อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/4 วันที่ 24 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/4 วันที่ 24 มี.ค. 59

“เรียบร้อยแล้วครับ..ออ แต่เปิดประตูห้องนอนไว้นะครับ”
“อ้าว ก็บอกให้ปิดให้เรียบร้อยไม่ใช่หรือ”
“ก็คุณผู้ชายบอกว่าไม่ต้องปิดครับ”
“อ้อ..จ้ะๆ ขอบคุณจ้ะ” พนักงานฯ พากันเดินกันออกตึกไป ประไพเหลือบมองไปข้างบนอย่างสงสัย แหยงๆ ขนลุก

“คุณ..คุณผู้ชายเหรอ.. “ ประไพสาวเท้าเดินขึ้นบันไดไป พอจะถึงชั้นสอง หยุดมองนิ่ง พยายามตั้งสติ “ไม่มีอะไรๆหรอกน่า” ประไพรวบรวมความกล้าเดินต่อขึ้นไปที่ชั้นสอง ประไพที่ขึ้นมาถึงชั้นสอง ที่บรรยากาศวังเวงประหลาดๆ จนใจคอไม่ดี เหลือบไปที่พื้นเห็นเป็นคราบรอยเปื้อนนองเป็นทาง “ว้าย นี่ มาทำความสะอาดกันประสาอะไรเนี่ย ทำไมเลอะเทอะอย่างนี้” ประไพฉุนจนลืมกลัว เดินรี่ตามรอยไปถึงหน้าประตูห้องพัสกรที่เปิดค้างไว้อยู่ แล้วผลักบานประตูออกเพื่อจะสำรวจดูว่ารอยเปื้อนไปถึงไหน ประไพมองไปในห้องสะอาดเรียบร้อยดี ยกเว้นแต่รอยคราบหยดๆจ้ำๆ ที่เป็นทางไปถึงที่หน้าเตียง “ตาย ต้องรีบบอกคุณเขม บริษัทนี้มันใช้ไม่ได้เลย” ประไพล้วงไปที่กระเป๋าเสื้อ/กางเกง จะหยิบมือถือ แต่ไม่มี “เอ้า เอาโทรศัพท์ไปไว้ไหนอีกล่ะ” ประไพตบๆ หาตามตัวไปมา จนก้มไปเห็นว่าที่เท้า รอยเปื้อนที่กำลังยืนเหยียบอยู่กลายเป็นมีน้ำสีแดงข้นผุดซึมนองออกมา ประไพตกใจ มองอีกเท้าก็เป็นเหมือนกัน “ว้าย!อะไร..อะไร!” ประไพเหลียวมองกลับไปหน้าห้อง ก็ต้องตะลึงงัน เมื่อเห็นร่างพัสกรยืนอยู่ขวางประตู มองตาแข็งนิ่ง เลือดโทรม หน้าซีดตาแดงน่ากลัว “คุณกร!” ประไพแหกปากร้องลั่น รีบโกยวิ่งทะลุตัวพัสกรออกมา ไม่คิดชีวิต
วันใหม่ คุณนายแถบทิพย์ที่นั่งที่โต๊ะนั่งเล่นในสนาม กำลังเซ็นเอกสารให้เขมินี 4-5 ฉบับ



“หนูบอกเลยนะ ว่าถ้าไอ้กรมันเที่ยวหลอกคนอยู่แบบนี้หนูจะไม่มาเหยียบบ้านนี้แล้ว ขนาดคนอื่นๆมันยังหลอกซะจับไข้ แล้วหนูนี่..คู่กัดกะมันเลย ขืนหนูเผลอ มันต้องโผล่มาหลอกแน่นอน แล้วหนูต้องช็อคตายแน่ เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้ หนูจะส่งแต่ทนายเอาเอกสารมาให้แม่เซ็น ตัวหนูไม่มาอีกแล้ว แล้วแม่จะมาว่าหนูอกตัญญูไม่ได้ เพราะผีไอ้กรมันดุยังกะอะไรดี..”
ชมพูนั่งกินของว่างไป คือแซนด์วิชอันเล็กๆ
“แกก็พูดบ้าๆไปได้ นังเขม ชั้นก็กลัวเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่กลัว แต่จะให้ชั้นไปอยู่ที่ไหน นี่มันบ้านชั้น”
“ไม่รู้ล่ะ แม่ติดบ้านแม่ แม่ก็เฝ้าบ้านแม่ไปละกัน ..หนูไม่เอาด้วย”
คุณนายแถบทิพย์ชักงอน “ตามใจ แกไม่มาก็อย่ามา ขอให้ชมพูกับแพรขาวอยู่กับชั้นก็แล้วกัน นะ แพรขาวนะ เธอกลับมาอยู่บ้านนี้เป็นการถาวรเถอะนะ นะ นะ แพรขาวนะ..เธอไม่ต้องไปอยู่ที่ไหนแล้ว อยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปนะ ถ้าเธอไม่อยู่..ฉันต้องตายแน่ๆ”
แพรขาวอึดอัดใจแต่ก็สงสาร “คุณแม่..หนูกับชมพูไม่ไปไหนหรอกค่ะ”
“ถ้าไม่มีเธอนอนอยู่ในห้องเดียวกะฉัน ฉันนอนไม่หลับหรอก..มันก็แปลกนะ ฉันรู้สึกว่า..ถ้าแพรขาวอยู่ด้วย ฉันจะปลอดภัย ทำไมก็ไม่รู้”
“เพราะคุณแม่ไม่กลัวคุณพ่อ..คุณพ่อก็เลยไม่มาหาคุณแม่..”
พวกผู้ใหญ่ชะงัก หันมามองชมพู และอึ้งๆไป
“แต่ป้ากลัวนี่..ป้าไม่เอาด้วยหรอก เชิญพวกเธออยู่กันไปละกัน พ่อแม่ลูก..บรื๊อ..”
แพรขาว ชมพู สบตากัน ขำๆเขมินี

ชมพูนอนหลับ ส่วนคุณนายแถบทิพย์นั่งทาครีมอยู่ที่กระจก แพรขาวที่อยู่ในชุดนอน มีเสื้อคลุม ห่มผ้าให้ลูก หันมาหาคุณนายแถบทิพย์ “คุณแม่ขา หนูไปแปรงฟันก่อนนะคะ”
“ทำไมเธอต้องออกไปใช้ห้องน้ำเก่าเธอด้วย ไม่กลัวหรือไง ใช้ห้องน้ำในห้องนี้ของชั้นก็ได้”
“ของใช้หนูอยู่ในห้องนั้นหมดเลยนี่คะ”
“ก็ขนมาสิ ไปห้องนั้นดึกๆคนเดียว.. ไม่กลัวหรือไง”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
คุณนายแถบทิพย์ส่ายหัว ทาครีมต่อ
แพรขาวเดินมาตามทางเดินบนบ้าน แพรขาวเดินผ่านห้องของพัสกรไปที่ห้องตัวเอง แพรขาวเปิดไปในห้องมืดๆ แล้วกดเปิดไฟ แพรขาวเดินเข้ามาที่หน้าเตียงนอนเก่า ที่คุลมผ้าเรียบร้อย มองไปที่มุมนึง ซึ่งมีรูปคู่สมัยรักหวานของแพรขาว พัสกร แพรขาวมองแบบเศร้าๆ แพรขาวเดินเข้าห้องน้ำ เปิดไฟห้องน้ำ หยิบแปรงมาบีบยาแปรงฟันไป

ชมพูพลิกตัว กอดหมอนข้าง คุณนายแถบทิพย์หันมามอง ยิ้มแบบรักเอ็นดู แล้วหันไปทาครีมต่อ คุณนายแถบทิพย์นวดๆหน้าไปมา ยื่นหน้าไปดูเงาตัวเองใกล้ๆในกระจก ทันใด เงาของพัสกรเลื่อนมาทาบซ้อนอยู่หลังคุณนายแถบทิพย์เห็นจากในกระจก ช็อค คุณนายแถบทิพย์หันมา พัสกรจ้องหน้าอยู่ใกล้สุดๆ “กรี๊ด....”
ชมพูสะดุ้งตื่น ตกใจ

แพรขาวกำลังแปรงฟัน ตกใจ รีบบ้วนปาก คุณนายแถบทิพย์กรี๊ดๆๆ ลงไปกองกับพื้น ปิดหน้าปิดตา แพรขาววิ่งแบบสุดฝีเท้ามาตามทางเดินหน้าห้อง แล้วพอมาถึงก็เปิดประตูเข้าไปอย่างเร็ว แพรขาวเห็นคุณนายแถบทิพย์ปิดหน้า ร้องไห้โฮๆๆบนพื้น
“คุณย่า..ไม่มีอะไรแล้วนะคะ..ไม่ต้องกลัวค่ะ..คุณแม่มาแล้ว..”
“คุณแม่ๆ เป็นอะไรคะ”
“ไอ้กร..ไอ้กรมันมาหลอกแม่..แม่กลัว..แม่อยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว”
แพรขาวอึ้ง

วันใหม่ สาโรจน์ เขมินี ประไพ ช่วยกันขนของคุณนายแถบทิพย์เข้ามา
“แม่อยู่ห้องใหญ่กับประไพ ส่วนหนูจะไปอยู่ห้องเล็กเอง อยู่นานเท่าไหร่ก็ได้ ตามใจแม่”
ทุกคนต่างพักวางข้าวของมุมต่างๆ
“แล้วยัยชมพูกับแพรขาวล่ะ ชั้นจะให้สองคนมาอยู่กับชั้นที่นี่ด้วย”
“อ๊าย จะให้อยู่เข้าไปได้ยังไงหมดทุกคนละแม่..ห้องนี้เล็กจะตาย แม่อยู่กับประไพ 2 คนนี่แหละ”
“แม่จะอยู่ได้ไง ถ้าขาดชมพู..”
“อ้าว..แล้วแม่จะแยกลูกแยกแม่กะเค้าได้ยังไง..เฮ้อ..วุ่นวายจัง”
“ก็ถ้ากรมันไปผุดไปเกิด ไปที่ชอบที่ชอบเมื่อไหร่..เราก็ค่อยกลับไปอยู่ด้วยกันทั้งที่บ้านไง “
“คุณนายจะให้คนมาทำพิธีหรือคะ..”
“ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน ต้องเลี้ยงพระ..ทำบุญละมั้ง..หรือยังไงดีล่ะ..”
ที่ร้านขนม เขมินีดื่มกาแฟ แพรขาวในชุดออฟฟิศดื่มน้ำผลไม้ ชมพูในชุดนร.ดื่มโกโก้และกินขนม
“เธอเป็นผู้จัดการมรดกของพัสกรกับทำงานประจำของเธอ เวลานี้เธอก็นับว่าเป็นคนรายได้ดีคนนึงแล้วนะ..แพรขาว..” แพรขาวมองหน้า ว่าพี่ผัวจะมาไม้ไหน “แต่ยังไง..ชั้นก็จะไม่ใช้งานเธออีกฟรีๆ ..คือ..ชั้นจะจ้างเธอ..ให้เธอช่วยดูแลแม่ชั้นเฉพาะวันหยุดจเสาร์ อาทิตย์..แทนการทำงานพิเศษอะไรบ้าๆบอๆของเธอ..ชั้นจะให้เธอเดือนละ 3หมื่น..”
“พี่เขมคะ คือ..แพรคุยกะคุณสาโรจน์ไว้นานแล้ว..ก่อนจะเกิดเรื่อง..ว่าจะไปช่วยงาน”
“ก็งานของชั้นเองล่ะ สำนักงานขายนั่นน่ะ..ไม่เห็นต้องไปเกรงใจสาโรจน์ เพราะคนจ้างเธอคือฉัน ไม่ใช่สาโรจน์”
“ถึงอย่างนั้น..คนที่แพรคุยด้วยคือคุณสาโรจน์ ยังไงก็ขอแพรบอกเขาก่อน..”
ระหว่างนี้ ชมพูกินขนมพลาง นั่งฟัง สนใจตลอด
“เธอนี่มันเยอะอย่าง..เป็นพิธีรีตองจริงๆนะ.. เอางี้ ชั้นจะพูดกับสาโรจน์เอง เอาเป็นว่าพบกันครึ่งทาง วิน-วิน วันเสาร์เธอมาอยู่กะแม่ วันอาทิตย์เธอค่อยไปทำงานขายช่วยสาโรจน์..นั่นแหละ แล้วตกลงชั้นจะให้เธอเดือนละสามหมื่นสำหรับงานทั้งสองอย่างนี้..พนักงานขายอื่นๆที่ไปทำงานทั้งเสาร์-อาทิตย์น่ะ ไม่มีใครได้ขนาดนี้นะ..ชั้นให้เธอพิเศษแล้ว..จบนะ”
แพรขาวอึ้ง แต่ขี้เกียจมากเรื่อง “ก็..ก็ได้ค่ะ”
“แล้วชมพู..ก็ให้อยู่กับคุณแม่ที่คอนโดฉัน.. ส่วนเธอก็ไปนอนที่บ้านใหญ่....เจ้ากรมันไม่เคยมากวนเธอนี่นา..เธอมันเก่งจะตาย..เธออยู่ได้อยู่แล้วล่ะ..”
แพรขาวอึ้งนิดๆ ชมพูมองแม่ แพรขาวยิ้มให้ลูก จับแก้มลูก ปลอบใจ “แพรอยู่ได้ค่ะ..แต่ตอนเย็นเลิกงานทุกวัน..แพรขอเป็นคนไปรับลูกจากโรงเรียนให้เอง..”
ชมพูยิ้ม ชูนิ้วโป้งให้แม่
“โอเค..ดี เป็นอันว่าเราตกลงกันได้แล้วนะ ชั้นไปซื้อขนมฝากคุณแม่ก่อนล่ะ” เขมินีลุกไปเลือกขนมจากตู้
ชมพูมองตามป้าไป แล้วหันมา จับมือแม่ พูดกับแม่เบาๆ “แม่คะ แม่ไปบอกคุณยุง..ให้มาช่วยคุณพ่อสิคะ”
แพรขาวอึ้งมองหน้าลูกรู้สึกขนลุก ในขณะที่ชมพูยิ้มสวย

วันใหม่ ที่ต้นไม้เหนือศาลเจ้าบ้านแกว่งไกวตามลม ทิ้งใบไม้ลงมาเป็นสาย ลงหมุนวนเหมือน ใบไม้วนๆเหมือนเต้นระบำในสายลม แพรขาวไขกุญแจบ้านเล็ก เปิดประตู หน้าต่างออกไปทุกทาง หญิงสาวใช้ไม้กวาดกวาดระเบียงไปมา
ยายเกสร ป้าสมพร เดินมาสมทบ
ยายเกสรชวน “หนูแพร หนูจะมาค้างแค่สองสามคืน ยายว่า..หนูขึ้นมานอนกับนลินบนบ้านดีกว่ามั้ย จะได้คุยกันด้วย ห้องนี้ปิดไว้ตั้งนาน มันจะอับๆหรือเปล่า”
“อ๋อ..ไม่อับหรอกค่ะ..ทุกอย่างเรียบร้อยดี แค่มีฝุ่นนิดหน่อย”
เนยเสนอ “ให้หนูทำให้ไหมคะ”
“อุ๊ย ไม่ต้องหรอก เนย..พี่ทำเอง “
“อือ..แต่ว่า..เอ้อ..เดี๋ยวนี้..ที่นี่..มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะคะ”
ยายเกสรดุ “เนย.”
เนยรีบปิดปาก
“ทำไมคะ”
“ก็..” ป้าสมพรพยักไปฝั่งตรงข้าม ลดเสียงเบาลง “ไอ้สปานั่นน่ะสิ..ตั้งแต่มันปิดหนีไป..คือ..เขาว่ากันว่า..พวก..นั้น..เขากลับมาอยู่กันอีกแล้ว..ค่ำๆ คนที่นั่งเรือผ่านเขาเห็นกัน..จนจะไม่มีใครกล้าผ่านละ หลังอาทิตย์ตกดิน..แล้วก็มี..ไอ้เจ้า..คนสวนที่ถูกยิง..มานั่งเล่นด้วยอีกคน”
“ต๊อกน่ะเหรอคะ.. “แพรขาววางไม้กวาด หันไปมอง “ต๊อก.. หนูกำลังจะทำศพให้เขานะคะ แต่ตอนนี้ ทางตำรวจบอกว่า..กำลังตามหาญาติเขาอยู่..ถ้าสรุปว่า..ไม่มี..หนูก็จะทำหน้าที่ญาติให้เขาเองค่ะ”
“ดีแล้ว..ลูก..ทำบุญไว้ ไม่เสียหลาย”
“ต๊อกตาย..เพราะช่วยหนูค่ะ..มันเป็นหน้าที่ของหนู” แพรขาวเศร้า ยืนเกาะราวระเบียง ตามองไปฝั่งสปา ท่าน้ำฝั่งนั้นดูทะมึน ครึ้มๆ

แสงไฟบนเสาริมรั้วริมคลองส่องแสงเหลืองนวลๆ แต่สายน้ำดูเชี่ยวน่ากลัว แพรขาวยืนกลางสนาม มองดูฝั่งสปา แต่ไม่เห็นมีอะไร ถอนใจ หันกลับมา แล้วเบิกตากว้าง ดีใจ
ร่างไรวินท์ยืนในชุดขาวโพลนอยู่ในความมืด สีหน้าไรวินท์งอนๆ “เธอจากไปนานมาก..เป็นเดือน..จนฉันคิดว่าเธอจะไม่กลับมาอีก”
“ฉันต้องมาฟังเรื่องของคุณให้จบสิคะ จะทิ้งไปกลางคันได้ไง”
แพรขาวแทบจะวิ่งเข้าไปหา “เธอมีเรื่องอะไรจะมาปรึกษาฉันด้วยใช่ไหม”
“คุณดูออกใช่ไหมคะ..คุณคงคิดว่า ถ้าไม่มีเรื่องอะไรให้ช่วย..ฉันคงไม่มา..”
“บอกมาเถอะน่า..ว่าอะไร”
“สามีดิฉันถูกเมียน้อยยิงตาย แล้วเขาไม่ยอมไปไหน มาหลอกคนในบ้านทุกวัน แต่แปลก เขาไม่ยอมมาให้ฉันเห็น..ฉันอยากถามเขาว่าต้องการอะไร ถ้าฉันทำได้ ฉันก็จะได้ทำให้”
“พวกผัวคงเป็นแบบนี้ ถึงตายไป..ก็ไม่อยากจะเจอเมียหลวง”
“โห..แรง..”
“ฉันล้อเล่น..”
“ฉันซีเรียสนะคะ..ฉันห่วงคุณย่าของชมพูมาก ท่านกลัวมาก ฉันกลัวว่าท่านจะป่วยไปมากกว่านี้”
“แม้แต่แม่ผัวที่แสนลำเอียง เธอก็ไม่ผูกใจเจ็บ หรือแม้ผัวที่ร้ายกาจกับเธอ เธอก็ไม่สมน้ำหน้าเขาหรือ”
“เรื่องผ่านไปแล้วก็จบกันไป แค่กรรมส่วนตัวของแต่ละคนก็แบกกันหนักพอแล้ว ฉันไม่เก็บอะไรจากคนอื่นมาทำให้ทุกข์มากกว่านี้หรอกค่ะ”
“ฉันอยากให้..เจ้ากรรมนายเวรของฉันคิดได้อย่างเธอบ้าง เผื่อฉันจะหลุดออกไปจากที่นี่ได้เร็วกว่านี้ แล้วจะได้ไปช่วยเธอ”
ในห้องที่สีนวลอยู่ สีนวลหันขวับมาทางหน้าต่าง กราดเกรี้ยว “อย่าหวังเลย พี่วิน ต่อให้ต้องตกนรกหมกไหม้ ก็ขอให้เราตายตกไปตามกันนั่นแหละ มันถึงจะสาสม!”
แพรขาวดูมีหวัง กระตือรือร้น “ถ้าคุณวินออกไปได้ คุณจะช่วยคุยกะพี่กรให้ฉันหรือคะ”
“เธอก็รู้..ว่าฉันเป็นนักโทษจองจำอยู่ที่นี่ ไม่มีทางไปไหนได้ อีกนานเท่าใด ก็ไม่อาจรู้”
ทั้งสองสบตากัน เศร้าใจ

แพรขาวเดินเข้ามาจ้องมองที่ศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือนอย่างไม่เห็นด้วย บ่นอุบอิบ “แต่นักโทษก็ยังมีวันสิ้นสุดการจองจำนะคะ “
ไรวินท์ถอนใจ “ฉันก็เคยหวังเช่นนั้น แต่ยิ่งนาน ก็ชักไม่แน่ใจ”
“โอ๊ย..” แพรขาวเงยหน้าขึ้นพูดกับลมฟ้าอากาศ พนมมือขึ้น แล้วโวยเสียงดัง “คุณเจ้ากรรมนายเวรเจ้าขา อะไรกัน จะเคียดแค้นอะไรกันนักกันหนา กะจะจองเวรกันให้ชั่วกัปชั่วกัลป์เลยหรือไง ทำแบบนี้ ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ ตัวเองก็เหนื่อย บาปด้วยนิ เลิกจองเวรกันได้แล้ว” เสียงแพรขาวดังก้องไปในความมืด ทุกอย่างสงบนิ่ง ไม่มีสัญญาณอะไร
ไรวินท์มองแพรขาวอย่างตะลึง เหวอๆ สักครู่ก็ขำออกมาเบาๆ “แม่หนู..นี่หล่อนจะช่วยฉันเจรจากับเจ้ากรรมนายเวรให้ผ่อนโทษหรือจะยิ่งให้เพิ่มโทษกันแน่ บาปกรรมที่ฉันก่อเอาไว้ มันอาจจะทำให้เขาเจ็บช้ำมามากเกินกว่าที่จะให้อภัยฉันได้กระมัง”
ไรวินท์มองไปที่จั่วบ้าน เรือนพักของแพรขาว แพรขาวมองตาม

ย้อนไปในอดีต ไรวินท์เล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์สมัยจอมพล ป. เห็นกองทัพญี่ปุ่น/ ธงชาติญี่ปุ่น / ทหารญี่ปุ่นกับรัฐบาลไทย
“หลังจากญี่ปุ่นยาตราทัพเข้ามาในประเทศไทย รัฐบาลยอมจำนนให้ทหารญี่ปุ่นเข้ามาตั้งกองทัพอยู่ในส่วนต่างๆ ของประเทศไทย รวมทั้งกรุงเทพฯและธนบุรี ไทยประกาศตัวเป็นฝ่ายเดียวกับญี่ปุ่น เท่ากับเป็นคู่สงครามกับฝ่ายพันธมิตร คืออังกฤษและอเมริกา”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 13/4 วันที่ 24 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ