อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9/2 วันที่ 12 ก.พ. 59

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9/2 วันที่ 12 ก.พ. 59

แม้แต่นิดเดียว ร่างกายส่วนต่างๆ ของสร้อยดาวหงิกเกร็ง จากความกลัวและพยายามจะลุกขึ้นมาจากเตียง ริ้วทองร่ายรำแล้วหันมามองสร้อยดาว ลูกตาดำของสร้อยดาว....ปรากฏหน้าริ้วทองขาวซีดมีรอยเส้นเลือดขึ้นเต็มใบหน้า...ดวงตาแดงฉาน สร้อยดาวช็อคสุดขีด ร่างกายหงิกเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง !
พยาบาลเปิดประตูเข้ามา เห็นอาการของสร้อยดาวก็ตกใจ “คุณ !”
พยาบาลกำลังดูอาการของสร้อยดาว ขณะที่ริ้วทองยังร่ายรำอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข โดยที่พยาบาลไม่เห็น
หม่อมเจ้าหญิงภรณีนอนหลับอยู่บนเตียง...กระสับกระส่ายเพราะกำลังฝันร้าย

หม่อมเจ้าหญิงภรณีเปลือยท่อนบน...ปล่อยผมสยาย...นอนหลับพริ้มยิ้มหวาน เธอพลิกตัวไปจะกอดปรุง แต่พบว่าปรุงหายไปแล้ว “ปรุง! ปรุงหายไปไหน” หญิงสาวได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังมาจากหน้าเรือน หม่อมเจ้าหญิงภรณีรวบผ้าขึ้นปิดหน้าอก..ลุกมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นปรุงสะพายผ้าห่อเสื้อผ้าลงจากเรือนแล้วเดินออกไปทางหลังวัง “ปรุง !” หม่อมเจ้าหญิงภรณีลุกตาม



หม่อมเจ้าหญิงภรณีนุ่งกระโจมอกวิ่งลงมาจากเรือน ร้องไห้และตะโกนเรียกปรุง “ปรุง! ปรุงจะไปไหน !” แต่เธอสะดุดก้อนหินล้มลง “โอ๊ย !” หญิงสาวลุกขึ้นไม่ไหวเพราะเจ็บข้อเท้า เธอมองตามทางที่ปรุงเดินไป เห็นด้านหลังของปรุงเดินหายไปในความมืด
หม่อมเจ้าหญิงภรณีร้องไห้แทบขาดใจ...ยื่นมือไปข้างหน้าร่ำร้องหาชายคนรัก “ปรุงกลับมาหาชั้น เอาชั้นไปด้วย ชั้นอยากอยู่กับปรุง !”

หม่อมเจ้าหญิงภรณีวัยชราละเมอฝันร้าย...น้ำตานองหน้า...มือไขว่คว้าในอากาศ “ปรุงกลับมา! อย่าทิ้งชั้นไป อย่าทิ้งชั้นไป!”
นุชเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้อง เห็นอาการหม่อมเจ้าหญิงภรณีละเมอก็รีบเข้าไปหา “ท่านทวด! ท่านทวดเป็นอะไรคะ”
“ชั้นฝันว่าพระลักษณวงษ์ของชั้นหายไป”
“อย่าเศร้าเลยค่ะ แม่หนูเคยบอกว่าฝันร้ายจะกลายเป็นดี ถ้าท่านทวดฝันว่าของรักหายไป แสดงว่าท่านทวดกำลังจะได้ของรักกลับคืนมาค่ะ”
“ถ้าเขากลับมาจริงๆ ก็ดี ชั้นจะได้นอนตายตาหลับสักที” หม่อมเจ้าหญิงภรณีมองไปหุ่นพระลักษณวงษ์ด้วยความคิดถึงจับใจ

พระปราบนั่งสมาธิอยู่ใต้กลดร่มธุธงค์ พระปราบลืมตาแล้วเอ่ยกับตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “อีกไม่นาน วงล้อของกรรมก็จะนำพาให้เราทุกคนได้กลับมาพบเจอกัน”

วันต่อมา ที่วังติณชาติ เกล้ามาศยืนทอดสายตาออกไปที่ริมสระน้ำ...ใช้ความคิดเรื่องเสียงหัวเราะของริ้วทอง
อินทวงศ์กับลูกน้องถือกระดาษวาดแบบแปลนคุยงานวางแผนปรับปรุงวังกันอยู่ที่ริมสระน้ำ สักพักทั้งสองคนจึงกลับเข้ามาเกล้ามาศ “สรุปตามนี้นะครับคุณมาศ ผมจะแค่ทำความสะอาดสระบัว ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอของตัวตึก จะไม่มีการทุบรื้อสิ่งปลูกสร้างใดๆ ของวัง เพราะว่าอยากรักษาความงดงามของวังติณชาติเอาไว้”
“ค่ะ”
“ผมต้องขอความเห็นชอบจากคุณนิลก่อนไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ช่วงนี้คุณแม่ไม่ค่อยสบาย คงไม่มีกะจิตกะใจคิดทำอะไร เชิญคุณต๊ะจัดการได้เลย”
อินทวงศ์บอกกับลูกน้อง “ไปติดต่อธุระเรื่องขุดลอกทำความสะอาดสระบัวก่อนเป็นอันดับแรก”
“ครับ ผมลาล่ะครับ” ลูกน้องไหว้เกล้ามาศและอินทวงศ์
อินทวงศ์กับเกล้ามาศรับไหว้ ลูกน้องออกไป อินทวงศ์เอ่ยขึ้น “คุณมาศครับ เมื่อคืนเกิดเรื่องที่บ้านผม”
“เรื่องอะไรคะ”
มือถือของอินทวงศ์มีสายเข้า อินทวงศ์กดรับสาย “ฮัลโหล อินทวงศ์พูดครับ” เขาฟังแล้วตกใจ “สร้อยดาวเป็นอะไรนะครับป้าสร้อย !” เกล้ามาศมองสนใจ

สร้อยดาวนอนนิ่งเหมือนคนเป็นอัมพาต แต่ตาเบิกโพลง เกล้ามาศยืนอยู่ข้างเตียงของสร้อยดาว
หมอบอก “เมื่อคืนคนไข้มีอาการช็อค เกร็งไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรง เหมือนเวลาคนที่กลัวอะไรมากๆ สักพักเขาก็หายเอง แต่ก็เป็นอย่างที่เห็น ตาสองข้างไม่ยอมหลับลงเลย”
“สร้อยดาวจะมีโอกาสกลับมาเป็นปกติไหมครับคุณหมอ”
“หมอยังตอบไม่ได้ เพราะหมอยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมคนไข้ถึงเป็นแบบนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ หมอจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด หมอขอตัวก่อนนะครับ” หมอออกไป
สร้อยทองกอดสร้อยดาวและร้องไห้ “โถ...สร้อยดาว ไปทำเวรทำกรรมอะไรมา ถึงต้องมาเป็นแบบนี้”
อินทวงศ์จับมือและกอดสร้อยทองไว้อย่างสนิทสนมไม่ถือตัว “ป้าสร้อยทำใจให้สบายนะครับ เพราะถ้าป้าสร้อยเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนทุกอย่างจะยิ่งแย่ไปใหญ่ ส่วนเรื่องค่ารักษาสร้อยดาว ป้าสร้อยไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะครับ ผมจะรับผิดชอบให้ทั้งหมด”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ครับ สร้อยดาวกับป้าสร้อยเป็นเหมือนญาติของผม ผมจะใจร้ายเห็นญาติตัวเองลำบากกันตามลำพังได้ยังไง”
“ขอบคุณค่ะคุณต๊ะ ขอบคุณมาก” สร้อยทองกอดอินทวงศ์ทั้งน้ำตา อินทวงศ์ลูบหลังปลอบใจ
เกล้ามาศมองอินทวงศ์อย่างรู้สึกดี ทันใดนั้นสร้อยดาวคว้าข้อมือของเกล้ามาศหมับ เกล้ามาศสะดุ้งตกใจ “คุณต๊ะคะ !”
อินทวงศ์ผละจากสร้อยทองแล้วรีบเข้าไปดูสร้อยดาว “สร้อยดาวเป็นอะไร !”
มือสร้อยดาวไม่ยอมปล่อยจากมือของเกล้ามาศ ตาแข็งนิ่งเหมือนกลัวอะไรอยู่ แล้วพยายามจะเปล่งเสียงออกมา
“ผะ...ผะ...” แต่เสียงที่ผ่านออกมานั้นอู้อี้อยู่แต่ในลำคอ มือก็บีบข้อมือของเกล้ามาศอย่างแรง
“โอ๊ย !”
อินทวงศ์จับมือของสร้อยดาวแล้วออกแรงกระชากออกจนหลุด สร้อยดาวนิ่งไป...สร้อยทองร้องไห้กอดร่างสร้อยดาว เกล้ามาศมองข้อมือตัวเองและมองสร้อยดาวอย่างไม่สบายใจ

เกล้ามาศนั่งแตะข้อมือตัวเองข้างที่สร้อยดาวบีบอยู่ลำพัง อินทวงศ์เดินเข้ามาพร้อมที่ประคบเย็น
“สร้อยดาวเป็นยังไงบ้างคะ”
“สงบแล้วครับ คุณหมอบอกว่า ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”
“แต่ชั้นรู้สึกเหมือนว่าสร้อยดาวพยายามจะบอกอะไรเรา”
“สร้อยดาวคงจะบอกว่าเธอเจออะไร ผมมั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับสร้อยดาวต้องไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะมันมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นหลายอย่าง ทั้งเรื่องเสียงร้องของคุณย่า และเรื่องที่เกิดขึ้นกับสร้อย”
“เป็นไปได้ไหมคะ ว่าริ้วทองไม่อยากให้คุณเอากำไลของเธอไปทำลาย ก็เลยใช้สร้อยดาวเป็นเครื่องมือขโมยกำไลมา”
“ผมก็คิดอย่างงั้นครับ”
“ชั้นไม่เข้าใจเลยว่าตั้งแต่เด็กจนโต ทำไมชั้นถึงต้องมาเจอเหตุการณ์แปลกๆอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าชั้นเคยทำเวรทำกรรมไว้กับใคร”
อินทวงศ์ใช้แผ่นประคบเย็นประคบที่ข้อมือให้เกล้ามาศอย่างเบามือ “ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราในชาตินี้มีผลจากกรรมที่เราเคยทำไว้ งั้นชาติที่แล้วผมก็คงจะสร้างกรรมอะไรไว้กับคุณ ชาตินี้ผมถึงอยากดูแลแต่คุณ” เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเกล้ามาศ “วันแรกที่ผมพบคุณที่ร้านคุณไลย ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณมากเหมือนเคยรู้จักมานาน แต่สิ่งที่พิเศษกว่านั้นก็คือ ผมรู้สึกว่าผมมีหน้าที่ดูแลคุณ”
“วันนั้นชั้นก็รู้สึกค่ะ”
อินทวงศ์ยิ้มกว้างดีใจ
“แต่ชั้นรู้สึกว่า...อย่าให้คุณเข้าใกล้...ถ้าไม่อยากเสียใจ”
อินทวงศ์หุบยิ้ม “คุณพูดจริงเหรอ”
“ชั้นจะโกหกคุณทำไม”
“แล้วทำไมคุณถึงยอมให้ผมอยู่ตรงนี้”
“เพราะชั้นให้ความสำคัญกับปัจจุบันมากกว่าอดีตค่ะ ไม่ว่าอดีตคุณจะเคยทำอะไรไว้ มันก็คือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว แต่ปัจจุบันคุณเป็นคนดี คุณคือคนที่คอยช่วยเหลือชั้น อยู่ข้างชั้นเสมอ แล้วเรื่องอะไรที่ชั้นจะต้องไม่ยอมให้คุณอยู่ใกล้ด้วยล่ะคะ”
อินทวงศ์ยิ้มออกมาได้อีกครั้ง แล้วจับมือของเกล้ามาศ “ขอบคุณมากคให้โอกาสผม ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลย”
อินทวงศ์กับเกล้ามาศมองกันอย่างรู้สึกดี
มะลิวิ่งออกมาจากในบ้าน เจออาร์มที่กำลังเมาหนักนอนคว่ำหน้ากับพื้นแต่หัวจุ่มลงไปในบ่อปลา “พี่อาร์ม !” มะลิดึงตัวอาร์มขึ้นจากน้ำอย่างทุลักทุเล “พี่อาร์มทำบ้าอะไรเนี่ย ขึ้นมาเดี๋ยวนี้ !” มะลิตะโกนเรียก “ช่วยด้วย!”
อาร์มดิ้นสู้ มะลิกับอาร์มยื้อกันไปมา
“ปล่อย พี่อยากลืมมาศ เผื่อว่าน้ำจะช่วยล้างมาศออกไปจากหัวได้!”
“แต่พี่อาร์มจะตายก่อนที่จะได้ลืมพี่มาศนะคะ”
“ตายไปเลยก็ดี มาศไม่รักก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว !” อาร์มจะพุ่งเอาหัวลงไปในน้ำอีก มะลิดึงตัวเอาไว้แล้วออกแรงเหวี่ยงอาร์มออกให้ห่างสระน้ำ อาร์มนอนแผ่บนพื้น คร่ำครวญถึงมาศ “มาศ...จะหามาศ มาศอยู่ไหน”
มะลิมองอย่างเหนื่อยใจ

วังติณชาติ อินทวงศ์กับเกล้ามาศลงจากรถไปเปิดประตูให้เกล้ามาศ เกล้ามาศลงจากรถและยิ้ม “ขอบคุณค่ะ เข้าไปดื่มกาแฟข้างในก่อนไหมคะ”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมจะรีบกลับไปเคลียร์งานที่บริษัท” ชายหนุ่มมองเกล้ามาศตาหวาน “จะได้มีเวลามาอยู่ดูแลคุณบ่อยๆ”
เกล้ามาศเขิน “ดูแลทำไมคะ ชั้นไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
“เป็นสิครับ เป็นคนสำคัญของผมไง”
เกล้ามาศเขินแต่กลบเกลื่อน “เลี่ยนจัง”
“เดี๋ยวก็ชิน เพราะคุณต้องฟังไปทั้งชีวิต” อินทวงศ์ขยับเข้าไปใกล้เกล้ามาศ...จับมือเธอขึ้นมาเกาะกุม...มองตาเธออย่างหวานซึ้งและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ “คุณมาศครับ เรื่องที่เกิดขึ้นกับสร้อยดาวทำให้ผมยิ่งรู้ว่า...โลกนี้ไม่มีความแน่นอนเลย ในวินาทีต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเราบ้างไม่รู้ เพราะฉะนั้นในวินาทีนี้ที่ผมยังมีลมหายใจ ผมอยากบอกกับคุณว่าผม...” เกล้ามาศรอคอยคำพูดนั้นของอินทวงศ์ อินทวงศ์กำลังจะเอ่ยมันออกมา “ผมระ.....”
แต่เสียงพลละเมอดังแทรกขึ้น “ถูกหวย! ถูกหวยรางวัลที่หนึ่งโว้ย” อินทวงศ์กับเกล้ามาศหันไปมองทางเสียง “กูจะเอาเงินไปอัพหน้าที่เกาหลี กูจะกลับมาเป็นคนใช้หน้าใหม่ให้ตะลึงไปทั้งซอย คร่อกกกกกกกฟี้ ! คร่อกกกกกกฟี้ !”
พลทิ้งตัวหลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อินทวงศ์ยิ้มขำ แต่เกล้ามาศทั้งขำทั้งอาย “รู้แล้วว่าทำไมถึงไม่อยู่เปิดประตูรั้ว แอบมานอนตรงนี้นี่เอง” เกล้ามาศบอกกับอินทวงศ์ “คุณกลับเถอะค่ะ ชั้นมีเรื่องต้องจัดการ”
อินทวงศ์จำใจกลับไป “ก็ได้ครับ แล้วผมจะโทรหานะ” อินทวงศ์มองเกล้ามาศตาหวาน เกล้ามาศก็ยิ้มเขินอาย แล้วอินทวงศ์ก็ขับรถออกไป
เกล้ามาศเดินเข้าไปสะกิดเรียกพล “พล พล”
พลปัดมือเกล้ามาศและส่งเสียงอย่างรำคาญ เกล้ามาศยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ “นายพล ! ตื่นเดี๋ยวนี้”
พลสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นเกล้ามาศจ้องอยู่ก็ตกใจสุดขีด “คุณมาศ เอ่อะ...ผม ผมไม่ได้หลับนะครับ แค่พักสายตานิสนึง”
“จะงีบหลับบ้างชั้นก็ไม่ว่าอะไร แต่วันหลังเข้าไปนอนข้างในดีๆ นอนตากแดดตรงนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบาย”
พลยกมือปิดปาก คาดไม่ถึง “อุต๊ะ! ใจดีผิดปกติ คุณมาศเปลี๊ยนไป”
เกล้ามาศได้ยินไม่ถนัด “นายว่าอะไรนะ”
“ปะ..เปล่าครับ เออใช่ ว่าแล้วว่าลืมอะไร คุณมะลิมาหาครับ”
เกล้ามาศแปลกใจ

มะลินั่งคอยและมองกวาดไปรอบห้องด้วยความสนใจ แต่มะลิไม่มีอารมณ์เซลฟี่เพราะยังเป็นห่วงอาร์ม
เกล้ามาศเดินเข้ามาจากหน้าบ้าน มะลิหันไปเห็นก็ยิ้มรับ“สวัสดีค่ะพี่มาศ”
เกล้ามาศรับไหว้ “น้องมะลิมีธุระอะไร ทำไมไม่ขอเบอร์อาร์มโทรมาหาพี่ ไม่เห็นต้องเหนื่อยมาหาพี่ถึงที่นี่เลย”
“มะลิก็อยากจะขอเบอร์พี่มาศจากพี่อาร์มค่ะ แต่ตอนนี้พี่อาร์มพูดไม่รู้เรื่องเลยค่ะ”
เกล้ามาศแปลกใจ

นุชตักข้าวสวยใส่ช้อนยื่นให้หม่อมเจ้าหญิงภรณี “อาหารพร้อมแล้วค่ะ ป้าประยงค์ทำของโปรดของท่านทวดให้ด้วย อร๊อยอร่อย...หนูชิมแล้ว”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีเอาแต่มองไปทางนอกหน้าต่าง...รอคอยให้ปรุงกลับมาหา บนโต๊ะตรงหน้ามีหุ่นกระบอกพระลักษณะวงศ์ตั้งอยู่ “ก็บอกแล้วไงว่าชั้นยังไม่กิน ชั้นจะรอกินพร้อมเขา”
“ยังไม่มีใครกลับมาหรอกค่ะ”
“มีสิ เธอบอกเองว่าของรักที่ชั้นรอคอยกำลังจะกลับมา” หม่อมเจ้าหญิงภรณีชะเง้อมองไปที่หน้าต่างต่อ
“ไม่น่าพูดเลยตรู”

เกล้ามาศกับมะลิเดินออกมาจากด้านในตัววัง
“เรื่องอาร์ม...น้องมะลิไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ เดี๋ยวพี่จะโทรไปคุยกับเขาเอง”
“อย่าโทรเลยค่ะ พี่มาศไปหาพี่อาร์มเลยดีกว่า พี่อาร์มได้เห็นหน้าพี่มาศจะได้ดีใจ”
เกล้ามาศมองมะลิอย่างรู้ทันว่ามะลิมีใจให้อาร์ม “อาร์มจะรู้บ้างไหมว่าน้องมะลิเป็นห่วงเขามากขนาดนี้”
มะลิยิ้มๆ ไม่ตอบอะไร
ระหว่างนั้นนุชเดินถือถาดผ่านเข้ามา “ตั้งแต่เช้าท่านทวดไม่ยอมทานข้าวเลยสักคำ”
“ท่านทวดไม่สบายเหรอ”
“เปล่าค่ะ แต่หนูดันไปทำนายฝันให้ท่านทวดว่าของรักที่หายไปจะกลับมา ท่านทวดก็เลยเอาแต่นั่งรอให้ของรักกลับมาก่อนค่ะ”
เกล้ามาศแปลกใจ “ของรัก? ของอะไร”
“ไม่ทราบค่ะ แต่คิดว่าไม่ใช่ของหรอกค่ะ แต่เป็นคน เพราะเมื่อคืนหนูได้ยินท่านทวดละเมอร้องเรียกคนชื่อ "ปรุง" ..”
“ปรุง ?!” เกล้ามาศแปลกใจ

เกล้ามาศเดินนำมะลิขึ้นมาที่เรือน มะลิตามหลังมาและมองสภาพเรือนไทยด้วยความตื่นเต้น “ว้าว...สวยจัง” มะลินึกขึ้นได้คว้าแขนเกล้ามาศ “พี่มาศคะ มะลิไม่ได้มารบกวนแน่ๆ นะคะ มะลิเกรงใจ”
“ไม่รบกวนหรอกค่ะ ดีซะอีก..ท่านทวดมีเพื่อนคุยด้วย ท่านจะได้ผ่อนคลาย”
มะลิยิ้มโล่งใจ เกล้ามาศหันเดินนำมะลิไปที่ทางเข้าเรือน

หม่อมเจ้าหญิงภรณีนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
เกล้ามาศเดินเข้ามาภายในก่อน แล้วหันไปหามะลิที่ยังไม่เข้ามา “เชิญจ้ะ”
หม่อมเจ้าหญิงภรณีหันขวับไปมองแล้วลุกขึ้นด้วยความดีใจสุดชีวิต คิดว่าเกล้ามาศเชิญคนที่เธอรอคอยมา “ปรุงมาแล้ว !”แต่คนที่ก้าวเข้ามาคือมะลิ หญิงชราปราดเข้าไปมองหาข้างนอก “ปรุงล่ะ ปรุงอยู่ไหน”

อ่านละครเรื่อง กำไลมาศ ตอนที่ 9/2 วันที่ 12 ก.พ. 59

ละครเรื่อง กำไลมาศ บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กำไลมาศ บทโทรทัศน์โดย สุธิสา วงษ์อยู่
ละครเรื่อง กำไลมาศ กำกับการแสดงโดย สถาพร นาควิไลโรจน์
ละครเรื่อง กำไลมาศ ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กำไลมาศ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ