อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13 วันที่ 23 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13 วันที่ 23 มี.ค. 59

แพรขาวเดินลงบันได สาโรจน์เดินตามมา เสียงเปิดเพลงตื๊ดแรงๆดังขึ้นมาจากห้องพัสกรแทน แพรขาวเดินมา แล้วเหนื่อยล้าทั้งกายใจ และตัวเองก็ยังบอบช้ำอยู่พอควร ขาหมดแรง ยึดราวบันไดไว้ ค่อยๆทรุดลง นั่งแปะที่ขั้นบันได
สาโรจน์เดินเลยลงมา 2 ขั้น แล้วชงัก หันกลับไปมอง ห่วงๆ “คุณแพรขาว..คุณเป็นอะไร”
“เปล่าค่ะ..แค่..รู้สึก..เพลียๆ”
สาโรจน์วิตก “คุณเองก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาลวันนี้.. ยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่าครับ”
แพรขาวปากแข็ง “เปล่าค่ะ แพรสบายดี แค่....รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยเองค่ะ”
สาโรจน์มองๆแพรขาวด้วยความอาทร

เขมินีขับรถเข้าประตูมาจอดเอี๊ยด เดินพุ่งลิ่วๆมา เขมินีเห็นคุณนายแถบทิพย์อยู่กับประไพ นั่งหน้าซีดดมยาดมที่ม้านั่งในสนาม ให้ประไพบีบนวดไปมา ชมพูถีบรถถีบอยู่ใกล้ๆ


เขมินีปรี่มาหาแม่ เสียงเพลงตื๊ดดังแผดออกมาจากในบ้าน “อะไรกันเนี่ย นี่ไอ้กรมันเปิดบ้านเป็นเธ็คหรือไง เสียงดังขึ้นขั้นที่ทุกคนต้องอพยพหนีกันมาอยู่นอกบ้านเลยเหรอ นี่มันไม่เกรงใจแม่แล้วเหรอ “
ชมพูไหว้ “ป้าเขม! มาปราบพ่อเหรอคะ”
“เขม..ลูก..โอ๊ย..แม่ไม่ไหวแล้ว มีลูกคนเดียวนี่แหละ ที่เป็นที่พึ่งให้แม่ได้ ไปเลย ไปจัดการให้แม่ที จะทำยังไงก็ทำเลย”
“แม่ไม่น่าโทรตามหนูเลยนะ ระดับนี้แม่ควรโทเรียกตำรวจมามากกว่า ให้เขาลากคอมันไปสงบสติอารมณ์ในห้องขังนั่นแหละ ถึงจะเหมาะ ขอบอก”
ประไพเป็นห่วง “คุณเขม ระวังตัวนะคะ”
“ไอ้กรจะกล้าทำอะไรชั้น ขืนมันหือ ชั้นจะเอาเลือดหัวมันออกวันนี้แหละ” เขมินีมองไปที่บ้านอย่างฉุนเดือด แล้วเดินปรี่ไป

เขมินีเดินเข้าบ้านมา นิ่วหน้า อุดหูกับเสียงเพลงตื๊ดที่ดังลั่น แต่ที่บันได สาโรจน์กำลังประคองให้แพรขาวลุกเดินต่อพอดี “ไหวไหม แพรขาว..”
แพรขาวเกาะราวบันได เบี่ยงตัวจากสาโรจน์ “ไหวค่ะ ไม่เป็นไร คุณสาโรจน์ ชั้นเดินเองได้”
เขมีนีเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันในลักษณะเช่นนั้น อึ้งไปเล็กน้อย “ยัยแพร..เป็นอะไรน่ะ”
“เปล่าค่ะ..ไม่เป็นไร..พี่เขม พี่เขมอย่าขึ้นไปเลยค่ะ ไม่มีประโยชน์หรอก”
สาโรจน์มองท่าทางของเขมินีแล้ว รีบห้าม “เขามีปืนนะครับ คุณเขม..กำลังเมาด้วย ผมว่า..รอให้เขาหมดแรงหลับไปก่อนดีกว่า”
เขมีนีมองภาพแพรขาว สาโรจน์ที่ยืนเคียงกัน ดูเป็นคู่กันมากๆ แล้วเกิดแรงยั่วยุปรี๊ดขึ้นมา “กลัวเหรอ..เธอสองคนกลัวก็หลบไปอยู่กะชมพูไป๊..” พูดจบเขมินีหันเดินโครมๆๆๆขึ้นบันไดไปทันที

เขมินีเดินพุ่งไปที่ห้องพัสกร มีสาโรจน์วิ่งตามขึ้นมา“คุณเขมครับ คุณเขม..ผมว่าอย่าไปยุ่งเลยครับ”
“ไม่ยุ่งได้ไง มันจะได้นึกว่ามันเป็นใหญ่ที่สุดในบ้านนี้สิ มันสมควรจะรู้ได้แล้ว ว่าที่นี่ใครคุม ส่วนเธอ..ก็ไปดูแลยัยแพรขาวไป๊.. สาโรจน์ ไม่ต้องมาทำตัวน่ารำคาญแถวนี้” เขมินีตรงไปทุบประตูห้องพัสกรแรงๆอย่างแค้นเคืองทันที แพรขาวโผล่ตามขึ้นมาอีกคนอย่างห่วงใย “กร! ไอ้กร! ออกมาพูดกันให้รู้เรื่องได้ยินมั้ย ปิดไอ้เพลงบ้าๆกวนประสาทของแก แล้วออกมาเดี๋ยวนี้!”
สาโรจน์ แพรขาวสบตากัน ไม่สบายใจ พลันเสียงเพลงตื๊ดที่ดังลั่นบ้าน จากในห้องพัสกรเงียบหายไป ประตูห้องเปิดผึงออกมา
“เจ๊เขม..เจ๊มาก็ดีแล้ว เราต้องมาตกลงกันให้จบ..เรื่อง..” พัสกรเห็นแพรขาว เห็นสาโรจน์ ผงะ “อ้าว..เฮ้ย..มาทำอะไรกันเยอะแยะ พร้อมหน้าพร้อมตา นัดกินโต๊ะแชร์กันหรือไง แพร..ใครตามเธอมา..หา..มาทำไม ใครเขาเชิญ..”
แพรขาวอึ้ง ทันใด ดิวได้จังหวะ วิ่งแซงพัสกรพรวดออกมา “พี่แพรคะ..พี่แพร..พี่ช่วยหนูด้วย”
พัสกรหันมา โดดกระชากผม “อีดิว.. มึงจะไปไหน! มานี่!”
“ว้าย!”
พัสกรเซๆ ดิวดิ้น มุด หมุนตัวลอดใต้แขนพัสกรวิ่งถลาออกมาได้ เข้าไปเกาะหลังเขมินี “ช่วยด้วย! ป้าเขม ช่วยหนูด้วย”
พัสกรตาแดงก่ำวิ่งไล่ตาม พยายามจะยืนให้ตรงยกปืนขึ้นไล่หลังใส่ดิว เฉี่ยวหน้าเขมินีไปมาๆ
“ว้ายไอ้กร! แกอย่าเล่นปืนสิ! เดี๋ยวผีผลัก ลั่นใส่ใครตายไปจะว่าไง”
ดิววิ่งหนีไปจากหลังเขม วิ่งไปหลบหลังแพรขาวเหมือนเล่นลิงชิงหลัก ยึดแพรขาวเป็นเกราะกำบัง “พี่กรมันบ้าไปแล้วพี่ พี่ช่วยหนูที พี่แพรขาว”
“หนอย! มึงคิดว่าจะหนีกูพ้นเหรอ อีดิว อย่าหวังเลย!” พัสกรยกปืนเล็งใส่มาที่แพรขาวและดิวทันที
แพรขาวตกใจหน้าซีดสาโรจน์ตะลึง ดิวกอดเอวแพรขาวร้องลั่น หมุนหลบพัสกรไปมา เอาแพรขาวเป็นเกราะกำบัง
“แน่จริงก็ยิงสิ พี่กร ..ถ้ายิง เมียพี่ตายนะ”
“หลบไป แพรขาว หลีก..อย่ามาเกะกะ “
“พี่กรน่ะแหละ หยุดเถอะ ไม่เห็นแก่ฉันก็เห็นแก่แม่พี่บ้าง แม่พี่ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่.. ถ้าทำให้ท่านเครียดมาก..ท่านจะแย่นะคะ”
“ไอ้กร วางปืนแล้วปล่อยอีดิวไปซะ แกจะเอามันกลับมาอีกทำไม ปล่อยให้มันไปหาลูกหาผัวมันสิ”
“เฮ้ย! ทุกคนอย่าเผือก เรื่องของกูกับเมียกู..อีดิว มานี่” พัสกรตรงรี่เข้าไปหาดิว เงื้อง่าปืน
แพรขาวพยายามปลิดมือดิวที่กอดเอวออก แต่ดิวกอดไว้ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
สาโรจน์พยายามห้ามปราม “คุณกร! วางปืนลงก่อนนะครับ มันอันตรายนะครับ”
“พี่แพรๆๆ อย่าให้ผัวพี่มาทำอะไรหนูนะ พี่เอามันคืนไปเลย หนูไม่เอาแล้ว”
“โอ๊ย..ดิว..ปล่อย ชั้นเจ็บ..” แพรขาวเจ็บตรงท้อง ที่ดิวกอดรัดอยู่ ตรงที่ถูกลลิตชกมา ยังบอบช้ำอยู่
สาโรจน์เห็นแพรขาวเจ็บ สีหน้าห่วงใย แล้วรีบอาศัยจังหวะที่ดิวพลิกหนีพัสกรไปมา เข้าไปตบปัดแขนดิวออก แล้วดึงแพรขาวออกมา พัสกรคว้าจับดิวกระชากออกมาได้ แพรขาวเสียหลัก จะล้ม
สาโรจน์รีบเข้าไปคว้าโอบรั้งตัวไว้ทันหวุดหวิด “ระวังคุณแพร”
เขมินีมองแล้วผงะ อึ้ง แพรขาวตั้งหลักได้ สาโรจน์รีบดึงพาให้หลบห่างออกไป
พัสกรโมโห หน้าแดงเดือดสุดๆ เงื้อมือที่ถือปืนขึ้นหมายจะตบใส่ดิว “ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!”
“ว้าย!” ดิวผวา ฮึดสู้ คว้าจับมือพัสกร แล้วกัดเต็มแรง “นี่แน่ะ!”
“โอ๊ย!” พัสกรปล่อยมือ จนปืนหลุดมือ หล่นลงพื้น พัสกรโดดจะเก็บ แต่ดิวรีบพุ่งไปคว้าปืนไว้ได้ แล้วรี่ถอยห่าง พลางยกปืนจ้องใส่พัสกรทันที
พัสกรเห็น ยิ่งเดือดทะลักพลุ่งขีดสุด “มึงกล้าเหรอ มึงกล้ายิงกูเหรอ หา อีดิว!” พัสกรจะพุ่งไปแย่งปืนจากดิว
ดิวถือปืนมือสั่นระริก เขมินียืนตะลึงมองมุมนึง ส่วนแพรขาว สาโรจน์ยืนดูกันอีกด้าน ดิวตกใจกลัว หลับหูหลับตากดนิ้วลั่นไกเปรี้ยงทันที พัสกรชะงักค้างนิ่งแข็งเกร็งอยู่กับที่ ตาเบิกโพล่ง จ้องดิวตรง หน้านิ่ง แพรขาวอึ้ง หูอื้อ ตัวแข็งทื่อ สาโรจน์ตกตะลึง
“ไอ้กร..ไอ้กร!!” เขมินีร้องเสียงหลง
พัสกรร่วง เลือดแดงฉานไหลออกมานองพื้นรอบตัว จากกลางอกพัสกร

เสียงปืนที่ดังทำเอายาดมในมือคุณนายแถบทิพย์หล่นจากมือ คุณนายแถบทิพย์ผวา ใจหายวูบอยู่ที่ม้านั่งสนามกับประไพ
ชมพูตกใจทิ้งรถที่ถีบอยู่รี่เข้าหาคุณนายแถบทิพย์ “เสียงอะไรคะคุณย่า น่ากลัว..”
“เสียงอะไรไพ? นังเขมทำอะไร ไพ?”
“นั่นมันเสียง..ปืน..นะคะ..” ประไพหน้าเสีย
คุณนายแถบทิพย์ใจหวิว สังหรณ์รู้ถึงสิ่งไม่ดีขึ้นมาทันที “หนูชมพู..อยู่กะพี่อ้อยก่อนนะ ไม่ต้องเข้าไปในบ้าน ชั้นจะไปดูเขมินีหน่อย” คุณแถบทิพย์ ลุกมา รีบเดินไป ประไพรีบตาม

ดิวตกตะลึงมือสั่นเทา ปืนในมือหล่นตกลงพื้น หน้าร่างพัสกร แพรขาว เขมินี สาโรจน์ อึ้งตะลึง พูดไม่ออก มองที่ร่างพัสกรที่แน่นิ่ง
“ไม่..หนู ป่าว.. หนูไม่ได้ทำ!” ดิวไม่อยากเชื่อกับภาพตรงหน้า หันลนลานรอบ ก่อนวิ่งล้มลุกคลุกคลานรี่ตรงไปที่บันไดทันที แม่บ้าน ลูกจ้าง หญิง ชาย วิ่งกรูกันขึ้นมา สวนกับดิว
สาโรจน์ที่ตั้งสติได้รีบตะโกนบอก“จับตัวไว้ เร็ว ดิวยิงคุณกร!”
“ว้าย!/ เฮ้ย จับตัวไว้ๆ” ลูกจ้างชายหญิงพากันรวบตะครุบจับตัวดิว
ดิวดิ้นขัดขืนจนสะบัดหนีหลุด ลูกจ้างพากันวิ่งไล่ตาม ตะโกนกันให้จับดิวที่หนีลงไปชั้นล่างกัน

ดิววิ่งสวนลงมาชนเข้ากับประไพและแถบทิพย์ที่กำลังรีบขึ้นมา แล้วรีบเผ่นไม่หันหลัง
“โอ๊ย ว้าย อะไรกัน!”
“ว้าย ระวังค่ะท่าน อะไร มีอะไรเจ้าตุ้ย”
“?คุณ..คุณดิวยิงคุณกรครับ” ตุ้ยพูดจบก็รีบตามดิวไป
คุณนายแถบทิพย์ ประไพ ช็อคอึ้งเหมือนโดนอะไรฟาดศีรษะแบบไม่ได้ตั้งตัว
“อะไร?ใครทำไม? มีอะไรกัน! ไม่นะ ไม่.. กร! กร!” คุณนายแถบทิพย์รีบพุ่งขึ้นข้างบนด้วยแรงเท่าที่มี เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้
“ท่านคะ ค่อยๆ ระวังค่ะท่าน!” ประไพที่หน้าซีดใจเสีย ตั้งสติได้รีบตามคุณนายแถบทิพย์ไปติดๆ

ดิววิ่งล้มลุกคลุกคลานออกไปจากคฤหาสน์ มีคนรถ คนสวน ลูกจ้างหญิงวิ่งตาม “กรี๊ดๆๆ ฉันเปล่าๆๆๆ ฉันไม่ได้ทำ”
รปภ.มาขวาง
“จับไว้ มันยิงคุณกร” ทุกคนรุมชาร์จ ล็อกดิวไว้ได้
“ปล่อยกูๆ กูไม่ได้ทำๆๆ ไอ้กรมันยิงตัวตายเอง ฮือๆๆๆ”

สาโรจน์เข้ามาดูร่างของพัสกรอย่างระมัดระวัง จับชีพจร เช็คลมหายใจปลายจมูก แล้วอึ้งๆ แพรขาว เขมินี ต่างช็อคๆหน้าซีด ยืนแข็งตัวสั่น
“พี่กร..”
“ไม่นะ..ไม่ๆๆๆ..”
สาโรจน์ถอยออกมา เอามือถือมากด หันบอกเขมินีเสียงแห้ง “ผมโทรเรียกตำรวจนะครับ”
เขมินีช็อค ระเบิดร้องสุดเสียง “ไม่!!!” เขมินีขาอ่อนทรุดร่วง
แพรขาวรีบเข้าคว้าพยุงไว้ “พี่เขม!”
คุณนายแถบทิพย์โผล่ขึ้นมากับประไพ “ไหน มีอะไร! กรล่ะกรอยู่ไหน? กร..กร!”
ทุกคนหันขวับมาที่คุณนายแถบทิพย์ คุณนายแถบทิพย์เห็นสภาพพัสกร ผงะ ช็อคนิ่ง ตัวแข็งเกร็ง แล้วหงายล้มลงทันที
“ว้าย ท่านคะ ท่าน!” ประไพรีบเข้าไปรับคว้าตัวคุณนายแถบทิพย์ไว้แทบไม่ทัน พัสกรตาเบิกโพลงนิ่ง จ้องค้าง
สาโรจน์พูดโทรศัพท์กับตร.จริงจัง พลางหันมามองแพรขาว แพรขาวกับเขมินีกอดกัน ร้องไห้ เขมินีร้องเสียงดัง ขณะที่แพรขาวร้องเงียบๆ

ชีวิตยามเย็นริมคลองข้างหลังบ้านยายเกสร แสงแดดแดงเรื่อรำไรๆ ศาลเจ้าบ้านฯ เงียบๆเหงาๆ ต้นไม้ใหญ่ทิ้งใบลงมาช้าๆในสายลมไหว ประตูเรือนเล็กยังถูกล็อคกุญแจนิ่ง ไรวินท์ในชุดขาวสว่าง มาหยุดยืนมองอยู่ที่หน้าระเบียงเรือนเล็ก แววตาเหงาๆเศร้าๆ

ที่เรือนใหญ่ ที่ระเบียง ยายเกสรกับเนย นั่งฟังวิทยุ กำลังมีรายการธรรมมะ พลางมือก็ต่างปั้นถั่วกวนให้เป็นก้อนๆกลมๆ เรียงกันเต็มถาด สำหรับทำไส้ขนมบางอย่างอยู่
“แล้วนี่หนูแพรเขายังจะกลับมาอยู่ที่บ้านเราอีกหรือเปล่านะ”
“ถ้าหนูชมพูไม่มาอยู่ที่นี่อีก บ้านนี้คงเงียบเหงาเศร้าสร้อยพิลึกเลยนะคะ”
สองคนสบตากัน ใจหายๆ
“เธอจะกลับมาอยู่บ้านนี้อีกหรือเปล่า แพรขาว..เธอยังฟังเรื่องของฉันไม่จบเลยนะ” ทันใด ไรวินท์ชะงัก เหมือนมีอะไรบางอย่าง หันขวับไปหน้าบ้าน
ที่หน้าบ้าน รถคันนึง แล่นมาแอบจอดฝั่งตรงข้าม แล้วมองมา ลลิตที่หนวดเคราครึ้ม สวมแว่นดำ ลงจากรถ แล้วลงมายืนดูบ้านยายเกสร มองดูทางหนีทีไล่ ลาดเลา ดูรั้วบ้าน ประตู แววตาอาฆาตมาดร้าย ไรวินท์มองออกไป
ท่าทางเคร่งขรึม ดุดันขึ้นมา ลลิตมองๆ แล้วถอย หันกลับขึ้นรถ ขึ้นไปแล้ว หันกลับมามองตัวบ้านอีกที อย่างมุ่งร้าย แล้วขับออกไป

แขกเหรื่อทะยอยกลับจนบางตา แพรขาวไหว้ลาพวกผู้ใหญ่ๆ แล้วหันมา เดินมาส่งเพื่อนออฟฟิศที่ยืนรอดู หน้าตาเอาใจช่วย อยู่ที่หน้าศาลา
“ขอบคุณมากนะ ทุกคน เดินทางกลับดีๆนะ”
ยอดถาม “นี่แพรต้องเป็นแม่งานคนเดียวแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13 วันที่ 23 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ