อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/4 วันที่ 11 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/4 วันที่ 11 ก.พ. 59

อินทวงศ์ที่ยืนหันหลังอยู่ได้ยินเสียงเกล้ามาศร้อง หันขวับมามองทางเสียง แต่กลายเป็นว่า...ในน้ำไม่มีอะไรผิดปกติเลย
เกล้ามาศถูกดึงลงมาในน้ำ ระหว่างตะเกียกตะกายอยู่นั้น ริ้วทองก็โผล่มาบีบคอเกล้ามาศ เกล้ามาศกับริ้วทองได้เห็นหน้ากันในระยะใกล้ เกล้ามาศกลัวและพยายามจะแกะมือของริ้วทองออกจากคอ
ริ้วทองจ้องตาเกล้ามาศด้วยความโกรธแค้น ปากขยับพูดแต่ไม่มีเสียง “อีรัมภา กูเกลียดมึง !”
เกล้ามาศแกะมือริ้วทองไม่ออก ลมหายใจใกล้จะหมดแล้ว

อินทวงศ์ว่ายน้ำไปมา ไม่เห็นเกล้ามาศ อินทวงศ์ร้อนใจแล้วตัดสินใจพูดขึ้น “ริ้วทอง...ถ้าคุณทำให้คุณมาศตาย ผมจะเกลียดคุณ ไม่มีวันให้อภัยคุณอีกเลย!”


ริ้วทองรู้สึกได้ถึงสิ่งที่อินทวงศ์พูด เบะหน้าจะร้องไห้เสียใจที่อินทวงศ์เห็นเกล้ามาศดีกว่าเธอ ริ้วทองมองเกล้ามาศที่ใกล้จะขาดใจตายแล้วอย่างตัดสินใจ ยอมปล่อยคอเกล้ามาศ ร่างของเกล้ามาศโผล่ขึ้นมาจากน้ำ
“คุณมาศ!” อินทวงศ์ว่ายน้ำไปช่วย เขาลากเกล้ามาศขึ้นมาจากน้ำ เกล้ามาศไอสำลักค่อกแค่กสำลักน้ำ “คุณมาศ คุณโอเคไหม”
เกล้ามาศพยักหน้ารับ สายตามองไปที่อีกฝั่งของสระน้ำ เห็นผีริ้วทองยืนชี้นิ้วมาที่เกล้ามาศด้วยความโกรธเคียดแค้น! เกล้ามาศกลัวมากจนร้องไห้ออกมา

เกล้ามาศหวาดกลัวเมื่อเห็นผีผู้หญิงใส่ชุดดำยืนชี้หน้าเธออยู่อีกฝั่งของสระน้ำ ประกอบกับอาการตกใจที่ถูกผีบีบคอในน้ำ ทำให้เกล้ามาศร้องไห้โฮ
อินทวงศ์หันไปมองตามเกล้ามาศ แต่เขาไม่เห็นอะไรเลย“คุณมาศ คุณมองอะไร”
เกล้ามาศกลัวมาก “ผู้หญิง...ผู้หญิงชุดดำ เขาจะฆ่าชั้น !” พูดจบเกล้ามาศก็ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด อินทวงศ์ดึงร่างเกล้ามาศมากอดแน่น ประยงค์กับนุชวิ่งหน้าตาตื่นตระหนกมาจากทางตึกใหญ่
“ป้าได้ยินเสียงดังเอะอะดังเข้าไปถึงข้างใน เกิดอะไรขึ้นคะ”
เกล้ามาศถอยออกจากอ้อมอกของอินทวงศ์ หันหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าร้องไห้ อินทวงศ์จึงทำหน้าที่ตอบให้แทนว่า “คุณมาศตกน้ำครับ”
“ตกน้ำ! ทำไมถึงตกคะ”
“อุบัติเหตุธรรมดาน่ะครับ ไม่มีอะไร ผมรบกวนขอผ้าขนหนูกับน้ำอุ่นให้คุณมาศด้วยนะครับ”
“ค่ะๆ” ประยงค์กับนุชวิ่งออกไป อินทวงศ์ยังกอดเกล้ามาศเอาไว้

ประยงค์ถือถาดวางแก้วน้ำอุ่น นุชถือผ้าเช็ดตัวเอาไว้แล้วกระโดดขวางทางประยงค์ “อย่าเพิ่งไป !”
ประยงค์เบรกแทบไม่ทัน “เฮ้ย! นังนี่ วอนโดนน้ำร้อนลวกแล้วไงล่ะ รีบๆ ถอยไปเลย ชั้นจะเอาน้ำอุ่นไปให้คุณมาศ”
พลเดินนำอาร์มเข้ามาในบ้าน โดยที่ประยงค์กับนุชยังไม่รู้ตัว “เชิญครับ ผมจะไปตามคุณมาศมาให้”
อาร์มยิ้มรับแล้วเดินตามพลเข้าไป นุชพูดเสียงดังด้วยความลั้นล้า อาร์มจึงได้ยินที่นุชพูด
“ยังไม่ต้องรีบหรอกจ้ะป้า ป้าก็เห็นว่าคุณมาศไม่เป็นอะไรแล้ว ปล่อยให้คุณต๊ะทำหน้าที่ให้ความอบอุ่นทั้งกายและใจกับคุณมาศสักห้านาทีก่อนเถอะ” นุชหัวเราะคิกคัก
อาร์มฟังแล้วชักสีหน้าไม่สบายใจ

อินทวงศ์กับเกล้ามาศสบตากัน อินทวงศ์ลุกขึ้นแต่ยังจับมือของเกล้ามาศเอาไว้ “เข้าไปข้างในเถอะ คุณหนาวแย่แล้ว” เกล้ามาศยิ้มรับนิดๆ แล้วลุกขึ้น อินทวงศ์โอบกอดประคองหญิงสาวไว้
อาร์มเดินเข้ามาเห็นภาพอินทวงศ์กับเกล้ามาศก็กำมือแน่นไม่พอใจ อาร์มปราดเข้าไปผลักอินทวงศ์ออกจากเกล้ามาศเพื่อที่เขาจะเข้าไปดูแลเกล้ามาศเอง “ถอยไป!” อินทวงศ์กระเด็นออกไป
“คุณต๊ะ! อาร์ม ทำไมทำกับคุณต๊ะแบบนั้น”
“ผมไม่อยากให้เขาใกล้มาศ เดี๋ยวมาศจะโดนข้อหามือที่สาม”
“ชั้นกับคุณต๊ะเป็นเพื่อนกัน”
อาร์มฉุนจัด “มาศอย่าพูดเหมือนผมไม่รู้จักมาศหน่อยเลย! มาศไม่เคยให้ผู้ชายหน้าไหนใกล้ชิดมากเท่าเขา แม้กระทั่งกับผมที่เป็นเพื่อนมาศ” อาร์มคว้าไหล่เกล้ามาศบีบ “ไหนมาศเคยบอกว่าจะไม่มีวันเป็นมือที่สามของใคร เพราะมาศรู้ดีว่าเวลาโดนแย่งคนรักไปมันทุกข์มากขนาดไหน แต่ทำไมมาศถึงยังทำ! มาศมีใจให้เขาทำไม!”
อาร์มบีบไหล่เกล้ามาศแน่น เกล้ามาศเริ่มเจ็บ “โอ๊ย !”
อินทวงศ์เข้าไปห้าม “คุณอาร์ม ปล่อยคุณมาศ”
“อย่ายุ่ง!” อาร์มหันมาชกหน้าอินทวงศ์เปรี้ยง! อินทวงศ์ล้มลง
ประยงค์ นุช พลวิ่งเข้ามาเห็นก็ตกใจ อาร์มจะเข้าไปซ้ำ
“อาร์มหยุดเดี๋ยวนี้!” เกล้ามาศร้อง
อาร์มไม่ฟังเกล้ามาศ ลุกขึ้นไปจะต่อยอินทวงศ์ อินทวงศ์คว้ามือของอาร์มไว้ได้ทัน แล้วชกอาร์มกลับ อาร์มเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วหันมองมาอินทวงศ์อย่างโกรธจัด
เกล้ามาศเข้าไปขวางหน้าอินทวงศ์ “ถ้านายทำร้ายคุณต๊ะ เราเลิกคบกัน” อาร์มชะงัก เกล้ามาศจับมืออินทวงศ์ “เข้าไปข้างในเถอะค่ะ” เกล้ามาศพาอินทวงศ์เข้าไปในข้างใน
อาร์มมองตามอย่างโกรธเสียใจ

เกล้ามาศจูงมืออินทวงศ์เข้ามาด้านใน อินทวงศ์มีรอยฟกช้ำที่มุมปาก เกล้ามาศปล่อยมืออินทวงศ์ “นั่งพักก่อนนะคะ ชั้นจะไปเอายามาทำแผลให้”
“ไม่เป็นไรครับ คุณมาศพักผ่อนเถอะ ผมกลับเลยดีกว่า” อินทวงศ์ก้าวเข้าไปจับมือเกล้ามาศ มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณมาศครับ คุณไม่ได้เป็นมือที่สาม เหมือนอย่างที่ใครเข้าใจ”
เกล้ามาศมองตาอินทวงศ์กลับอย่างรู้สึกดี ก่อนจะรู้สึกตัวก็ชักสายตาหลบ ดึงมือออกจากมือของอินทวงศ์อย่างสุภาพ อินทวงศ์ก็เก้อเขินไปเหมือนกัน

คืนนั้น ที่สนามมวย อาร์มรัวหมัดชกนวมระบายความเสียใจเรื่องเกล้ามาศ สักพักเสียงชัตเตอร์จากกล้องมือถือดังขึ้น อาร์มหยุดชกหันไปเห็นมะลิถ่ายรูปเขาอยู่
“นั่นแน่ อาการแบบนี้ต้องมีเหตุมาจากพี่มาศแน่ๆเลย มะลิเคยเตือนพี่อาร์มแล้วว่าพี่มาศไม่ชอบพี่อาร์มหรอก ถ้าพี่อาร์มเชื่อมะลิตั้งแต่แรกนะ ก็ไม่ต้องมาเฮิร์ตแบบนี้”
“ถ้าจะมาซ้ำเติมกันก็ไปเลยไป”
“มะลิพูดเรื่องจริงนี่คะ พี่อาร์มควรจะตัดใจจากพี่มาศ แล้วเปิดตาเปิดใจ รับคนอื่นเข้ามาในชีวิตบ้าง”
อาร์มจะเดินไป มะลิหมั่นไส้เตะป๊าบเข้าที่ก้นของอาร์ม มะลิเตะเข้าให้อีกที อาร์มสะดุ้ง มะลิตั้งท่าจะเตะอาร์มอีก แต่อาร์มคว้าขาของมะลิไว้ มะลิเซ
อาร์มรวบแขนสองข้างของมะลิ มาพูดใส่หน้า “เธอไม่เคยเจอคนที่ใช่ เธอไม่รู้หรอกว่าพี่รู้สึกยังไง”
มะลิกระทุ้งเข่าใส่เป้าของอาร์ม อาร์มปล่อยมือจากมะลิไปกุมเป้า..จุกเจ็บ มะลิเดินออกไป

เกล้ามาศฝันว่าถูกริ้วทองบีบคอในน้ำ เกล้ามาศดิ้นทุรนทุรายหายใจไม่ออก ผีริ้วทองจ้องมองเกล้ามาศด้วยแววตาเกลียดชัง เกล้ามาศสะดุ้งตื่น เกล้ามาศนิ่วหน้าเครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

วันต่อมา ที่บ้านพริม พริมนั่งวาดรูปด้วยดินสออยู่หน้าเฟรม เกล้ามาศยืนคอยบอกให้พริมวาดในสิ่งที่เธอเห็น พริมระบายดินสอลงบนกระดาษวาดรูปอีกนิดหน่อย “เสร็จแล้ว ไม่มั่นใจนะว่าเหมือนไหม ชั้นไม่ได้วาดรูปมานาน มือแข็ง” พริมหมุนเฟรมวาดรูปมาให้เกล้ามาศดู
รูปวาดผู้หญิงบนเฟรมหน้าตา ทรงผม ชุดเหมือนริ้วทอง
เกล้ามาศจ้องมองรูปวาดนิ่ง “เหมือนมาก ผู้หญิงคนนี้แหละที่จะฆ่าชั้น”
“สมมติถ้าผู้หญิงคนนี้คือคุณริ้วทองจริงๆ เธอก็เป็นผู้หญิงที่สวยมาก ถ้าท่านทวดรัมภาหน้าเหมือนแก ท่านทวดรัมภาก็สวยเหมือนกัน สวยไปคนละแบบ มิน่าท่านชายดิเรกถึงรักพี่เสียดายน้อง”
“ผู้ชายหลายใจ แต่ปัญหามาเกิดกับผู้หญิง ไม่ยุติธรรมเลย”
“เฮ้ยๆ เมื่อกี้ชั้นพูดเล่น แกอย่าเพิ่งด่วนสรุปว่าท่านชายดิเรก เพราะเราไม่รู้ว่าจริงๆ ในอดีตเกิดอะไรขึ้น บางทีปัญหาอาจจะไม่ใช่เกิดเพราะท่านชายดิเรกหลายใจ แต่เป็นเพราะผู้หญิงที่มีใจให้ท่านชายมีหลายคนก็ได้นะ”
เกล้ามาศพยักหน้ารับ แล้วหันไปมองรูปวาดริ้วทอง

ริ้วทองมีสีหน้าหวั่นใจกำลังเดินเกาะแขนหม่อมเจ้าดิเรกเข้ามาที่เรือนพักคณะนายรวย หม่อมเจ้าดิเรกถือพานวางธูปเทียนแพมาด้วย นายรวย นางรื่น ปรุงกำลังช่วยกันขนหีบเสื้อผ้าออกมาจากในเรือน ทุกคนมีสีหน้านิ่งเครียด ไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่
“พ่อจ๋า แม่จ๋า”
ครอบครัวริ้วทองหันไป
“ชั้นมากราบขอขมาพ่อรวยกับแม่รื่น” หม่อมเจ้าดิเรกถือพานเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้านายรวย
นางรื่นรีบย่อตัวห้าม “แค่ท่านชายยกย่องเชิดชูลูกสาวของหม่อมชั้น ไม่ปล่อยทิ้งปล่อยขวางเพราะเห็นว่าเราเป็นเพียงคนบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ก็เป็นพระคุณกับพวกเราแล้วเพคะ ใช่ไหมพี่รวย” นายรวยมองไปทางอื่น ยังทำใจไม่ได้ นางรื่นเสียงเข้ม “ พี่รวย !”
นายรวยอึดอัด ริ้วทองมองนายรวยด้วยแววตาเว้าวอน “พ่อจ๋า...” นายรวยจำใจรับพานมาจากท่านชายดิเรก ริ้วทองยิ้มดีใจและโผไปกอดพ่อ...พูดด้วยแววตาเป็นประกายถึงความสุขความสบายที่ครอบครัวกำลังจะได้รับ ไม่ใช่การที่รู้สึกว่าตัวเองชนะหม่อมเจ้าหญิงรัมภา “พ่อให้อภัยชั้นกับท่านชายแล้ว! ทุกคนย้ายไปอยู่กับชั้นที่วังศุภมาศนะจ๊ะ ท่านชายจะสร้างเรือนให้ใหม่ เอาให้ใหญ่กว่าที่เรือนนี้”
นางรื่นยิ้มตื่นเต้น แต่นายรวยกับปรุงเฉยๆ
“พ่อไม่ไปอยู่ไหนทั้งนั้น พ่อจะกลับนครสวรรค์ ถ้าเอ็งอยากจะอยู่ที่นี่ก็สุดแล้วแต่เอ็งเถิด พ่อจะไม่ห้าม เพราะพ่อรู้แล้วว่าพ่อห้ามเอ็งไม่ได้” นายรวยเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง
ริ้วทองจะตาม “พ่อ! เดี๋ยวสิจ๊ะ !”
ปรุงคว้าข้อมือของริ้วทอง “พี่พูดกับพ่อเอง” ปรุงเดินออกตามพ่อรวยไป
ริ้วทอง หม่อมเจ้าดิเรก นางรื่นมองตามไม่สบายใจ

นายรวยเดินเข้ามาเก็บของที่เวทีหุ่นกระบอก ปรุงตามเข้ามาช่วยพูดกับพ่อ “พ่อจะปล่อยริ้วทองเอาไว้ที่นี่คนเดียวจริงๆ หรือจ๊ะ พ่อไม่เป็นห่วงริ้วทองหรือ”
“คนเป็นพ่อแม่ ต่อให้ลูกโตยังไงก็เลิกเป็นห่วงไม่ได้ แต่พ่อไม่อยากไปเป็นกาฝากให้ใครอีกแล้ว”
“ถ้าพ่อไม่อยากไปอยู่ที่วังศุภมาศ เราก็อยู่ที่นี่เหมือนเดิมเถิด อย่างน้อยเราก็ยังได้อยู่ใกล้ริ้วทอง”
“ริ้วทองแย่งคนรักของลูกสาวเจ้าของวัง เอ็งยังจะกล้าสู้หน้าพวกเขาได้อีกหรือ”
“แต่ก็ยังไม่มีใครมาไล่เราไปนี่จ๊ะ”
“และจะไม่มีใครไล่ด้วย” เสียงหม่อมเจ้าหญิงภรณีดังขึ้น นายรวยกับปรุงคุกเข่าลงแสดงความเคารพ “ชั้นคุยกับท่านพ่อมาแล้ว ท่านพ่อยังยึดมั่นในพระประสงค์ที่อยากจะสืบสานหุ่นกระบอกเอาไว้ ส่วนเรื่องริ้วทอง ไม่มีใครถือโทษโกรธเคือง เพราะทุกคนรู้แก่ใจดีว่าเรื่องเจ้าพี่ดิเรกกับน้องหญิงรัมภาเป็นเพียงความประสงค์ของผู้ใหญ่เท่านั้น เจ้าพี่ดิเรกมีสิทธิ์ที่จะรักกับใครก็ได้ นายรวยอยู่ที่นี่ต่อเถิดนะ ถือเสียว่าอยู่เพื่อความสุขของท่านพ่อ...และชั้น” คำพูดท้าย หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันไปสบตากับปรุงอย่างมีความหมาย ปรุงอึดอัดอยู่บ้าง เพราะไม่ได้รักหม่อมเจ้าหญิงภรณี และรู้ว่าการได้เสียกันของเขากับเธอเป็นสิ่งที่ไม่สมควร “นะจ๊ะรวย อยู่ที่นี่ต่อเถิดนะ”
“เสด็จกับท่านหญิงมีพระเมตตากับกระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมก็คงจะมิอาจขัดพระประสงค์ได้ กระหม่อมจะอยู่ที่นี่ต่อไป”
หม่อมเจ้าหญิงภรณียิ้มกว้างและมองปรุงด้วยแววตาดีใจ ปรุงไม่มอง ได้แต่ก้มหน้า หม่อมเจ้าหญิงภรณีนิ่วหน้าแปลกใจกับอาการของปรุง

ปรุงเดินเข้ามาที่เรือนพัก หม่อมเจ้าหญิงภรณีวิ่งตามหลังมาดึงแขนปรุง “ปรุง ปรุงเป็นอะไร ทำไมปรุงทำเหมือนว่าไม่อยากมองหน้าชั้น ชั้นทำสิ่งใดให้ปรุงขุ่นเคือง”
“ท่านหญิงไม่ได้ทำสิ่งใดดอกกระหม่อม แต่กระหม่อมเกลียดตัวเอง กระหม่อมเคยโกรธเคืองท่านชายดิเรกที่ล่วงเกินริ้วทอง แต่กระหม่อมกลับทำสิ่งนั้นเสียเอง กระหม่อมมันเลว!”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีจับมือปรุงมาวางบนแก้ม “โถ...ปรุงคนดีของชั้น อย่าคิดมากไปเลย เรื่องเมื่อคืนอาจจะผิดในสายตาของคนอื่น แต่มันถูกต้องสำหรับหัวใจของเราไม่ใช่หรือจ๊ะ” หม่อมเจ้าหญิงภรณีกอดปรุงและยิ้มมีความสุขมากเหลือเกิน ปรุงหนักใจ
ดอกไม้และห่อผ้าของหม่อมเจ้าดิเรกอยู่ในมือริ้วทอง ริ้วทองมองด้วยแววตาสุขใจ
นางรื่นเปิดประตูเข้ามา“เก็บของเสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้วจ้ะ”
นางรื่นชะโงกหน้าดูที่มือริ้วทอง “อะไร”
“ของที่ท่านชายเคยให้ชั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกันจ้ะ ชั้นเก็บไว้อย่างดี ชั้นจะเอาไปที่วังศุภมาศด้วย เก็บไว้ให้ลูกให้หลานของชั้นดู”
“อีแค่เศษผ้าไม่มีค่ามีราคา ลูกหลานไม่อยากได้หรอก เอ็งต้องเก็บเพชรเก็บพลอย เก็บศักดิ์ศรีสะใภ้วังศุภมาศมาไว้กับตัวให้มากๆ ให้มันสมกับความสาวที่เอ็งเสียไปให้เขา เข้าใจไหมริ้ว”
“จ้ะแม่” ริ้วทองชะเง้อมองออกไปนอกห้อง “แล้วนี่ท่านชายไปไหนเสียล่ะจ๊ะ”
“ขึ้นไปตึกใหญ่กับหญิงณี ท่าจะพากันไปหานังหญิงรัมภา”
ริ้วทองชักสีหน้าไม่พอใจ

หม่อมเจ้าหญิงรัมภานั่งอยู่บนชุดโซฟา หน้าซีดเซียวเพราะป่วยจากอาการปวดท้องอย่างรุนแรง กำลังจิบน้ำกินยาแล้วส่งแก้วให้เจิม เจิมรับไปแล้วยกถาดเดินออกไปจากห้อง สวนกับหม่อมเจ้าหญิงภรณีที่เปิดประตูเข้ามา หม่อมเจ้าดิเรกตามหลังมา
“น้องหญิงจ๊ะ เจ้าพี่มาเยี่ยม”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาชักสีหน้าบึ้งตึง...ข่มความเสียใจเจ็บปวดเอาไว้ภายใน
“น้องหญิงเป็นอย่างไรบ้าง”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาตอบโดยไม่มองหน้า น้ำเสียงราบเรียบ ไม่อยากคุย “ดีขึ้นแล้วค่ะ”
“หมอว่าน้องหญิงเป็นอะไร ทำไมถึงปวดท้อง”
“หาสาเหตุไม่ได้ค่ะ หญิงขอตัวก่อนนะคะ ลงมาตากลมนานแล้ว จะกลับขึ้นไปนอนพักผ่อนบนห้อง” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาจะลุกขึ้น แต่เกิดหน้ามืด จะเป็นลม
“น้องรัมภา!” หม่อมเจ้าดิเรกก้าวเข้าไปรวบตัวกอดหม่อมเจ้าหญิงรัมภา
หม่อมเจ้าดิเรกกอดรัมภา...ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกัน หม่อมเจ้าดิเรกไม่ได้คิดอะไรนอกจากความห่วงใย แต่หม่อมเจ้าหญิงรัมภานั้นใจสั่นไหวด้วยความเสียใจเพราะเขาคือคนที่เธอรัก
“น้องหญิงยังไม่มีแรง ให้พี่ขึ้นไปส่งข้างบนนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ หญิงเดินเองได้” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาดึงตัวออกจากดิเรก แล้วจะเดินไป แต่หญิงสาวก็จะเป็นลมอีก
หม่อมเจ้าดิเรกรับร่างเอาไว้ เอ่ยเสียงเข้ม “อย่าดื้อสิน้องหญิง พี่เป็นห่วง”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภามองลึกเข้าไปในดวงตาของหม่อมเจ้าดิเรก เอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “เก็บความห่วงใยไว้ให้ริ้วทองเถิดค่ะ อย่าแบ่งปันมาให้หญิงอีกเลย ศักดิ์ศรีของหญิงมีมากเกินกว่าจะรับความห่วงใยจากผัวของคนอื่น” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาผละจากดิเรก แล้วเดินออกไปจากห้อง สวนกับริ้วทองที่วิ่งเข้ามา สองสาวมองหน้ากันนิ่ง
ริ้วทองยิ้มเหยียดที่มุมปากนิดนึง...เป็นนัยยะใส่หม่อมเจ้าหญิงรัมภาว่า...กูชนะ! หม่อมเจ้าดิเรกเดินออกมาจากในห้อง ริ้วทองเดินเข้าไปเกาะแขนหม่อมเจ้าดิเรก “ท่านชายมาอยู่ตรงนี้เอง หม่อมชั้นตามหาเสียให้ทั่ว กลับกันเถอะเพคะ หม่อมชั้นเก็บของเสร็จแล้ว”
หม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินออกไปโดยไม่หันกลับไปมองหม่อมเจ้าดิเรกเลย

หม่อมเจ้าหญิงภรณีประคองหม่อมเจ้าหญิงรัมภาเดินเข้ามาในห้อง หม่อมเจ้าหญิงรัมภาปล่อยร้องไห้โฮเสียใจ หม่อมเจ้าหญิงภรณีกอดน้องสาวไว้ “อย่าร้องไห้เลยน้องหญิง ถ้าใครมาเห็นเข้าว่าน้องหญิงร้องไห้เพราะริ้วทอง มันจะเสียชื่อน้องหญิง”
สักพักหม่อมเจ้าหญิงรัมภาตั้งตัวตรง...ปาดน้ำตา..กลับมาเข้มแข็งเหมือนเดิม “คนอย่างริ้วทองไม่มีคุณค่าพอให้หญิงร้องไห้ได้หรอกค่ะ แต่ที่หญิงร้องไห้ เพราะหญิงผิดหวังในตัวเจ้าพี่ ทำไมเจ้าพี่ถึงเลือกผู้หญิงมักใหญ่ใฝ่สูง ไม่มีหัวนอนปลาย เท้าอย่างริ้วทองเป็นคู่ชีวิต”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีพูดถึงความรักของตัวเองกับปรุง “เพราะความรักมีอำนาจเหนือกว่าสิ่งใดน่ะสิจ๊ะ คนบางคนกว่าจะรู้ตัวว่ารัก ก็ยากเกินกว่าจะถอนตัว”
“สิ่งนั้นคือความลุ่มหลง ไม่ใช่ความรัก” หม่อมเจ้าหญิงรัมภาลุกขึ้น “หญิงขอตัวเตรียมชุดไปงานเลี้ยงก่อนนะคะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีตกใจ “งานเลี้ยงต้อนรับพระสหายของท่านลุงที่วังศุภมาศน่ะหรือ”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 8/4 วันที่ 11 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ