อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/5 วันที่ 25 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/5 วันที่ 25 มี.ค. 59

ไรวินท์สีหน้าเคร่งเครียดถมึงทึงสุดๆ ยืนจ้องหน้ามาลาตีที่ถือจดหมาย 2-3 ฉบับในมือ หน้าเสียๆ อยู่ที่เก้าอี้มุมหนึ่งริมหน้าต่าง
ไรวินท์เคร่งเครียด “ฉันไม่นึกเลยว่าผู้หญิงดีๆแบบเธอจะกล้าใช้อุบายสกปรก ขนาดนี้!”
มาลาตีเสียงอ่อย เครือ น้ำตาเริ่มเอ่อ “?มาลาตี..ไม่รู้จะทำยังไง ฮือๆๆๆ ..คุณพ่อพูดกับแม่จริงๆนะคะ ว่าท่านตั้งใจจะยกมรดกให้มาลาตีกับแม่ แต่ท่านยังไม่ทำอย่างที่พูด ท่านก็ป่วยเข้าโรงพยาบาล แล้วถ้ามีแต่อ้างคำพูด ใครจะเชื่อล่ะคะ..”

“เธอก็เลยปลอมจดหมาย วางแผนหลอกฉัน หลอกทุกคน! ไม่รู้หรือว่ามันผิดกฏหมาย”
มาลาตีบิดมือไปมา อึดอัดทรมานอย่างเห็นได้ชัด“อย่างที่เรียนคุณพี่ เพราะมันจำเป็นจริงๆ ถ้าไม่มีจดหมายใครจะเชื่อน้อง แต่มาลาตีก็ไม่ได้พูดเท็จนะคะ ท่านตั้งใจอย่างนี้จริงๆว่าจะยกมรดกให้มาลาตี..”


“ไม่จริง เธอเขียนลงในกระดาษร่างนี่ ว่าคุณหลวงยกมรดกให้เธอคนเดียว แต่เธอก็เปลี่ยนใจ แก้เป็นยกให้เธอกับพี่สาวคนละครื่ง เพราะกลัวว่าคนจะจับพิรุธได้ว่า ทำไมถึงยกให้เธอคนเดียว เธอถึงมาเขียนใหม่ และหวังว่าแบ่งกันคนละครึ่ง สุดสวาทจะอะลุ้มอล่วยบ้าง พอเอาเข้าจริงสุดสวาทไม่ยอม ใช่ไหมล่ะ”
มาลาตียกมือปิดหน้า สะอื้น กระซิก “คุณพี่จะถามไปทำไม ฮือๆๆ..มาลาตีบอกยังไง คุณพี่ก็คงไม่เชื่ออยู่ดี ถ้าไม่เมตตาเมียแล้ว ก็ทิ้งไปเลยก็ได้ ฮือๆๆๆ..เรื่องมันจบไปแล้วไม่รู้ตั้งกี่ปี ไม่รู้จะฟื้นฝอยหาตะเข็บให้ได้อะไรขึ้นมา มรดกคุณพ่อมาลาตีก็ไม่ได้สักบาท ถูกโกงไปหมด ทั้งๆที่เป็นลูกเหมือนกัน แค่นี้มาลาตีก็อยากจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว..”
ไรวินท์ฟังเงียบ โกรธก็โกรธ แต่ก็ไม่อยากซ้ำเติมให้แย่ไปมากกว่านี้เลยหันเดินปังๆ ขึ้นชั้นบนไปทันที มาลาตีปล่อยโฮใหญ่เสียงลั่น

ประตูรั้วบ้านสีนวลถูกสีนวลเปิดออก มีหญิงแปลกหน้าคนหนึ่งยืนรออยู่
“มีธุระอะไรหรือคะ?”
“จากคุณไรวินท์ค่ะ” หญิงแปลกหน้ายื่นจดหมายให้สีนวล
“พี่วิน?” สีนวลแปลกใจรับมา รีบเปิดออกอ่านดูทันที นึกว่าจะมีเรื่องร้ายอะไร เห็นลายมือไรวินท์ในจดหมาย
“แม่สีนวล โปรดเห็นใจ ฉันมีเรื่องเดือดร้อน..”
“ฉันมีเรื่องเดือดร้อน อยากขอให้ช่วยเหลือ มาลาตีกับแม่ไปก่อหนี้สินให้ ฉันมากมาย ฉันได้ยืนคำขาดไปแล้วว่าจะเลิกกับหล่อน แต่ต้องจำเป็นใช้หนี้ที่ หล่อนกับแม่ก่อไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าเจ้าหนี้เอาเรื่องไปฟ้องเจ้านาย ฉันคงต้องออก จากราชการ...ฉันไม่เห็นว่า จะพึ่งใครในยามยากนอกจากเธอ ฉันอยากขอยืมเงินสักแปดพันไปใช้แก้ขัดก่อน แล้วฉันจะใช้คืนเธอโดยเร็วที่สุด..ไรวินท์”
สีนวลอ่านจบ ใจไม่ดีขึ้นมาทันที ในใจเป็นห่วงไรวินท์สุดๆ “ช่วยรอดิฉันสักประเดี๋ยวนะคะ” สีนวลรีบร้อนหันเดินกลับเข้าบ้านไปทันที

สวนบ้านมาลาตียามสาย ทองหยองแวววับสะดุดตาที่คอและนิ้วของมะลิที่กำลังรีบเคี้ยวๆหมาก บ้วนทิ้ง เช็ดปากให้เรียบร้อยไปมา ส่วนมาลาตีนั่งทาสีเล็บใหม่ไปมาอยู่มุมหนึ่ง หน้าเซ็ง
“นี่ มันกี่วันกันแล้ว เขายังไม่หายโกรธลูกอีกหรือนี่?”
“สี่วันแล้วแม่..ไม่พูดอะไรกับหนูเลย เขาจะทิ้งหนูไปไหม”
“อย่าๆๆ..ไมได้ๆ อย่าปล่อยให้เรื้อรัง เดี๋ยวเขาไปเจอคนใหม่ไม่งอแงแบบลูก จะทำยังไง ลูกต้องง้อเขาเลย เข้าใจไหม วันนี้เขากลับมาก็ง้อเขาเสีย”
“งั้นหรือ” มาลาตีถอนใจดัง “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เราค่อยไปร้านทองแล้วกัน วันนี้หนูขอไปทำสวยก่อนดีกว่า”
“อือ แบบนั้นก็ได้ หนูมีอีกสักสามร้อยไหม เอามาเผื่อไว้หน่อย”
“โห แม่เพิ่งได้ไปเอง”
“น่าลูกนะ” มาลาตีหน้าเซ็ง ก่อนกรีดนิ้ว ดึงเงินจากชายพกออกมาปึกหนาๆปึกหนึ่ง แล้วนับให้มะลิไป “ขอบใจมากเลยลูก แม่รีบไปก่อน” พูดจบมะลิรีบเดินตัวปลิวออกไป

บ่าวชายหญิง 3-4 คนกำลังขนข้าวของตู้ โต๊ะขึ้นตึกใหญ่กันวุ่นวาย หญิงสูงวัย แต่งตัวภูมิฐานคนหนึ่ง ซึ่งคือป้าใหญ่-พี่สาววารีคนโต เดินเข้ามา
ป้าใหญ่เดินเข้ามาถามบ่าวคนหนึ่ง “ขอโทษนะ ฉันมาหาคุณสีนวล”
“นี่บ้านคุณหลวงเกษมกิจ คุณสีนวลอยู่เรือนเล็กโน่นค่ะ”
“อ้อ ..จ้ะ ขอบใจ” บ่าวรีบขนของต่อ ป้าใหญ่หันมองไปเรือนเล็กที่เลยเข้าไปอยู่ด้านในด้วยความสงสัยทันที

สีนวลกำลังกวาดพื้นระเบียงหน้าห้องไปมา หน้าซูบไม่มีชีวีตชีวา
“สีนวล” สีนวลชะงัก หันไปมอง เห็นป้าใหญ่มายืนอยู่ “จำฉันได้ไหม”
“สวัสดีค่ะ เอ่อ มาหาใครหรือคะ..” สีนวลพยายามนึกทวนว่าใคร แต่ก็ยังไม่แน่ใจ
“ฉันเป็นพี่สาวของวารี ..เป็นป้าของไรวินท์ไง”
“ค่ะ..”
ป้าใหญ่มองสำรวจ เห็นสภาพสีนวล นึกเห็นใจ

ป้าใหญ่กวาดตามองสำรวจภายในเรือนเล็ก ที่มีเครื่องเรือนเพียงไม่กี่ชิ้น สภาพความเป็นอยู่ของสีนวลดูด้อยลงไปมาก “ข้าวของหายไปเยอะเชียว น้ำองน้ำอบก็คงไม่ได้ทำ ใช่ไหม? “
“เอ่อ..ค่ะ อะไรที่ไม่ค่อยได้ใช้ก็ขายๆไปค่ะ ตึกใหญ่ก็ใหญ่โตเกินไปสำหรับหนูคนเดียว น้ำอบไทยของคุณแม่คนเดียวหนูก็ไม่ไหว เลยขายไปหมด มีไว้ใช้เท่าที่จำเป็น”
“เรียกว่าเอาไว้กินไว้ใช้ไปวันๆ”
“ค่ะ”
ป้าใหญ่กวาดตาสำรวจดูสีนวลที่อยู่ในชุดเรียบๆ ตัวเก่า ไม่มีทองหยองเข็มขัดเส้นโต “แล้วตาวินมาบ้างหรือเปล่า”
“เขา..ไม่มาหรอกค่ะ มีแต่..”
“อะไร?”
“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”
“อืม อย่าหาว่าฉันอะไรเลยนะ เธออยู่ตัวคนเดียวกับบ่าวอีกหนึ่งคน ดูๆแล้วเหมือนไม่ค่อยได้ใช้จ่ายอะไรเท่าไหร่ด้วย ฉันถามหน่อย เธอเอาเงินทองตั้งมากมายไปทำอะไรหรือ?”
สีนวลอึ้ง เงียบ สีหน้าเหมือนน้ำท่วมปาก

มาลาตีกำลังลองต่างหูคู่ใหม่เป็นประกายระยิบระยับ หญิงสาวสวยปิ๊งพร้อมผมทรงใหม่ สวมเสื้อคอปาด โชว์หัวไหล่และเนินอกเย้ายวน หันส่องหน้ากระจกซ้ายขวา ฮัมเพลงมีความสุข พลันยกนิ้วมือที่สวมแหวนทับทิมแดงสดล้อมเพชรวาววับขึ้นมาส่องเทียบดูไปด้วย “ว้าย!เข้ากันเป๊ะต่างหูใหม่กับแหวนทับทิมแดงของฉัน..ฮืมม” มาลาตีเปิดกล่องหยิบเข็มขัดทองขึ้นมาลองใส่ “ความจริงเข็มขัดนี่มันก็สวย..แต่ ดูแก่ไปหน่อยสำหรับฉัน ก็เอาไปแลกชุดนิลสีน้ำเงินพรุ่งนี้ดีกว่า..” มาลาตีถอดเข็มขัดออกใส่ไว้ในกล่องตามเดิม ฮัมเพลงมีความสุขอยู่หน้ากระจกกับต่างหูคู่ใหม่ต่อไป

รถไรวินท์แล่นมาจอดบีบแตรเรียกอยู่หน้าประตูรั้วบ้านมาลาตี ไรวินท์เพิ่งกลับมาจากกรมฯสีหน้าเหนื่อยๆ กดบีบแตรเรียกซ้ำอีก เพราะเห็นว่าไม่มีใครมาเปิดประตูให้นานผิดปกติ พลันประตูเล็กเปิดออก มาลาตีในลุ้คสวยนิ้งกว่าปกติที่เคย เดินออกมายืน ส่งตาละห้อยๆ สำนึกผิด
ไรวินท์ตะลึงกับลุ้คใหม่ของมาลาตีอยู่อึดใจ ก่อนตัดสินใจเอ่ยขึ้น “นั่นแต่งตัวจะไปไหน?”
มาลาตีเห็นสามียอมเอ่ยทัก แอบดีใจ รีบเดินตรงเข้ามาหาที่ข้างประตูรถ “อย่าเพิ่งเข้าบ้านได้ไหมคะ..น้องอยากรบกวนพี่ให้พาไปนั่งรถเล่นหน่อยค่ะ”
ไรวินท์มองงงๆ มาลาตีขึ้นรถไรวินท์ขับออกจากบ้าน

รถจอดริมแม่น้ำ มาลาตีเอ่ยปากถามไรวินท์ “..ยังไม่หายโกรธน้องอีกหรือคะ” ไรวินท์ยังนิ่งไม่ตอบ “หรือพี่ไม่ยอมอภัยให้น้องแล้วจริงๆพี่ไม่เมตตา ไม่รักน้องแล้วหรือคะ น้องรู้ว่าน้องทำไม่ดี ทำอะไรลงไปไม่คิด แต่น้องก็ไม่ได้คิดจะหลอกลวงพี่น้องแค่อยากทวงสิทธิ์ของน้อง ที่เป็นลูกสาวคนหนึ่งของคุณพ่อเท่านั้น..” มาลาตีตาแดง น้ำตาร่วงเผาะสะอื้นเบา ไรวินท์ยอมเหลือบมองมาลาตี ก่อนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “พี่จะไม่ยอมพูดกับน้องเลยสักคำหรือ พี่เกลียดน้อง จะทิ้งน้องแล้ว แต่ยังไงน้องก็ยังรักพี่ น้องรักพี่..”
“มาลาตี!”
มาลาตีน้ำตาพร่างพรูโผเข้าซบบ่าไรวินท์ทันที “ฮือๆๆๆ น้องรักพี่นะ..”
“พอ หยุด หยุดร้องได้แล้ว”
“ก็พี่เกลียดน้อง พี่จะทิ้งน้อง..”
“นี่ แม่เด็กน้อย!” ไรวินท์ถอนใจยาว “..หยุด ฟังนะ” ไรวินท์จับเชิดคางมาลาตีขึ้นมา มาลาตีเบาเสียงสะอื้นไห้ลงแทบจะทันที คิดว่าไรวินท์กำลังจะโกรธ จะต่อว่าอะไรเธอ เลยเงียบฟัง “นับจากวันนี้พี่กับเธอจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีก เพราะถึงอย่างไรพี่ก็รักเธอ..แม่มาลาตี พี่ไม่ได้จงเกลียด พี่ไม่ได้คิดทิ้งเธอ ได้ยินไหม”
“พี่ไม่เกลียด ไม่โกรธน้องแล้วพี่อภัยให้น้องแล้วใช่ไหมคะ?” ไรวินท์พยักหน้าตอบรับ ก่อนยิ้ม “น้องรักพี่ รักพี่ที่สุด น้องสัญญา น้องจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว” มาลาตีโผกอดไรวินท์ด้วยความดีใจ
“มาลาตี”
“คะ?”
“แม่มาลาตีคนงามของพี่” ไรวินท์ก้มมองตามาลาตีที่เงยหน้าขึ้นมา
แสงอาทิตย์กำลังลับลา สาดส่องเห็นรถไรวินท์จอดนิ่งอยู่ริมลำน้ำ ชายหญิงกำลังพลอดรักกันอยู่เงียบๆในความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

แพรขาวหันขวับมาที่ไรวินท์ ทั้งสองมาหยุดยืนคุยอยู่ใกล้ๆศาลเจ้าบ้านฯ “โอยๆๆ..ฉันจะหัวเราะหรือขยะแขยงก่อนดีเนี่ย “ แพรขาวหันมาเห็นหน้าไรวินท์หม่นหมองสุดเศร้า เลยชะงักไม่หลุดพูดต่อ ก่อนถอนใจแรงแบบเห็นใจก็เห็นใจ อึดอัดคันปากก็อยากจะพูดให้หมด “เฮ้อ..แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ก็ขอฉันพูดแบบหมดเปลือกไปเลยแล้วกันนะ ไม่อยากค้างใจ”
“ว่ามาสิ”
แพรขาวมองหน้าไรวินท์ช่างใจเล็กน้อยก่อนพูดออกไป “สมน้ำหน้า!” ไรวินท์ถึงกับสะอึก อึ้ง “คำนี้ละเหมาะกับคุณ..เอาล่ะ ฉันไม่ขัดอะไรคุณละ ต่อให้จบเถอะค่ะ”
“นี่ก็ดึกมากแล้ว..เธอไปนอนดีกว่า..เมื่อเธอหลับแล้ว ฉันจะได้พาเธอไปอยู่ร่วมในเหตุการณ์ชีวิตช่วงสุดท้ายของฉันได้อย่างไม่ขาดตอน”
“ชีวิตช่วงสุดท้าย..ของคุณ..”
“ใช่”
แพรขาวสีหน้าเหวอปนใจหาย แต่ก็ยังตื่นเต้นด้วยความอยากรู้

แพรขาวกราบพระสามครั้ง แล้วนอนลง เอาผ้ามาคลุมอก “ฉันพร้อมแล้ว..คุณไรวินท์..คราวนี้ ปริศนาเรื่องสาเหตุที่คุณต้องมาติดหนึบอยู่ที่นี่คงจะแจ่มแจ้งเสียทีล่ะ” แพรขาวหลับผล็อย

ไรวินท์กำลังเขียนจดหมาย “ถึง คุณสุดสวาท ผมรู้สึกเสียใจอย่างใจจริง..ต่อการกระทำใดๆก็ตามที่ผมกระทำลงไป โดยคิดไปในทางร้ายกับคุณสุดสวาท”
“ถึงคุณสุดสวาท ผมรู้สึกเสียใจอย่างใจจริงกับเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาที่ผมเข้าใจคุณสุดสวาทผิดมาตลอดเรื่องจดหมายพินัยกรรมคุณหลวง ผมอยากกราบขอโทษ..”
ไรวินท์ชะงักหยุดมือ ไม่เขียนต่อ ถอนใจยาว สีหน้าหนักใจ ก่อนส่ายหน้าอย่างคิดตกว่าจะทำไปก็ไร้ประโยชน์ก่อนตัดสินใจขยำจดหมายนั้นทิ้ง นั่งคิดพิงหลังเหม่อคิดไปมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วดึงลิ้นชักโต๊ะคุณหลวงออก เก็บรวบเอาทั้งจดหมายเจ้าปัญหาทั้งหลายที่มีในนั้นลุกเดินออกไป

มุมหนึ่งหลังบ้านมาลาตี แพรขาวก้าวตามไรวินท์เข้ามา “คุณจะตาสว่างก่อนที่จะสายเกินไป หรือจะโง่จนวินาทีสุดท้ายล่ะคะ คุณทวด”
ไรวินท์ไม่ตอบ แต่พยักเพยิดให้แพรขาวหันไปดู แพรขาวสะดุดหยุดเดิน เมื่อเห็นไรวินท์อดีตกำลังนั่งทำอะไรบางอย่างอยู่ที่พื้นสนามลับตาคน

ไรวินท์สุมกองไฟด้วยใบไม้ใบหญ้า แล้วเอากระดาษและจดหมายคุณหลวง ที่เก็บรวบมาเผาไปในกองไฟ รวมถึงร่างจดหมายถึงสุดสวาทที่ขยำทิ้ง ก็เผาไปด้วย
แพรขาวสะดุ้งไม่คิดว่าจะเจอไรวินท์ ตาลุกที่เห็นไรวินท์กำลังเผาจดหมายทั้งหมด “อ๊าย..เผาทิ้งทำไม นั่นมันของสำคัญมากๆเลยนะ คุณวิน!!” แพรขาวลืมตัว เดินเข้าไปบอกไรวินท์ แต่ไรวินท์ไม่ได้ยิน ลุกเดินไป แพรขาวเลยเดินเข้ามาดูที่กองเถ้าที่ยังลุกไหม้อยู่อีกบางส่วน เห็นซากของจดหมายคุณหลวงฉบับต่างๆ แพรขาวจะยื่นมือไปเขี่ยดู แต่ปรากฏว่ามีมือของใครบางคนยื่นมาตัดหน้าก่อน
เสียงมาลาตีร้องเบาๆ อย่างตกใจ “อุ๊ย!” แพรขาวหันขวับไป เห็นมาลาตีที่รีบมาก้มเขี่ยๆดู จนมีซากจดหมายลายมือตนเขียน ที่ยังไหม้ไม่หมด หลุดปลิวออกไป รีบคว้ามาใส่กองไฟจนไหม้หมดก่อนยิ้มกริ่มพอใจ
แพรขาวที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในเหตุการณ์ระยะเผาขนขนาดนี้ หันมองมาลาตีอย่างไม่ชอบ และแอบสงสัยในแววตาบางอย่างของนาง แพรขาวหันมองมองไรวินท์ที่ยืนข้าง ไรวินท์พยักหน้าให้ตามมา

ที่ร้านทองแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านยื่นชุดนิลในกล่องสวยงามวาวระยับให้มาลาตี มาลาตีกับนางมะลิที่ใส่ทองหยองแหวนเเพชรเต็มตัว พากันมองตาลุก
“โอ้โห แบบนี้แกไม่ต้องไปเสียดายเข็มขัดเส้นนั้นแล้ว”
“ก็จริงนะแม่”
“ไหนมาขอแม่ลองหน่อยสิ” มะลิจะหยิบสร้อยในกล่อง
มาลาตีรีบรวบ ดึงหลบ ปิดฝาทันที “อ้า..ของฉันนะแม่ แม่ได้ไปแล้วไง ไม่ต้องมายุ่งของฉัน ไปไป..กลับๆ แม่จะรีบไปไม่ใช่หรือเดี๋ยวเขาก็รอกันหรอก” มาลาตีรีบเก็บชุดนิลยื่นให้เจ้าของร้านใส่ถุงกลับมาให้
“โถ เอ็งนี่ ให้แม่หยิบดูนิดดูหน่อยก็ไม่ได้”
มาลาตีรับถุงหันเดินออกจากร้านทันที สวนกับแพรขาวและไรวินท์ ที่กำลังก้าวเข้ามาในร้าน “ไม่เอาล่ะ ฉันจะกลับไปลองของฉันที่บ้าน”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 14/5 วันที่ 25 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ