อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/2 วันที่ 23 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/2 วันที่ 23 มี.ค. 59

“ขอบคุณมากนะ ทุกคน เดินทางกลับดีๆนะ”
ยอดถาม “นี่แพรต้องเป็นแม่งานคนเดียวแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ”
“คุณแม่ท่านไม่ไหวจริงๆ..แล้วพี่เขมก็ต้องคอยดูท่าน..ก็ต้องช่วยๆกันไป”
ยอดให้กำลังใจ “อืม..แพรก็สู้ๆนะ”
“ค่ะ”
หวานหวานเสนอ “มีอะไรให้ช่วย บอกได้เสมอเลยนะ พี่แพร”
“จ้า..”
สาโรจน์เดินตามออกมา “หัวหมุนดีนะครับวันนี้ คุณแพรได้ทานอะไรหรือยัง?”

“ก็อาศัยแอบทานของว่างที่แจกแขกพอรอดไปได้ค่ะ..แต่คุณสาโรจน์วันนี้วิ่งวุ่นยิ่งกว่าทุกวัน มีแต่แขกผู้ใหญ่ทั้งนั้น ถ้าไม่ได้คุณสาโรจน์มาช่วยเป็นหลัก แพรคงตายแน่ ต้องขอบคุณพี่สาโรจน์มากๆจริงๆเลยค่ะ”


“งานนี้ผมถือว่าเป็นหน้าที่ของผมมากกว่า อะไรที่ทำให้คุณเขมกับคุณท่านได้ผมเต็มที่อยู่แล้ว”
“มัวแต่ถามคนอื่นแล้วนี่คุณทานอะไรไปหรือยังคะ?”
“ยังครับพอดีลืมหิว แต่ก็คงต้องไปหาอะไรเบาๆทานสักหน่อย..คุณแพรจะไปด้วยกันไหมครับ?”
“แพรมีนัดแล้ว”
สาโรจน์อึ้ง “อ้อ..ครับ”
“พี่แพรกลับยัง?” เสียงนลินดังมา สาโรจน์หันไปเห็นนลิน ป้าสมพร แจ๊บ เดินมา
แจ๊บบอก “เดี๋ยวผมไปส่งพี่แพรขาวให้เองครับ คุณสาโรจน์..”
นลินชวน “พี่สาโรจน์ ไปด้วยกันไหมคะ”
แพรขาวมองสาโรจน์อย่างเกรงใจ “แพรว่าจะนั่งคุยกับทุกคนเลย ไม่ได้เจอหลายวัน จะเสียเวลาคุณสาโรจน์ค่ะ”
“งั้นเชิญคุณแพรตามสบายครับ เดี๋ยวผมก็จะรีบกลับไปดูคุณท่านเหมือนกัน”
“ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ”
สาโรจน์ไหว้ลาสมพร แจ๊บ นลินไหว้ลาสาโรจน์
ป้าสมพรส่งของให้ “หนูแพร นี่แม่เขาฝากขนมมาให้หนูชมพูกับคุณย่าด้วย เดี๋ยวถึงบ้านอย่าลืมเอาลงล่ะ”
แพรขาวเดินไปคุยกับ “คุณยายเป็นยังไงบ้างคะ..”
จากในศาลามุมผ่านรูปบนขาตั้งที่ล้อมดอกไม้ของพัสกร สาโรจน์มองตามแพรขาวไปด้วยสายตาอาวรณ์
วันใหม่ ที่คฤหาสน์โอฬาร ทีวีจอยักษ์จากห้องคุณนายแถบทิพย์ถูกลูกจ้างชาย 2 คนกำลังช่วยกันยกผ่านไปลงบันไดไปชั้นล่าง มีประไพเดินคอยคุม ทุกคนอยู่ในชุดขาวดำ
“ระวังๆ ..ดูดีๆด้วย เอาลงไปที่ห้องโถงข้างล่างเลย”
“พี่ไพครับ”
“คะ?” ประไพหันไป เห็นสาโรจน์เดินมา พร้อมกับยกหนังสือพิมพ์ กับนิตยสารต่างๆในมือให้ดู
สาโรจน์พูดเบาๆ ไม่อยากให้คุณนายแถบทิพย์ได้ยิน “หนังสือพิมพ์ นิตยสาร อะไรพวกนี้ก็ต้องเก็บออกให้หมดด้วยนะครับ อย่าให้มี แล้วก็ห้าม ไม่ให้ใครมาพูดเรื่องคุณพัสกร หรือข่าวคุณดิวอะไรด้วย ไม่งั้นท่านจะทรุดอีก”
“ค่ะๆ เดี๋ยวจะไปบอกพวกข้างล่างให้หมดเลย”
“ขอบคุณครับ”
ประไพรีบเดินลงบันไดไป สาโรจน์มองตามก่อนหันเดินกลับเข้าห้องคุณนายแถบทิพย์ไป

เขมินีกดเล่นเปิดเสียงบรรยายธรรมะที่เครื่องเล่น แล้วเดินกลับมาที่เตียง คุณนายแถบทิพย์ นอนหลับตานิ่งๆอยู่ในสภาพซูบผอมผิดไปจากเดิมมาก ไร้ชีวิตชีวา โดยมีชมพูนั่งวาดรูปด้วยดินสอดำ เล่นอยู่บนเตียงนอนเล็กที่มีตุ๊กตาตัวโปรดกองอยู่เต็ม ข้างเตียง
“หนูเปิดหลวงพ่อปัญญาไว้ให้แล้วกัน สาโรจน์เขาหามาให้ แม่จะได้นอนฟังไปสงบๆ สามทุ่มกว่าแล้ว เดี๋ยวแม่ก็หลับเถอะ หมอให้พักผ่อนเยอะๆ”
“อือ..”
“ให้เด็กมันมานอนเฝ้าสักคนมั้ย? ประไพก็ได้”
คุณนายแถบทิพย์ที่ยังไม่ยอมลืมตา ส่ายหน้าตอบทันที เขมินีมองถอนใจ
“ป้าเขมหนูจะเอาดินสอสีค่ะ” ชมพูเงยหน้าขึ้นมาจากสมุดวาดรูปในมือมองมา แต่เขมินีไม่ทันได้ยินหลานสาว
“แล้วถ้าเกิดแม่ไม่สบายเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะช่วยล่ะ..งั้นก็แม่ชมพูเขามั้ยล่ะ ให้มานอนเป็นเพื่อนแม่ไปเลยทั้งแม่ทั้งลูก เดี๋ยวหนูไปพูดให้”
สาโรจน์เข้ามายืนเงียบๆอยู่ที่ประตูได้ครู่หนึ่ง เสริมขึ้น “ผมว่าเป็นความคิดที่ดีนะครับ หนูชมพูก็คงชอบ ใช่มั้ยคะ ชมพู?”
“ดีค่ะ ให้คุณแม่มานอนด้วย หนูอยากนอนกับคุณแม่ หนูอยากนอนกับคุณย่าด้วย”
คุณนายแถบทิพย์ยอมลืมตาเป็นครั้งแรก เหลือบมองที่ชมพูอย่างเอ็นดูที่สุด ราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ สิ่งสุดท้ายที่มีอยู่ เขมินีรอลุ้นฟัง “เออ ก็ให้แพรเขามานอน เผื่อฉันจะได้นอนหลับ”
“..งั้นตามนี้ เขมจัดการให้”
“ป้าเขมชมพูจะเอาดินสอสีค่ะ มันตกอยู่ในรถตู้”
สาโรจน์บอก “พี่เกดกำลังไปเอาแล้วไงคะ”
“อ้าวมันยังไม่มาอีกเหรอ” เขมินีสงสัย
ในรถตู้ที่จอดข้างๆ รถสปอร์ตคันล่าสุดของพัสกร ประตูรถตู้เปิดอ้าอยู่ เกดก้มๆเงยๆ ควานล้วงหาไปมา “หนูชมพูบอกว่าหล่นแถวนี้นี่นา..” กล่องดินสอสี อยู่ที่พื้นใต้เบาะรถตู้พอดี เกดดีใจมาก “เจอแล้ว!”
เกดกำลังจะเงยตัวขึ้นเพื่อจะออก ทันใดนั้นมีเสียงเคาะแรงๆที่หน้าต่างรถเบาๆ 2 ที เกดใจหายวาบ ขนลุกเกรียวทั้งตัว เหงื่อแตกตัวแข็งนิ่ง เหลียวขวับ มองที่ประตู ที่ตนเปิดอ้าไว้ ที่ประตูรถตู้ไม่มีใครเลย เกดตัวแข็ง มองรอบๆรถ รอบๆรถตู้ไม่มีใครทั้งนั้น “ฮือ. นะโม ตัสสะๆๆสัมมาสัมพุทโธ.. นะโมๆๆอะระหัง..หนูกลัวแล้วๆ” เกดหยุดสวด ลุ้นฟังนิ่ง ค่อยๆลืมตา พยายามไม่มองสูง ค่อยๆก้าวลงจากรถตู้ เกดลงจากรถตู้ หันไป มองที่รถสปอร์ตคันล่าสุดของพัสกร พัสกรนั่งอยู่ในรถ หันมามอง หน้าดุดัน เกดช็อค จ้องจนแน่ใจแล้วกรี๊ด รีบวิ่งโกยแน่บกลับเข้าตึกอย่าง ไม่คิดชีวิต

เกดหน้าซีด ทรุดดมยาอยู่ที่เก้าอี้ในห้องโถง อยู่กับประไพที่หน้าเสียๆ และลูกจ้างอีก 2 คนที่มาล้อมยืนซุบซิบ ฟังกลัวๆกันไปมาอยู่ข้างๆ
ประไพปราม “พอๆ เดี๋ยวคนอื่นก็กลัวตามเอ็งกันไปหมด ใครได้ยินก็ไม่ต้องเอาไปเล่าต่อเลยนะ เกดมันอาจจะหูฝาดตาฝาดไปก็ได้”
“ไม่มีเพี้ยน ไม่มีฝาดแน่ๆค่ะ หนูได้เจอตัวจริงชัดเจนเต็มๆเลยป้า..โอยๆๆ” เกดยกมือไหว้ท่วมหัว “คุณกรอย่ามาหลอกอะไรหนูเลย หนูกลัว..”
“อะไรกันคะพี่ไพ?” ทุกคนหันขวับไปที่ประตู แพรขาวที่เพิ่งกลับมาจากทำงาน ยืนฟังอยู่ ถามอย่างสงสัย
“คุณแพร! เอ่อ..” ประไพอ้ำอึ้งกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ชมพูกำลังหยิบดินสอสีระบายลงภาพที่วาดด้วยดินสอดำไปมาอย่างเพลิดเพลิน เขมินี แพรขาว สาโรจน์ ยืนกระซิบคุยกันที่หน้าประตูห้อง
เขมินีกระซิบเบาๆ หน้าเสีย “บ้าจริง..นี่มันวันที่สามใช่ไหม ตามโบราณเขาว่า”
“คุณเขมเบาๆครับ” สาโรจน์รีบปราม กลัวคุณนายแถบทิพย์ที่นอนหลับตานิ่งอยู่ที่เตียงจะได้ยินเข้า
“พี่เขมอย่าเพิ่งคิดมากดีกว่าค่ะ เด็กมันคงมโนไปเอง ไม่มีอะไรหรอก”
“ใครไม่กลัว ฉันกลัว กรมันตายไปตรงหน้า เลือดกระจายติดตาจนเดี๋ยวนี้..โอย” เขมินีลูบแขน ขนลุกขนพอง
“พี่เขม..พี่เขมไม่ควรคิดถึงเรื่องวันนั้นอีกจะดีกว่านะคะ”
“ใช่ครับ ผมก็เห็นด้วย”
เขมินีถึงกับค้อนขวับสาโรจน์เล็กๆ
คุณนายแถบทิพย์ถามโดยไม่ลืมตา “มีอะไรหรือเขม?”
เขมินีตกใจ “ขา?..ปะ-เปล่าไม่มีอะไรหรอกแม่คือ..”
แพรขาวรีบพูดแก้ขึ้น “เป็นอันว่าแพรจะมานอนเป็นเพื่อนคุณย่าด้วยอีกคนค่ะ พี่เขมสบายใจได้”
“อื้ม งั้นเย็นนี้เธออยู่เป็นเพื่อนแม่เลยก็แล้วกัน ฉันจะได้ไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลังเดี๋ยวคืนนี้ฉันดูแลที่วัดเอง เธอไปช่วยฉันที่วัดนะ สาโรจน์”
“ครับ คุณเขม”
“นี่ก็สามวันแล้ว...คุณพ่อจะกลับมาบ้านไหมคะ?” ชมพูพูดขึ้นมาลอยๆโดยไม่ได้เงยหน้าจากการระบายสีในมือ ทุกๆคนถึงกับสบตากันอึ้ง เงียบไปตามๆกัน

กลางดึกลมพัดผ้าม่านหน้าต่างห้องคุณนายแถบทิพย์ปลิวเบาๆ ในแสงสลัว คุณนายแถบทิพย์นอนไม่หลับ ขยับตัวไปมาเสียงร้องไห้ของแพรขาวแว่วมาจนคุณนายแถบทิพย์ต้องลืมตาขึ้น
แพรขาวสะอื้นร้องไห้ “ฮือๆๆๆๆๆ...”
“แพร? เธอร้องไห้เหรอ ร้องไห้ทำไม?“ คุณนายแถบทิพย์ขยับตัวลุกหันมองไปที่เตียงเล็ก ที่แพรขาวนอนอยู่กับชมพู
แพรขาวนอนหันหลังร้องไห้ตัวสั่น “ฮือๆๆๆๆๆ...แม่ๆ..ฮือๆๆ”
“นั่นเธอเป็นอะไร? หาแพร?เธอร้องไห้ทำไม แพรขาว เธอเป็นอะไร” คุณนายแถบทิพย์ลงจากเตียงเดินมาที่แพรขาว
ทันใดนั้นแพรขาวพลิกตัวหันขวับมา แต่กลายเป็นหน้าพัสกรที่ซีดขาวตาแดงก่ำมีเลือดออกปากจมูกเยิ้ม “แม่! ก็เพราะแม่นั่นล่ะ เพราะแม่!” ผีพัสกรโผคว้าจับบีบคอคุณนายแถบทิพย์ด้วยความเคียดแค้น
“กร! อย่า อย่า!” คุณนายแถบทิพย์ตบ ตี สู้ ดิ้น ร้องลั่น

คุณนายแถบทิพย์หลับตาร้องลั่นอยู่บนเตียงกระสับกระส่ายดิ้นไปมา แพรขาวโดดเปิดไฟทุกดวงในห้อง จนสว่างจ้า
“กรี๊ด..กร อย่าทำแม่..อย่าทำแม่ แม่กลัวแล้ว..”
แพรขาวเข้ามาจับคุณนายแถบทิพย์เขย่า พร้อมกับเรียก “คุณแม่ คุณแม่ขา คุณแม่”
คุณนายแถบทิพย์สะดุ้งลืมตาตื่นเห็นแพรขาวตกใจมองอยู่ข้างหน้า ส่วนชมพูนั่งกอดตุ๊กตาตัวโตมองกลัวๆอยู่ที่เตียง “โอ๊ย แพรขาว ชมพู! ช่วยด้วย ช่วยด้วย!ช่วยฉันด้วย”
“คุณแม่ทำใจดีๆค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่มีอะไร คุณแม่ฝันร้ายเท่านั้นเองค่ะ” แพรขาวยื่นมือให้คุณนายแถบทิพย์จับบีบกุมไว้แน่น

เข้าวันต่อมา ประไพเดินออกมาจากข้างในด้านหลัง เห็นสองลูกจ้างดึงๆยื้อๆกันไปมาหน้าบันได
เกดชวน “แกไปกับชั้นหน่อย “
อ้อยปัด “ไม่เอา หน้าที่แก แกก็ไปทำสิ”
“ชั้นกลัว”
“จะกลัวอะไร”
“ก็ไม่ด้วยกันไม่ได้หรือไง”
ประไพถามขึ้น “อะไรๆกัน มีปัญหาอะไร” ทั้งสองคนมองหน้ากัน ไม่กล้าตอบ “ทำไม มีอะไร”
“หนูชวนอ้อยไปเป็นเพื่อนค่ะ”
“เพื่อน..เพื่อนอะไร”
“ก็..ที่จะไปถูบ้านข้างบนเนี่ยค่ะ หนูไม่กล้าขึ้นไปคนเดียว”
ประไพอึ้ง มองไปข้างบน ว่าจะมีใครมาได้ยินหรือเปล่า ลดเสียงลงดุๆ “ทำไม กลัวอะไร เรื่องไม่เป็นเรื่อง เช้าๆกลางวันแสกๆแบบนี้ จะมีอะไร”
“วันก่อนที่หนูเจอ..มันก็ยังไม่มืดนะคะ”
“บ้า เกด..แกทำตัวแบบนี้พอดีทุกคนในบ้านกลัวตาม ประสาทกินตายกันพอดี ไป..ขึ้นไปช่วยกันเลย..ทั้งสองคน..ไปเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวแม่หักเงินเดือนหมดเลย ไป “ สองลูกจ้างท่าทางแหยงๆ “ไปสิ จะเอาไหม เงินเดือน”
สองคนเกาะกันขึ้นไป จะร้องไห้ ประไพยืนเท้าสะเอว หน้าดุอยู่ข้างล่าง ลูกจ้างทั้งสองคนเกาะกันไป แต่พอขึ้นถึงชั้นบน ก็ต่างตัวแข็ง ยืนทื่อ ตัวแข็ง กอดกันแน่น
ที่หน้าห้องพัสกร พัสกรเดินถือปืนไปมา ชะเง้อชะแง้ เหมือนตามหาใครซักคน “อีดิว..อีดิว..มึงไปไหน อีดิว!!”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/2 วันที่ 23 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ