อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 มี.ค. 59

ลลิตจ้องหน้าแพรขาว แพรขาวเหมือนโดนสะกด อีกอย่าง ก็เกรงใจจึงเดินเข้าไป ลลิตพอใจที่แพรขาวเดินมาดูใกล้ๆ แพรขาวดูๆไปตามมารยาท แต่แล้วแพรขาวเหลือบเห็นสร้อยลูกปัดตาเสือวางอยู่ใกล้ๆ จู่ๆ แพรขาวก็เห็นสร้อยเส้นนั้น เป็นตาเสือกรอกไปมา แพรขาวตกใจ
“แพร เป็นอะไร”
“ปะ เปล่าคะ“ แพรขาวพยายามไม่มองไปที่สร้อยเส้นนั้น
“ลองสวมให้ดูหน่อยได้ไหม พี่อยากรู้ว่าสร้อยอยู่บนคอสวยๆ แล้วจะยิ่งสวยขนาดไหน”

“เอ้อ..ไม่ละค่ะ...แพร ขอตัวดีกว่า พอดีแพรจะรีบกลับ”
แพรขาวกำลังจะถอยกลับ ในเสี้ยววินาทีลลิตคว้าเอาสร้อยตาเสือมาสวมให้แพร แพรขาวเซไปนิด รู้สึกมึนๆ ศีรษะหน่อยๆ ลลิตถอยออกมามองด้วยความสาสมใจ


ศาลเจ้าบ้าน แจกันกุหลาบหน้าศาล ถูกลมพัดแรง จนแกว่งไปมา ไรวินท์ปรากฏร่างขึ้น ใช้มือจับดอกกุหลาบขาวไว้ไม่ให้ตกหล่น จากนั้นรวบไว้ แล้วตั้งจิตอธิษฐาน แล้วเริ่มสวดมนต์ขอให้พระคุ้มครองแพรขาว “ตราบใดที่เธอยังมีกุหลาบขาวของฉันไว้ติดตัว จะไม่มีมนต์ดำใดใด ทำร้ายเธอได้ ตั้งสติดีๆ นะ แพรขาว”

แพรขาว มีอาการมึนๆ ลลิตมองอย่างพอใจ “ไงแพร ปวดหัวเหรอ มานั่งก่อนไหม มา ๆ เดี๋ยวพี่พาไปนั่งนะ”
แพรขาวพยายามฝืนตัวไว้ ปฏิเสธ “อย่า..นี่ คุณทำอะไรน่ะ” แพรขาวเซไป จนเอาหลังพิงฝาไว้ด้านหนึ่ง “ไม่ได้ ฉันเป็นอะไรไม่ได้ ฉันต้องดูแลลูก ชมพูจ๋า...คุณวินท์ ช่วยฉันด้วย” หมอกควันดำค่อยๆ กระจายออกจากสร้อยคอ แต่สักครู่แสงขาวจากกุหลาบขาวที่แพรขาวแซมผมไว้ก็สว่างวาบ แพรขาวหายใจหอบเหมือนคนเพิ่งโผล่พ้นน้ำ รีบกระชากสร้อยกึ่งปาไปที่ลลิต “ฉันไม่เอา...เอาของคุณคืนไป”
ลลิตงง ที่แพรขาวไม่เป็นอะไร พร้อมกับมองไปทีสร้อยลูกปัด “ทำไมเป็นแบบนี้”
“เรื่องเช็คว่าไงค่ะ แพรจะรีบกลับ” ลลิตเอามือล้วงเข้าไปกระเป๋ากางเกงอย่างมีความหมาย “นั่นคุณทำอะไร”
“เช็คอยู่กระเป๋ากางเกง มาเอาไปสิ”
“คุณลลิต...เดี๋ยวพรุ่งนี้แพรค่อยมารับดีกว่าค่ะ คุณฝากเช็คไว้ที่ฝ่ายบุคคลก็ได้สวัสดีค่ะ” แพรขาวกำลังจะหันหลังกลับ
จู่ๆ ลลิตก็กระชากตัวแพรขาวไว้จากด้านหลัง “มึงคิดว่าจะหนีกูรอดเหรอ อีแพรขาว”
“คุณลลิต ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไป “
ลลิตจับหน้าแพรขาว แล้วใช้มือตบหน้าแรงๆ จน แพรขาวกลิ้งไปกองกับพื้นดอกกุหลาบขาว หล่นลงกองที่พื้น
แพรขาว พยายามคลาน มองไปทางประตู จะหนีไป ลลิตมีดวงตาที่กลายเป็นเสือ จ้องมองแพรขาวกระหยิ่ม
“กูขอมึงดีๆ ไม่ยอม มึงมันแม่ม่ายนี่ คงชอบแบบนี้ แรงๆ “
“นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ หยุดนะ ปล่อยชั้น”
ลลิตกำลังจะเข้าถึงตัวแพรขาว แพรขาวมองเห็นไม้กอล์ฟในห้องลลิต รีบคว้าสุดแขน สะบัดปลายไม้มาทางลลิต ลลิตหลบทัน แสยะยิ้ม พอแพรขาวจะฟาดลงไป ลลิตก็จับข้อมือไว้ บิดจนแพรขาวเจ็บต้องปล่อยไม้กอล์ฟหลุดมือ ลลิตตรงเข้าซุกไซ้ซอกคอแพรขาว พยายามจะปลดเสื้อผ้าแพรขาวออก แพรขาวรวบรวมกำลังงอเข่ากระแทกหว่างขาลลิตสุดแรง
“โอ๊ก...อีหมาบ้า”
แพรขาวได้จังหวะคลาน รีบตรงไปประตู ลลิตคว้าขอเท้าแพรขาวไว้ แล้วกระชากออกห่างจากประตู จับแพรขาวยืนขึ้นแล้ว ต่อยท้องไปเต็มแรง แพรขาวทรุดกองกับพื้น ด้วยความจุก ลลิตตรงไปที่ลิ้นชักคว้าปืนออกมา แล้วเดินไปยืนขวางประตูไว้ ยืนจังก้า มองมาที่แพรขาว “กูไม่ปล่อยมึงไปแน่ อีแพรขาว มึงต้องเป็นเมียกู” แพรขาวเริ่มร้องไห้หนัก “หยุดร้อง! ไม่งั้น...มึงตาย!”
แพรขาวหยุดร้อง มองหน้าลลิตอย่างองอาจ “ฉันไม่ได้ร้องเพราะกลัวแก แต่ฉันร้องเพราะฉันนึกห่วงลูกฉันต่างหาก แกไม่มีค่าให้ฉันร้องไห้หรอก” ลลิตขยับปืน เหมือนจะยิงแพรขาว “ยิงเมื่อไหร่คุณเสร็จแน่ คนจะได้ยินเสียงปืน จากนั้นเขาจะแห่มาดู ถ้าคุณยิงฉันตาย คุณจะทำยังไงกับศพฉันล่ะ”
“ง่ายนิดเดียว มึงเข้ามาขโมยลูกปัดกู กูจับได้ก็เลยยิงมึงตาย”
“ง่ายงั้นเชียว....ทำอย่างนั้น มันไม่เกินกว่าเหตุไปหน่อยเหรอ เอ หรือว่าคุณอยากขึ้นโรงพักซ้ำสอง”
“แกพล่ามอะไร”
“คดียิงคนตายมันยอมความกันไม่ได้ง่ายๆ เหมือนที่คุณทำกับผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ”
“มึงพูดอะไร”
“คดีเก่าของคุณไง...เพื่อนฉันเป็นทนาย รู้ประวัติคุณหมดแล้ว ถ้าฉันตายไปละก็ เขาก็เอาเรื่องคุณแน่ๆ “
ลลิตเริ่มลังเล มือที่ถือปืนเริ่มตก ระหว่างนั้น ที่ประตู ค่อยๆ แง้มออก แพรขาวมองข้ามลลิตไป เห็นต็อกเปิดประตูออก มองมาที่แพรขาว ส่งสัญญาณให้แพรขาวใจเย็นๆ
แพรขาวได้สติ รีบดึงความสนใจลลิตมาไว้กับตน “คิดให้ดีนะ ถ้าคุณฆ่าฉัน คุณนั่นแหละจะยุ่ง”
“หุบปาก...มึงมันเก่งนัก หลุดไป มึงก็คงปากโป้ง กูเปลี่ยนใจแล้ว กูไม่เอามึงเป็นเมียแล้ว แต่กูฆ่ามึงทิ้งดีกว่า”
“คุณลลิต...อย่า”
ต็อกเดินเข้ามา เรียกลลิต “ไอ้นรก!”
ลลิตหันมา ก็เจอต็อกซัดหมัดไปที่เบ้าตาของลลิตเป็นชุด จนลลิตเซไป “โอ๊ย!”
ปืนหลุดจากมือลลิต ตกที่กลางห้อง ลลิตกับต็อก จ้องที่ปืน
“พี่แพร หนี พี่ หนีไป”
แพรขาวได้สติ วิ่งพรวดออกไป ก่อนไปหันมามองต็อกแวบหนึ่ง ต็อกมองมาที่แพรขาวเหมือนจะพูดว่าโชคดีนะพี่
แพรขาวตัดสินใจวิ่งออกไปสุดชีวิต

หน้าลลิตสปา แพรขาววิ่งออกมากระเซอะกระเซิง หนีออกมาไม่คิดชีวิต จนกระทั่งได้ยินเสียงปืนดังขึ้น 3 นัด
แพรขาวหยุดวิ่ง ตกใจกลัวเสียงปืน น้ำตาไหลอาบ จากนั้นก็วิ่งต่อไปที่กระตูหน้า แต่ก็พบว่ามันเป็นประตูอัตโนมัติ
“ประตูอัตโนมัติ...โธ่โว้ย...” แพรขาวรู้สึกเหมือนมีแสงสะท้อนมาจากริมคลอง มองออกไป “ท่าน้ำ...ใช่ ที่คลอง เรือ”
แพรขาวตัดสินใจจะไปที่คลอง ก็พอดีลลิตเดินถือเปิดตรงไปทางที่แพรขาวยืนอยู่ แพรขาวตกใจสุดขีด

ลลิตเดินมาในมือถือปืนมุ่งหน้ามาทางแพรขาว มือข้างหนึ่งกุมตาขวาไว้ แพรขาวลนลาน ไม่รู้จะทำไงดีมองไปที่ท่าน้ำ ตัดสินใจว่าจะวิ่งตัดไปหรือไม่
แพรขาวพูดกับตัวเองอย่างประสาทเสีย “จะไปท่าน้ำยังไงดี แพรขาว ใจเย็นๆ นะ” เงาของลลิตเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที แพรขาวก็ยิ่งกระสับกระส่าย “.. ต๊อก เกิดอะไรขึ้นกับต๊อก ทำไมต๊อกไม่ออกมา”
เท้าลลิตก้าวเข้าไปในจุดที่แพรขาวยืนอยู่ แต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่แล้ว ลลิตกวาดตาไปมาด้วยความโกรธ “อีแพรขาว มึงอยู่ไหน กูจับตัวได้ มึงตายแน่”
แพรขาวซ่อนตัวอยู่หลังโอ่งเซรามิกขนาดใหญ่มีน้ำพุไหลอาบลงสู่แอ่งด้านล่าง เอามือปิดปากตัวเอง แพรขาวมองไปที่เท้าของลลิต เห็นเดินออกไป ก็ถอนหายใจโล่งอก กำลังจะออกไป ก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบ แพรขาวมองไปเหนเท้าของลลิตเหยียบใบไม้ที่ร่วงเต็มสนามก้าวตรงมาหา
แพรขาวพึมพำกับตัวเอง “ไม่ได้ ฉันยังตายไม่ได้ ฉันยังมีลูกที่ต้องดูแล ไม่นะ”
เท้าของลลิตก้าวเข้ามาจะถึงตัวแพรขาว ทันใดนั้น ก็มีเสียงแตรรถดังลั่น แพรขาวและลลิตหันไปมองที่ประตูที่ค่อยๆ เปิดออก รถของมาตาวิ่งฉิวเข้ามาอย่างในบริเวณที่จอดรถอย่างรวดเร็ว
มาตาในสภาพที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาล มีรอยถูกชกตาเขียว ปากแตกอยู่บ้าง ก้าวลงมาจากรถ ออกมายืนมองลลิตนิ่ง มาตาแผดเสียง “ไอ้ลิต มึงอย่าคิดนะว่าจะทิ้งคนอย่างกูได้ง่ายๆ !”
“อีมาตา!“ ลิลิตเดินตรงไปหามาตา
มาตามองเห็นปืน ตกใจ ทันทีที่ลลิตเดินออกไปทางมาตา แพรขาวตัดสินใจ วิ่งจากที่ซ่อนไปที่ท่าเรืออย่างไม่คิดชีวิต

แพรขาววิ่งมาที่ท่าเรือข้ามฟาก และสะดุ้ง ยืนอึ้ง ต๊อกที่สวมหมวกสานใบเก่าปีกกว้าง กำลังก้มหน้าก้มตาปลดเชือกที่คลองเสาที่ท่าเสร็จพอดี หันมา ก้มหน้า แต่กวักมือเรียก
แพรขาวดีใจ “ต๊อก ปลอดภัยใช่ไหม พี่นึกว่า...”
อีกด้านนึง ลลิต มาตาเผชิญหน้ากัน ลลิตเอาปืนชี้หน้า “อีมาตา กูกำลังตามหาอีแพรขาว มึงอย่าเพิ่งยุ่ง”
มาตาผงะ ลังเล แล้วเข้ามาจับตัวลลิต “แกจะทำอะไร แกจะไปยิงเค้าเหรอ บ้าไปแล้วเหรอ”
ต๊อกไม่ตอบ ใช้พายเคาะกาบเรือ เป็นเชิงเร่งให้แพรขาวลงมาจากเรือไวๆ แพรขาวรีบก้าวลงไปในเรือ จับกาบเรือมั่น ต๊อกเริ่มพายเรือออกไป แพรขาวหันหน้าไปมองที่ลลิตสปา เห็นลลิตสลัดมาตาลงไปกองกับพื้น แล้วพุ่งมาที่ท่าน้ำ แพรขาวรีบหันหน้ากลับ “พี่ห่วงต๊อกแทบแย่ ตอนได้ยินเสียงปืน กลัวไอ้หมาบ้ามันจะยิงต๊อก จะกลับเข้าไปช่วยก็ไม่รู้ว่าจะช่วยยังไง ต๊อกปลอดภัยพี่ก็ดีใจ ขอบคุณมาก ๆ ที่ช่วยพี่ ถ้าไม่มีต๊อกพี่ไม่รอดมือไอ้นั่นแน่ๆ “
ต๊อกไม่ตอบ จ้วงพายเรือหนักแน่น เรือพุ่งไปข้างหน้ารวดเร็ว

ลลิตก้าวมาที่ฝั่งท่าน้ำ มองตามเรือของแพรขาวไปด้วยความโมโห จากนั้นพนมมือขึ้น ร่ายมนต์ดำออกไป สักครู่ควันรูปเสือก็ออกมาตัวลลิต กระจายตัว แผ่ออกไป เป็นรูปเสือกระโจน พุ่งตรงไปยังเรือของแพรขาว
เรือที่ต๊อกพาย ข้ามฟากไปอย่างรวดเร็ว มีหมอกดำรูปเสือเผ่นตามไปอย่างไม่ลดละ

ที่ท่าเรือฝั่งเรือนยายเกสร เรือของแพรขาวกำลังจะถึงฝั่ง หมอกดำรูปเสือเผ่น พร้อมเสียงเสือคำรามก้องในอากาศ ติดตามมา ประตูรั้วบ้านเกสรเปิดผางออกเอง ปรากฏร่างไรวินท์มองมาที่แพรขาว ดวงตาร้อนรน แล้วยื่นมือข้างนึงออกไป เกิดเป็นพลังแสงขาว แผ่ไปปกคลุมเรือของต๊อกกับแพรขาวไว้ หมอกรูปเสือเผ่นปะทะพลังขาว เสียงโหยหวน กรีดร้อง แล้วสลายตัวไป
“ขึ้นมา เร็ว” ไรวินท์ยื่นมือออกไป ให้แพรขาวเกาะ
แพรขาวกระชับมือของไรวินท์ไว้ด้วยความไว้ใจและมั่นใจ “คุณวิน … คุณวิน”
ไรวินท์กับแพรขาว รู้ตัวว่ายืนจับมือกันอยู่ เลย ผละออกจากกัน เขินๆ
“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”
“ค่ะ นึกว่าจะไม่รอดกลับมาหาลูกกับคุณแล้ว” ไรวินท์มองหน้าแพรขาวอย่างใจวาบหวาม แพรขาวไม่รู้ตัวพูดจ้อต่อไป “คุณรู้ไหมคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง”
“ฉันรู้ ..เสียใจที่ข้ามไปช่วยเธอไม่ได้”
แพรขาวมองหน้าไรวินท์ด้วยความซาบซึ้ง “เรื่องนี้สินะ ที่คุณพยายามเตือนฉันเป็นนัยๆ มาตลอด” ไรวินท์ยิ้มบางๆ แทนคำตอบ แพรขาวนึกได้ว่ามีต๊อกมาด้วย “อุ๊ย..ลืม ต๊อกขึ้นมาก่อน.. อ้าว” แพรขาวเหวอเพราะไม่มีต๊อกกับเรือของต๊อกตรงนั้นแล้ว แพรขาวมองลงไปในแม่น้ำ
ไรวินท์มายืนเป็นเพื่อน เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พูดไม่ได้ แพรขาวเห็นเรือของต๊อกจอด ที่ฝั่งโน้น มองซ้ายขวา ก็หาต๊อกไม่เจอ
“เขาไปแล้ว”
“โธ่...ต๊อกจะกลับไปทำไมก็ไม่รู้ อันตรายออกอย่างนั้น นี่ฉันว่าจะชวนเขามาหลบที่นี่ก่อนแท้ๆ ขืนกลับไปเจอหน้านายลลิตจะไม่รอดเอา” แพรขาวนึกได้ รีบหาโทรศัพท์จะโทรหาต๊อก
“เธอหาอะไร”
“โทรศัพท์น่ะคะ อยากโทรหาต๊อก แต่ดันทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่นหมดเลย” แพรขาวพนมมือ “เจ้าประคู้ณขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองต๊อกให้ปลอดภัยด้วยเถอะ”
ไรวินท์มองแพรขาว อย่างหนักใจ พูดตัดบท “เธอทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้หรอก..แพรขาว”
“ค่ะ” แพรขาวนึกได้ “ชมพูล่ะคะ ตะกี๊ชั้นนึกถึงแต่ชมพู นึกว่าจะไม่ได้กลับมาเห็นหน้ากันแล้ว”
แพรขาวรีบเดินออกไป ไรวินท์มองตามด้วยความโล่งใจที่แพรขาวรอดมาได้

แพรขาวในสภาพสะบักสะบอม เดินมุ่งไปยังเรือนยายเกสร
“นี่คุณสาโรจน์ก็เตือนฉันแล้วเชียว ว่านายลลิตนั่นประวัติไม่ดี อุตส่าห์รีบชิงลาออกแล้วยังไม่ทันเลย”
“นายสาโรจน์เขาดูจะเป็นห่วงเป็นใยเธอดีนะ”
แพรขาวพาซื่อ “ค่ะ น่าซาบซึ้งใจที่สุด ไม่ใช่ญาติกันแท้ๆ“ ไรวินท์มองแพรขาวอย่างน้อยใจนิดๆ แพรขาวมองหน้าเริ่มเก็ต “คุณด้วย...คุณคอยปกป้องฉัน ดอกกุหลาบขาวที่คุณกำชับฉัน ให้ติดตัวไปด้วยทุกครั้งเวลาไปที่สปา ช่วยคุ้มครองฉันจากสร้อยลูกปัดแก้วตาเสือ ใช่ไหมคะ”
“ช่างสังเกตเหมือนกันนี่”
“ฉันสันนิษฐานว่า นายลลิตใช้สร้อยเส้นนั้นกับผู้หญิงทุกคนของเขา แต่แปลกที่มันไม่มีผลอะไรกับฉันเลย”
“ฉันได้ละเมิดกฎเพื่อ...ช่วยเธอ ความจริงฉันไม่ควรไปยุ่งกับชะตากรรมของมนุษย์ มิฉะนั้นจะเป็นเวรกรรมผูกพันให้ดิ้นไม่หลุด แต่ฉันก็อดไม่ได้ กุหลาบขาว..เป็นสิ่งที่เธอได้นำมาบูชาฉันเอง ฉันจึงใช้เป็นสิ่งคุ้มกันอาถรรพ์ของแก้วตาเสือให้เธอได้ แต่นอกจากนั้น เธอจะต้องเผชิญด้วยตัวเธอเอง”
แพรขาวมองหน้าไรวินท์อย่างซาบซึ้ง สักครู่ก็ยกมือไหว้ “คุณเป็นเจ้าบ้านเจ้าเรือนที่ฉันไหว้ด้วยความเต็มใจ”
“ทำไงได้ ก็มาเจอ มาผูกพันกันแล้วนี่ มิตรจะทนเห็นมิตรเดือดร้อนได้หรือ”
ทั้งคู่มาถึงหน้าเรือนยายเกสรพอดี
“ขอบคุณนะคะ คุณวิน ...ฉันไม่อยากเข้าไปสภาพนี้ให้ลูกเห็นเลย”
“ฉันกล่อมแม่หนูชมพูให้หลับปุ๋ยไปแล้วล่ะ ไปหาพวกเขาเถอะแพรขาว ตั้งสติให้ดี เธอยังต้องเผชิญกับอะไรอีกมาก”
แพรขาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “มา เรื่องร้ายๆอะไร..เชิญมากันให้หมด แพรขาว สาวแกร่งคนนี้ พร้อมแล้ว ใครจะไปกลัว ในเมื่อมีคุณเทียดไรวินท์อยู่ด้วยทั้งคน”
ไรวินท์ดุขำๆ “เจ็บขนาดนี้ หล่อนยังคะนองปากได้โขอยู่”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 12/3 วันที่ 22 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ