อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 7/2 วันที่ 10 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 7/2 วันที่ 10 ก.พ. 59

“ชั้นรู้ว่านายไม่เชื่อ แต่ชั้นขออย่างเดียวว่าอย่าตัดสินว่าคุณมาศเป็นคนไม่ดี เพราะชั้นไม่อยากมีปัญหากับนาย”
บัลลพไม่สบายใจ ขาดคำเสียงกรี๊ดของทรัพย์มณีดังขึ้นจากในบ้าน “เอาออกไป เอาออกไป !”
อินทวงศ์กับบัลลพหันไปมอง

ทรัพย์มณีหลับตาหวีดร้องอยู่ในอ้อมกอดของอัญมณี “เอาออกไป! เอาออกไป !”
“ค่ะๆ เอาออกไปเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ” สร้อยดาวอยู่ในชุดนักศึกษารีบหยิบโบรัดผมทรงกลมเหมือนกำไลที่ตกบนพื้นยัดใส่กระเป๋าสะพายของตัวเอง แล้วกำลังจะออกไป เจออินทวงศ์กับบัลลพเปิดประตูเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้นดาว”

“ดาวจะเข้ามาไหว้คุณหญิงกับคุณณีก่อนไปเรียน แต่ดาวดันทำโบรัดผมตกพื้นค่ะ ทรงมันเหมือนกำไล คุณหญิงเห็นเข้าก็เลยเป็นบ้า..เอ่อ..สติแตกขึ้นมาเลยค่ะ”


“วันหลังระวังด้วยแล้วกัน”
สร้อยดาวรับคำแล้วเดินออกไป อินทวงศ์เข้าไปหาทรัพย์มณี บัลลพตามเข้าไป
“คุณย่าครับ ไม่มีอะไรแล้วครับคุณย่า คุณย่าปลอดภัยแล้วครับ”
ทรัพย์มณีหยุดดิ้น ค่อยๆ ลืมตาดูแล้วโล่งใจ อัญมณีเป็นห่วงมาก “คุณแม่คะ ตอนนี้คุณแม่ไม่ได้แค่กลัวกำไล แต่คุณแม่กลัวสิ่งของทุกอย่างที่มีลักษณะเหมือนกำไล ณีไม่อยากเห็นคุณแม่เป็นแบบนี้เลย คุณแม่ไปหาหมอเถอะค่ะ”
“แม่ไม่ไป เดี๋ยวแม่ก็หายเอง แต่อย่าให้เกล้ามาศมาหาแม่อีกแล้วกัน ต๊ะก็เหมือนกัน อย่าไปยุ่งกับเขาอีก เข้าใจไหม” อินทวงศ์ไม่ตอบ แต่หนักใจ “ได้ยินที่ย่าพูดไหมต๊ะ !”
อัญมณีพยักหน้าให้อินทวงศ์ อินทวงศ์จำใจต้องตอบไปว่า “ครับ”
“ดี คิดไปแล้วก็เจ็บใจนะ เกล้ามาศอยากแสดงว่าตัวเองเก่งด้วยการทำให้ย่าหาย แต่เขาใช้วิธีที่โหดร้ายกับย่า ไม่สนใจเลยว่าย่าจะเป็นหรือจะตาย พวกติณชาติจิตใจต่ำช้าเหมือนที่ผู้ใหญ่เคยบอกเอาไว้จริงๆ”
“มีเรื่องอะไรหรือครับ”
“ย่าได้ยินมาว่าคนที่ติณชาติเคยทำให้คนในตระกูลเราตาย แต่ย่าก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้ เพราะตอนนั้นย่ายังเด็ก”
“ทำไมคุณแม่ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ณีฟังเลยคะ”
“เพราะแม่ไม่ได้ใส่ใจ อดีตก็คือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว แม่ไม่เอามาตัดสินคนปัจจุบัน แต่ตอนนี้แม่ชักจะแน่ใจแล้วว่า อยู่ให้ห่างตระกูลติณชาติไว้เป็นดีที่สุด”
อินทวงศ์สบตากับบัลลพอย่างสงสัย
คุณไลยแต่งตัวสวยเตรียมออกไปร้านเดินผ่านหน้าห้องสวิตา แล้วคุณไลยก็เห็นไฟสว่างออกมาจากช่องประตูห้อง จึงเดินไปเปิดประตูเข้าไปพบว่าสวิตานั่งอ่านสมุดบันทึกอยู่ที่โต๊ะ “วิอ่านตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่เลิกอ่านอีกเหรอลูก !”
สวิตาตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมองคุณไลยเลยสักนิด สายตาจดจ้องอยู่แต่บนสมุดบันทึกที่อ่านไปเกือบจะหมดแล้ว
“คุณแม่อย่าเพิ่งกวนวิ วิอยากอยู่คนเดียว”
“ทำไมลูก ในสมุดมีอะไร”
สวิตาโมโห ตวาด “แม่คะ วิบอกว่าวิอยากอยู่คนเดียว !”
“จ้ะๆ แม่ไม่กวนแล้ว แม่ออกไปร้านก่อนนะ”
สวิตาแทบจะไม่สนใจสิ่งที่คุณไลยพูด หันกลับไปก้มหน้าอ่านสมุด คุณไลยหันกลับมามองสวิตาอย่างห่วงใย ก่อนจะออกไปจากห้อง
สวิตาอ่านสมุดบันทึก จนกระทั่งสายตาหยุดมองที่ข้อความหนึ่ง
"อีกไม่นานทุกคนก็จะรู้ว่าหญิงสาวผู้สูงศักดิ์อย่างท่านหญิงรัมภา ติณชาติฆ่าสาวบ้านนอกเหตุเพราะหึงหวง นังรัมภาจะต้องถูกจับ ถูกประหารชีวิต มันจะต้องตายไปอย่างน่าสมเพช และตายไปพร้อมกับความลับที่ว่า.......”
ทันใดนั้นสวิตาก็เงยหน้าขึ้นจากสมุดอย่างคาดไม่ถึง “จริงเหรอเนี่ย!” สวิตาแง้มผ้าม่านเปิดดู เห็นริ้วทองยืนอยู่หน้าบ้าน กวักมือช้าๆ เรียกสวิตา เธอรีบปิดผ้าม่าน หยิบสมุดขึ้นมามองอย่างไม่สบายใจ ครุ่นคิดว่าจะทำยังไงดี แล้วตัดสินใจผุดลุกออกไปจากเก้าอี้

สมุดบันทึกอยู่ในอ่างล่างหน้า สวิตาเอาน้ำมันก๊าซราดลงไปบนสมุด แล้วจุดไฟแช็คลงไป ไฟลุกพรึ่บ สวิตายืนมองไฟลามเลียสมุดด้วยใจลุ้นระทึก “ริ้วทองต้องไม่รู้เรื่องนี้” จู่ๆ ไฟก็มอดดับลง โดยที่สมุดไม่เป็นอะไรเลย สวิตาหยิบสมุดขึ้นมาดูได้อย่างยากลำบากเพราะร้อนมือ “ทำไมไม่ไหม้ !” สวิตาลองใหม่อีกครั้ง เอาน้ำมันก๊าซกระหน่ำราดลงไปบนสมุด แล้วจุดไฟ ไฟพุ่งโชนขึ้นมาลวกมือสวิตา “โอ๊ย !” เธอสะบัดมือเร่าๆ
สมุดไฟมอดดับลงไปเสียเฉยๆ สมุดไม่ถูกไฟทำลายเลยสักนิด สวิตาใช้ผ้าขนหนูที่อยู่ใกล้อ่างจับสมุดขึ้นมาเปิดดู กระดาษแผ่นที่มีรอยหยดสีน้ำตาล ตอนนี้หยดสีน้ำตาลกลายเป็นของเหลวสีแดงสด สวิตาใช้ปลายนิ้วแตะที่หยดสีแดง น้ำเลือดสดๆ ติดนิ้วมา สวิตาใช้ปลายนิ้วคลึงไปมา “เลือด !!!!!” สวิตานึกถึงที่ตำรวจพูดถึงว่าสมุดไม่เน่าไปตามสภาพ
“ยังมีของชิ้นอื่นๆ อีกนะครับ แต่ส่วนใหญ่เป็นเศษเสื้อผ้าที่เน่าเปื่อยไปตามเวลา มีแต่สมุดเล่มที่ไม่เน่า เป็นเรื่องที่น่าแปลกมาก”
สวิตาแน่ใจ “ต้องเป็นเพราะเลือดบ้านี่แน่ๆ เลือดใคร? เลือดใครก็ช่าง” สวิตาหยิบสมุดแล้วออกไปจากห้องน้ำ
สวิตาเอาสมุดยัดใส่ลิ้นชักในตู้ ปิดล็อคกุญแจ เดินไปแง้มผ้าม่านเปิดที่หน้าต่าง เห็นริ้วทองยังยืนกวักมือเรียกก็ไม่สบายใจ

สวิตาเดินเข้ามาหาริ้วทอง สวิตามีอาการประหม่าหวั่นใจเพราะเพิ่งรู้ความจริงว่าล้อมเพชรคือคนที่ฆ่าริ้วทองไม่ใช่หม่อมเจ้าหญิงรัมภาอย่างที่ริ้วทองเข้าใจ แต่สวิตาต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้
“ขอโทษที อ่านสมุดบันทึกของท่านทวดล้อมเพชรอยู่ ชั้นก็เลยไม่ได้ออกมาหาเธอ” ริ้วทองมองสวิตาอย่างสงสัย “ชั้นรู้แล้วริ้วทอง นังรัมภามันทำเลวไว้กับเธอกับท่านทวดล้อมเพชรมากขนาดไหน” ริ้วทองคลายความสงสัย แล้วยิ้มนิดๆ “ถ้าชั้นคือทวดล้อมเพชร นังเกล้ามาศคือรัมภา ก็แสดงว่าชาติที่แล้วนังเกล้ามาศมันร้ายกับชั้นเอาไว้มาก ชั้นอยากแก้แค้นมัน เธอต้องช่วยชั้นแก้แค้นนังเกล้ามาศให้สำเร็จเร็วที่สุดนะริ้วทอง”
“งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะคะ”
สวิตาแปลกใจ

สวิตาเห็นอินทนิลกับทรรศนะโอบกอดกันออกมาจากในร้าน อินทนิลมาส่งทรรศนะที่รถ ทรรศนะหอมแก้มอินทนิลก่อนจะขึ้นรถขับออกไป อินทนิลโบกมือให้สามีเด็กแล้วเข้าไปในร้าน
สวิตานั่งอยู่ในรถ “เธอพาชั้นมาดูพวกมันทำไม”
ริ้วทองไม่ตอบแต่พยักหน้าช้าๆ

สวิตาขับรถตามรถของทรรศนะไป เธอเห็นทรรศนะจอดรถหน้าบ้านแทมมี่ แทมมี่ในชุดอยู่บ้านที่เซ็กซี่มากเดินออกมารับทรรศนะ แทมมี่โอบกอดและหอมแก้มทรรศนะ ก่อนจะโอบกอดกันเดินเข้าไปในบ้าน
สวิตาอึ้ง “ยัยแทมมี่เป็นชู้กับทรรศ !ชั้นเข้าใจแล้วว่าเธอจะให้ชั้นทำอะไร” สวิตากับริ้วทองต่างยิ้มร้ายอย่างมีแผน

วังติณชาติ อินทนิลเดินคุยโทรฯ อยู่ในห้องนอน “กว่าทรรศจะถ่ายงานเสร็จตั้งดึก คืนนี้ทรรศไม่ต้องมาหาพี่หรอกถ่ายแบบเสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พี่ไปหาทรรศที่ห้องเองคิดถึงเหมือนกันจ้ะ” อินทนิลกดวางสายด้วยสีหน้าแช่มชื่น แล้วมือถือของอินทนิลก็มีแมสเสจเข้า เธอหยิบขึ้นมาดูหน้าจอเห็นเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก “เบอร์ใคร ?” เธอเปิดข้อความดู “ปล่อยให้มันเอาเขามาสวมให้ ไม่รู้สึกหนักหัวบ้างหรือคะทรรศนะเขาเบื่อโคแก่หนังเหนียวอย่างคุณเต็มที่แล้ว เขาถึงไปแอบกินโคสาวเนื้ออ่อน” แล้วจึงมีรูปภาพส่งอีกครั้ง “รถใครเอ่ย?” ตามด้วยรูปท้ายรถของทรรศนะจอดอยู่ในบ้านของแทมมี่
อินทนิลตกอยู่ในห้วงเวลาที่ตะลึงงัน
อินทนิลสีหน้าโกรธจัดเดินฉับๆ กำลังจะเดินออกไปจากวัง เธอตะโกน “พล...พล...เอารถออก ไอ้พล ไปมุดหัวอยู่ที่ไหน!!”
พลในชุดพักผ่อน รีบเดินออกมาหา พลหาว “ครับ คุณนิล”
“หูแตกหรือไง ฉันบอกให้เอารถออก”
พลรับคำ แล้วรีบออกไป จังหวะเดียวกับเกล้ามาศเดินออกจากห้อง สีหน้าแปลกใจ“เดี๋ยวค่ะคุณแม่ คุณแม่จะไปไหนคะ”
“มีคนโทรมาบอกว่าตอนนี้ทรรศกำลังกกกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ แม่จะไปดูให้เห็นกับตา”
อินทนิลจะเดินไป เกล้ามาศขวางเอาไว้ “ตอนนี้ดึกแล้ว อย่าออกไปเลยนะคะ คนที่โทรมาอาจจะเป็นพวกมิจฉาชีพ...”
“แม่ไม่กลัว ยังไงแม่ก็จะไป !”
“แต่มาศเป็นห่วงคุณแม่นะคะ”
อินทนิลตวาด ผลักมือเกล้ามาศออก “อย่ายุ่งได้ไหม ! มาศก็รู้ว่าแม่รักทรรศมาก แม่ไม่อยากเสียทรรศไปเหมือนที่แม่เคยเสียคนอื่น ถ้ามาศไม่อยากเห็นแม่ทรมานใจจนตายก็อย่าห้ามแม่ แม่ขอร้อง”
เกล้ามาศมองแม่อย่างน้อยใจ อินทนิลรีบจ้ำออกไป เกล้ามาศมองผู้เป็นแม่จนลับตา ก่อนตัดสินใจวิ่งกลับไปข้างบน

สวิตาขับรถเข้ามาจอดใกล้กับหน้าบ้านแทมมี่ สวิตามองจากกระจกส่องหลัง เห็นผีริ้วทองนั่งอยู่ “ชั้นตามนังนิลมาแล้ว เธอจะให้ชั้นทำอะไรต่อ” ริ้วทองยื่นกำไลมาศให้สวิตา สวิตาแปลกใจ “มันอยู่ที่ต๊ะ เธอเอามาได้ยังไง”
“ชั้นเป็นเจ้าของกำไล ทำไมชั้นจะเอามาไม่ได้”
“ก็จริง...” สวิตาหยิบกำไลมาศมา “เธอให้ชั้นเอากำไลไปทำอะไร”
ริ้วทองไม่ตอบ แต่ยิ้มร้ายและมองไปที่บ้านของแทมมี่

บนถนนสายหนึ่งรถของเกล้ามาศขับมาบนท้องถนนด้วยความเร็ว ด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นแม่

แทมมี่ในชุดนอนบางเบากำลังจุดเทียนอโรม่าเพิ่มบรรยากาศโรแมนติก ภายในห้องน้ำ ทรรศนะอาบน้ำอยู่ พร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ แทมมี่จุดเทียนเสร็จจึงเดินไปที่หน้าโต๊ะกระจก หยิบขวดน้ำหอมฉีดที่ซอกคอ
ประตูหน้าห้องมีเสียงเคาะจากด้านนอก แทมมี่หันไปมองด้วยสีหน้าหงุดหงิดแล้วเดินไปเปิด “กลับจากเล่นไพ่แล้วเหรอแม่” ไม่มีเสียงตอบ....แทมมี่เดินไปเปิดประตู แต่ทว่าข้างนอกไม่มีคน แทมมี่มองซ้ายมองขวาเห็นร่างของทอง
แทมมี่เดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกับเรียก “แม่...แม่...” แต่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย แทมมี่มองหาไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใคร สายตาของแทมมี่เหลือบไปเห็นประตูบ้านเปิดอยู่ ม่านปลิวไสวด้วยสายลม “นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นซ่อนหากันนะแม่ ฉันไม่มีอารมณ์เล่นด้วยนะ”
"ใครบางคน" จากด้านหลังของแทมมี่ สายตานั้นเคลื่อนเข้าไปใกล้แทมมี่ สิ้นคำ...สวิตาคว้าข้อมือของแทมมี่ แล้วยัดกำไลมาศใส่ลงในข้อมือของแทมมี่อย่างเร็ว ตัวเรือนของกำไลมาศส่องแสงสีทอง ร่างแทมมี่กระตุกอย่างแรง ก่อนจะนิ่งแข็งไป สวิตายิ้มพอใจ หันมองไปที่อีกมุมหนึ่ง ....ริ้วทอง ยิ้มสะใจ

รถของอินทนิลแล่นมาจอดห่างจากหน้าบ้านแทมมี่เล็กน้อย
“ถ้าตามแผนที่ ก็หลังนี้ละครับ” สายตาของอินทนิลเห็นรถของทรรศนะจอดอยู่ในบ้าน อินทนิลมีสีหน้าโกรธจัด แล้วลงจากรถอย่างเร็ว “คุณนิลครับ คุณนิลใจเย็นก่อนครับ ถ้าผลีผลามเข้าไป อาจจะเจอข้อหาบุกรุกได้นะครับ” พลเตือน
อินทนิลไม่สนใจ ก่อนจะเดินฉับๆ เข้าไปหน้ารั้วบ้าน เธอเห็นประตูรั้วล็อคอยู่ มองเข้าไป พร้อมกับหาทางเข้า จู่ๆ ประตูรั้วก็เปิดออกให้ อินทนิลชะงักแปลกใจไปนิดนึง แต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะอยากจะเข้าไปข้างในมากกว่า จึงเดินผ่านรั้วเข้าไปเลย อินทนิลเดินเข้าไป เห็นรถทรรศนะ ได้ยินเสียงจากชั้น 2 เธอหันไปมอง รีบเดินเข้าบ้าน

เกล้ามาศที่ขับรถอยู่ หญิงสาวเป็นห่วงอินทนิล จึงกดโทรศัพท์ออก “นายพล...ตอนนี้คุณแม่ฉันอยู่ไหน...อ้อ...”

พลคุยมือถือกับเกล้ามาศอยู่ข้างรถ “รีบมาเถอะครับ ผมสังหรณ์ใจยังไงพิกล...ครับ...” พลวางสายไม่สบายใจ

ประตูห้องของแทมมี่ค่อยๆ เปิดออกต้อนรับการมาถึงของนิล แล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของอินทนิลก็คือภาพทรรศนะเปลือยท่อนบนกำลังไซร้ซอกคอแทมมี่อย่างเร่าร้อนอยู่บนเตียง แทมมี่เบือนหน้ามองมาที่อินทนิลด้วยสายตาสะใจ
อินทนิลอึ้งตะลึงงัน ! “ทรรศ !”
ทรรศได้ยินเสียงก็หันมามองอย่างตกใจสุดขีด “คุณพี่ !?” เขารีบผละออกจากอ้อมอกของแทมมี่ “นี่...นี่คุณพี่มาได้ยังไง”
“ทำไมทรรศถึงทำกับพี่อย่างนี้...” อินทนิลพูดกับแทมมี่ “แก...แกกล้ามากนะ ที่มายุ่งกับผัวของชั้น !” แทมมี่มองมา แย้มมุมปาก เหมือนไม่สะทกสะท้าน อินทนิลยิ่งเดือด “แกยังมีหน้ามายิ้มเยาะฉันอีกเรอะ!” เธอปรี่เข้าไปหาแทมมี่
ทรรศนะกระโดดเข้าไปขวาง “พูดกันดีๆ เถอะครับ อย่าใช้กำลังกันเลยเลยครับคุณพี่”
“พวกอีตัวพูดดีๆ ไม่รู้เรื่องหรอก มันต้องตบให้หน้าหายด้าน!” อินทนิลสะบัดหลุดจากทรรศนะ กระโดดตบแทมมี่สุดแรงเกิด แต่แทมมี่นิ่งเฉย เหมือนไม่รู้สึกรู้สา
แทมมี่หันหน้ากลับมา รอยยิ้มบางๆจางหายไปแต่เปลี่ยนเป็นสีหน้าถมึงทึง “พอใจแล้วใช่ไหม คราวนี้ก็ถึงเวลาที่พวกมึงต้องชดใช้ !!” แทมมี่ตบหน้าอินทนิลอย่างแรง
ด้วยแรงมหาศาลของริ้วทองทำให้อินทนิลล้มหน้าคว่ำ “อร้ายยยยยย!!!”

พลตกใจเสียงร้องของอินทนิล “คุณนิล !!” พลขยับจะเข้าบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่รถของเกล้ามาศแล่นเข้ามาจอด เกล้ามาศลงจากรถ พลรีบวิ่งเข้าไปหาทันที “เร็วเถอะครับ คุณมาศ เมื่อตะกี้ผมได้ยินเสียงคุณนิลร้องอยู่ในบ้าน”
เสียงร้องของอินทนิลดังออกมาอีกครั้ง “อย่าแก...แกจะทำอะไรชั้น ! อย่านะอร้ายยยยยย!!!”
“คุณแม่ !!” เกล้ามาศตกใจ รีบเข้าไปในบ้านทันที

ทรรศนะเข้าไปดึงตัวแทมมี่ ขณะที่แทมมี่กำลังจะขยี้อินทนิล “แทมมี่อย่าแตะต้องพี่นิลของผม !” แทมมี่ผลักทรรศนะ ทรรศนะกระเด็นไปอีกทาง หัวฟาดกับขอบโต๊ะสลบวูบไปเลย “โอ๊ย !!
อินทนิลมองเห็นพลังของแทมมี่ที่เหวี่ยงทรรศนะ ก็รู้สึกแปลกใจ “ทรรศ...” แทมมี่หันไปมองนิลด้วยสายตาร้ายกาจ อินทนิลอยู่ในสภาพหวาดกลัว ถอยหนี เลือดกบปาก หางคิ้วเขียวช้ำ “แก !...แกจะทำอะไรชั้น ! อย่านะ !”
แทมมี่จับคออินทนิลบีบ อินทนิลพยายามดิ้นรนและป้องกันตัวแต่ไม่เป็นผล
เกล้ามาศกับพลวิ่งเข้ามายืนอยู่หน้าห้อง “คุณแม่ ! อย่าทำร้ายคุณแม่นะ”
“ปล่อยคุณนิลเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ปล่อย !”
เกล้ามาศเข้าไปดึงแทมมี่ แต่ดึงไม่ได้ เพราะแทมมี่แรงเยอะมาก พลเข้าไปช่วยดึงแทมมี่อีกแรง ทั้งสามคนดึงยื้อยุดกันไปมา จนกระทั่งเกล้ามาศจับที่กำไลได้
เกล้ามาศรู้สึก เมื่อเห็นกำไลมาศอยู่ที่ข้อมือของแทมมี่ “กำไล !? ทำไมกำไลมาอยู่ที่เธอ” แทมมี่ที่มีริ้วทองสิงอยู่แสยะยิ้มร้าย เกล้ามาศแน่ใจว่าแทมมี่ถูกผีกำไลสิง “เธอ !!!” เกล้ามาศออกแรงดึงกระชากให้ออกจากตัวแทมมี่ได้สำเร็จ แต่กำไลกระเด็นหลุดมือลอยไปตกอยู่บนพื้น แทมมี่ทรุดหมดสติไปทันที
เกล้ามาศเข้าไปดูแม่ที่เจ็บปวดมาก “คุณแม่ คุณแม่เจ็บมากไหมคะ”
อินทนิลไม่ตอบ แต่กัดฟันลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาทรรศนะอย่างเจ็บช้ำ “คอยดูนะ...ชั้นจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด!!”
อินทนิลจะเดินออกไป แต่เซจะล้ม เกล้ามาศเข้าประคองแล้วพาเดินออกไป พลเดินตาม กำไลมาศบนพื้นเลือนหายไป

เกล้ามาศขับรถพาอินทนิลกลับมา นายพลขับรถตามมา เกล้ามาศดับเครื่อง รีบลงจากรถเข้าไปประคองอินทนิล
อินทนิลหน้าตาเขียวช้ำจากการถูกตบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าบ้าน สวนกับประยงค์วิ่งออกมาจากในตัวตึก
“ว้าย! หน้าคุณนิลไปโดนอะไรคะ”
อินทนิลไม่ตอบ แต่วิ่งเข้าไปข้างใน เกล้ามาศลงจากรถกำลังจะตามนิลเข้าไป ระหว่างนั้นทรรศนะขับรถตามมาจอดอย่างเร็ว
ทรรศนะลงจากรถจะวิ่งตามอินทนิล “คุณพี่ คุณพี่ฟังผมก่อน”
เกล้ามาศขวางทางทรรศนะ “หยุดเดี๋ยวนี้ !”
“อย่ายุ่งได้ไหม ผมจะคุยกับคุณนิล”
“คุณแม่เห็นธาตุแท้ของนายหมดแล้ว คุณแม่ไม่มีอะไรจะคุยกับนายอีกต่อไปแล้ว และนับจากวันนี้ไป นายห้ามเข้ามาเหยียบในบ้านของชั้น” ทรรศนะมองเกล้ามาศอย่างโมโห “พล ป้าประยงค์ดูเอาไว้ด้วยนะคะ ถ้าใครบุกรุก แจ้งตำรวจจับได้เลยค่ะ” เกล้ามาศเดินตามแม่เข้าไป
ทรรศนะจะเดินตาม แต่ประยงค์กับพลกระโดดขวางทางทรรศนะ ประยงค์ถลกแขนเสื้อ พลหักนิ้วกรอบๆ ปั้นหน้าโหดเต็มที่ ทรรศนะหยุดตามอย่างเจ็บใจ

อินทนิลใบหน้าเขียวช้ำจากการถูกแทมมี่ตบวิ่งร้องไห้เข้าไปในห้องแล้วปิดประตูปัง “กรี๊ดๆๆๆ !”
เกล้ามาศวิ่งตามเข้ามาหมุนลูกบิด แต่ล็อคจึงเคาะประตูห้อง “คุณแม่คะ คุณแม่เปิดประตูให้มาศนะคะ” อินทนิลไม่ตอบ แต่มีเสียงปาของและกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง เกล้ามาศยิ่งใจไม่ดี “เปิดประตูให้มาศเถอะนะคะ มาศขอร้อง”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 7/2 วันที่ 10 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ