อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.พ. 59

แพรขาวบอกแม่ไม่ต้องกลัว แพรขาวอมยิ้มหัวเราะทั้งน้ำตากับความไร้เดียงสาของลูก

แพรขาวตัดสินใจจะย้ายออกเพราะเกรงใจกลัวพัสกรมาอาละวาดอีก แต่ทั้งเกสรและสมพรไม่เห็นด้วย บอกอย่างไรเสียเธอก็คงไม่ย้ายที่ทำงาน แล้วจะมีที่ไหนอยู่ใกล้โรงเรียนและที่ทำงานแบบนี้อีก พวกตนไม่กลัวเพราะเรามีเจ้าบ้านเจ้าเรือนคอยช่วยปกป้องคุ้มครอง

นลินกลับจากเที่ยวดูหนังกับเพื่อน เพิ่งรู้เรื่องที่เกิดขึ้นจึงเดินมาหาแพรขาวที่เรือนเล็ก บอกอย่าย้ายไปไหนและไม่ต้องกลัว อยู่ที่นี่มีท่านคุ้มครอง แพรขาวชะงักที่พูดเหมือนเกสร



ในคืนนั้นลมพัดโชยเข้ามาในห้องนอน แพรขาวเหมือนฝันร้ายละเมอ...ไม่ อย่านะ อย่า...แล้วสะดุ้งตื่น ใจเต้นรัวมองหาลูกทันที ทันใดรู้สึกเหมือนตัวเองกอดอะไรอยู่ พอก้มมองเป็นชมพูก็โล่งใจ ขยับให้ลูกนอนและห่มผ้าให้ ลูบผมลูกรำพึงจะไม่ยอมให้ใครเอาตัวลูกไปเด็ดขาด แพรขาวล้มตัวนอนกอดลูก...ไรวินท์ปรากฏตัวยืนมองอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง

ooooooo

ฝั่งตรงข้ามคลองที่มีคนมาซื้อและเปิดเป็นร้านสปาสไตล์บาหลี มีป้ายรับสมัครพนักงาน คนสวน แม่บ้านติดไว้ บุญทิ้งลุงขายกาแฟอยู่ข้างร้านหมอวิชัยปากซอยบ้านแพรขาว พาต๊อกมาสมัครงานที่ร้าน พอได้พบลลิตเจ้าของ ถึงกับผงะกับดวงตาเหมือนมีรังสีอำมหิตของเขา

ลลิตรับต๊อกเข้าทำงานทันทีให้ไปรื้อต้นไม้ออก พอดีมองข้ามคลองไปเห็นแพรขาวกำลังไหว้ศาลอยู่ก็เกิดความสนใจเลียบเคียงถามบุญทิ้งถึงคนในบ้านนั้น ไรวินท์มองมาอย่างไม่พอใจ

แพรขาวขับรถจอดหน้าโรงเรียน นลินนั่งรอในรถ ระหว่างที่แพรขาวลงไปส่งชมพู เห็นจดหมายตกอยู่จึงเปิดดูเป็นบิลค่าคอมพิวเตอร์ ค่าบำรุงห้องสมุดและค่าเทอม จำนวนเงินมากมาย จึงรู้ว่าแพรขาวมีค่าใช้จ่ายมากในเดือนนี้ ก็เป็นห่วงถามตรงๆว่าไหวไหม แพรขาวตอบว่าคนเป็นแม่อย่างไรก็ต้องไหว นลินจึงบอกว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยไม่ต้องเกรงใจ แพรขาวซาบซึ้งขอบใจ

ด้านคฤหาสน์โอฬาร พัสกรย่องจะออกจากบ้าน ชนกับประไพเข้าก็โวยใส่ แถบทิพย์ได้ยินเอ็ดว่าให้พูดจาดีๆ เพราะประไพเลี้ยงเขามาแต่เล็ก ไม่ทันไรดิวแต่งตัวเว่อร์วังวิ่งลงบันไดมาส่งท๊อปให้ประไพอุ้มแล้วบอกพัสกรไปไหนตนไปด้วย ไม่ฟังเสียงทัดทานของแถบทิพย์สักนิด

ที่ทำงานแพรขาว เธอซักถามหวานหวานถึงสถานที่เปิดท้ายขายของมือสองด้วยความสนใจ นลินรู้ว่าเธอต้องการหาเงินเพิ่มก็เป็นห่วงจะไม่มีเวลาอยู่กับลูก แต่แพรขาวกลับบอกว่าจะเอาชมพูไปด้วย...พอดีวันนั้นเขมินีขอให้สาโรจน์ไปเจรจากับแพรขาว

พัสกรขับรถมาโรงเรียน ดิวหน้าง้ำหน้างอไม่พอใจรออยู่ในรถ เผอิญแพรขาวเห็นตุ๊กตาน่ารักคิดถึงลูกก็ซื้อและมารับชมพูที่โรงเรียนก่อนเวลาเลิกเรียน จึงรู้ว่าพัสกรเพิ่งมารับลูกไป แพรขาวแทบสติแตกวิ่งตามไปหน้าโรงเรียนน้ำตาไหลพราก มือกำตุ๊กตาแน่น

ชพพูเพลิดเพลินกับอมยิ้มอันโตจูงมือพ่อถามจะไปหาแม่ที่ไหน พัสกรหลอกว่าไปหาที่บ้านย่า ดิวลงมาโวยจะพาชมพูไปทำไม พัสกรสวนพากลับบ้านและบอกให้เปิดประตูรถ ทันใดเสียงแพรขาวตะโกนให้หยุด ชมพูเห็นแม่ก็ร้องจะหาแม่ พัสกรกระชากแขนลูกจนตกใจร้องจ้า แพรขาวเข้ามาเอาตุ๊กตาฟาดๆพัสกร ไม่ยอมให้

เอาลูกไป ดิวร้องกรี๊ดๆ พัสกรตวาดให้มาเอาลูกไปขึ้นรถ ตัวเขาจับแพรขาวบิดแขนแล้วเหวี่ยงเธอล้มลงท่ามกลางสายตาครูนักเรียนแถวนั้น

“ไป...ไสหัวไปไกลๆ ฉันจะเอาลูกฉันกลับแกไม่รักดีอยากไปไหนก็ไปคนเดียว ไม่ต้องเอาลูกฉันไปลำบากด้วย”

ชมพูร้องจะหาแม่ ดิวดึงไว้ ชมพูเอาอมยิ้มตีดิวแล้ววิ่งไปหาแพรขาว พัสกรเห็นคว้าตัวก่อนที่ลูกจะวิ่งถึงแม่ อุ้มจับใส่รถ ทันใดมีมือหนึ่งมารั้งไว้ พัสกรหันมาโวย เป็นสาโรจน์กล่าวขอโทษ เห็นเขาทำร้ายผู้หญิงและบังคับเอาตัวเด็กไป พัสกรตวาดนี่ลูกตน

“แล้วนั่นแม่เขาหรือครับ” สาโรจน์มองไปที่แพรขาว พัสกรสะบัดมือแต่กลับถูกบิดจนเจ็บ ดิวเห็นไม่รู้จะช่วยอย่างไรได้แต่ร้องว้ายๆ

“ช่วยด้วยค่ะคุณ เขามาแย่งลูกสาวฉันไป...” แพรขาวถลาไปอุ้มชมพูออกจากรถมากอด

สาโรจน์บอกให้แพรขาวพาเด็กออกไป พัสกรโวยวายให้ปล่อยและห้ามเอาลูกไป ตวาดใส่ดิวจะยืนนิ่งทำไมให้ไปเอาตัวชมพูกลับมา...แพรขาวรีบเอาลูกขึ้นรถขับออกไป สาโรจน์จึงปล่อยพัสกร รปภ.ออกมามองๆ สาโรจน์ยิ้มให้เดินจากไป

จากนั้นสาโรจน์ก็โทร.รายงานเขมินี ว่าไม่ทันเจรจาเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันเสียก่อน...พอพัสกรกลับมาถึงบ้านก็อารมณ์เสียปึงปังเข้าบ้าน ดิวตามถามแอบไปหาลูกเมียทำไม ในเมื่อมีท๊อปเป็นลูกชายทั้งคน ดิวกระชากลูกมาจากประไพไม่สนใจว่าลูกจะเจ็บร้องไห้จ้า แถบทิพย์ได้ยินเสียงออกมาถามมีอะไรกัน พัสกรบอกไม่มีอะไรแล้วเดินหนีขึ้นห้อง ดิวอุ้มลูกตามโวย

ooooooo

แพรขาวกลับมาเห็นรถหรูจอดอยู่หน้าบ้าน เดินเข้ามาก็เห็นบุญทิ้งพาลลิตมาคุยกับสมพรและนลินตรงสนาม ลลิตทำทีมาสั่งสมพรทำขนมไทยวันทำบุญเปิดร้าน แต่ความจริงต้องการเจอแพรขาว พอเธอเดินเข้ามาก็มองตาเป็นประกายแล้วเชิญทุกคนไปร่วมทำบุญเสาร์หน้า

ลลิตขอให้ช่วยบอกต่อคนไปทำงานหารายได้พิเศษที่ร้าน แล้วเน้นถามแพรขาวสนใจไหม เธออึกอักบอก

อยากทำแต่เสาร์อาทิตย์บางทีไม่ว่าง ต้องไปสัมมนาหรือมีประชุม ลลิตบอกงานตนไม่ตายตัว วันไหนว่างค่อยทำ ตนอยากได้คนมีความรู้ภาษาอังกฤษทำช่วงวันหยุด

แพรขาวสนใจจึงถามรายละเอียดของงาน ลลิตนัดให้ไปคุยที่ร้านพรุ่งนี้เย็น

ไรวินท์ปรากฏตัวหน้าศาลมองตาขุ่น ลลิตรู้สึกแปลกๆ หันมองแต่ไม่เห็นอะไร...พอลลิตกลับไป นลินคุยกับแพรขาวว่าดีเหมือนกัน เธอจะได้มีรายได้เสริม ดีกว่าเปิดท้ายขายของ แต่แพรขาวขอไปคุยดูก่อนเพราะห่วงเรื่องลูก นลินบอกแม่กับยายยินดีดูแลชมพูให้...

เมื่อเขมินีรู้เรื่องที่พัสกรทำ ก็ถามสาโรจน์ว่าแบบนี้แล้วควรให้แพรขาวกลับมาคืนดีอีกไหม สาโรจน์ถามพ่อแม่ญาติพี่น้องแพรขาวไม่ว่าอะไรหรือ เขมินีส่ายหน้า

“ยัยแพรไม่มีญาติพี่น้อง พ่อแม่เขาป่วยตายทั้งหมดตั้งแต่เขายังอยู่มหาวิทยาลัย ขนาดตอนที่เขาแต่งงานแม่ฉันยังไม่ต้องไปสู่ขอกับใครเลย เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวในโลกจริงๆ”

สาโรจน์อึ้งและรู้สึกเวทนาที่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวในโลก...ในขณะที่นลินฟังแพรขาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนวันนี้แล้วแนะนำให้ไปแจ้งความ แพรขาวส่ายหน้าคิดว่าคงต้องให้ลูกหยุดเรียนสักพัก แล้วต้องคุยกับทางโรงเรียนให้จริงจัง เกสรฟังแล้วบอกให้แพรขาวสบายใจขึ้นว่าอยู่ที่บ้านไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาวุ่นวาย เพราะเรามีเจ้าบ้านเจ้าเรือนคุ้มครอง

เกสรพาแพรขาวมาไหว้ศาล ขอบคุณที่ช่วยเรื่องเมื่อวาน และให้กล่าวฝากเนื้อฝากตัวจะได้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข ทันทีที่แพรขาวกล่าวจบก็มีลมพัดวูบปะทะหน้า ฟ้าครึ้มราวฝนจะตก บนชั้นสองมีสีนวลยืนมองเขม็ง แพรขาวเงยหน้ามองฟ้า ฟ้าก็กระจ่างใสดังเดิม ชมพูไหว้ปลกๆตาม เห็นไรวินท์ยืนยิ้มก็กล่าวขอบคุณคุณยุง และว่าอยากเล่นชิงช้า แพรขาวไม่เห็นถามลูกพูดกับใคร ชมพูจะชี้ ไรวินท์ทำมือจุ๊ปาก ชมพูร้องอ้าว...เกสรยิ้มละไมอย่างรู้การณ์

ตกดึกชมพูนอนหลับปุ๋ย แพรขาวนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายหน้าเครียด คิดตัดสินใจเรื่องรับงานลลิต พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น คิดว่าเป็นนลิน แต่พอเปิดประตูกลับเป็นไรวินท์...ทั้งสองยืนคุยกันห่างๆที่ระเบียง ไรวินท์เอ่ยขึ้นว่าไม่ควรไปพบผู้ชายคนนั้น แพรขาวถามว่าใคร

“คนที่เธอจะไปพบเขาวันพรุ่งนี้ยามเย็น”

แพรขาวถามกลับว่าทำไม ไรวินท์บอกไม่ได้ เธอจึงว่า “ถ้าคุณไม่บอกเหตุผลฉัน แล้วทำไมฉันจะต้องเชื่อตามคุณ”

ไรวินท์ขมวดคิ้วโกรธอย่างผู้สูงศักดิ์และสูงวัยเตือนลูกหลานแล้วไม่ฟัง แพรขาวย้ำว่าตนนัดไว้แล้วต้องไป ไรวินท์ว่านัดแล้วก็ล้มเลิกได้ แพรขาวสวนไม่มีเหตุผลที่ตนจะไม่ไป

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.พ. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ