อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/4 วันที่ 25 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/4 วันที่ 25 มี.ค. 59

“คุณแม่ไม่ยอมทานอะไรเท่าไหร่เลย พอรู้ว่าดิฉันจะพาไปโรงหมออีกก็ไม่เอาท่าเดียว ท่านห่วงบ้าน บ้านนี้ก็ทั้งเงียบ ทั้งน่ากลัว โจรผู้ร้ายก็ชุกชุมเหลือเกิน เพราะเศรษฐกิจหลังสงครามมันย่ำแย่อย่างนี้”
“บ้านคุณสุดสวาทไม่มีผู้ชายเลยด้วยสิคะ..เอ แล้วคุณหลวงน้องเขยของคุณ สุดสวาทล่ะคะ”
สุดสวาทงงๆ “น้องเขยดิฉัน? ไม่มีค่ะ หมายถึงใครหรือคะ?”
“คุณหลวงไรวินท์ไงคะ”
สุดสวาทอึ้งไปครู่ “หมายความว่าอะไร ดิฉันไม่เข้าใจจริงๆ คุณไรวินท์เขาก็มีลูกมีภรรยาที่ต้องดูแลอยู่แล้ว”

“ก็คุณหลวงไรวินท์กับคุณมาลาตีน้องสาวนอกสมรสของคุณสุดสวาทเขาอยู่บ้านเดียวกันฉันผัวเมียอย่างเปิดเผย คุณสุดสวาทยังไม่รู้จริงๆหรือคะ?”


“อะไรนะคะ!” สุดสวาททั้งตกใจและแทบไม่อยากเชื่อ แววตาเปลี่ยนเป็นแค้นสุดเจ็บใจขึ้นมาทันที

บ้านมาลาตีที่ถูกทาสีใหม่แล้ว แลดูใหม่อย่างเห็นได้ชัด คนใช้รดน้ำต้นไม้ ทำสวนที่ตัดหญ้าแล้ว
มาลาตีกำลังบรรจงติดกระดุมเสื้อชุดขาวดำไปงานศพให้ไรวินท์อยู่หน้าเตียงในห้องนอน “น้องไม่ต้องไปด้วยใช่ไหมคะ แล้วงานใครที่ไหนล่ะคะ?”
“งานศพแม่ของลูกน้องในกองน่ะ หนูไม่ต้องไปหรอก พี่ก็คงไปอยู่ไม่นานคงกลับ”
“งั้นดีแล้วล่ะคะ พี่ก็ไปเถอะ เพราะน้องก็ไม่ชอบไปงานอัปมงคลอย่างนี้อยู่แล้ว” มาลาตีอ้อน “คุณพี่คะ ไม่รู้น้องบอกพี่ไปหรือยัง เสื้อชั้นใน กางเกงชั้นในน้องมันเก่าหมดแล้ว เครื่องสำอางตอนนี้ก็แทบไม่เหลือใช้ เดี๋ยวงานวันออกพรรษาน้องจะไม่สวย”
“เพิ่งซื้อไปไม่ใช่หรือ?”
“ยังค่ะ ถ้าซื้อแล้ว แล้วน้องจะบอกพี่อีกทำไมล่ะคะ”
“เงินที่ให้ไว้ล่ะ ใช้หมดแล้วหรือ”
“คุณพี่! บ้านปิดทิ้งไว้เป็นเดือนๆ มดปลวกมันก็กินอะไรต่างๆ ไปเกือบหมด แล้วยังพรุ่งนี้ช่างก็จะมาทาสีบ้านใหม่อีก..หึ”
“ถ้าอย่างนั้นอะไรที่มันฟุ่มเฟือยก็อย่าเพิ่งไปซื้อมันสิ เอาเฉพาะเท่าที่จำเป็นไปก่อน”
“อะไรนะคะ พี่หาว่าน้องฟุ่มเฟือยเหรอ “
“ไม่ใช่อย่างนั้น..”
“ก็พี่ว่าหนู ฮือๆๆ”
“ไม่เอาๆ พี่ไม่ว่าหนู พี่แค่อยากให้ใช้จ่ายประหยัดเพราะตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน”
“น้องเองก็ถูกโกงมรดก พี่ก็น่าจะเอาเงินทองติดตัวจากเมียเก่ามามากกว่านี้หน่อย เราจะได้สบายขึ้น หลังสงครามมานี่ของยิ่งแพง กว่าตอนสงครามเสียอีก น้องจะขยับทำอะไรก็ติดขัดไปหมด ไม่เห็นหรือคะ..ฮือๆๆ”
“เอาล่ะๆ เดี๋ยวพี่จะให้ไว้อีก 200 แล้วกัน”
“จริงนะคะ น้องรักพี่ที่สุดเลย” มาลาตีหยุดสะอื้นทันที โน้มคอไรวินท์มาหอมแก้มซ้ายขวา

ที่วัดหลวงกลางพระนครแห่งหนึ่งยามเย็นย่ำ แขกเหรื่อทะยอยกันเดินเข้าไปที่ศาลาสวดฯใหญ่หลังหนึ่ง สุดสวาทกำลังต้อนรับแขกเหรื่อต่างๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นลูกน้องเก่าของคุณหลวงฯ ไรวินท์กับเพื่อนที่กระทรวง 2-3 คน เดินคุยกันเข้ามาพอดี
สุดสวาทหันขวับจ้องเขม็ง ก่อนตรงรี่ปรี่เข้าไปหาไม่สนใจใครทันที “คุณไรวินท์! คุณกล้ามางานศพคุณแม่อิฉันเชียวหรือ”
ไรวินท์สะดุ้งตกใจ ไม่ทันตั้งตัว เพราะกำลังคุยกับเพื่อน “คุณสุดสวาท..”
“ขอให้รู้ไว้ว่าดิฉันไม่ต้อนรับนังมาลาตีกับญาติโกโหติกาของมัน หรือใครที่เกี่ยวของดองอยู่กับมัน ตายแล้วก็ไม่ต้องมาเผาผีกัน”
ไรวินท์หน้าชา อึ้ง คนอื่นๆต่างมองมาเป็นตาเดียว เมียลูกน้องเก่าฯ 2นาง ที่มาร่วมงานด้วยเห็นท่าไม่ค่อยดี เดินเข้ามา กระซิบบอกสุดสวาท “คุณสุดสวาทใจเย็นๆค่ะ”
“ผัวเมียกันก็เหมือนคนเดียวกันละค่ะ ดิฉันไม่ต้อนรับนางนั่น ก็ไม่ต้อนรับผัวมันเหมือนกัน มันรู้เห็นเป็นใจกันปลอมพินัยกรรมคุณพ่อ คนพวกนี้ไปที่ไหนก็ไม่มีคนต้อนรับ”
ไรวินท์พยายามข่มใจตอบเสียงแข็งๆ “ไม่มีใครปลอมอะไรทั้งนั้นครับ ผมมางานก็เพราะรู้จักคุณหลวงกับคุณนายมาหลายปี แต่ถ้าคุณไม่หยุดกล่าวหาผม ผมก็จะกลับ”
“เชิญ! คุณกลับไปได้เลย ที่นี่ไม่ต้อนรับ! ไป กลับไป!”
ไรวินท์อายแทบแทรกแผ่นดิน ทุกคนมองมาที่เขาคนเดียวเหมือนตัวประหลาด ไรวินท์หันหลัง เดินลิ่วกลับออกมาจากงานทันที
สุดสวาทส่งเสียงตามมา “คนอยู่กับพวกขี้โกง พวกสิบแปดมงกุฎปลอมลายมือชาวบ้าน มันก็ต้องเป็นพวกขี้โกงเหมือนกัน”
ไรวินท์หน้าซีด

มาลาตีที่เพิ่งขัดสีฉวีวรรณเสร็จ มาผัดแป้งที่หน้ากระจก อยู่ในชุดนอนดูเย้ายวน ก่อนก้มไปดึงกล่องเงินที่ซุกแอบไว้มุมหนึ่งลงไปนั่งเปิดนับเงินที่เตียง เธอควักเงินออกมาจากเสื้อ “นี่สองร้อย..อีกหนึ่งร้อย ครบแล้ว เอ..เหลือพอให้ซื้อสร้อยใส่เล่นสักเส้นไหมนี่”
มาลาตีนับเศษเงินที่เหลือต่อ เสียงแตรรถไรวินท์ที่หน้าบ้านดังพอดี เลยรีบเอาเงินที่นับครบทีแรกใส่ลงซองสีน้ำตาลไว้ “ว้าย กลับมาแล้วเหรอ..” มาลาตีรีบเก็บซองและกล่องเงินซุกไว้ที่เดิมทันที

ไรวินท์เดินเข้ามาภายในบ้าน พยายามปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งปกติ มาลาตีเดินลงมาสีหน้าแปลกใจ รีบโผเข้ามาเกาะ “ทำไมกลับเร็วจังคะพี่?”
“พี่ไม่ได้อยู่ฟังสวดน่ะ ต้องเขียนหนังสือราชการด่วนอีกหลายฉบับ เลยขอตัวกลับมาก่อน”
“เหรอคะ ดีแล้วล่ะค่ะ งั้นพี่ไปล้างมือล้างหน้าก่อน แล้วค่อยไปอาบน้ำมานั่งทำงานนะคะ” มาลาตีเกี่ยวแขนดึงไรวินท์จะพาเดินไปที่ห้องน้ำ “อ้อ บ้านเราก็ยังไม่มีโต๊ะทำงานเสียด้วย พี่ใช้โต๊ะคุณพ่อทำงานไปก่อนไหมคะ นั่นน่ะ” เธอชี้ไปที่โต๊ะที่วางอยู่หน้าห้องใต้ถุนบันได “น้องให้เด็กยกออกมาไว้นานแล้ว เผื่อคุณพี่ต้องการใช้..เดี๋ยวน้องไปบอกให้เด็กมาเช็ดฝุ่นให้ดีกว่า”
ไรวินท์เอื้อมมือไปดึงแขนมาลาตีที่กำลังจะเดินไปกลับมา “ยังไม่ต้องหรอก..ไว้พรุ่งนี้เถอะ พี่เปลี่ยนใจแล้วทำพรุ่งนี้ดีกว่า”
“อ้าว งั้นตามใจค่ะ”
ไรวินท์ยกมือแตะลูบหัวมาลาตีเบาๆ มองอย่างรู้สึกเห็นใจมาลาตีมากขึ้น พลางแอบถอนใจยาวเบาๆ “พี่จะดูแลเธอเอง ไม่ว่าจะยังไง เธอไม่ต้องห่วงเลยนะ”
“พี่คะ?”
ไรวินท์ไม่ตอบ ดึงตัวมาลาตีเข้ามากอดอย่างอบอุ่นเอ็นดูสงสาร มาลาตีก็ไม่เข้าใจ ซบกอดไรวินท์ไปงงๆ
ยามเช้าที่บ้านของมาลาตี ไรวินท์ออกมายืนที่ชานเรือน มองลงไปที่สนามยามเช้า พลันสายตาแลไปเห็นว่า มีหญิงแปลกหน้าคนหนึ่งแต่งตัวดีเข้ามานั่งรออยู่ที่ม้านั่งในสวน เลยพยายามเพ่ง มองว่าเป็นใครอยู่พักหนึ่งจนเห็นมาลาตีเดินรี่ออกไปหา พูดนอบน้อมดีด้วยไปมาก่อน ยื่นซองสีน้ำตาลอย่างให้ ก่อนหญิงคนนั้นที่เปิดซองดูสีหน้าพอใจ แล้วลุกกลับ มาลาตีเดินตามส่งจนถึงประตูรั้ว
ไรวินท์มองอย่างสงสัย

มาลาตีเดินกลับเข้าบ้านมา ถึงกับผงะเมื่อมาเจอไรวินท์มายืนรออยู่
“นั่นใครหรือ?”
มาลาตีแกล้งงง “อะไรคะ?”
“ผู้หญิงที่รอเอาซองอะไรจากเธอเมื่อครู่นี้”
“อ้อ..เออ น้าผ่องเพื่อนแม่ค่ะ”
“มาเอาอะไร”
“ก็..แม่ใจดีไปเป็นนายประกันให้เพื่อนอีกคนกับน้าผ่อง แต่เพื่อนก็หนีหนี้ แม่เลยต้องมาเป็นหนี้แทน”
“อืม..แล้วแม่ออกไปแล้วเหรอ พี่ไม่ค่อยได้เจอเลย”
“โอย เขาก็ออกเช้ากลับดึกไปหาเพื่อนๆเขาอย่างนี้ทุกวันอยู่แล้วนี่คะ ไม่เห็นแปลกเลย” มาลาตียักไหล่เดินจะกลับขึ้นห้องไป ก่อนหันมาบอก “เดี๋ยวน้องออกไปซื้อของให้แม่ แล้วแวะตลาดท่าดินแดงอีกหน่อย คุณพี่อยู่ทำงานไปเถอะนะ เดี๋ยวน้องมา”
“จ้ะ” ไรวินท์มองตามมาลาตีที่เดินขึ้นห้องไป แววตารักหลง เชื่อทุกอย่าง

บ้านมาลาตียามบ่าย เมฆครึ้มๆเหมือนเมฆฝนหลงฤดูลอยมา โต๊ะทำงานของคุณหลวงที่ถูกนำมาตั้งวางไว้ในห้องชั้นล่าง ไรวินท์เดินเข้ามายืนมองๆ พินิจพิจารณา สำรวจสภาพโต๊ะของคุณหลวง ก้มดู เปิดดึงลิ้นชักต่างๆที่ไม่มีส่วนใด ถูกใส่กุญแจไว้เลย เห็นข้าวของส่วนตัวของคุณหลวงที่ยังคงสภาพเดิมๆ
ไรวินท์ดึงลิ้นชักใหญ่ออกมาดูพบกระปุกหมึก ปากกาคอแร้งเก่าๆ กระดาษซับ และจดหมายเก่าๆ เลยรวบหยิบขึ้นมาว่าจะนำไปทิ้ง “จดหมายของคุณหลวง..อืม” ไรวินท์สะกิดใจเห็นว่าเป็นจดหมาย ของคุณหลวง เกรงจะเป็นเรื่องสำคัญ เลยหยิบขึ้นมาเปิดออกดูว่าเป็นอะไรบ้าง
“แม่มะลิ..ไปรับเสื้อที่ร้านซักแห้งให้ฉันด้วย “
“แม่มะลิ..เงินรายเดือนธันวาคม”
“..ค่าซ่อมห้องน้ำกับค่าทำประตูรั้วใหม่ที่ฉันบอก”
“เงินค่าเล่าเรียนของมาลาตี”
“แม่มะลิ..เงินค่าเล่าเรียนของมาลาตี”
ไรวินท์เปิดดูผ่านๆ อีก 2-3 ฉบับที่คล้ายๆกัน แต่เกิดสะดุดกับฉบับหนึ่ง ที่ท้ายจดหมายในมือไรวินท์ เห็นมีลายเซ็นคุณหลวงเขียนซ้ำไปซ้ำมา อยู่หลายครั้ง บริเวณที่ว่างจดหมาย
อีกฉบับหนึ่งเป็นกระดาษเปล่า ที่มีถ้อยคำประโยคสั้นๆ เขียนซ้ำเป็นบรรทัดๆเหมือน คัดลายมือ
ข้อความในจดหมาย “ถึงแม่มะลิ..ฉันห่วงอยู่แต่ว่าฉันตายไปเธอจะลำบาก ฉันตั้งใจไว้แล้ว ยกมรดกให้มาลาตีคนเดียว” ซ้ำอยู่ 4-5 บรรทัด โดยบรรทัดสุดท้าย มีรอยขีดทิ้งแก้ไขว่า

ถึงแม่มะลิ..ฉันห่วงอยู่แต่ว่าฉันตายไป เธอจะลำบาก ฉันตั้งใจไว้แล้ว ยกมรดกให้มาลาตี คนเดียว กับสุดสวาทคนละครึ่ง”
ไรวินท์พลันนึกวาบขึ้นได้ ถึงจดหมายฉบับหนึ่งที่มาลาตีเคยนำมาให้ดู
“นี่ค่ะหลักฐาน..” ไรวินท์รับซองมาเปิดคลี่จดหมายออกดู “เป็นจดหมายที่คุณพ่อเขียนถึงคุณแม่ตอนท่านออกจากโรงพยาบาลท่านตั้งใจทำพินัยกรรมอยู่แล้วเชิญอ่านสิคะ”
ไรวินท์เริ่มทบทวนขึ้นเบาๆ “ข้อความ..เหมือนจดหมายฉบับนั้น..” ไรวินท์รู้สึกฉงน สงสัย เลยนึกทบทวนได้อีกว่า
จดหมาย เขียนลายมือหมึกสีดำ ตัวโตอย่างคนโบราณ อ่านได้ชัดเจน “วันที่ ๑๒ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๔๘๐ ถึงแม่มะลิ..”
“ถึงแม่มะลิ..ฉันออกจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้ ดูตัวเองแล้วเห็นทีจะไม่หายขาด หมอแก้ไขให้แรงกลับคืนมาบ้าง พอเขียนได้ก็เขียนก่อนจะหมดแรง ฉันฝาก หนังสือนี้ให้เจ้าเฟื้องให้นำไปให้เธอ..”
คุณหลวงฯสวมแว่นนอนเขียนจดหมายบนเตียงไปช้าๆด้วยมือขวาที่พอมี แรงบนเตียงในห้องพักโรงพยาบาล
ไรวินท์ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก “แปลก? มาลาตาเล่าว่า..คุณหลวงท่านเขียนที่โรงพยาบาล ทำไมต้องมีร่างจดหมายอยู่ที่นี่.. “ ไรวินท์พยายามคิดๆเชื่อมโยงตรรกะต่างๆไปมา หยิบจดหมายฉบับที่มีลายเซ็น คุณหลวงซ้ำๆไปมา “หรือว่า..มีใครบางคน พยายามลอกเลียนลายเซ็น และลายมือคุณหลวง! หัดเขียนตามซ้ำๆกัน ลอกจากตัวอักษรจดหมายเก่าๆของคุณหลวง ไปเขียนเป็น จดหมายฉบับใหม่ขึ้นมา..” ไรวินท์ถือจดหมายเดินคิด กลับไปกลับมา วนอยู่ที่หน้าโต๊ะ “ใคร? แล้วใครเล่า..”
พลันภาพก็วาบเข้ามาในหัวทันที ไรวินท์อดีตถึงกับชะงัก เมื่อคิดว่าอาจจะเป็นมาลาตี ไรวินท์หยุดยืนอยู่แทบทรุดทันที ถอยทิ้งตัวลงนั่งเข่าอ่อนกับเก้าอี้ ไรวินท์นึกถึงที่ถูกมาลาตีหลอกให้หลงเชื่อให้เห็นใจเรื่องจดหมายในวาระต่างๆ
มาลาตีน้ำตาร่วงทันที “พี่วินทำอะไรสักอย่างให้มาลาตีไม่ได้หรือคะ..ฮือๆๆ “
“ไม่ต้องร้องๆเอาเถอะถึงยังไงพี่ก็ไม่ทอดทิ้งเธออยู่แล้ว” ไรวินท์ถอนใจสีหน้าคิดกังวลขึ้นมาทันทีเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ และคิดบางอย่าง
มาลาตีถอนใจถอนใจดังๆ พลางเข้ามานั่งเบียด “ไม่รู้ว่าอนาคตของเราแม่ลูกจะเป็นอย่างไร”
“โถ แม่เด็กน้อย..ไม่ต้องไปกลัวไปกังวลเลย หลักฐานเราก็มีอยู่ในมือ ว่าคุณหลวงมีเจตนาแบ่งมรดกให้ลูกๆอย่างไร..”
“มาลาตีเสียใจ..มาลาตีไม่สามารถรักษามรดกของ คุณพ่อไว้ได้ ถ้าวิญญาณคุณพ่อรู้คงเสียใจ ที่ลูกน้อยมาลาตีถูกโกงมรดกไป ไม่เป็นธรรม..ฮือๆๆๆ”
“ไม่เป็นไรๆ..พี่อยู่นี่แล้ว” ไรวินท์กอดปลอบมาลาตีที่สะอึกสะอื้นไม่หยุด
งานศพแม่สุดสวาท ไรวินท์อดีตหันหลัง เดินลิ่วกลับออกมาจากงานทันที เสียงสุดสวาทตามหลังมา “คนอยู่กับพวกขี้โกง พวกสิบแปดมงกุฎปลอมลายมือชาวบ้าน มันก็ต้องเป็นพวกขี้โกงเหมือนกัน”

ไรวินท์ยกมือกุมขมับ ก้มหน้านิ่ง “ทำไม ทำไม..ทำไม!” ไรวินท์นั่งนิ่งคอตกอยู่อย่างนั้น

รถรับจ้างมาจอดหน้าบ้านมาลาตี มาลาตีจ่ายค่าโดยสารเดินเข้าบ้าน หิ้วถือถุงของกินต่างๆ สีหน้าเบิกบานมีความสุข มาลาตีฮัมเพลงเดินเข้าบ้าน เจอไรวินท์นั่งหันหลังนิ่งอยู่ที่โต๊ะคุณหลวงฯ
“ทำงานอยู่หรือคะพี่ ยังไม่เสร็จอีก..ดูนี่สิ มาลาตีได้อะไรต่ออะไรมาตั้งเยอะ ทั้งสตูว์ลิ้นวัว กับขาหมูเจ้าอร่อย มีของหวานด้วยนะคะ..” ไรวินท์นิ่งไม่หืออือ มาลาตีเลยสะดุดไม่สาธยายต่อ “พี่ขา ทำไมนั่งเงียบเลย คิดงานหรือ ได้ยินมาลาตีหรือเปล่าเนี่ย!” มาลาตีเดินตรงเข้าไปหาไรวินท์ จนเห็นว่าในมือไรวินท์ ถือจดหมายที่เธอคุ้นๆ 2-3 ฉบับ
“นั่นจดหมายคุณพ่อนี่คะ?”
ไรวินท์วางถือจดหมายแน่น มือสั่นเทา ลุกพรวด หันขวับ“เนี่ยนะ เนี่ย! แบบนี้มันเรียกว่าจดหมายคุณหลวง หรือจดหมายของเธอ!” ไรวินท์ยกจดหมายฉบับที่มีคัดประโยคซ้ำไปมา 4-5 บรรทัด จ่อที่หน้ามาลาตี มาลาตีหน้าซีดอึ้ง

ไรวินท์สีหน้าเคร่งเครียดถมึงทึงสุดๆ ยืนจ้องหน้ามาลาตีที่ถือจดหมาย 2-3 ฉบับในมือ หน้าเสียๆ อยู่ที่เก้าอี้มุมหนึ่งริมหน้าต่าง
ไรวินท์เคร่งเครียด “ฉันไม่นึกเลยว่าผู้หญิงดีๆแบบเธอจะกล้าใช้อุบายสกปรก ขนาดนี้!”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/4 วันที่ 25 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ