อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14 วันที่ 24 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14 วันที่ 24 มี.ค. 59

ที่มุ้งไรวินท์นอนตะแคงหันหลังให้สีนวลกับลูก ในความมืด มีเพียงแสงจากพระจันทร์ส่องมา สีนวลนั่งในมุ้งข้างลูกที่หลับ มองไรวินท์ด้วยความขมขื่น
ไรวินท์ถือกระเป๋าเดินลงเรือ จากบนท่าเรือเห็นวารียืนมองไรวินท์น้ำตาคลอๆ ด้วยความเป็นห่วง เรือออกไป บนฝั่ง สีนวลกับลูก มายืนแอบดูไรวินท์จนลับตา สีนวลน้ำตาไหลกัดริมปากจนเลือดไหล

มาลาตีมองเข้าไปในบ้านเก่าหลังหนึ่ง แต่บรรยากาศร่มรื่น มือสองข้างผลักประตูเข้าไปอย่างรังเกียจ เสียงร้องอี๋ ของ มาลาตีดังขึ้น “อี๋”
“บ้านน้อยในสวน ชอบไหมจ๊ะ มาลาตี คุณแม่”


มาลาตีหันไปสบตากับแม่ด้วยความรังเกียจ แต่มะลิทำสีหน้าปรามๆมาลาตีไว้ “แม่ว่า ใช้ได้เลยในภาวะสงครามแบบนี้ อีกอย่างแม่ก็เคยลำบากมาตั้งแต่เด็กแบบนี้...ทำให้นึกบ้านแม่สมัยเด็ก ๆ เชียว”
“ถึงไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา แต่ผมก็ให้คนมาซ่อมแซมจนอยู่ได้สบายเลยครับ ว่าไงมาลาตี แบบนี้น้องพออยู่ได้ไหม”
มาลาตีไม่ตอบ หันมายิ้มให้แกนๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ สักครู่ก็ร้องกรี๊ด
ไรวินท์ นางมะลิ คนใช้ วิ่งเข้าไปดูด้วยความตกใจ
“เกิดอะไรขึ้น น้องมาลาตี”
“นั่นสิ ยัยหนู เป็นอะไรหรือเปล่า”
“โอ๊ย น้ำอะไรกันนี่ ทำไมมันขุ่นยังงี้ อาบเข้าไปมิคันเนื้อตัวลายหรือเนี่ย”
ไรวินท์มองหน้ามะลิ มะลิยิ้มแหยๆ ไรวินท์เห็นเป็นเรื่องน่ารักน่าเอ็นดูที่มาลาตีงอแง “น้องร้องเสียนึกว่าเป็นเหตุใหญ่โต น้ำนั่น เดี๋ยวให้คนใช้แกว่งสารส้ม สักประเดี๋ยวน้ำก็ใสเหมือนน้ำประปานั่นแหละ”
“อะ...อ้าว หรือคะ ก็แล้วไปสิ” มาลาตีเดินงอนออกไป

ที่มุมหนึ่งของบ้าน มาลาตี เดินมายืนทำหน้าเซ็ง ไรวินท์เข้ามากอดจากด้านหลัง “อดทนหน่อยนะ เมียพี่ พอสงครามจบ เราก็ได้กลับบ้านแล้ว”
“บ้านหลังนิดเดียวเท่าแมวดิ้นตาย ดูสิคะ สีก็ไม่ทา ไม่มีบ้านดีกว่านี้แล้วหรือคะ”
“บ้านแถวนี้เขาไม่ได้ปลูกให้เช่านะน้อง ลูกน้องพี่หามาให้ เจ้าของปิดทิ้งไว้ สภาพยังดีกว่าบ้านสวนหลังอื่นๆ เอ...หรือ เราจะไปหาหลังใหม่แบบฝาขัดแตะ หลังมุงจากดีไหม”
มาลาตีตีแขนไรวินท์เพี๊ยะ “เซี้ยวนัก มาล้อน้องให้ขวัญเสีย นี่ถ้าอยู่ฝาขัดแตะ น้องยอมตายอยู่ในเมืองดีกว่า เฮ้อ เมื่อไหร่สงครามบ้าบอนี่มันจะจบสักทีนะ”
ไรวินท์ดึงมาลาตีมากอดกระชับ จูบผมนุ่มหอมกรุ่นของมาลาตี “มาลาตีสุดที่รักของพี่ อย่างอแงไปเลยเจ้า“
“มาลาตียังเป็นสุดที่รักของคุณพี่อยู่เหรอค่ะ นี่ก็สองสามปีมาแล้ว อีกหน่อยก็คงเบื่อน้อง”
“หล่อนพูดผิดเสียแล้ว ยิ่งวันเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ความรู้สึกของพี่ก็ยิ่งชัดเจนว่าน้องคือยอดดวงใจของพี่ต่างหาก”
“บางที น้องก็นึกอิจฉาเมียของพี่ที่ได้แต่งงานกับพี่ ได้เชิดหน้าชูตา”
“เขาก็แค่ผู้หญิงที่ผู้ใหญ่จับให้พี่จำต้องแต่งงานด้วยต่างหาก พี่ไม่เคยรักใคร่ไยดี ก็พี่จะรักใครได้อีกล่ะ ในเมื่อใจของพี่มอบให้ผู้หญิงคนนี้” ไรวินท์จ้องตาหวาน “ไปหมดแล้วนี่”
มาลาตีค้อนให้อย่างชมดชม้อย “ขอให้จริงเถอะค่ะ....น้องยังดูบ้านไม่ทั่วเลย คุณพี่พาน้องไปดูห้องนอนทีเถอะค่ะ ห้องอยากเห็นจะแย่อยู่แล้ว”

ที่ลานหน้าบ้าน สีนวลกำลังซอยตะไคร้อยู่อย่างเหม่อลอย ไกลออกไปเห็นยัยหนูกำลังเล่นไล่กับลูกเจี๊ยบ แม่ไก่ ไปมา เรือมาจอดที่ท่าน้ำ ผู้ใหญ่แคล้ว ขึ้นจากท่าเปิดประตูเข้าไปในบ้านจากด้านหลังของสีนวล
เสียงผู้ใหญ่แคล้วทักมาก่อนตัวปรากฏ “แม่สีนวล “
สีนวลสะดุ้ง มีดบาดนิ้วเลือดไหล “โอ๊ย”
“อ้าว นั่นเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
“อ่อ นิดหน่อยน่ะจ้ะ ผู้ใหญ่แคล้วมีธุระอะไรกับฉันหรือ”
“ก็ไม่เชิง แต่ฉันมีธุระกับคุณนายวารีมากกว่าน่ะ”
สีนวลทำหน้าสงสัย ผู้ใหญ่แคล้วมองขึ้นไปบนเรือน

วารียกมือท้วมหัว สีนวลอุ้มลูกนั่งอยู่ใกล้ๆ ผู้ใหญ่ดื่มน้ำจากขันที่คนใช้นำมาวางให้ “สาธุ...ขอบใจมากนะผู้ใหญ่ที่มาบอกบุญกัน”
“ก็เป็นงานบุญประจำปีของบ้านเรานี่แหละจ๊ะ ทำบุญแล้วก็ทำอาหารมาเลี้ยงทั้งพระทั้งคน”
“เอาซี ฉันล่ะชอบนักงานบุญงานกุศล มีอะไรให้ทำก็ดีไปอย่าง ไม่งั้นมันออกจะเบื่อๆ ได้การล่ะ เอาเป็นว่างานนี้แม่วารีจะทำขนมจีนน้ำพริกตำหรับชาวกรุงไปร่วมบุญเลี้ยงมันทั้งหมู่บ้านเลยเชียว”
ผู้ใหญ่แคล้วหัวเราะชอบใจ “ดี ดี แหมน่าสนุกเสียแล้ว เห็นว่าทางนี้ก็เตรียมน้ำพริกตาแดงสูตรเด็ดประจำหมู่บ้านไว้ด้วย งั้นฉันไปก่อนนะพี่วารี นี่ต้องไปบอกบ้านอื่นๆ ต่อ ฉันไปล่ะจ้ะ”
“ไปดีมาดีเถอะ พ่อผู้ใหญ่” ผู้ใหญ่แคล้วเดินลงไปจากเรือน วารีหันมามองสีนวล ที่พลอยมีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมาบ้าง ก็ยิ้มน้อยพอใจ “ช่วยแม่หน่อยนะแม่นวล”
“ค่ะ คุณแม่”
ยัยหนูวิ่งไปนั่งตักย่า “คุณย่าขา อย่าลืมทำลูกชุบให้หนูด้วยนะคะ หนูช้อบชอบ”
“ได้ซี...เพื่อหลานรักของย่า ทำไมจะทำไม่ได้“ วารีหอมแก้มหลาน อย่างมีความสุขที่สุดอีกครั้งหนึ่งในชีวิต
โคนต้นไม้ใหญ่

เวลาเช้า ที่วัดในหมู่บ้าน อยุธยา สีนวลนำน้ำในขันที่กรวดน้ำแล้วค่อยๆ เท ที่โคนต้นไม้ มีวารีจูงหลานมองอยู่ ยิ้มพอใจ วารีกับสีนวล และหลานสาว กำลังเดินกลับไปที่บริเวณครัวของวัด วารีมีอาการสดชื่นอย่างเห็นได้ชัด
“วันนี้คุณแม่ดูสดชื่นมากเชียวค่ะ”
“งั้นเหรอ ท่าจะจริง หมู่นี้แม่รู้สึกว่าไอ้โรคภัยไข้เจ็บที่เคยเป็นมันก็ทุเลา หายเป็นปลิดทิ้ง จิตใจก็แจ่มใสอย่างบอกไม่ถูก ชีวิตคนเราก็เท่านี้สินะแม่สีนวล จะว่ายาวก็ยาวจะว่าสั้นก็แสนสั้น แม่มีลูกชายคนเดียวก็ได้ดีสมใจ มีครอบครัวของเขาเอง ซ้ำแม่ทันได้เห็นหลานแสนน่ารักคนนี้ด้วย แค่นี้แม่ก็ชื่นใจแล้ว จะตายก็คงตายตาหลับ”
“คุณแม่ก็ อย่าพูดอย่างนี้เลย คุณแม่แข็งแรงออก ยังต้องอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับพวกหนูไปอีกนานแสนแน่ๆ “
“เธอก็ช่างแจกยาหอมคนแก่ ไม่รู้สิ แม่นวลเราคาดเดาอะไรไม่ได้หรอก แต่จะว่าไป แม่ก็ยังมีห่วงอยู่อีกเรื่อง”
“เรื่องอะไรหรือคะ”
“เรื่องลูกวิน แม่กลัวเหลือเกินว่าเขาจะมีชะตากรรมแบบเดียวกับพ่อของเขา” วารีคว้าแขนสีนวลให้หยุดเดิน กุมมือแน่นบรรยากาศจริงจัง “แม่นวล สัญญากับแม่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งพ่อวิน ได้ไหม เธอจะสัญญากับแม่ได้ไหม”
“คุณแม่...” ในใจสีนวล คือ หนูไม่ทิ้งพี่วินดอก มีแต่เขาน่าจะทิ้งหนู
“รับปากแม่ สีนวล”
“ค่ะ หนูจะไม่ทิ้งพี่วิน”

ลานครัวของวัด ผู้ใหญ่แคล้ว และชาวบ้านกำลังกินขนมจีนน้ำพริกของวารี แล้วซูดปาก
วารีเด็ดก้านถั่วฝักยาว จิ้มน้ำพริกชิมไปนิด “เผ็ด เด็ด จริงๆ สมแล้วที่เป็นสูตรเด็ดประจำหมู่บ้าน ไหน ขอข้าวสวยร้อนมาทีเถอะ” สีนวลกับคนใช้จะเข้าไปทานด้วย แต่วารีห้ามเอาไว้ “แม่นวลอย่ากินเลย กินเผ็ดไม่เก่งเดี๋ยวท้องเสีย อย่าให้ยัยหนูกินด้วย ส่วนแม่กินเผ็ดได้ กินคนเดียวดีกว่า”
วารีทานขาวกับน้ำพริกและผักสดร่วมกับชาวบ้านอย่าง เอร็ดอร่อย หัวเราะร่า

เรือนวารีใหม่จากด้านนอก เสียงยัยหนูร้องไห้แว่วมา ที่ชานเรือนยัยหนูนั่งร้องไห้จ้า สีนวลถือพวกถาด หม้อ ที่เอาคืนมาจากวัดเต็มไม้เต็มมือ รีบวิ่งขึ้นเรือนมาดู ตกใจ
“ยัยหนู เป็นอะไรลูก โอ๋ๆ นิ่งซะนะ” สีนวลรีบวางของ วิ่งเข้าไปกอดลูก
“ฮือๆ คุณย่า คุณย่า”
“ทำไมลูก คุณย่าเป็นอะไร เบาๆ หน่อยลูก ท่านคงเข้านอนแล้ว เดี๋ยวหนูกลับห้องกันนะ”
“ไม่ๆ คุณย่า..คุณย่า”
เสียงดังโครมครามมาจากห้องของวารี สีนวลตกใจ รีบผลักประตูเข้าไปดู เมื่อสีนวลเปิดประตูเข้าไป กวาดตามอง เห็นวารีนอนฟุบอยู่กับพื้น สีนวลรีบเข้าไปประคอง
“คุณแม่ คุณแม่เป็นอะไรไปค่ะ”
“แม่..ไม่ไหวแล้ว แม่นวล”
บ่าวเข้ามาพอดี ถือกระโถนขึ้นมา “คุณท่าน..กระโถนมาแล้วค่ะ”
“นี่มันอะไรกัน คุณท่านเป็นอะไร”
“คุณท่านลงท้องหนักมาตั้งแต่เย็นค่ะ คุณสีนวล นี่ฉันเพิ่งเอากระโถนไปเทมาอีกรอบ”
วารีฉวยกระโถนไป อาเจียนออกมา ทุกคนช่วยกันโกลาหล ยัยหนูก็ร้องไห้จ้า สักครู่วารีก็ร้องโอย เพราะตะคริวกิน “โอ๊ย แม่นวลตะคริวกินแม่ไปทั้งตัวแล้ว”
“อะ... เอ้า! “ วารีสั่งบ่าว “พวกหล่อนมาช่วยกันนวดเฟ้นให้คุณท่านสิ“ บ่าวรีบมานวดเนื้อตัววารีกันใหญ่ จับไปตรงไหนวารีของร้องโอย ปวดไปหมด “ทำใจดีๆ ไว้นะคะ” วารีบ่าวอีกคน “นี่ ไปบอกผู้ใหญ่แคล้วที เร็วเข้า”
บ่าวคนหนึ่งผละออกไป วารีอาเจียนอีกครั้งจนเหมือนจะไม่มีอะไรจะออกได้แล้ว สภาพแย่มาก สีนวลใจคอไม่ดี
ที่ห้องนอนมุมหนึ่งเป็นโต๊ะทำงาน ไรวินท์ในชุดอยู่บ้าน นั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่ ที่มุมโต๊ะมีรูปไรวินท์ที่ถ่ายกับวารีตั้งไว้ สักครู่มาลาตีถือเครื่องดื่มอุ่นๆ มาเสิร์ฟให้ไรวินท์ ทั้งสองมองหน้ากัน ยิ้มหวาน
“พี่วิน ดูจะรักคุณแม่มากนะคะ”
“เรามีกันแค่สองคนแม่ลูกนี่จ๊ะ”
ไรวินท์มองไปที่รูปวารี แล้วรู้สึกใจหายแปลกๆ

ที่ห้องนอนวารี วารีร้องโอดโอย มีสีนวลคอยดูแลกับบ่าวอีกคน สักครู่ผู้ใหญ่แคล้ววิ่งหน้าตื่นเข้ามากับบ่าวคนที่ไปตาม “พี่วารีเป็นยังไงบ้าง แม่สีนวล”
สีนวลดีใจเหมือนเจอหลักยึด “โอ๊ย ผู้ใหญ่แคล้ว ผู้ใหญ่มาแล้ว ช่วยคุณแม่ด้วย”
“ไอ้ผลบ้านโน้นมันก็บอกว่า คนบ้านมันลงท้อง รากแตกรากแตนกันทั้งบ้าน มันเอาลูกเมียลงเรือไปสุขศาลาแล้ว พี่แกลุกไหวไหมล่ะ”
“ไปไม่ไหวก็ต้องหามไปละค่ะ”
“ดูทรงแล้ว น้าว่าเอาไปหาหมอใกล้ๆ นี่ก่อนดีกว่า หมอเขียว ยาแกดีหน่อย”
“ได้ เอายังไงก็ได้ “
“แม่...แม่ไม่ไหวแล้ว...แม่นวลดูแลหลานแม่ให้ดีนะ”
“คุณแม่แข็งใจหน่อยนะค่ะ ไปกันเถอะผู้ใหญ่” สีนวลหันไปบอกบ่าว “เอ้า เร็วเข้า มาช่วยกันยกคุณแม่ ไปลงเรือผู้ใหญ่แคล้ว เร็ว!”

เรือพายมีตะเกียงเจ้าพายุติดไว้ที่หัวเรือ ฝ่าตัดท้องน้ำไปท่ามกลางความมืด ผู้ใหญ่แคล้วคัดท้ายอย่างรีบเร่ง ด้านหน้าวารีนอนพะงาบ มีสีนวลคอยประคอง “อีกไกลไหม น้าผู้ใหญ่”
“อีกนิดเดียว นังหนู บอกพี่แก แข็งใจหน่อย”
วารีรวบรวมกำลังทั้งหมด แตะแขนสีนวล พูดเสียงเบามาก สีนวลต้องเงี่ยหูฟัง “อย่าทำแบบแม่นะ..แม่นวลอย่าทิ้งผัว “
“อะไรนะคะคุณแม่ คุณแม่จะบอกอะไร”
“อย่า..ทิ้ง..ไร..วินท์“
สีนวลอึ้งไป น้ำตาอาบแก้ม กัดริมฝีปากแน่น พยักหน้ารับคำวารี วารีเห็นสีนวลรับคำแล้วก็รู้สึกโล่งใจไปนิด แต่ก็ยังร้าวไปหมดทั้งร่างอยู่
เสียงผู้ใหญ่แคล้วตะโกนขึ้น “นั่น” ผู้ใหญ่แคล้วชี้ไปที่ท่าน้ำบ้านหมอเขียว “จะถึงแล้ว บ้านหมอเขียว”
สีนวลหันไปมองท่าน้ำ ด้วยความหวัง

ไรวินท์กำลังนัวเนียอยู่กับมาลาตี ในท่ายืนพิงโต๊ะทำงาน
“มาลาตีโชคดีเหลือเกิน ที่ได้เป็นเมียพี่วิน”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14 วันที่ 24 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ