อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/3 วันที่ 24 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/3 วันที่ 24 มี.ค. 59
ที่หน้าห้องพัสกร พัสกรเดินถือปืนไปมา ชะเง้อชะแง้ เหมือนตามหาใครซักคน “อีดิว..อีดิว..มึงไปไหน อีดิว!!”
ทั้งสองกรี๊ด ปิดหน้า แล้วทรุดลงไป ประไพที่ยืนจ้องจากข้างล่างไม่เห็นผี แต่ตกใจไปด้วย

ผ้าม่านหน้าต่างห้องคุณนายแถบทิพย์ถูกแพรขาวดึงเปิดออกให้แดดเข้ามาเต็มห้อง
เขมินียืนโวยวายเป็นเจ้าเข้าอยู่ที่ปลายเตียงคุณนายแถบทิพย์มีสาโรจน์ยืนอยู่มุมหนึ่งห่างๆ “นี่มันจะเฮี้ยนเกินไปแล้วนะ...จะหลอกคนให้หมดทั้งบ้านเลยหรือไงหา ไม่มีใครกล้าขึ้นมาข้างบนกันหมดแล้ว”
คุณนายแถบทิพย์อ่อนใจ “ฉันก็ไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้จะไปอยู่ไหน “

“หรือจะให้หนูไปเรียกพระมาทำพิธีไล่มันมั้ย”
“อย่าๆ ....แม่สงสารมัน เดี๋ยวก็ถึงวันเผาแล้ว วิญญาณเจ้ากรก็คงจะได้ไปสู่ที่ชอบๆ”


“ก็ถ้าแม่เก็บไว้ร้อยวันค่อยเผาแบบที่คิดทีแรก หนูก็คงไม่ขอมาเหยียบบ้านนี้กันเลยล่ะ”
คุณนายแถบทิพย์ถอนใจยาว หันมองไปที่แพรขาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
ชมพูนั่งมองคนนั้นที คนนี้ทีอย่างซื่อๆ “ถ้าเผาแล้ว คุณพ่อจะไม่มาหาอีกเหรอคะ”

ควันลอยขึ้นจากปล่องเมรุ แพรขาว ชมพู สาโรจน์ เขมินี ประไพ อยู่ในอาการโศกเศร้าเสียใจ เห็นรูปพัสกรที่บนขาตั้งวางด้านนึง 86Iokpแถบทิพย์ที่ต้องนั่งรถเข็น ร้องห่มร้องไห้แทบไม่ได้สติ แพรขาวคอยปลอบ มี นลิน หวานหวาน ป้าสมพร แจ๊บและยอด ยืนอยู่ ท่ามกลางแขกในงานมากมาย
สาโรจน์วุ่นวายกับการจัดการเรื่องการเคลียร์เก็บของหลังงานเสร็จมีลูกจ้างจากคฤหาสน์โอฬารมาเป็นลูกมือช่วยขนของยกจัดเก็บของชำร่วยที่เหลือในกล่อง เป็นหนังสือธรรมมะ ผูกโบว์
เขมินีเดินมาพูดกับแพรขาวที่ยืนมองรูปพัสกร ใจคิดอโหสิ “เสร็จซะที...เห้อ เจ้ากรมันก็ไปสบายอีกคนแล้ว..เจ้ากรถึงมันไม่ค่อยได้เรื่องก็ยังพอไหว้วานเรื่องเล็กๆน้อยๆได้มั่ง แต่จากนี้ไม่มีใคร ฉันต้องทำเองทุกอย่าง..แพรขาว..ถ้าเธอกลับมาช่วยฉันดูแลแม่ได้ก็ดี”
“คะ?”
“เธอไม่ต้องกลัวนะว่าฉันจะไปฮุบเงินทองไปหมด ฉันตัวคนเดียวลูกผัวไม่มี แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีด้วย ชมพูเป็นหลานคนเดียว ยังไงฉันก็ต้องยกมรดกให้หลาน”
“แพรไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอกค่ะ” แพรขาวถอนใจระอา “แพรเคยบอกคุณแม่กับพี่เขมไปแล้วว่าแพรเดินเข้ามามือเปล่า ไม่มีสิทธิ์ เงินทั้งหมดเป็นของคุณแม่กับพี่เขมอยู่แล้ว”
เขมินีพยักหน้าพอใจ “ไหนๆก็ไหนๆนะ เห็นว่ามีคนแถวๆบ้านเช่ามาติดเธอ เธอยังสาวฉันเห็นใจ จะอยู่เป็นแม่ม่ายต่อไปก็จะแห้งเหี่ยว เธอมีผัวใหม่ฉันก็ไม่ว่า แต่ฉันขอเอาชมพูมาเลี้ยงเองไม่ไว้ใจพ่อเลี้ยง..”
แพรขาวอ่อนใจ ขี้เกียจพูดแล้ว เรื่องนี้ ตัดบททันที“แพรไม่คิดจะมีใครทั้งนั้น แล้วแพรก็รักลูกแพรค่ะ” แพรขาวหันเดินหนีไปดื้อๆ
เขมินีมองอย่างพอใจ หันไปเห็นสาโรจน์ที่แอบๆมองมาเข้าพอดี สาโรจน์รีบหลบหน้าทำเป็นสั่งงานนั่นนี่ต่อ เขมินียืนมองดูความขยันขันแข็งของสาโรจน์ เริ่มได้คิดอะไรบางอย่าง รู้สึกสมเพชสาโรจน์ขึ้นมา

ที่สำนักงานขายคอนโดใหม่ เขมินีกำลังยืนดูตัวคอนโด แล้วชี้ถามพนักงาน พนักงานชี้นั่นนี่ อธิบายให้ฟัง สาโรจน์เดินลงมาจากภายใจสำนักงาน แวะมาหาเขมินี “คุณเขมครับ ผมต้องไปที่เขตก่อนนะครับ”
“เดี๋ยว สาโรจน์”
สาโรจน์ชะงักหันมา “เอ้อ ครับ “
เขมินีเดินเข้าไปหา มองหน้าอย่างจริงใจ “ฉันอยากจะขอบใจเธอมากๆที่ช่วยเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงให้ฉันกับแม่จนงานเจ้ากรราบรื่นผ่านไปด้วยดีทุกอย่าง”
“เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วล่ะครับคุณเขม แต่งานนี้ผมว่าผ่านมาได้ก็เพราะคุณแพรขาวนะครับ”
เขมินีอึ้งไปนิด ฝืนยิ้ม “นั่นสิ..ฉันว่า...เธอสองคนทำงานเข้าขากันดีมากๆ แล้วโครงการนี้...ที่เธอชวนแพรเขามาทำวันหยุด ตกลง..เขายังคิดจะทำอยู่ไหมล่ะ”
สาโรจน์กังวลอยู่เหมือนกัน “ตอนนี้ผมไม่ทราบว่าคุณแพรจะว่ายังไงเลยครับ ยังไม่ได้พูดกันอีกเลย”
“นี่..” เขมินีตั้งใจโยนระเบิด “แล้วฉันก็สงสัยนะ ว่าตกลงแพรเขามีผัวใหม่หรือยัง มีผู้ชายคนนึงอยู่แถวๆบ้านเช่านั่นน่ะ เธอพอรู้มั้ย? ที่ชมพูเรียกคุณลุงๆอะไรซักอย่าง..”
สาโรจน์สะอึกหน้าเสียไปเล็กน้อย “ก็ไม่เห็นคุณแพรเคยพูดถึงใครเลยนะครับ ผมก็..ไม่ทราบจริงๆ”
“งั้นเหรอ..อือ จะไปเขตใช่ไหม รีบไปเถอะ” เขมินีพยักหน้าช้าๆ มองตามสาโรจน์ไป สายตาหมั่นไส้
ที่โรงเรียนชมพูผู้ปกครองกำลังมารับบุตรหลานกลับ แพรขาวถือถุงขนมจูงมือชมพูเดินออกจากประตูรั้วโรงเรียนชมพูยกมือสวัสดีลาครูเวรประตู มีสายาตาใครคนหนึ่งนั่งมองจากในรถเก๋งคันหนึ่งไปที่แพรขาวและชมพูที่กำลังเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ลลิตสวมแว่นดำหนวดเคราครึ้มสีหน้าจริงจังขยับเกียร์จะออกรถ

สาโรจน์กำลังขับรถอยู่ในถนน เสียงมือถือดัง สาโรจน์ดูหน้าจอ แล้วกดรับสายสมอลทอล์ค “ครับคุณแพร?”
“คุณสาโรจน์คะ เรื่องต๊อกเป็นยังไงบ้างแล้วคะ?”
“อ้อ..ตอนนี้ตำรวจกำลังรวบรวมพยานหลักฐานอยู่ครับ แต่เห็นว่านายลลิตปิดสปาหนีไปแล้ว ลูกจ้างพนักงานที่นั่นตามหาตัว ทวงค่าแรงให้วุ่น”
“หา! จริงเหรอคะ..โธ่เอ๊ย..สงสารคนที่นั่น”
“แล้วนี่คุณแพรอยู่ที่ไหนครับ?”
“เพิ่งมารับชมพูกลับบ้านค่ะอยู่..แถวๆ กำลังจะเข้าเลียบทางด่วนค่ะ”
“อ้าว ผมก็อยู่เลียบด่วนครับ..งั้นเดี๋ยวคุณแพรแวะที่ร้านกาแฟที่ปั๊มตรง... “
แพรขาวมองกระจกหลังเห็นรถลลิตกำลังขับตามมาแบบกระชั้นชิดผิดสังเกต “เดี๋ยวนะคะคุณโรจน์ แพรขอวางสายแค่นี้ก่อน”
แพรขาววางสายทันที ลลิตขับรถ เหยียดปากด้วยความสะใจ

แพรขาวเปิดไฟให้ทางแต่รถลลิตไม่ยอมแซง แพรขาวเลยโบกมือให้สัญญาณแทนว่าให้วิ่งแซงไปก่อนแต่รถลลิตก็ยังขับตาม
แพรขาวชักเอะใจบอกชมพูที่นั่งเล่นเกมส์แท็บเบล็ตอยู่ข้างๆ “ชมพูหยุดเล่นก่อนลูก ใส่เข็มขัดดีๆด้วย”
ชมพูเช็คเข็มขัดตัวเอง “คาดดีแล้วค่ะ”
รถแพรขาววิ่งมาถึงที่ปลอดคนจุดหนึ่งรถลลิตก็เร่งเครื่องเหมือนจะแซงแพรขาวเลยรีบปล่อยให้แซง
รถลลิตวิ่งแซงขึ้นมาขนาบข้างแพรขาวพยายามเหลียวมองว่าเป็นใครแต่ยังไม่ทันเห็นถนัดทันใดนั้นรถลลิตก็หักปาดเข้าตัดหน้ารถแพรขาว
แพรขาวไม่ทันระวังพยายามเบรกตัวโก่งตกใจร้องลั่น “ว้าย!”

รถแพรขาวจิ้มท้ายรถลลิตเข้าอย่างจัง แพรขาวหัวเสียสุดๆเปิดกระจกชะโงงกหน้าตะโกนลั่นออกไป “นี่! ไอ้บ้า บ้าหรือเปล่า ขับรถบ้าภาษาอะไร!”
ลลิตยังนั่งนิ่งอยู่มองกระจกหลังยิ้มพอใจ
แพรขาวกดมือถือเปิดรถลงไปยืนชะโงกมองดูหน้ารถตัวเอง “หนูนั่งอยู่นี่อย่าลงนะลูก” แพรขาวคุยมือถือ “สยามประกันนะคะ..ค่ะแจ้งเคลมค่ะ..แพรขาว โอฬารอิทธิพรพาณิชย์ค่ะ”
ลลิตยังนิ่ง สังเกตแพรขาวว่าทำอะไรยังไง พลันหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าขึ้นมา เห็นแพรขาวกำลังกดถ่ายรูปไปมา แล้วเคาะท้ายรถเรียก “นี่ลงมาคุยกันสิลงมา! ลงมาสิคุณ”
ลลิตยิ้มมั่นใจใจเย็นเปิดกระจกลงแล้วยื่นแขนออกมา แพรขาวมองๆขยับก้าวเข้าไปใกล้ช้าๆจะมองดูหน้า ลลิตจับเครื่องช็อตไฟฟ้าไว้แน่น เห็นแพรขาวกำลังเดินเข้ามาใกล้
รถสาโรจน์ขับผ่านมาพอดีเห็นท้ายรถและเลขทะเบียนว่าเป็นของแพรขาว “อ้าว รถคุณแพรเป็นไร?”สาโรจน์รีบบีบแตรเรียกทันที
แพรขาวที่กำลังจะเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างรถลลิตชะงักหยุดหันไป ลลิตรีบมองกระจกเห็นรถสาโรจน์มาจอดเทียบรถแพรขาวแล้วเปิดประตูลงมา “คุณแพรมีอะไรครับ?”
ลลิตเห็นว่าสาโรจน์ว่ารู้จักกับแพร หัวเสียทันที “ปัดโธ่เว้ย!” ลลิตตบพวงมาลัยด้วยความเสียดาย ติดเครื่องเร่งขับหนีออกไปทันที
“ว้ายนี่ๆๆ..จะหนีเหรอว้าย ช่วยด้วย!”
“คุณแพร! ปล่อยมันไปครับคุณแพร” สาโรจน์เข้ามาดึงห้ามแพรขาวที่พยายามเข้าไปทุบๆรถลลิตที่เร่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว แพรขาวมองตามเซ็งๆ

ลูกจ้างสาว2คนกำลังเดินเกาะๆเกี่ยงๆกลัวๆกันขึ้นบันไดที่กำลังจะผ่านชั้นสอง
“ฮือ..เอาไงดี เดี๋ยววิ่งเลยนะ”
เกดกลัวๆ “ห้ามหยุด ห้ามมอง ห้ามฟังอะไรทั้งนั้น”
“ชั้นมีพระนะ”
“ชั้นก็มี”
ลูกจ้างสาวทั้ง 2 คนเดินจ้ำอ้าวไปชั้น 2 แล้วต่างหยุดเดิน อ้อยมองๆไปหน้าห้องพัสกร ใจเต้นระทึก แต่ไม่เห็นอะไร ทุกอย่างปกติ
เกดจับมืออ้อยแน่น “แกหยุดทำไม”
อ้อยสูดลมแล้วระบายออกมาแรง “นี่มันสิบกว่าวันแล้ว ป้าไพบอกไม่มีอะไรแล้ว”
“ไม่มีอะไร เราก็รีบไปห้องท่านสิ แกจะดูอะไร”
“เปล่า ก็ไม่ได้ดูอะไร.. แกอย่าจับมือชั้นสิ” อ้อยผลักเกด แล้วรีบโกยอ้าว วิ่งซอยผ่านห้องพัสกร ไปทางห้องคุณนายแถบทิพย์อย่างรวดเร็ว “กุ๊กๆๆๆกู๋..คุณกรมาแว้ววว...”
“อีอ้อย! อีบ้า!!” เกดที่หน้าจะร้องไห้ หลับตาปี๋ รีบวิ่งตามไม่คิดชีวิต

รถแพรขาวจอดอยู่ที่อู่รถ สาโรจน์คุยบางอย่างกับช่างและพนักงานประกันเสร็จเดินมาที่แพรขาวและชมพูที่รออยู่
“เรียบร้อยครับ..ตกลงไอ้รถคันนั้นมันใช้เลขทะเบียนปลอมนะครับคุณแพร คงจะเป็นพวกชนแล้วปล้นหรือไม่ก็..”
“อะไรคะ?”
“พวกชนแล้วฉุด”
“ตายจริง..ดีนะคุณโรจน์มาเจอเสียก่อน แต่แพรรู้สึกว่ามันขับตามแพรมาตั้งแต่โรงเรียนของชมพูแล้วนะ”
“จริงหรือครับ..ถ้าอย่างนั้นมีอะไรแบบนี้อีก คราวหลังคุณแพรรีบโทรบอกผม แล้วก็อย่าลงจากรถไปเด็ดขาด ระวังๆตัวด้วยครับ”
“ค่ะๆได้ค่ะ..แต่แพรว่า อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณย่าจะดีกว่านะคะ”
“ครับ ได้ครับ”
สาโรจน์ยิ้มให้ความมั่นใจ แต่พอแพรขาวหันไป แววตาสาโรจน์ดูห่วงกังวลและหนักใจ

ใบไม้แห้งบนสนามหน้าคฤหาสน์โอฬารปลิวเปะปะเห็นพนักงานบริษัททำความสะอาด 2-3 คน กำลังขนหิ้วอุปกรณ์เข้าออกตึก

ชามข้าวที่ถูกตักไปได้ไม่กี่คำ คุณนายแถบทิพย์ที่ดูซูบผอมไปเยอะพยายามเคี้ยวอาหารเช้าอยู่บนเตียงมีแพรขาวที่สีหน้าดีใจคอยนั่งลุ้น “ทานอีกหน่อยค่ะคุณแม่ คุณแม่ทานน้อยมาหลายมื้อแล้ว”
“..อือๆ” คุณนายแถบทิพย์วางช้อนส่ายหน้าไปมาว่าพอ
“ค่ะๆ ดื่มน้ำค่ะ วันนี้คุณแม่ทานเก่งขึ้น ดีจังค่ะ จะได้แข็งแรง แล้วไปเที่ยวทะเลกับชมพู”
“อืม..ฉันได้ยินเสียงอะไรข้างล่างแต่เช้า”
“พนักงานบริษัททำความสะอาดที่พี่เขมให้มาค่ะ”
“มาทำไม?”
“ก็..พี่เขมจ้างให้มาทำความสะอาดที่ชั้นสอง เพราะไม่มีใครกล้าขึ้นมาทำกันเลย”
“อืม..งั้นก็ดีแล้วล่ะ” คุณนายแถบทิพย์ถอนใจยาวเอนตัวนอนตาเหม่อลอยนิ่ง
แพรขาวมองอย่างสงสาร

พนักงาน 2-3 คน กำลังขนอุปกรณ์กันลงมา ประไพเดินมายืนคุมดู รอที่เชิงบันไดชั้นล่าง “เสร็จหมดแล้วใช่มั้ยจ้ะ?”
“เรียบร้อยแล้วครับ..ออ แต่เปิดประตูห้องนอนไว้นะครับ”
“อ้าว ก็บอกให้ปิดให้เรียบร้อยไม่ใช่หรือ”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/3 วันที่ 24 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ