อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 มี.ค. 59

ทันทีที่ไรวินท์อดีตเปิดประตูลงมาจากรถ มาลาตีถลาเข้ามาให้ไรวินท์สวมกอด “พี่วิน!..พี่วินหายหน้าไป จนนึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”
“โธ่ พูดอะไรยังงั้นเล่า”
“ถ้าพี่วินไม่มาวันนี้ มาลาตีก็จะขอรอๆๆต่อไป ทีละวันๆ ด้วยความหวัง จะกี่เดือนกี่ปีก็จะคอย”
“พี่ก็มาแล้วนี่ไง” ไรวินท์เชิดคางมาลาตีขึ้นมามอง เห็นได้ชัดว่ามาลาตีดูหม่นหมอง ซีดเซียวกว่าทุกๆครั้ง

ไรวินท์เดินขึ้นมาบนบ้าน สังเกตเห็นว่าบ้านที่เงียบเชียบผิดปกติ “ผู้คนไปไหนกันหมด”
“แม่ไปถือศีลที่วัดค่ะ ส่วนคนอื่นๆ..ไม่มีแล้ว แม่ชอุ่ม ก็เพิ่งให้แกออกไป ..มาลาตีไม่มีเงินจ้างแล้ว แค่กินอยู่แต่ละมื้อก็กระเบียดกระเสียรเหลือทน ตอนนี้มาลาตีทำทุกอย่างในบ้านเอง คนใช้ก็ให้ออกไปหมดเมื่อวานนี้”


ไรวินท์มองมาลาตีด้วยความเวทนา ดึงตัวมาลาตีเข้ามาใกล้ “มาลาตี..จะให้พี่ช่วยอะไรบอกมาเลย พี่เต็มใจ พี่ยินดี..พี่รักมาลาตีนะ”
“พี่วิน..”
“เรื่องคดี..พี่เสียใจด้วยนะ”
มาลาตีสะอึกสะอื้นขึ้นมาทันที “มาลาตีเสียใจ..มาลาตีไม่สามารถรักษามรดกของคุณพ่อไว้ได้ ถ้าวิญญาณคุณพ่อรู้คงเสียใจ ที่ลูกน้อยมาลาตีถูกโกงมรดกไปไม่เป็นธรรม..ฮือๆๆๆ”
“ไม่เป็นไรๆ..พี่อยู่นี่แล้ว” ไรวินท์กอดปลอบมาลาตีที่สะอึกสะอื้นไม่หยุด

ดวงจันทร์ดวงโตสีนวลสวยลอยเด่นอยู่ริมหน้าต่าง เสียงเปียโน intro เข้าต้นเพลง ลาวดวงเดือนดังหวานแว่ว
ไรวินท์บรรจงเล่นหวานหยด มาลาตีทอดเสียงร้องปนเศร้าอยู่ริมหน้าต่าง เพลงสิ้นรัก สิ้นสุข
“หมดสิ้นอาลัยเหมือนไฟหมดเชื้อ นิดเดียวไม่เหลือเยื่อใย
จิตสุดฝืนรักคืนสิ้นไป ไม่เหลืออาลัยให้ฉัน”
ไรวินท์มองมาลาตี มาลาตีพยายามสะกดอารมณ์ร้องต่อ เสียงปนสะอื้นเป็นห้วงๆ
“จะสุขอย่างไรในเมื่อใจต้องไหวต้องหวั่น เฝ้าผูกพันรักอันนั้นคอยบั่นหัวใจ”
มาลาตีหยุดร้อง พลันเอื้อมมือไปจับมือไรวินท์เอาไว้จนต้องหยุดเล่น มาลาตีเสียงสั่นเครือ เว้าวอน “มาลาตีไม่อยากให้พี่ไปเลย..พี่วินไม่กลับ อยู่เป็นเพื่อนมาลาตีได้ไหมคะ มาลาตีไม่มีใคร..”
ไรวินท์อึ้งไปครู่ ลุกขึ้นดึงมาลาตีเข้ามากอดไว้ จูบผมอ่อนนุ่มที่แนบอยู่ที่บ่า
เสียงเพลงบรรเลงสิ้นรักสิ้นสุขคลอแว่ว จากด้านนอกบ้าน ผ่านบานหน้าต่างปิดม่านไฟสลัว
“..หอมกลิ่นเกสร เกสรดอกไม้ หอมกลิ่นคล้ายคล้ายเจ้าสูเรียมเอย
หอมกลิ่นกรุ่นครัน หอมนั้นยังบ่เลย เนื้อหอมทรามเชย เอยเราละเหนอ..
เนื้อหอมทรามเชย เอยเราละเหนอ”
ไรวินท์ก้มจูบหวานซึ้งก่อนทั้งสองต่างปลดเสื้อของอีกฝ่ายออก ก่อนล้มตัวลงหายไป ปิดไฟมืด รูปถ่ายครอบครัวใส่กรอบของไรวินท์ถูกวางทิ้งไว้อยู่ที่เบาะรถที่จอดอยู่หน้าบ้านมาลาตี

ดวงจันทร์ดวงโตสีนวลกลางท้องนภา เสียงบรรเลงเปียโนลาวดวงเดือนจบท้ายเพลง ไรวินท์บรรเลงจบ หันมาที่แพรขาวที่จ้องมองอย่างผิดหวัง ส่ายหน้า
“ในที่สุด..คุณก็ทรยศต่อครอบครัวสินะ คุณวิน!”
ไรวินท์ค่อยหายตัวไปโดยไม่รอฟัง แพรขาวหงุดหงิด ไม่ได้ดังใจ

พวกช่างเสริมสวยสาวมองหน้ากัน เมื่อได้ยินคำถามจากสาโรจน์
“ปกติ..คุณดิวเขามาทำผมที่นี่เป็นประจำ ใช่ไหมครับ”
ช่างอึกอัก “ก็..คนในคอนโดนี้เขาก็มาที่นี่กันทั้งนั้นน่ะค่ะ ไม่งั้นก็ต้องออกไปข้างนอก “
“คุณพัสกรก็มาบ่อยๆเหมือนกันหรือครับ” ช่างมองหน้ากันอีก เจ๊เจ้าของร้านยืนฟังอยู่ “คือ..ผมเป็นทนายของครอบครัวคุณพัสกรนะครับ ทางบ้านคุณพัสกรเป็นห่วงคุณพัสกรมากๆ..คุณแม่คุณพัสกรก็สุขภาพไม่ค่อยดี..ถ้าคุณพัสกรกลับมา..กรุณา..โทรบอกทางบ้าน.” สาโรจน์หยิบนามบัตรส่งให้
เจ๊เจ้าของใจอ่อน “เมื่อเช้าคุณพัสกรเขาก็เพิ่งแวะมา”
ช่างท้วง “เจ๊..”
สาโรจน์ตาเป็นประกาย
เจ๊เจ้าของอธิบาย “เขามาให้สินบนค่ะ..ว่าถ้าคุณดิวเมียเค้ามาทำผมที่นี่..ให้หนูโทบอกเขาด่วน แล้วเขาจะให้ตังค์ 5 พัน เขาจะมาดักง้อ ขอคืนดีเมียเขา”
“หรือครับ..”

ที่คฤหาสน์โอฬาร เขมินียกมือถือเดินโทรไปมาอย่างหงุดหงิดอยู่ในห้องคุณนายแถบทิพย์ คุณนายแถบทิพย์นั่งรอลุ้นฟัง
เขมินีโมโหวางสาย “โอ๊ย! มันรับที่ไหนละแม่ หนูก็ไล่โทรให้ทุกชั่วโมงเนี่ย ที่คอนโดมันก็ไม่ไปโผล่ ไอ้พวกเพื่อนๆมันก็ไม่รู้ไม่ชี้”
“เขม แม่ขอร้องล่ะ..แกช่วยตามน้องกลับมาที”
“ก็ตามอยู่นี่ไงแม่..ไอ้นี่เวลามันบ้าๆใครไปห้ามมันได้ไหมล่ะ แม่ด้วย..เคยห้ามอะไรมันมั้ย?”
คุณนายแถบทิพย์เงียบไม่ตอบเอาแต่ถอนใจหนักใจกังวล
สาโรจน์เดินเข้ามา หน้าตาเหมือนมีข้อมูล หันไปไหวึ้คุณนายแถบทิพย์ “คุณนาย..คุณเขมครับ..ผมได้ข่าวคุณพัสกรแล้วครับ”

รถสปอร์ตคันหรูของพัสกรแล่นมาจอดกึกที่มุมถนนหนึ่ง พัสกรใส่แว่นดำนั่งจ้องนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยมองเยื้องออกไปที่ร้านเสริมสวยหนึ่งที่อยู่อีกฟากของถนน
พัสกรพูดโทรศัพท์ “ว่าไงครับเจ๊!..เค้าทำอะไรอยู่”
ดิวกำลังนอนให้สระผมอยู่กับช่าง ดิวคุยจ้อ “สนุกนะ..เรื่องแป้งรักตุ๊กแกมาก...ดูแล้วโคตรฮาเลย”
เจ๊เจ้าของกระซิบ “คุณพัสกรถึงนี่แล้วหรอคะ”

พัสกรเดินลิ่วๆมาหน้าคอนโดฯ สีหน้านิ่งจริงจัง ดิวกำลังนอนสระผมสบายๆเจ๊เจ้าของร้านสระไปหันมองนอกร้านไปว่าพัสกรมาหรือยัง
พัสกรเดินมาถึงหน้าร้านเสริมสวย แต่ทันใด รถคันนึงแล่นมาปาดตัดหน้าพัสกร สาโรจน์ขับ ด้านหลัง เขมินีและคุณนายแถบทิพย์นั่ง
พัสกรตกใจ “แม่!”
เขมมินีเปิดประตูลงมายืนข้างคุณนายแถบทิพย์
“กร ทำไมลูกไม่กลับบ้านล่ะลูก”
พัสกรมองไปในร้าน “โอย แม่..ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วย!เดี๋ยวกรอยากกลับก็กลับเองล่ะ เจ๊ก็เหมือนกัน เลิกยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของผมทีได้ไหมรำคาญ!”

ดิวลุกจากเตียงสระผม มานั่งที่เก้าอี้หน้ากระจกไม่ได้มองออกไปข้างนอก “แต่เราไม่ชอบมาริโอ้นะ เราชอบคนนั้นมากกว่า ที่เป็นพระเอกแผลเก่าอ่า ชื่ออะไรนะ..เคน ภูภูมิ เล่นแผลเก่าคู่กับอั้ม สมกั๊น สมกัน”

“ไอ้กรแกต้องไม่ไปเอานังสิบแปดมงกุฎกลับมาเด็ดขาด” เขมินีจับแขนพัสกรข้างนึง
คุณนายแถบทิพย์จับแขนพัสกรอีกข้าง “กร อย่าไปยุ่งกับอีหญิงร้อยชู้หลายผัวเลยลูก ลูกลืมน้องชมพู ลืมแพรขาว ลูกเมียที่แท้จริงของลูกแล้วเหรอ”
“นี่เป็นบ้าอะไรกันเนี่ย! ผมไม่ใช่เด็กๆนะ!ผมโตแล้ว..ปล่อย” พัสกรสะบัดทุกคนอย่างแรง คุณนายแถบทิพย์เกือบล้ม เขมินีกรี๊ด
สาโรจน์เปิดรถลงมา “คุณพัสกรครับ..คุณกลับไปคุยกับคุณนายกับคุณเขมที่บ้านก่อน จะดีไหมครับ”
“มึงจะทำไม ไอ้ทนาย มึงจะต่อยกะกูใช่ไหม”
“กร! อย่าลูก!”
“มึงเข้ามาสิ มึงชอบมีเรื่องกะกูอยู่แล้วนี่ ไอ้แมงดา เกาะพี่สาวกูกินใช่ไหม มึงน่ะ เข้ามาเลย กูจะกระทืบมึงจมดินตรงนี้เลย มา เข้ามา”
สาโรจน์อึ้ง

เจ๊เจ้าของหันมองครอบครัวพัสกรที่นัวๆกันอยู่ในลานหน้าร้าน แล้วแอบลุ้นแต่ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงดิวเรียก
“เจ๊ปองเปิดช่องลูกทุ่งชาแนลหน่อยดิ”
“อ๋อ..อ้อๆๆ..ได้สิคะ” เจ๊เจ้าของเดินไปหยิบรีโมทกดเปลี่ยนหาช่องให้
ดิวส่องดูหน้าดูผมตัวเองในกระจกไปมา

“คุณถอนคำพูดเกี่ยวกับพี่สาวคุณเดี๋ยวนี้”
“กูไม่ถอน..กูไม่ใช่สส.ในสภา มึงเข้ามา”
“อย่า สาโรจน์ ใจเย็นๆสาโรจน์ ปล่อยมันไป แม่..ไม่ต้องสนใจแล้ว ไอ้ลูกคนนี้น่ะ มันตาบอดไปแล้ว มันจะทำยังไงก็ปล่อยให้มันไปแล้วกันแม่ ตัดหางปล่อยวัดมันไป”
“กร..โธ่ กร..แต่ก่อนตอนอยู่กับยัยแพรก็เป็นคนดีๆ แต่ทำไมตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ ลูกนะลูก”
“โว้ย..มันอะไรกันนักกันหนาวะ” พัสกรสะบัดวิ่งมาที่ร้าน
ดิวเหลือบไปเห็นพัสกรที่กำลังเดินขึ้นฟุตบาทหน้าร้านเข้ามาพอดี “ว้าย!พุทโธ ธัมโม สังโฆ!!” ดิวตะลึงหน้าซีด

พัสกรเปิดประตูพรวดเข้ามาในร้าน หันมองหาดิวทั่วร้าน ถามเจ๊เจ้าของทันที “เจ๊ไหนนังดิวเมียผม?”
“ไป..ไปแล้วค่ะ”
“อะไรเจ๊! อีดิวน่ะ? ไปไหน?” เจ๊เจ้าของชี้ๆไปทางหลังร้าน “อีดิว!อีเลี้ยงไม่เชื่อง” พัสกรปรี๊ดขึ้นทันที

พัสกรโผล่พรวดออกมาหลังร้านฯ “ดิว! ดิว!” พัสกรหันมองซ้ายขวาเห็นดิววิ่งๆออกไปปากตรอกถนน โบกมอเตอร์ไซค์วิน ขึ้นซ้อนท้ายออกไปหวุดหวิด “อีดิว! โธ่เว้ย!” พัสกรหัวเสียสุดๆ

พัสกรเดินแค้นๆเข้ามาทางประตูหลังร้านหันมามองพวกร้านเสริมสวย “ใครโทไปบอกแม่กู..หา..งั้นไม่ต้องเอามันละ เงินห้าพันที่บอกน่ะ..” พัสกรหันไป ทำอะไรไม่ได้ ถล่มโต๊ะเล็กๆที่วางเครื่องมือพวกกิ๊บ โรลม้วนผม กระจาย

ประตูห้องทำงานลลิตเปิดออก ลลิตที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงจากญี่ปุ่นเดินเข้ามาด้วยทีท่าล้าๆ ก่อนถอดแว่นดำออก
มาตาเดินตามประกบไม่ห่างรีบมาช่วยถอดเสื้อนอกออกให้ “คงเหนื่อยแย่เลยนะคะ ที่รัก” มาตาเอาเสื้อไปพาดแขวน แล้วกลับมารุกประชิด โลมเล้าลลิตไปมา
“แล้วร้านเป็นไงมั่ง เรียบร้อยดีหรือเปล่า?”
“แหม..ตาอยู่ทั้งคน ก็ต้องเรียบร้อยซีคะที่รัก แต่..พี่ไม่อยู่หลายวันตาเหง้าเหงา..คิดถึงตารึเปล่า?”
“เอ..แล้วจารุวรรณไปไหน? ยังไม่มาอีกหรือ”
มาตาปรี๊ด “โอ๊ ย..มาก็ถามถึงเชียวนะ นังร่านมันไม่มาแล้ว ป่านนี้มันคงไปเร่ขายตัวที่อื่นแล้ว”
“อะไรนะตา! จารุวรรณไปไหน? เกิดอะไรขึ้น?”
“เห้อะ..จะเกิดอะไรขึ้นละคะ มันก็ออกไปแล้วสิคะคุณพี่”
“หา!” ลลิตกึกขึ้นมาทันที ปึงปังเปิดประตูออกไปหน้าห้อง

ลลิตยืนตะโกนเรียกลั่นอยู่หน้าห้อง “ปี! ปี!”
“ค่ะนาย” ปีรีบวิ่งออกมาทันทีรู้ว่ามีเรื่องแน่
“จารุวรรณล่ะ”
“เอ่อ..” ปีแทบพูดไม่ออกเมื่อเหลือบไปเห็นมาตามาบืนกอด-อกหน้าเชิดอยู่ที่ประตูด้วย
“ปี!”
“ก็บอกนายเขาไปสินังปี มันจะไปยากอะไร กะอีแค่บอกว่าอีจามันขอลาออก”
“ค่ะ นาย จามันเขียนใบลาออกตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน วันนี้ทีแรกมันว่าจะมาอีกวัน แต่มันเปลี่ยนใจ”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 11/3 วันที่ 20 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ