อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/3 วันที่ 11 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/3 วันที่ 11 ก.พ. 59

นุชบอก “จริง ชั้นยังกินข้าวต้มเหลือของคุณนิลทุกวันเลย”
“มิน่าอ้วนขึ้นนะมึง”
นุชยิ้ม “แฮะ.. ว่าแต่พี่กับป้ารู้กันหรือยังว่าคุณนิลกับไอ้คุณทรรศมีปัญหาอะไรกัน”
ประยงค์บอก “ปัญหาเดิมๆ นั้นแหละ โดนผู้ชายสวมเขา แต่ครั้งนี้ดูคุณนิลเจ็บหนักกว่าทุกครั้ง”
“ต้องเจ็บสิ หน้าเขียวตาปูดซะขนาดนั้น”
ประยงค์เล่า “หมายถึงเจ็บใจไม่ใช่เจ็บกาย! แล้วคนอย่างคุณนิลไม่เคยยอมเจ็บตัวคนเดียว เจ้าของบริษัทส่งออกคนก่อนที่เคยทำให้คุณนิลเสียใจ คุณนิลทำให้บริษัทเขาเจ๊งต้องออกไปขายก๋วยเตี๋ยวแทนแล้ว”

พลว่า “โห...งั้นไอ้อีคนไหนที่มันทำคุณนิลเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจอยู่ตอนนี้ ชีวิตมันหายนะแล้วล่ะ”
ประยงค์กับนุชพยักหน้าเห็นด้วย



ที่กองถ่ายละคร ทองแถมกำลังโปะแป้งเค้กที่มุมปากให้แทมมี่ แทมมี่เอาแต่ก้มหน้ากดมือถือส่งข้อความไปหาทรรศนะ ทำให้ทองแถมโปะแป้งลำบาก จึงโมโหปรี๊ดแตก “โว้ย!!! เลิกกดมือถือก่อนได้ไหม” ทองแถมตะโกนพร้อมกับคว้ามือถือของแทมมี่มาจะปาลงพื้น
“แม่อย่า! เดี๋ยวคุณทรรศติดต่อชั้นไม่ได้”
“แกเลิกติดต่อมันได้แล้ว โทรไปเป็นร้อยสาย ส่งข้อความไปเป็นพัน มันยังไม่รับก็แสดงว่ามันจะทิ้งแกแล้ว”
“ทำไมอยู่ๆ เขาถึงจะทิ้งชั้นล่ะแม่ วันก่อนเขายังไปบ้านเราอยู่เลย”
“ก็เพราะว่ามันอิ่มแล้วน่ะสิ”
“แม่อะ !”
“ไม่ต้องมาแม่อะ แม่เออะ ชั้นจะไปรับหน้ากับผู้กำกับไว้ก่อนว่าแกถ่ายอยู่ ถ้าแกยังเอามือถือติดตัวไปเข้าฉากด้วย ชั้นจะทำให้มันกลายเป็นซาก” ทองแถมเดินออกไป แทมมี่ยังกดมือถือ
สักพักทีมงานเดินเข้ามาหาแทมมี่ “มีคนมาขอพบน้องแทมมี่ค่ะ เขาบอกว่าชื่อทรรศ”
แทมมี่เงยหน้าขึ้นจากมือถือ ดีใจ “ทรรศ !”

แทมมี่เดินเร็วๆ เข้ามาและชะเง้อมองหาทรรศนะ เห็นข้างหลังของผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกลๆ แต่พอแทมมี่เข้าไปใกล้ ผู้ชายหันหน้ามาแล้วปรากฏว่าเขาคนนั้นไม่ใช่ทรรศนะ “คุณเป็นใคร”
สิ้นคำผู้ชายอีกคนก็เดินเข้ามาด้านหลังแทมมี่ ทั้งสองค่อยๆ เดินเข้ามาประชิดแทมมี่ สีหน้าของทั้งสองบ่งบอกว่าประสงค์ร้าย
“พวกแกจะทำอะไรชั้น!” แทมมี่จะวิ่งหนี แต่ผู้ชายสองคนเข้าไปจับตัวแทมมี่ แทมมี่ดิ้นและตะโกนร้อง “ช่วยด้วย !”
แต่แทมมี่โดนผู้ชายปิดปาก แล้วลากไป

ทองแถมเดินตามหาแทมมี่ “นังแทมมี่หายหัวไปไหนอีกแล้ว” ทองแถมเดินตามหาแทมมี่มาเรื่อยๆ แล้วมองตรงไปข้างหน้า ทองแถมเห็นมือและแขนของผู้หญิงโผล่มาจากหลังต้นไม้ “ใครไปนอนอยู่ตรงนั้น?” ทองแถมเดินเข้าไปใกล้แล้วตกตะลึง เมื่อเห็นว่าเป็นแทมมี่นอนคว่ำหน้าจมกองเลือด “แทมมี่ !!!”

เกล้ามาศดูหน้าจอมือถือแล้วเห็นพาดหัวข่าว
"ข่าวด่วน! แทมมี่ดาราสาวถูกคนร้ายบุกทำร้ายร่างกายถึงกองถ่ายละคร"
เกล้ามาศเงยหน้าขึ้น ไม่สบายใจ

อินทนิลที่ใบหน้าเขียวช้ำจากการถูกริ้วทองสิงแทมมี่ตบตีบอกกับเกล้ามาศหน้าตาเฉย “ใช่ แม่จ้างคนไปทำร้ายนังแทมมี่เอง”
“คุณแม่! ทำไมคุณแม่ทำแบบนี้ ถ้าคุณแม่ถูกจับขึ้นมา มันไม่คุ้มกันนะคะ”
“นักเลงพวกนั้นแม่ขอมาจากคุณอนรรฆ คุณอนรรฆการันตีให้ว่าพวกเขาจะไม่มีหลักฐานมาถึงแม่ได้แน่”
“เวรต้องระงับด้วยการไม่จองเวร ถ้ามัวแต่แก้แค้นเอาชนะกัน เมื่อไหร่ปัญหาจะจบ”
“มันไม่จบง่ายๆ หรอกมาศ มาศก็เห็นว่ามันทำอะไรแม่”
“แทมมี่ไม่ได้ทำ” เธอเผลอตัวพูดออกมา “เขาถูก...”
“ถูกอะไร ?”
เกล้ามาศรู้สึกตัวว่าพูดมากไปแล้ว จึงบ่ายเบี่ยงไม่ตอบความจริง “ช่างเถอะค่ะ แต่มาศขอร้องนะคะคุณแม่ อย่าทำร้ายใครอีก เพราะถ้าวันหนึ่งที่บาปกรรมตามสนอง คุณแม่จะทุกข์มากกว่านี้”
“นี่แกแช่งแม่เรอะยัยมาศ !”

เกล้ามาศเปิดประตูออกมาจากในห้องอินทนิลแล้วถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม สักพักเกล้ามาศก็เปลี่ยนแววตาเป็นคิดอะไร

วันใหม่ ที่บ้านอนรรฆ อนรรฆนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ
คนใช้เดินเข้ามา “คุณผู้ชายคะ คุณเกล้ามาศมาขอพบค่ะ”
“หนูมาศ! งั้นรีบไปบอกตาวินให้ลงมาพบหนูมาศด่วนเลย”
คนใช้รับคำ อนรรฆลุกขึ้นจากเก้าอี้

เกล้ามาศนั่งอยู่ที่โซฟายกมือไหว้อนรรฆ อนรรฆรับไหว้พร้อมกับถาม“หนูมาศมีธุระอะไรกับลุงหรือจ๊ะ ถึงต้องมาหาลุงถึงที่นี่”
“มาศอยากจะขอร้องคุณลุงว่าอย่าให้ความช่วยเหลือคุณแม่อีก มาศไม่อยากให้คุณแม่ไปทำร้ายใคร มันบาป”
“ไม่น่าเชื่อนะ คนจบเมืองนอกเมืองนาอย่างหนูมาศ จะเชื่อเรื่องบาปบุญ”
“ถ้าเชื่อแล้วช่วยทำให้เราคิดดีทำดี ไม่ทำร้ายใคร ก็น่าเชื่อไม่ใช่หรือคะ” เกล้ามาศหลอกด่าอนรรฆ
อนรรฆรู้ตัวก็ยังไม่รู้สึกอะไร “ใช่จ้ะ ส่วนเรื่องคุณแม่หนู ถ้าหนูมาศไม่อยากให้ลุงยุ่ง ลุงก็จะไม่ยุ่ง แต่คอยดูอย่าให้แม่หนูโทรมาขอร้องลุงแล้วกันนะ ลุงยิ่งขี้ใจอ่อนอยู่ด้วย” อนรรฆมองไปที่บันได “ตาวินมาพอดี”
อนาวินเดินลงมาจากชั้นสอง แต่งตัวสบายๆ เพราะว่าเพิ่งตื่นนอน อนาวินมีสีหน้าเซ็งๆ เพราะรู้ว่าพ่อให้ลงมาทำคะแนนกับเกล้ามาศ
“วันนี้วินไม่ได้ไปไหน พาหนูมาศไปทานข้าวสิ ใกล้ๆนี้มีร้านอาหารอิตาเลียนอร่อย”
“ไม่ได้หรอกครับคุณพ่อ วันนี้ผมไม่ว่าง”
อนรรฆอึ้ง คาดไม่ถึง พยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด “แต่พ่อคิดว่าวินควรจะไปกับหนูมาศ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง มาศเองก็ไม่ว่างเหมือนกัน”
อนรรฆยิ้มให้เกล้ามาศ แล้วหันไปมองอนาวินด้วยสายตาไม่พอใจ !
เกล้ามาศเดินออกมาจากด้านในบ้าน มองไปที่สวนของบ้าน เกล้ามาศเห็นมะลิเอามือถือตั้งกล้องถ่ายรูปแล้วมะลิก็รีบวิ่งไปทำท่าโยคะ แต่ไม่ทันก็วิ่งกลับมากดมือถือใหม่
เกล้ามาศยิ้มเอ็นดูแล้วเข้าไปหา “พี่ช่วยถ่ายให้ไหมคะ” มะลิยิ้ม

อนาวินเดินมาที่ห้องนอน อนรรฆตามมาด่าอีก “วิน! ไอ้โง่! หมูเข้ามาหาถึงอวย แทนที่จะรีบคว้าไว้”
“ถ้าพ่ออยากได้ที่ดินของวังติณชาติ ไม่ต้องใช้คุณมาศหรอก ผมมีวิธีอื่นที่ดีกว่า”
“วิธีอะไรของแก”
อนาวินไม่ตอบ แต่เคาะประตูห้อง เพียงอึดใจประตูห้องเปิดออกเผยให้เห็นทรรศนะนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว!
อนรรฆอึ้งตกใจ “คุณทรรศ !”
ทรรศนะทำหน้าไม่ถูก “ผมจะกลับแล้วนะ” ทรรศนะเดินกลับไปในห้อง
อนรรฆคว้าร่างของอนาวินเหวี่ยงไปบนพื้น “วิน! ชั้นส่งแกไปเรียนหนักๆ ที่เมืองนอก หวังจะให้แกลืมเรื่องน่ารังเกียจของตัวเอง แต่ทำไมแกถึงยังไม่เลิกเป็นมันอีก!”
“แต่สิ่งที่ผมเป็น จะช่วยทำให้วังติณชาติเป็นของเราได้นะครับพ่อ”
อนรรฆเงียบไปเลย

อาร์มใส่กางเกงตัวเดียวนอนแผ่อยู่บนเตียงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ลุกเดินไปที่ริมหน้าต่าง ยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ
พลันสายตาก็มองลงไปเห็นว่าเกล้ามาศขึ้นรถ มะลิยืนส่งและโบกมือให้เกล้ามาศ “มาศ!”

อาร์มไม่ใส่เสื้อวิ่งออกมาจากในบ้าน มะลิกำลังนั่งที่บันไดกำลังดูรูปถ่ายบนมือถือ “มาศ! มาศ!” แต่เกล้ามาศไปแล้ว อาร์มเดินไปหามะลิ “มาศมา ทำไมไม่ขึ้นไปเรียก”
“คุณยายสอนว่ากวนคนนอนหลับ มันบาป ชาติหน้าจะเป็นหมีแพนด้าใต้ตาคล้ำ”
“อย่ามากวน มาศมาทำไม”
“มาหาคุณลุงค่ะ แต่ไม่รู้ว่ามาเรื่องอะไร มะลิไม่ได้ถาม”
“ทีนี้เรื่องอื่นล่ะยุ่งเก่งนัก แล้วมาศถามถึงพี่บ้างหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ”
“สักคำก็ไม่มีเลยเหรอ”
“เฮ้อ...ตัดใจเถิดค่ะพี่อาร์ม มะลิบอกตั้งแต่วันที่กลับจากวัดแล้วว่าพี่มาศไม่ได้คิดอะไรกับพี่อาร์มแน่นอน และไม่มีวันจะคิดด้วย”
“จะดูถูกกันมากเกินไปแล้ว!” อาร์มหันหลังเดินไป
วังติณชาติ เกล้ามาศขับรถเข้ามาจอด ลงจากรถ
พลก็วิ่งเข้ามาบอก “คุณมาศครับ คุณต๊ะมาหาครับ”

เกล้ามาศเดินเข้ามาที่เรือนหม่อมเจ้าหญิงภรณี อินทวงศ์กำลังเชิดหุ่นกระบอกตัวพระประกอบคำพูดของตัวเอง บนโต๊ะใกล้ๆ มีหุ่นกระบอกวางอยู่อีกสองตัว "คุณมาศมาแล้ว อันตัวผมนี้คิดถึงคุณมาศที่สุด"
เกล้ามาศสบตากับอินทวงศ์เขินๆ
หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งอยู่ด้วยก็หัวเราะชอบใจ “คุณต๊ะเก่งนะ หัวไวเรียนรู้ได้เร็ว ทวดสอนนิดเดียว ก็เชิดได้แล้ว”
“มาศไม่เคยรู้เลยค่ะว่าท่านทวดเชิดหุ่นกระบอกเป็น ใครสอนท่านทวดเชิดหรือคะ”
ภรณีหุบยิ้มไปนิด...เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ...แล้วยิ้มกลบเกลื่อน “ก็พวกนายรวยนั่นแหละ” เธอเปลี่ยนเรื่อง “มาศลองเชิดดูบ้างไหม”
“ค่ะ”
อินทวงศ์ส่งหุ่นให้เกล้ามาศ เกล้ามาศทำตามที่หม่อมเจ้าหญิงภรณีบอก “มือซ้ายจับแกนหุ่น มือขวาจับตะเกียบข้างขวา ใช้นิ้วก้อยซ้ายหนีบตะเกียบข้างซ้ายเอาไว้”
เกล้ามาศงงจับไม่ถูกตามประสาคนที่ไม่เคยทำ
“ขอโทษนะครับ” อินทวงศ์เอื้อมมือข้างหนึ่งอ้อมผ่านหลังเกล้ามาศช่วยสอนเกล้ามาศจับตะเกียบหุ่น ทำให้ทั้งสองอยู่ในท่าโอบกอดกัน ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันมากโดยที่ทั้งคู่ยังไม่รู้ตัว
ริ้วทองดวงตาแดงฉาดอย่างโกรธจัด “อีรัมภา มึงให้ท่าผัวกู!”
เกล้ามาศผละออกจากอินทวงศ์ ไม่กล้าสบตาเขาเพราะเขิน ขณะที่อินทวงศ์อมยิ้ม
“ไม่ต้องอายนะมาศ”
เกล้ามาศเขิน “ท่านทวด !”
ทันใดนั้นมือขาวซีดของริ้วทองโผล่มาจิกดึงผมเกล้ามาศอย่างแรง เกล้ามาศหงายหลังไปตามแรงดึง หุ่นกระบอกในมือเกล้ามาศเกือบจะหลุด “ว้าย!”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีรีบเข้าไปเอาหุ่นกระบอกจากมือเกล้ามาศ
อินทวงศ์เป็นห่วงเกล้ามาศมากกว่า “คุณมาศเป็นอะไรครับ”
“มาศ มาศรู้สึกเหมือนมีใครดึงผมมาศค่ะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีติง “อยู่กันแค่นี้ใครจะมาดึงผมได้”
“แต่มาศรู้สึกจริงๆ”
“เอาหุ่นมาให้ทวดดูหน่อย”
เกล้ามาศยังมีสีหน้าตื่นตระหนก อินทวงศ์เป็นห่วงจนลืมตัวคว้ามือเกล้ามาศมาจับ “มีอะไรรึเปล่าคุณมาศ” อินทวงศ์ยกหุ่นกระบอกที่เหลือแล้วตามหม่อมเจ้าหญิงภรณีเข้าไปในห้อง
เกล้ามาศมองไปรอบๆ อย่างแปลกใจ ทันใดนั้นสายตาของเกล้ามาศก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นอินทนิลอยู่ในชุดนอนสีขาว ปล่อยผมยาวเดินก้มหน้าอยู่แถวริมสระน้ำ “คุณแม่! คุณแม่ไปทำอะไรตรงนั้น!”
เกล้ามาศ เห็นอินทนิลทรุดคุกเข่า ร้องไห้โฮ หญิงสาวใจไม่ดีรีบวิ่งออกไปจากบ้าน

ที่ห้องนอนของอินทนิล หน้าจอมือถือของอินทนิล ทรรศนะส่งข้อความไลน์มาว่า "ผมขอโทษ" อินทนิลปามือถือทิ้งด้วยความโกรธและเสียใจ .... คนที่เกล้ามาศเห็นที่สระน้ำไม่ใช่อินทนิล!

เกล้ามาศวิ่งเข้ามาแถวริมสระน้ำ มองหาผู้เป็นแม่ แต่ไม่เจอ เกล้ามาศวิ่งไปที่สะพานไม้ และยังร้องเรียกอินทนิล ทันใดมีมือขาวซีดโผล่ลอดช่องไม้ของสะพานมาคว้าข้อเท้าของเกล้ามาศ แล้วดึงกระชากอย่างแรง
“กรี๊ดดดดด!” เกล้ามาศหล่นจากสะพานลงไปในน้ำ เสียงดังตู้ม !
เกล้ามาศพยุงตัวเองขึ้นจากน้ำ แต่ขึ้นไม่ได้เหมือนมีอะไรหน่วงๆ ที่ขา เกล้ามาศก้มหน้าลงไปดู เห็นผีริ้วทองปล่อยผมยาวสยาย หน้าขาดซีด ดวงตาแดงเป็นเลือดจ้องมาที่เธออย่างโกรธจัดกำลังดึงข้อเท้าของเธออยู่ เกล้ามาศตกใจมาก ดิ้นให้ข้อเท้าหลุดจากพันธนาการของริ้วทอง
อินทวงศ์วิ่งเข้ามา มองไปที่สระน้ำ ไม่เห็นอะไรผิดปกติ อินทวงศ์มองไปรอบๆ “คุณมาศ! คุณมาศครับ! คุณมาศไปไหน”
เกล้ามาศตะเกียกตะกายดิ้นอย่างแรงเพื่อให้มือริ้วทองหลุดจากข้อเท้า จนกระทั่งหลุด เกล้ามาศรีบดันตัวเองขึ้นเหนือผิวน้ำ หญิงสาวโผล่ขึ้นมาจากน้ำ “ช่วยด้วย!” แต่ถูกดึงกลับลงไปอย่างเร็ว
อินทวงศ์ที่ยืนหันหลังอยู่ได้ยินเสียงเกล้ามาศร้อง หันขวับมามองทางเสียง แต่กลายเป็นว่า...ในน้ำไม่มีอะไรผิดปกติเลย

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/3 วันที่ 11 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ