยถามหม่อมเจ้าหญิงรัมภา “หญิงมีธุระอะไรกับพ่อหรือเปล่า ถึงแห่กันเข้ามา”
“หญิงอยากทูลขอประทานอนุญาตให้ท่านพ่อปล่อยพี่หญิงณี พี่หญิงสำนึกในความผิดของตัวเองแล้ว”
“หญิงณีบอก หรือลูกพูดแทนเอง”
“หญิงรู้จักพี่หญิงดี พี่หญิงรักท่านพ่อมาก ตอนนี้พี่หญิงณีก็รู้แล้วว่าท่านพ่อกริ้วมาก พี่หญิงณีไม่มีทางมีความสุขได้เป็นแน่ ท่านพ่อเมตตาพี่หญิงเถิดนะเพคะ”
เสด็จฯ นิ่งคิดไปนิด ก่อนตอบว่า “ก็ได้...” หม่อมเจ้าหญิงรัมภา เจิม บัวดีใจกัน “ที่พ่อยอมเพราะพ่อเห็นแก่ลูกนะหญิงรัมภา ช่วงนี้ลูกไม่สบายใจเรื่องดิเรกป่วย ไหนจะเรื่องอรรถรัตน์อีก พ่อไม่อยากให้มีเรื่องอื่นมารบกวนจิตใจลูกอีก”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภายกมือไหว้ “ขอบพระคุณเพคะที่เมตตาหญิง”
บัวเข้ามารายงาน
“มีอะไรหรือบัว”
“ไอ้ชดมันเจอนาฬิกาเรือนนี้ตกอยู่แถวป่าท้ายวังเพคะ...”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภารับมา “เหมือนของพี่ชายชายอรรถ ทำไมถึงตกอยู่ป่าท้ายวังได้” เสด็จฯ สีหน้ากังวล “ท่านพ่ออย่าเพิ่งคิดไปมากนะเพคะ”
“บอกให้พวกคนงานดูให้ทั่ว แล้วให้ใครไปตามไอ้ปรุงมาหาพ่อหน่อย”

หม่อมเจ้าหญิงรัมภากับบัวเปิดประตูเข้ามา หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งซึม หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองพี่สาวด้วยความสงสารเห็นใจก่อนจะเดินเข้าไปหา “พี่หญิงณีคะ ท่านพ่อมีรับสั่งให้ปล่อยพี่หญิงแล้วค่ะ”
“พี่ยังไม่ตายเลย ทำไมท่านพ่อถึงยอมง่ายดายนักเล่า”
“ไม่เอาค่ะ อย่าพูดจาประชดประชันบุพการีเช่นนี้ มันเป็นบาป อีกอย่าง...ถ้าท่านพ่อได้ยินเข้า...ท่านจะไม่พอพระทัย พี่หญิงณีต้องเข้าใจท่านพ่อ...เพราะท่านพ่อรักพี่หญิงมาก..ท่านพ่อจึงโกรธมากเป็นเรื่องธรรมดา” หม่อมเจ้าหญิงภรณีนิ่งไป “พี่หญิงออกไปล้างหน้าล้างตาเถิดค่ะ จะได้ไปเข้าเฝ้ากราบขอขมาท่านพ่อ”
“แล้วเรื่องปรุง...”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภายิ้มให้กำลังใจพี่สาว “อยู่ที่พี่หญิงค่ะ ถ้าพี่หญิงทำให้ท่านพ่อพอพระทัย ท่านพ่อก็จะช่วยหาทางออกที่ดีให้กับทุกคน”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีมีหน้าอ่อนโยนลง

ริ้วทองยืนร้องไห้กระซิกๆ อยู่หน้าห้อง ปรุงเดินถือห่อเสื้อผ้าเตรียมเดินทางออกมาจากในห้อง “เก็บไว้ใช้นะ”
ริ้วทองโผเข้ากอดและร้องไห้ด้วยความเป็นห่วง พี่ปรุง “ชั้นใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้ ชั้นกลัวว่าชาตินี้ชั้นจะไม่ได้เจอกับพี่อีก”
ปรุงลูบหัวริ้วทอง “ต้องเจอสิ ยังไงพี่จะต้องกลับมาหาเอ็ง” ปรุงยิ้มสุขใจแล้วดึงริ้วทองมาจูบที่หน้าผากเพื่อลา...เขาประทับจูบอยู่เนิ่นนาน...น้ำตาไหลลงหางตาด้วยความเป็นห่วงริ้วทองจับใจ สักพักจึงถอนปากออก “เอ็งไม่ต้องออกไปส่งพี่ ประเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ดูแลตัวเองให้ดีนะริ้ว” ริ้วทองพยักหน้ารับ“ริ้ว...ทูลท่านหญิงณีให้พี่ด้วยว่า..” ปรุงนึกถึงเรื่องที่เคยมีอะไรกับภรณี “สักวันพี่จะกลับมารับใช้ตอบแทนน้ำพระทัยและพระเมตตาของท่านที่เคยมีให้กับคนต่ำต้อยอย่างพี่...พี่ไปนะ” ปรุงเดินออกไป ริ้วทองมองตามอย่างห่วงใย

ปรุงถือห่อผ้าใส่ของออกมาจากเรือนพักนายรวยแล้วเดินไปทางป่าท้ายวัง แต่ปรุงต้องหยุดกึก บ่าวชาย 5 คน เดินกระจายกันมาจากทางตึกใหญ่เพื่อมาที่เรือนพักนายรวย ปรุงใจหายวูบ กระโดดหลบ ซุกตัวหลบอยู่หลังต้นไม้ จนกระทั่งบ่าวชายเหล่านั้นเดินผ่านไป ปรุงถอนใจโล่งอก ก่อนจะมองซ้ายมองขวา แล้วหลบออกไป
ริ้วทองยกมือไหว้ที่เก็บกระดูกของนายรวยและนางรื่น “พ่อจ๋า..แม่จ๋า...ช่วยคุ้มครองพี่ปรุงด้วยนะจ๊ะ”
ทันใดนั้นเจิมเดินกร่างเข้ามา “ไอ้ปรุงมุดหัวอยู่ที่ไหน”
ริ้วทองสะดุ้งตกใจ “วันหลังจะเข้าเรือนคนอื่น หัดมีมารยาทบ้าง”
“เรือนนี้เป็นเรือนของเจ้านายชั้น ถ้าพวกท่านไม่อยู่ในนี้ ชั้นก็ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับใครหน้าไหนทั้งสิ้น..ไอ้ปรุงอยู่ไหน เสด็จฯ รับสั่งให้เข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้”
“พี่ปรุงไม่อยู่ ไปเยี่ยมญาติที่นครสวรรค์”
“เยี่ยมญาติ ?! ไอ้ปรุงมันเป็นกำพร้า มันจะมีญาติได้ยังไง”
“ญาติชั้นก็เหมือนญาติพี่ปรุง”
“แล้วทำไมเอ็งไม่ไปด้วย”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 15/4 วันที่ 19 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ