อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9 วันที่ 12 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9 วันที่ 12 ก.พ. 59

“ขอโทษทีนะที่ให้รอนาน วันนี้พระลักษณวงษ์ตอนจบ จะลุกขึ้นมาก่อนก็เพิ่งถึงตอนที่นางทิพเกสรตาย นุชก็คะยั้นคะยอทวดอยู่ได้”
“ตายแล้วก็จบแล้วไงคะ” นุชบอก
หม่อมเจ้าหญิงภรณีดุ “เรานี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เวลาแสดงหุ่นกระบอก เขาไม่ให้ฉากจบเป็นฉากใครตาย มันไม่เป็นสิริมงคลกับโรงละคร ถ้าตัวละครตายก็ต้องมีใครมาช่วยให้ฟื้นคืนชีพเสียก่อน ถึงจะจบ”
“ท่านทวดใจเย็นๆ นะคะ โมโหมากเดี๋ยวความดันขึ้น”
“มาศมีธุระอะไรกับทวดหรือเปล่า”

“มาศมีรูปอยากจะให้ท่านทวดดูค่ะ ท่านทวดเคยเห็นผู้หญิงในรูปนี้หรือเปล่า”
เกล้ามาศ พลิกรูปวาดของริ้วทองให้หม่อมเจ้าหญิงภรณีดู หม่อมเจ้าหญิงภรณีตกตะลึง “ริ้วทอง! ริ้วทองจริงๆ ด้วย”


เกล้ามาศกับพริมมองหน้ากัน...ใช่อย่างที่คิด เกล้ามาศถามต่อ “ท่านทวดแน่ใจหรือคะว่าใช่ริ้วทอง”
“แน่ใจสิ ทวดไม่เคยลืมริ้วทองเลย ว่าแต่มาศเอารูปริ้วทองมาจากไหน”
เกล้ามาศอึกอัก “เอ่อ...”
พริมรีบบอก “มาศเจออยู่ในห้องเก็บของในตึกใหญ่ค่ะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีพยักหน้ารับ ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร

เกล้ามาศกับพริมเดินออกมาด้วยกัน เกล้ามาศถือรูปวาดของริ้วทองอยู่ด้วย
“แกก็แน่ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผีที่ตามเล่นงานแกคือ ริ้วทอง กำไลสีทองวงนั้นก็เป็นของริ้วทอง”
“ใช่ สิ่งที่ชั้นจะต้องหาต่อไปก็คือ ทำยังไงถึงจะปลดปล่อยวิญญาณของริ้วทอง”
“ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไง เหมือนที่แกเคยทำบุญไปให้ผู้หญิงในน้ำที่เอาแต่ร้องไห้ หลังจากนั้นแกก็ไม่ได้ยินเสียงเขาอีกเลย”
“เสียงผู้หญิงในน้ำ...” เกล้ามาศใช้ความคิด
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...ใครก็ได้ช่วยพาชั้นออกไปจากที่นี่ที”
“อีรัมภา อีรัมภา อีรัมภา”
เกล้ามาศแน่ใจ “ใช่แล้ว! เสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่ในน้ำที่ชั้นเคยได้ยิน เป็นเสียงเดียวกับริ้วทอง”
“แกแน่ใจเหรอ”
“ชั้นฟังดนตรีมาทั้งชีวิต ชั้นฟังเสียงออก ตั้งแต่วันที่มีริ้วทองเข้ามาในชีวิต ชั้นก็ไม่เคยได้ยินเสียงผู้หญิงในน้ำอีกเลย”
“แสดงว่าวิญญาณของริ้วทองเคยถูกขังอยู่ในสระนี้ !”
เกล้ามาศมองไปที่สระน้ำอย่างใช้ความคิด

อินทวงศ์คุยโทรศัพท์ มืออินทวงศ์ถือกำไลมาศไปด้วย “คุณจะให้ผมขุดลอกสระน้ำที่วังติณชาติ !”
“ใช่ค่ะ ชั้นจำได้ว่าคุณแม่เคยขอให้คุณออกแบบปรับปรุงวัง ชั้นอยากขอให้คุณบอกกับทุกคนว่าการขุดลอกสระเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานของคุณ จะได้ไม่มีใครสงสัยว่าชั้นกำลังหาอะไร”
“คุณคิดว่าในสระน้ำจะมีอะไร”
“ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ชั้นหวังว่าจะได้เจออะไรที่จะช่วยบอกได้ว่า...ท่านทวดรัมภาเคยทำอะไรไว้กับริ้วทอง วิญญาณของริ้วทองถึงได้อาฆาตแค้นท่านมากขนาดนี้”
“ คุณมาศครับ พรุ่งนี้ไปวัดกับผมไหม”
“ไปทำไมคะ”
“ถ้ากำไลสีทองเป็นต้นเหตุทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายนัก ผมก็จะเอากำไลไปทำลายซะ เผื่อจะช่วยให้อะไรดีขึ้น”
ริ้วทองนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าปกติของริ้วทองก็กลายเป็นสีขาว ดวงตาแดงฉานเหมือนมีเลือดอยู่ในตา ริ้วทองเสียใจ โกรธระคนกันแล้วร้องกรี๊ดดดดดดดดดดด !

สวิตานั่งกินอาหารอยู่ในมุมมืด ภายในเป็นร้านอาหารหรูเปิดไฟสลัวๆ สวิตามองไปที่โต๊ะหนึ่งซึ่งอยู่ด้านในมากๆ
เห็นอนาวินและทรรศนะที่กำลังกินอาหารกันและส่งสายตาหวานให้กันวิบวับ สวิตายิ้มมุมปากร้ายๆ...พอใจที่เขาสองคนสนิทสนมกัน
“อีกไม่นาน...พวกติณชาติต้องเสียวังไป”
จู่ๆ ไฟในร้านกะพริบ ทุกคนในร้านแหงนหน้ามองไฟ สวิตายังนั่งอยู่ที่เดิม แล้วตอนนั้นเองก็เส้นผมยาวดำของริ้วทองห้อยปกลงมาที่บ่าของสวิตา สวิตาสะดุ้ง ผุดลุกขึ้น และปัดผมออก !
พนักงานผ่านตรงนั้นพอดี เห็นอาการของสวิตาเข้า “มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีค่ะ”
สวิตาดูที่ไหล่ตัวเอง ไม่เห็นอะไรก็นึกแปลกใจ “ริ้วทอง...”
บ้านอินทวงศ์ อินทวงศ์กำลังนั่งทำงานกับคอมพิวเตอร์ส่วนตัวในมุมสบายๆ
“กรี๊ดดดดดด ! ช่วยด้วย” เสียงทรัพย์มณีร้องดังมาจากนอกห้อง
อินทวงศ์หันขวับไปมอง “คุณย่า!” อินทวงศ์วิ่งออกไปจากห้อง โดยวางกล่องกำไลมาศไว้

อินทวงศ์วิ่งขึ้นบันไดเรือนมา แล้วเปิดประตูเข้ามาในห้องทรัพย์มณี “คุณย่าเป็นอะไรครับ !”
ทรัพย์มณีกับอัญมณีซึ่งนั่งเลือกเครื่องประดับกันอยู่หันมามองงงๆ ทรัพย์มณีไม่ได้เป็นอะไรเลย
“ไม่ได้เป็นอะไรนี่”
“แต่ผมได้ยินเสียงคุณย่าร้อง”
“หูเพี้ยนไปแล้วเรา ย่าไม่ได้ร้องสักคำ ถามยัยณีดูก็ได้...”
อัญมณีบอก “ใช่จ้ะ ต๊ะหูฝาดไปหรือเปล่า...”
อินทวงศ์แปลกใจ อ้าว...ก็ได้ยินเสียงจริงๆนี่หว่า
“แต่ต๊ะมาก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ย่าจะไปงาน ต๊ะช่วยเลือกหน่อยสิว่า สร้อยเส้นไหนสวย”
“ได้สิครับ คุณย่า...”
อินทวงศ์รับคำ แต่ยังมีสีหน้างงๆ แปลกใจไม่หาย

กล่องกำไลมาศที่วางอยู่บนโต๊ะ ฝากล่องกำไลมาศค่อยๆ ขยับเพราะถูกแรงดันจากข้างใน ฝากล่องค่อยๆเปิดทีละน้อย นิ้วขาวซีดค่อยๆ โผล่ออกมาจากกล่องกำไลมาศ...

สร้อยดาวถืออุปกรณ์ทำความสะอาดออกมาจากทางห้องครัว เดินมุ่งตรงไปทางเรือนทรัพย์มณี พร้อมกับคุยโทรศัพท์กับเพื่อนไปด้วย...โดยไม่รู้ชะตากรรม “ชั้นไม่ได้เป็นคนใช้ย่ะ ชั้นสาบานก็ได้ ถ้าชั้นเป็นนะ ขอให้ชั้นตายในสามวัน เจ็ดวันเลย ใครเม้าท์ว่าชั้นเป็นคนใช้ บอกมาหน่อยซิ ...งั้นแกไปหาเฟซบุ๊คมันให้ฉันหน่อย ฉันจะโพสต์ด่ามันทุกวัน จนกว่ามันจะยอมขอโทษฉัน...” เสียกแกรกๆๆ ดังมาจากในห้องอินทวงศ์ ทำให้สร้อยดาวชะงักกึก“แกถือสายแป๊บนะ” สร้อยดาวเงี่ยหูฟัง แล้วเอื้อมมือไปหยิบอุปกรณ์บางอย่างมาถือกระชับไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปที่หน้าห้อง
เสียงแกรกๆๆ ยังคงดังต่อเนื่อง ย่างก้าวของสร้อยดาว ที่เดินเข้าไปช้าๆ ลุ้นๆ ใจคอไม่ดี เมื่อสร้อยดาวเดินมาถึงหน้าประตู เสียงนั้นก็พลันหายไป สร้อยดาวพึมมำ “เงียบทำไม...ไม่แน่จริงนี่หว่า...” สร้อยดาวเอื้อมมือไปจับประตูห้อง โผล่หน้าเข้าไปดู มองไปรอบห้อง ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สร้อยดาวมองที่กล่องกำไลเพ่งพินิจ กล้าๆกลัวๆ...กล่องที่ทั้งสวยงามและน่ากลัวไปพร้อมกัน สงบนิ่ง
จู่ๆ...ที่ไหล่ของสร้อยดาว มีมือๆหนึ่งวางลงอย่างหนักแน่น สร้อยดาวตกใจ เข่าอ่อน ทรุดลงกับพื้น “อร๊ายยยยย !!!”
สวิตาก้าวเข้ามาเบื้องหลัง “ดาว ! นี่ฉันเอง”
สร้อยดาวหยุดกรีดร้อง ชะงัก หันไปมอง เห็นสวิตายืนสวยอยู่ “คุ...คุณวิ...เล่นมาเงียบๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียง วิตกใจหมดเลย”
“ขอโทษทีจ้ะ...อืม...ชั้นซื้อของมาให้คุณหญิง อยู่ในรถแน่ะ ไปยกมาให้ทีสิ”
สร้อยดาวไม่เต็มใจ “ก็ได้ค่ะ...แล้วนี่คุณวิ...”
“ไม่ต้องถามให้มาก ชั้นสั่งให้เธอทำอะไรทำตามอย่างเดียวก็พอ” สร้อยดาวเดินสะบัดออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจสวิตานัก สวิตารอจนสร้อยดาวออกไปแล้ว จึงเดินเข้าไปในห้องอินทวงศ์ ปิดประตู “ริ้วทอง ของที่เธอจะให้ชั้นมาเอา คือกล่องนั่นใช่ไหม” สวิตาค่อยๆเดินไปที่กล่องกำไลมาศ เอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเปิดออก ฝากล่องเปิดออก เผยให้เห็นกำไลมาศวงสวย สวิตามองอย่างชื่นชม...สวิตาหยิบกำไลมาศออกมาถือเอาไว้ พลิกไปมา กำไลกลายเป็นมือผี สวิตาเห็นเข้าก็ตกใจเพราะไม่เคยเห็นมือผีมาก่อน มือจับมือผีแน่น เผลออุทานออกมา “กรี๊ดดดดดดดดดด !”
สร้อยดาวย้อนกลับมาพอดี “คุณวิ คุณวิตกใจอะไรคะ” สร้อยดาวเห็นเต็มตาว่าสวิตาถือมือผีโผล่ !!!!!!! “มือผี ! คุณวิมีมือผี ! คุณวิมีมือผี !!!” สร้อยดาววิ่งหนีออกไป
สวิตามองกำไลอย่างคาดไม่ถึง แต่แล้วก็หันหน้ากลับไปมองทางสร้อยดาว ตะคอกบอกริ้วทอง “ริ้วทอง จัดการมัน อย่าให้คนที่นี่คิดว่าชั้นเป็นตัวประหลาด!”

สร้อยดาววิ่ง ร้องตะโกนมาทางห้องรับแขก “ช่วยด้วยค่ะ ! คุณวิมีมือผี !! ช่วยด้วย ! คุณต๊ะ คุณหญิง คุณณีช่วยด้วย” สร้อยดาวหันไปเห็น....ผู้หญิงผมยาวชุดดำยืนอยู่ข้างๆ สร้อยดาวเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงหันหน้ากลับมาเห็นว่าเธอไม่มีใบหน้า “กรี๊ดดดดดดด!” สร้อยดาวผงะถอยหลังติดกำแพง แล้วถูกดึงขึ้นสูงหัวติดเพดาน ก่อนจะปล่อยร่างลงมากระแทกพื้น “โอ๊ย!” สร้อยดาวเกือบสลบ...ปรือตาขึ้นมอง ภาพลางเลือนที่สร้อยดาวเห็นคือสวิตาวิ่งเข้ามาหยุดยืนมองเธอ ก่อนที่เงาสีดำรูปร่างผู้หญิงจะเคลื่อนเข้ามาใกล้สวิตา
สวิตาหันไปพูดกับเงาดำนั้น “แน่ใจนะริ้วทองว่าคนในบ้านไม่มีใครได้ยิน ชั้นไม่อยากเดือดร้อน”
“ช่วย...ด้วย...”
สวิตากับเงาดำหันขวับไปมามองทางสร้อยดาว “มันยังไม่สลบ มันเห็นเรา จัดการมันริ้วทอง จะให้มีใครรู้ความลับของเราไม่ได้เด็ดขาด! อีกอย่าง...นังนี่มันก็คอยแต่จะจ้องจับต๊ะ ถ้าไม่มีมัน ชั้นจะได้ไม่ต้องมีใครคอยขวางหูขวางตา ! จัดการมัน!”
เงาดำเคลื่อนเข้ามาใกล้หน้าสร้อยดาว เงาดำนั้นปรากฏเป็นหน้าของริ้วทองใกล้ขึ้นเรื่อยๆ สร้อยดาวเบิกตาโตด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “มะ..มะ...ม่าย !!!!!” ดวงตาดำของสร้อยดาว ปรากฏหน้าโกรธเกรี้ยวของริ้วทองอยู่ในนั้น !

อินทวงศ์เดินกลับเข้ามาจากเรือนทรัพย์มณี เจอสวิตานั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าห้อง “วิ...เกิดอะไรขึ้น?”
“สร้อยดาว !”
สวิตามองนำสายตาของอินทวงศ์ไป อินทวงศ์ เห็นสร้อยดาวนอนไร้สติอยู่ที่ที่มุมหนึ่งของบ้าน !

ที่โรงพยาบาล อินทวงศ์ ทรัพย์มณี อัญมณี สร้อยทอง สวิตาคอยผลอาการของสร้อยดาวอยู่หน้าห้อง สร้อยทองร้องไห้กอดอยู่กับอัญมณี หมอออกมาจากในห้องฉุกเฉิน อินทวงศ์นำลุกเข้าไปถามหมอ
“คุณหมอเป็นยังไงบ้าง” สร้อยทองปรี่เข้าไปถาม
สวิตาเองก็อยากรู้มาก...เพราะถ้าสร้อยดาวฟื้นขึ้นมาพูดความจริง เธอจะเดือดร้อน
“อาการโดยรวมไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงคงต้องรอคนไข้ฟื้น แล้วค่อยเช็คอาการดูอีกที ถ้าไม่มีอะไรหมอขอตัวก่อนนะครับ” หมอบอกแล้วออกไป
“ขอบคุณค่ะ”
สวิตาไม่สบายใจ
“หนูวิ...ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้น” ทรัพย์มณีถาม
สวิตา "แกล้ง" ชำเลืองตามองไปทางสร้อยทอง และ "แกล้ง" หนักใจไม่อยากพูด “วิคิดว่าเดี๋ยวเราค่อยกลับไปคุยเรื่องนี้กันที่บ้านดีกว่าค่ะ คุยตรงนี้อาจจะไม่เหมาะสม”
“จะคุยตรงนี้หรือที่บ้านก็เหมือนกัน พูดออกมาเถอะหนูวิ พูดในสิ่งที่หนูเห็นออกมาให้หมด”
สวิตาแกล้งหนักใจมาก

อินทวงศ์ตกใจเมื่อรู้สิ่งที่สวิตาบอก
“ค่ะ วิไปถึงที่บ้านแล้วก็ได้ยินเสียงแปลกๆจากห้องต๊ะ วิรีบไปดู ก็เลยเห็นสร้อยดาววิ่งถือกำไลออกมาจากห้องนอนของต๊ะ วิพยายามจะห้ามไม่ให้สร้อยดาวเอากำไลไป แต่สร้อยดาวไม่ฟัง วิ่งหนีวิไปจนตกบันได” สวิตาแกล้งร้องไห้ “วิผิดเอง ถ้าวิไม่เข้าไปเห็น สร้อยดาวคงไม่เป็นแบบนี้”
ทรัพย์มณีไม่พอใจ “บาปกรรมติดจรวด”
“ไม่จริงนะคะคุณหญิง ดาวไม่ได้ขโมยกำไล” สร้อยทองบอก
“ใจเย็นๆ ครับป้าสร้อย ผมก็เชื่อว่าดาวไม่ได้ขโมยกำไล”
สวิตาอึ้ง “ต๊ะคิดว่าวิโกหกหรือคะ”
“ผมเชื่อว่าวิไม่ได้โกหก แต่ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันมากกว่า เราทุกคนรู้จักนิสัยสร้อยดาวดี สร้อยดาวไม่เคยมีประวัติมือไวใจเร็ว ขโมยของๆ ของใคร ไม่ใช่เหรอครับ”
ทรัพย์มณีและอัญมณีพยักหน้าเห็นด้วย แต่สวิตามีสีหน้าไม่สบายใจ
“เอาเป็นว่าเราอย่าเพิ่งด่วนสรุปว่าสร้อยดาวขโมยกำไลเลยครับ แต่รอให้สร้อยดาวฟื้นขึ้นมาเล่าให้เราฟังเองดีกว่า ว่าความจริงแล้วเกิดอะไรขึ้น”
ทุกคนเห็นด้วย มีแต่สวิตาที่เครียดมาก

สวิตาเดินเร็วๆ อย่างร้อนใจ หันซ้ายหันขวามองให้แน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมาแล้วนี้ แล้วแหงนหน้าเรียกริ้วทอง “ริ้วทอง ริ้วทอง” ไฟในบริเวณนั้นกะพริบ บ่งบอกว่าผีริ้วทองมาแล้ว สวิตาเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบกำไลมาศออกมาชู “ชั้นเอากำไลของเธอมาได้แล้ว ต๊ะจะทำลายกำไลไม่ได้อีก ทีนี้ก็เป็นหน้าที่ของเธอ ไปทำให้สร้อยดาวฟื้นขึ้นมาไม่ได้อีก เพราะไม่อย่างงั้น ชั้นกับเธอจะต้องเดือดร้อน” สิ้นคำหลอดไฟแตกเพล้ง สัญลักษณ์แทนว่าริ้วทองรับรู้แล้ว แต่สวิตาก็ยังหงุดหงิดไม่หาย

อินทวงศ์ก้มหากำไลไปตามมุมต่างๆ ของบ้าน
อัญมณีเดินเข้ามา “ในห้องพระกับบนชั้นสองไม่มีเลย ต๊ะล่ะ...เจอบ้างไหม”
“ยังไม่เจอเหมือนกันครับ”
“แปลกจัง กำไลจะหายไปได้ยังไง”
สองอาหลานมองกันอย่างแปลกใจ

สร้อยดาวนอนหลับอยู่บนเตียงภายในห้องปิดไฟมืด ประตูห้องค่อยๆ เปิดออก แล้วปิดเองช้าๆ เกิดหยดน้ำขึ้นที่หน้าประตู หยดไปตามทางจนถึงพื้นหน้าเตียง ผ้าสีดำจากชุดของริ้วทองคืบคลานจากปลายเท้าของสร้อยดาว แล้วค่อยๆ ไล่ขึ้นมาบนขา สร้อยดาวมีผ้าพันที่หัวเพราะหัวแตก เริ่มขยับเปลือกตาเพราะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวบนร่างกายของตัวเอง
สร้อยดาวเอ่ยถามอย่างอ่อนแรง “ใคร...ใคร..” ไม่มีเสียงตอบ สร้อยดาวค่อยๆ เปิดตาขึ้น ภาพลางเลือนว่ามีร่างริ้วทองยืนทำท่า "เชิดหุ่นกระบอก" อย่างมีความสุขอยู่บนร่างของเธอ!
“"ชิชะพระองค์ดำรงราช มาหลงเล่นลูกสวาทน่าบัดสี ถ้าเป็นพระตาเถรเณรชี ป่านฉะนี้จะต้องเป็นกองกลาง"
สร้อยดาวเบิกตาโต..กลัวสุดขีด...อ้าปากจะเปล่งเสียงร้องว่า "ช่วยด้วย" แต่ไม่มีเสียงดังลอดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ร่างกายส่วนต่างๆ ของสร้อยดาวหงิกเกร็ง จากความกลัวและพยายามจะลุกขึ้นมาจากเตียง ริ้วทองร่ายรำแล้วหันมามองสร้อยดาว ลูกตาดำของสร้อยดาว....ปรากฏหน้าริ้วทองขาวซีดมีรอยเส้นเลือดขึ้นเต็มใบหน้า...ดวงตาแดงฉาน สร้อยดาวช็อคสุดขีด ร่างกายหงิกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง !

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9 วันที่ 12 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ