อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 24 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 24 ก.พ. 59

“เออ ฝากทีเถอะ นึกว่าสงเคราะห์คนยาก ฉันแค่คิดถึงเรื่องงานฉันก็ล้นถึงคอแล้ว เจอเรื่องครอบครัวอีก ฉันไม่ไหวจริงๆ ดูสิอุตส่าห์ไม่มีครอบครัวเองแล้วนะ ยังต้องมานั่งแบกครอบครัวคนอื่น บ้าไปแล้ว” เขมินีหัวเราะออกมาได้บ้าง

บ่ายวันนั้นแพรขาวมาเซ็นเอกสารขอย้ายชมพูไปเรียนโรงเรียนอื่น ครูใหญ่บ่นเสียดายแต่ก็เป็นเรื่องของครอบครัว พอแพรขาวเดินออกจากห้องก็สวนกับสาโรจน์ เขาอดชำเลืองมองความสวยสง่าของเธอไม่ได้...

สาโรจน์เข้ามาแนะนำตัวกับครูใหญ่ และขอสอบถามเรื่องชมพูจึงรู้ว่าแพรขาวเพิ่งมาทำเรื่องลาออก เขารีบวิ่งตามไปที่จอดรถแต่ไม่ทัน



เขมินีเอาเรื่องมาบอกแถบทิพย์ พัสกรโกรธปาดข้าวของหล่นกระจาย เขมินีโวยเป็นเพราะเขาเอาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้านใครจะไปทนได้ พัสกรหาว่าเขมินี

เข้าข้างแพรขาว แถบทิพย์พลอยตำหนิเขมินีไม่เอาไหน ใช้ให้ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ แล้วรำพันเป็นห่วงหลาน สั่งเขมินี

“เธอต้องเป็นคนแก้ปัญหา เธอมันเก่งนี่ ฉลาดวิเศษจนไม่มีผู้ชายคนไหนสู้ได้ เธอถึงไม่ได้แต่งงานไง คนอย่างเธอนี่แหละที่จะหาวิธีจัดการกับยัยแพรขาวได้ ลูกผัวก็ไม่มี ช่วยเป็นหลักให้น้องมันหน่อยจะเป็นไรไป”

เขมินีโวยเมียใครใครก็ง้อเอาเอง วันไหนถ้าตนมีผัว ตนจะง้อผัวตนเองไม่มาใช้คนอื่น

ooooooo

พัสกรหงุดหงิดไม่ได้ห่วงลูกจริงจังแต่อยากเอาชนะแพรขาวมากกว่า ครุ่นคิดจะโทร.ไปต่อว่าดีหรือไม่ ดิวอุ้มท๊อปเข้ามาทำทีว่าลูกร้องหาพ่อ และพยายามเป่าหูว่าแพรขาวเป็นเมียหลวงยุคใหม่ ทำตัวแบบในละครเรียกร้องความสนใจ แล้วเย้ายวนชวนพัสกรออกไปเที่ยวผับเปิดใหม่

ค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวง เสียงชมพูเจื้อยแจ้วเล่าว่าวันนี้เล่นชิงช้ากับลุงสนุ้กสนุก แพรขาวเข้าใจว่าเนยพาไปเล่นสนามเด็กเล่น ชมพูส่ายหน้า

“คุณยุงค่ะไม่ใช่น้าเนย แล้วก็เล่นที่บ้านนี้แหละค่ะ”

แพรขาวแปลกใจลุงที่ไหน ชมพูบอกว่าลุงที่ช่วยไม่ให้จมน้ำ แพรขาวรำพึง...คนนั้นเอง แต่ก็หันมาห้ามลูกออกไปไหนกับคนแปลกหน้าอีก ชมพูยืนยันว่าลุงใจดี แพรขาวตัดบทให้เข้านอนพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน เด็กน้อยตื่นเต้นล้มตัวนอน แพรขาวทักลืมอะไรหรือเปล่า ชมพูนึกได้ร้อง อ๊าย...ลืมสวดมนต์ ว่าแล้วก็ลุกขึ้นพนมมือ แพรขาวหอมแก้มลูกด้วยความรัก

ระหว่างที่แพรขาวยืนครุ่นคิดอยู่ริมหน้าต่าง ได้ยินเสียงเพลงดังมาจากฝั่งตรงข้ามคลอง ทันใดเธอเหมือนโดนสะกดให้เดินออกจากเรือนไปที่ท่าน้ำ เสียงเพลงเสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ในเรือจอดลอยที่ท่าน้ำชวนให้เธอลงเรือ แพรขาวพยายามคุมสติปฏิเสธ

แต่ทั้งสองร่ายสะกดจิตให้เปิดประตู แพรขาวเหมือนละเมอรับคำดึงกุญแจออก ประตูเปิดอ้า มีมือมาดึงขาเธอ แพรขาวก้มมองเป็นผีในร่างอสูรกายคลานขึ้นมาจากน้ำ บอกให้ไปอยู่ด้วยกัน

แพรขาวได้สติยื้อยุดขัดขืน พลันสายตามองไปยังศาลจึงอธิษฐานให้ช่วย พริบตาเดียวมีมือหนึ่งมาจับมือเธอไว้ เธอเงยหน้ามองเป็นไรวินท์จับมือเธอไว้มือหนึ่งอีกมือปล่อยพลังบางอย่างไปยังอสูรกาย พวกมันร้องโหยหวนจมหายไป ประตูท่าน้ำปิดลงดังเดิม

ทันใดแพรขาวสะดุ้งตื่นพบว่าตัวเองนอนหลับอยู่บนเตียงข้างลูกสาว หายใจหอบถี่รำพึง แม้แต่ในฝันเขายังมาช่วยตน คิดแล้วก็รีบลุกไปเปิดประตูมองออกไปที่ท่าน้ำ เห็นปิดสนิทแน่น มองซ้ายมองขวาไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอจะหันกลับก็เห็นไรวินท์ยืนเท่ส่งยิ้มให้อยู่ข้างระเบียง ถามดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอน เธอแปลกใจถามกลับว่าเขามาทำอะไรแถวนี้

“ฉันก็ทำตามหน้าที่ ตรวจตราความเรียบร้อยของคนในบ้าน”

“อย่างนั้นเหรอคะ แปลกจริง เมื่อกี้...ฉันฝันถึงคุณ เอ่อ...คือไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ฉันฝันร้าย ฝันเห็นผีแล้วคุณมาช่วย” แพรขาวมองไปทางคลองอย่างหวาดๆ

“อย่าออกมานอกเรือนตอนกลางคืนจะดีที่สุดไม่ว่าในฝันหรือความจริง ฉันจะคุ้มครองเธอเสมอ ไม่ว่าจากคนหรือ...ไม่ใช่คน”

แพรขาวขอบคุณ เหน็บไม่คิดว่าเขาเป็นยามด้วย แล้วนึกได้ไม่ควรพูดเล่นจึงขอตัว ไรวินท์โพล่งขึ้นว่า หนูชมพูเป็นเด็กน่ารัก แพรขาวชะงักหันกลับมารับว่าใช่และก็เป็นทุกอย่างในชีวิตตน ไรวินท์บอกแกกำลังเหงาและแกก็ไม่เข้าใจเรื่องยุ่งๆของพ่อแม่ แพรขาวตาโพลงถาม

“ใครบอกคุณ! คุณยาย คุณแม่สมพรหรือยัยลิน”

“ผิดทั้งหมด หึๆ...เธอเป็นคนชอบเดา มักจะเดาผิดเสมอ”

“แต่ที่ฉันเดาถูกแน่ๆคือคุณชอบมาตีสนิทกับลูกฉัน เพราะอย่างนี้เอง แกถึงชอบพูดถึงคุณลุง”

ไรวินท์ชะงักไปครู่ ก่อนอธิบาย “ที่ฉันต้องคอยเป็นเพื่อนกับชมพูเพราะแกน่าสงสาร”

“ยัยชมพูโอเคค่ะ เราสองแม่ลูกโอเคมากๆเก็บความเมตตาสงสารของคุณไปใช้กับคนอื่นเถอะค่ะ ฉันดูแลลูกได้ ฉันไม่ต้องการความสงสารจากใคร” แพรขาวไม่ค่อยพอใจ

ไรวินท์ไม่คุ้นกับการมีคนมาขึ้นเสียง จึงเชิดหน้าบอกสุดแล้วแต่ จะเดินไป แพรขาวเริ่มรู้สึกว่าพูดแรงก็รีบขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทกับคนที่มีบุญคุณ แต่ช่วงนี้ตนเจอคำถามเจอการพูดแบบนี้บ่อยเกินไป

ไรวินท์พอเข้าใจคลายความโกรธหันกลับมามอง แพรขาวขอบคุณอีกครั้งที่ช่วยชมพูคราวก่อน แล้วเลยถาม “ฉันยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย คุณรู้จักฉันกับลูกแล้ว”

ไรวินท์บอกว่าตนชื่อวินท์ แพรขาวย้อนถามวินที่แปลว่าชนะหรือวินมอเตอร์ไซค์ ท่านเจ้าเรือนเคืองหน้าตึงที่มาลามปามแต่ก็อดเอ็นดูไม่ได้ จึงยกมือเชิงลา แพรขาวหันมองอีกทีเขาหายไปเสียแล้ว เธอพึมพำ...แล้วพบกันใหม่นะคะคุณยุง วิน

ooooooo

เช้าวันใหม่ แพรขาวออกมาจากเรือนพบสมพรกลับจากใส่บาตร จึงบอกว่าวันหลังจะขอไปร่วมใส่บาตร สมพรกรวดน้ำเผื่อแผ่ให้คนที่ตายแถวนี้ด้วย แพรขาวฟังแล้วสงสัยจึงถามถึงเรื่องฝั่งตรงข้ามคลอง สมพรเล่าว่าเมื่อสามเดือนก่อนเคยเป็นร้านอาหาร แล้วเกิดอุบัติเหตุสยอง
เรือที่มีลูกค้าร่วมยี่สิบคนกำลังจะล่องออกจากท่าน้ำร้านก็เกิดมีเรือหางยาวพุ่งมาชน ระเบิดไฟไหม้ตายสยองนับสิบ ทั้งเด็กผู้ใหญ่และคนชรา จากนั้นใครมาทำการค้าอะไรก็เจ๊งหมด

“แม่เลยหมั่นทำบุญกรวดน้ำไปให้พวกเขา จะได้ไปผุดไปเกิดเสียที เรื่องกลัวน่ะไม่กลัวหรอก ตราบเท่าที่อยู่ในบ้านหลังนี้ ก็ไม่มีอะไรมาทำอันตรายเราได้ เจ้าบ้านเจ้าเรือนท่านคอยคุ้มครองเราจากพวกที่ยังอยู่ที่นั่น ที่ฝั่งโน้นน่ะ โบราณว่าไว้พวกที่ตายกะทันหันวิญญาณจะยังวนเวียนยังยึดติด บางคนมีบุญหน่อยก็หลุดไปได้ง่ายๆ แต่บางคนหลุดไม่ได้ก็จะหาตัวตายตัวแทน”

แพรขาวฟังแล้วหน้าซีด คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดกับลูกและตัวเอง ทันใดเสียงชมพูร้องเรียก แพรขาวสะดุ้งหันมองไปยังเรือนเล็ก

ชมพูนอนปัดตุ๊กตาตัวเก่งตกไปข้างเตียง พอตื่นมองไปรอบห้องแปลกที่ไม่เห็นใครจึงร้องเรียกแม่ พริบตานั้นมีคนยื่นตุ๊กตามาให้ เธอรับไว้คิดว่าแม่แต่พอหันมองเป็นไรวินท์ จึงร้องทัก...คุณยุง...ไรวินท์บอกอย่างอแง วันนี้ต้องไปเรียนหนังสือ ตั้งใจเรียนแล้วตอนเย็นกลับมาเล่นชิงช้ากัน เด็กน้อยยิ้มแต้

แพรขาวเปิดประตูเข้ามา เห็นลูกนั่งมองไปทางหน้าต่างก็เข้ามากอดปลอบว่าแม่อยู่นี่ ชมพูบอกตนไม่ได้ร้องไห้ ตนอยากเล่นชิงช้า ชมพูเห็นไรวินท์ยืนอยู่ข้างชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ แต่แพรขาวไม่เห็นอะไรเลย จึงบอกลูกว่าเย็นๆจะพาไปเล่นชิงช้าสนามเด็กเล่นกลางซอย พอดีสมพรแวะเข้ามาถามชมพูเป็นอะไรหรือเปล่า แพรขาวบอกลูกอยากเล่นชิงช้าสนามเด็กเล่น

ชมพูแย้งและชี้ไปที่ชิงช้าที่ไรวินท์แกว่งอยู่ “ชิงช้าอยู่นั่นต่างหาก”

แพรขาวเห็นว่าลูกเพ้อเจ้อจึงรวบรัดให้ไปอาบน้ำ สมพรหันมองตามที่ชมพูชี้เห็นศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือน ก็ยก มือไหว้ส่ายหัวยิ้มๆ

ooooooo

ด้านคฤหาสน์โอฬาร พัสกรย่องจะออกไปข้างนอก แถบทิพย์มาดักหน้าถามติดต่อแพรขาวบ้างหรือเปล่า เขาอ้างว่าเธอไม่รับสาย คุณนายต่อว่าถ้าเขา ไม่รู้จักง้อเมียแล้วตนกับเขมินีก็เหนื่อยตายปากเปียก ปากแฉะขอให้กลับมา แต่สามีไม่แสดงความรู้สึกบ้างเลย

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 24 ก.พ. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ