อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/3 วันที่ 26 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/3 วันที่ 26 มี.ค. 59

“อ้าว! แล้วของของแม่คุณพี่ล่ะคะ เศรษฐีนีอย่างคุณแม่ยังไงก็ต้องมีเพชรนิล ทองหยองเก็บเอาไว้ มันเป็นมรดกของคุณพี่ทั้งนั้น พี่ต้องไปเอากลับมา จะไปทิ้งให้เขาชุบมือเปิบได้ยังไง” มาลาตีไม่ยอม ไรวินท์อดีตเงียบอึ้ง “ว่าไงล่ะคะ มันอยู่ที่ไหน ทองหยองทั้งหลายของแม่พี่?”
“ก็คงอยู่กับสีนวลเพราะเขาเป็นคนเก็บข้าวของกลับมาจากบางปะอิน แต่พี่คงไม่กลับไปทวงจากเขา ออกมาแล้วก็ถือว่าจบกันที”

ป้าใหญ่ส่ายหน้า มองอย่างดูถูกดูแคลน “อย่ามาปิดบังป้า นี่คงไม่รู้ว่าป้าไปมาหาสู่กับ แม่สีนวล เวทนาผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียว ได้แต่ขายสมบัติไปเรื่อย กินอยู่เองคงไม่ กี่บาทหรอก แต่ต้องเอาไปให้ผัวด้วยนี่สิ มันเปลือง” ไรวินท์ฉุนหน้าแดง พยายามอดกลั้น “ผิดกับเมียน้อยที่มีทองใส่เสียแดงครึ่ดไปทั้งตัว จนใครต่อใครก็พูดว่าพ่อวินเอา สมบัติแม่ไปประเคนให้เมียน้อย”



“นั่นเธอไปซื้อเครื่องเพชรใหม่มาหรือ พี่ไม่เคยเห็น แล้วเอาเงินมาจากไหน”
มาลาตีเกือบสะดุ้ง ยกมือทาบ อกไม่รู้ตัว ตอบอ้อมแอ้ม “ไม่ได้ซื้อใหม่ค่ะ คือ เอาเข็มขัดทองของเก่าไปขาย ทองมันราคาดี ก็เลย..ซื้อพวกนี้มา”

ตอนที่พีชายสีนวลพูดในงานศพ “แต่ถ้ายังมียางอายอยู่บ้าง ก็ไม่น่าจะรับ ถวายวัดไปยังได้บุญกว่า เธอไม่เคยให้ อะไรน้องฉัน มีแต่มาเอา จนหมดเนื้อหมดตัว น่าจะพอแล้วนะฉันว่า” พูดจบญาติสีนวลหันพากันเดินจากไปทันที ปล่อยให้ไรวินท์อึ้งงงอยู่อย่างนั้น

ไรวินท์น้ำตาซึมร่วงด้วยความเจ็บแค้นแทบกระอักเลือด กำจดหมายฉบับสุดท้ายขยำแน่น “นังงูพิษมาลาตี! นี่ฉันหลงอุ้มนางงูพิษไว้กับอกหรือนี่” ไรวินท์เงยหน้าขึ้นมาตัดสินใจแน่วแน่ แววตาแค้นสุดๆ

ไรวินท์กับแพรขาวก้าวเข้ามายืนดู ห่างออกไป ไรวินท์สลดใจ “ฉันคือคนฉลาดที่ขาดการเฉลียว ถูกคนที่ฉันรักมากที่สุดหลอกลวงเจ็บจนแทบกระอักเลือด สมควรแล้วที่ตอนนั้นญาติพี่น้องถึงได้ดูแคลน ทุกคนต่างแสดงความรังเกียจในตัวฉันอย่างออกนอกหน้า”
“มาลาตี..นางไม่ได้รักคุณเลย”
“ฉันคือเป้าหมาย..ที่เขาจะใช้เป็นเครื่องมือเพื่อถ่ายเททรัพย์สมบัติจากครอบครัวคุณหลวง..พ่อเขาแต่แรก..แต่เมื่อพลาด..เขาก็ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ.. ถ่ายเททรัพย์สมบัติจากสีนวลแทน...จนหมดตัว “
“โธ่..คุณวิน”
“ฉันมัวแต่หลงตัวเองอย่างไรล่ะ คิดว่าตัวเองมีดี เพียบพร้อมทั้งรูปร่าง หน้าตา คุณสมบัติ..พอที่จะทำให้ผู้หญิงมาหลงรักได้มากมาย หารู้ไม่..ว่าสุดท้าย ก็ถูกผู้หญิงวัยอ่อนคนหนึ่ง..หลอกใช้ไม่ผิดกับวัวควายเชื่องๆ..”
“คุณไม่ได้หลงตัวเองหรอกค่ะ คุณหลงผู้หญิงคนนั้นต่างหาก”
“ทั้งหลง..ทั้งรัก..รักมากที่สุดในชีวิต” ไรวินท์สีหน้าเศร้า
แพรขาวมองด้วยความสงสาร

เรือนมาลาตียามเย็น บ้านดูเงียบเชียบ ไรวินท์กับแพรขาว ปรากฏตัวขึ้น
“บ้านมาลาตีเงียบจัง อย่างกับไม่มีคนอยู่”
“เป็นเวลาที่เหมาะมาก..”
รถของไรวินท์ขับเข้ามาจอด ไรวินท์เดินรีบๆ ตัดหน้าไรวินท์กับแพรขาวไป
ที่มุมหนึ่ง อุ่มออกมาดู เห็นไรวินท์ก็ตกใจ “ตายล่ะ คุณท่านกลับมาแล้ว”อุ่มรีบมารับหน้า“วันนี้คุณท่านกลับมาเร้วเร็ว เห็นคุณท่านบอกกับคุณนายไว้ว่าจะกลับมาราวสามทุ่ม”
“อืม...คุณนายยังไม่กลับใช่ไหม”
“เจ้าค่ะ คุณนายสั่งให้บอกว่า เอ้ย...สั่งว่าเธอไปงานบ้านเพื่อนเจ้าค่ะ”
ไรวินท์ทำหน้ารับรู้ แต่พอใจที่มาลาตีไม่อยู่ “ฉันจะขึ้นไปพักผ่อน ห้ามให้ใครมารบกวนฉันเด็ดขาด” ไรวินท์เดินดุ่มๆ ขึ้นไป
อุ่มทำหน้าเสียวไส้ กลัวเจ้านายจะทะเลาะกันบ้านแตก

ไรวินท์ใส่กลอนห้องนอนจากนั้นก็ตรงไปไปที่ตู้เสื้อผ้า จะเปิดลิ้นชักเก็บของ แต่ติดกุญแจเปิดไม่ได้ จับกระชากๆ เขย่าๆ “ล็อคไว้เสียแน่นหนา...หวังว่าเธอคงยังไม่เปลี่ยนลูกกุญแจดอกนะ มาลาตี” ไรวินท์เดินไปที่เตียง ควานหากุญแจสำรองที่เก็บไว้ที่ช่องหัวเตียง พอได้ก็ถือขึ้น หน้าสะใจ
ไรวินท์เอามาไขกุญแจลิ้นชัก ลุ้น สักครู่ได้ยินเสียงคลิก ไรวินท์พอใจ เปิดดู หยิบกล่องเครื่องประดับ เปิดกล่องชุดนิลสีน้ำเงินล้อมเพชร กล่องว่าง เลยค้นไปก้นกล่อง เจอแหวนทับทิมสีแดงล้อมเพชรของวารี ไรวินท์หยิบขึ้นมาดู ตอนแรกไม่แน่ใจ ส่องดูจนใกล้ หน้าซีด
ไรวินท์กับแพรขาวยืนดูกันอยู่ที่มุมหนึ่ง แพรขาวมองหน้าไรวินท์แสดงความสงสัย “คุณตกใจอะไรคะ”
“แหวนทับทิมแดงล้อมเพชรของแม่ฉัน หลักฐานสำคัญว่ามาลาตีไปหลอกลวงเอาสมบัติจากสีนวลมาเป็นของตัวจริงแท้แน่นอน”
แพรขาวสลดใจ “ในที่สุด..”
ไรวินท์วางแหวนวงนั้นลง แล้วเดินไปเดินมาเป็นเสือติดจั่น เพราะโมโหแล้วทำอะไรไม่ถูก ในที่สุด หันมาเอามือกวาดข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งร่วงเสียงดังเปรื่องปร่าง
ที่ด้านนอกห้อง แม่อุ่มที่เอาหูแนบประตูแอบฟังอยู่ ถึงกับสะดุ้ง “ตาเถรยายชี!”
ภายในห้องนอน ฉับพลันจู่ๆไรวินท์อดีตเริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกจี๊ดจนสะดุ้ง ต้องยกมือขึ้นมากดไว้หายใจหอบถี่ ตกใจว่าตัวเองเป็นอะไร ถอยไป ค่อยๆทรุดลงบนเตียง
แพรขาวมองเห็นเหตุการณ์ ตกใจหน้าซีด มองหน้าไรวินท์ “คุณวิน นั่นคุณเป็นอะไรคะ”
ไรวินท์ไม่ตอบ หันไปทางประตู สักครู่ก็มีเสียงเคาะประตูปังๆ พร้อมเสียงตะโกนของมาลาตี “คุณพี่คะ...คุณพี่ เปิดประตูให้มาลาตีหน่อยค่ะ”
ไรวินท์หันมามองที่ต้นเสียง สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำปนแค้นใจ หายใจหอบถี่ พยายามหายใจช้าๆ กัดฟัน ระงับอาการตัวเอง

ไรวินท์ที่อาการปกติแล้ววางแหวนทับทิมที่โต๊ะ แล้วเงยหน้ามองมาลาตีกับนางมะลิด้วยแววตาเยือกเย็น มาลาตีหน้าซีดแต่พยายามควบคุมอาการ แต่นางมะลิ มีอาการอยากจะหนีไปจากตรงนั้นซะให้ได้
ไรวินท์เสียงเข้ม “มาลาตี เธอบอกมาซิ แหวนของแม่ฉันมาอยู่ในหีบสมบัติของเธอได้ยังไง” มาลาตีกับมะลิมองหน้ากัน กระสับกระส่าย ไรวินท์เสียงดังขึ้น “เธอไปเอามาจากสีนวลใช่ไหม”
มาลาตีหน้าซีด หันมาขอความช่วยเหลือจากนางมะลิ แต่นางมะลิกลับจะชิ่ง “โอ๊ย พ่อวิน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยจากันเถอะ เอ๊า เรื่องของผัวๆ เมียๆ กัน คุยกันเองเถอะนะ แม่ขอตัวล่ะ ออกไปข้างนอกมาเหนื่อยสายตัวแทบขาด” มะลิทำเนียนลุกขึ้น จะเดินออก มาลาตีแอบถลึงหน้าให้แม่ด้วยความไม่พอใจ
“น้ามะลิ” ไรวินท์ลงเสียงหนัก “อย่าเพิ่งไป เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับทุกคนในที่นี้ เชิญนั่ง” มะลิหน้าซีด เดินกลับมานั่งที่เดิม “ว่าไงมาลาตี ฉันรอคำตอบจากเธออยู่ เธอเอาแหวนนี้มาได้ยังไง”
มาลาตีทำเนียน “ก็แหวนนั่นเป็นของมาลาตีมันก็ต้องอยู่ในหีบสมบัติของน้องสิคะ แหวนของคุณแม่พี่วินท์เสียที่ไหนกัน” ไรวินท์มองหน้ามาลาตีตรงๆ แต่มาลาตีไม่สะทกสะท้าน นางมะลินั่งก้มหน้า หลบตาไปทางอื่น “แล้วอีกอย่างเมียเก่าของคุณพี่ น้องก็ไม่ได้พบกับเธอมาชั่วนาตาปีแล้ว แล้วน้องจะไปเอาแหวนมาจากเขาได้ยังไงกันคะ”
มาลาตีจะคว้าแหวนกลับ แต่ไรวินท์รีบฉวยเอาไว้ จู่ๆ อาการปวดหัวใจก็กำเริบขึ้นมาอีก ไรวินท์ถึงกับต้องเอามือมากดที่อกไว้ แต่พยายามทำเนียนไม่ให้คนเห็นอาการ เห็นมาลาตีโกหกไม่จน เลยจ้องไปที่นางนางมะลิแทน
“น้ามะลิ พูดมาซิ น้าสมรู้ร่วมคิดให้มาลาตีหลอกเอาสมบัติของแม่ฉันมาใช่ไหม”
“เออะ...ปะ เปล่า”
“น้ามะลิ..”
“โอ๊ย ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น”
“มันจะมากไปแล้วนะพี่วิน พี่จะไปคาดคั้นกับแม่ของมาลาตีอีกทำไม แม่! ขึ้นห้องไปก่อนเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ยังต้องมาประสาทเสียกับคนพาลแถวนี้อีก”
“จ้ะ” นางมะลิรีบออกไป
“แหวนทับทิมล้อมเพชรมันก็แบบคล้ายๆ กันทั้งนั้น คุณพี่ไม่เคยเข้าร้านเพชร “
“ฉันจำแหวนของแม่ฉันได้ แต่...ถ้าเป็นแหวนของเธอจริงละก็” ไรวินท์เดินไปจับมือมาลาตีไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่ง ชูแหวนขึ้น พูดจ้องตามาลาตีไม่กระพริบ “แหวนวงนี้ก็ต้องพอดีกับขนาดนิ้วของเธอ” ไรวินท์เอาแหวนสวมไปในนิ้วของมาลาตี มาลาตีซีดหนัก ปรากฏว่าแหวนใหญ่กว่านิ้วมาลาตี
มาลาตีดิ้นหาทางออก ยังคงเก็บอาการได้อยู่ “คุณพี่คะ แหวนบางวงที่เราชอบ เราจะซื้อมาเก็บไว้ก่อน และค่อยไปตัดวงทีหลัง ทางร้านเขาบอกว่าให้ไปตัดวงได้อาทิตย์หน้า ถ้าคุณพี่ไม่เชื่อ เดี๋ยวมาลาตีจะเรียกเจ้าของร้านมายืนยันก็ได้”
ไรวินท์อึ้งกับคำตอบ และรู้สึกรังเกียจมาลาตีมากขึ้นเรื่อยๆ “เก่งเหลือเกินมาลาตี เธอช่างจำนรรจาถ้อยคำลวงโลกที่ปั้นแต่งขึ้น ได้ราวกับเป็นคำพูดที่ออกมาจากหัวใจบริสุทธิ์ของเธอ”
“อย่ามาหยามเกียรติฉันนะ พี่วิน”
ไรวินท์จ้องมองหน้ามาลาตีตรงๆ “เอ้า ฉันเห็นแก่เกียรติยศอันสูงส่งของเธอ ดู ซะให้เต็มตาว่านี่อะไร” ไรวินท์ตัดสินสินใจหยิบจดหมายที่พับๆรวมกัน ยัดไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง โยนลงที่โต๊ะ
มาลาตีมองที่จดหมายสักพักก็จำได้ ซีด ทำอะไรไม่ถูกเดินหนีออกไป ไรวินท์คว้าจดหมายแล้วเดินตามไป

มาลาตีวิ่งมาที่ห้องนอน กำลังจะหับประตู แต่ไรวินท์มาขวางไว้ แล้วดันเข้าไปในห้องจนได้ “เสียแรงฉันให้อภัยที่เธอเคยหลอกลวงเรื่องพินัยกรรม เสียแรงที่ฉันทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะได้มาชีวิตอยู่ร่วมกับเธอ เสียแรงที่ฉัน..รักและไว้ใจเธอทุกอย่าง วันนี้เองที่ทำให้ฉันรู้ว่าเธอมันเลี้ยงไม่เชื่อง เธอหลอกใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อให้ได้ในสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด”
ไรวินท์กำลังจะเดินออกไป มาลาตีร้องไห้ฟูมฟายเข้ามากอด แต่ไรวินท์ไม่ให้กอด
“คุณพี่...น้อง น้อง ผิดไปแล้ว จะเฆี่ยนจะตี จะฆ่าก็แล้วแต่ใจพี่เถิด น้องไม่ขอแก้ตัวแล้ว”มาลาตีนั่งคุกเข่า กราบไปที่เท้าของไรวินท์ ไรวินท์เหมือนจะเริ่มใจอ่อน มาลาตีค่อยๆ ลุก “มาลาตีเห็นคุณพี่เป็นสุภาพบุรุษเหลือเกิน เงินทองของตัวเองแท้ๆ ก็ยกให้คนอื่นเขาไปหมด จนตัวเองต้องมาลำบากยากจน มาลาตีก็เลย...”
“ปลอมลายมือในชื่อของฉันไปหลอกสมบัติจากคนที่ฉันยกสมบัติให้เขาไป”
“เมียของพี่ทำอะไรบ้างล่ะ ไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วจะมาชุบมือเปิบเอาไปหมดได้อย่างไร มาลาตีทนไม่ได้ดอก แล้วอีกอย่างเงินทองน้องก็ไม่ได้เอาไหน ก็เอามากินมาใช้ในบ้านทั้งนั้น” ไรวินท์หันหลังให้ มาลาตีเข้าไปกอดจากด้านหลัง ลังเล ตัดสินใจ “คุณพี่ยกโทษให้เมียด้วยนะคะ”
ไรวินท์ค่อยๆ แกะมือของมาลาตีออก หันกลับมามองหน้ามาลาตีตรงๆ ทำหน้าซื่อ “ถ้าฉันจะยกโทษให้เธอ...เธอต้องสารภาพมาให้หมด เธอได้อะไรบ้าง อยู่ที่ไหน เอามาให้ฉันดูซิ”
มาลาตียิ้มดีใจที่ไรวินท์จะยกโทษให้ ตอบไปไม่ทันระวัง “ก็ไม่กี่ชิ้นหรอกค่ะ เข็มขัดทอง...ทองขายได้ราคา มาลาตีเลยไปแลกกับชุดนิลมาจากร้านหัวเม็ด ตุ้มหู...แม่ขอไป แต่มาลาตีจะไปเอาคืนมาให้ แหวนเพชร..เพื่อนเขาชอบเลยซื้อไป เหลือแหวนทับทิม มันก็สวยดี ... ก็เลย” ไรวินท์มองด้วยสายตาเย็นชา มาลาตีอึกอัก “ก็เลย เก็บไว้ก่อน”
“แล้วเงินที่ได้จากสีนวลล่ะ”
“นั่น แม่เขาเอาไปค่ะ แม่บังคับให้มาลาตีเขียนไปเอาเงิน..มาใช้หนี้”
“การพนัน”
มาลาตีพยักหน้าแทนคำตอบ ไรวินท์รู้สึกหายใจไม่ออก เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปด้านนอก สูดลมหายใจช้าๆ
มาลาตีเดินมายืนข้างๆ ยกมือไหว้ไรวินท์ “คุณพี่ค่ะ..คุณพี่ยกโทษให้เมียแล้วใช่ไหม”
ไรวินท์หันมามองมาลาตีด้วยความหมดแรง “ขอบใจมากที่เธอสารภาพออกมา แต่ฉันคงอยู่กับเธอต่อไปอีกไม่ได้ นับตั้งแต่นี้ฉันขอให้เราสิ้นสุดกันที” ไรวินท์เดินไป คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กจากหลังตู้มาเปิดบนเตียง หยิบเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น และของใช้โยนลงกระเป๋า
มาลาตีเข้ามา ยื้อยุด ฉุดกระชาก แย่ง “ไม่ให้ไป ไม่ให้คุณพี่ไป..”
ไรวินท์สะบัด มาลาตีกระเด็น ไรวินท์จะก้าวออก มาลาตีคลานมา กอดขา ไรวินท์ดึงขาออก แกะมาลาตีจากการเกาะกุม รีบเดินออกไป
“ไม่นะ คุณพี่ อย่าทิ้งมาลาตีไป คุณพี่ คุณพี่” มาลาตีวิ่งตาม

ไรวินท์วิ่งมาที่รถ มาลาตีตามมา พยายามกอดรัด ไรวินท์ผลัก ขึ้นรถและขับออกไปทันที ไรวินท์ กับแพรขาวยืนหน้าบ้าน มองตามไป มาลาตีร้องไห้ กอดประตู
“แม้ว่าหล่อนจะร้องไห้คร่ำครวญปานใด แต่ฉันก็ขับรถออกไป ไม่เหลียวกลับไปอีกเลย”
“สิ้นเวรสิ้นกรรมกันไปที”
ไรวินท์หันไปดูมาลาตี ที่หยุดร้อง แล้วกัดริมฝีปาก คิดเครียด หน้าตามาลาตี เปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย
“น้อยไปสิ...อสรพิษย่อมเป็นอสรพิษ วันยังค่ำ”
ไรวินท์เล่าให้ฟังต่อ “มาลาตีตามฉันไปทุกที่ แต่ฉันไม่เปิดประตูรับ จนหล่อนตามไปถึงที่ทำงาน ฉันก็สั่งเสมียนหน้า ห้องไม่ให้หล่อนเข้าพบ”
มาลาตีในชุดสวยหยาดเยิ้ม มาดักรอไรวินท์ ไรวินท์มาถึงกำลังเดินเข้าห้องทำงาน มาลาตีจะพุ่งหา แต่เสมียนมาขวางไว้ มาลาตีพยายามเรียก ไรวินท์รีบเดินเข้าห้องไป ประตูปิดลง
“เมื่อฉันไม่คืนดีด้วย หล่อนก็ใช้วิธีเดิม คือ ปลอมลายมือของฉันไปกู้เงินจากเจ้าหนี้ที่ไม่รู้ว่าเราเลิกกันแล้ว”
มาลาตีที่แต่งตัวยั่วยวน ยื่นจดหมายปลอมให้เจ้าหนี้ชายวัยกลางคนที่เป็นคหบดี แต่งตัวดี อยู่ในบ้านแบบเศรษฐีจีนๆ แต่แต่งตัวสากล เจ้าหนี้อ่านพอใจ เปิดลิ้นชัก หยิบเงินนับ ส่งให้มาลาตี มาลาตีไหว้ก้มต่ำ ช้อนตายิ้มอ่อยเหยื่อ
“เจ้าหนี้มาทวงเงินฉันถึงที่บ้าน ฉันปฏิเสธว่าไม่ใช่ลายมือฉัน คนพวกนั้นไม่เชื่อ เพราะมาลาตียืนยันว่าฉันเป็นคนเซ็นชื่อเอง”
ไรวินท์ในชุดลำลอง ที่บ้านพักไม้ทาสี ออกมาเปิดประตู เห็นนักเลง 2-3 คน ยืนอยู่ ชูจดหมายส่งให้ไรวินท์ ไรวินท์พยายามอธิบาย ชี้ๆที่จม. บอกว่า ไม่ใช่ลายมือตน นักเลงหัวเราะใส่หน้า ผลักอกไรวินท์ พวกนักเลง เดินผลักๆ รุมๆ กดดันไรวินท์อดีตเข้าไปในบ้าน ไรวินท์สู้ ต่อยกันนัว ไรวินท์ไม่ยอม แต่สู้การรุมไม่ได้ ล้มคว่ำลง
พวกนักเลงรุมกันกระทืบๆๆ กระทืบช่วงอกหลายๆที ไรวินท์จุก พวกนักเลงกระชากไรวินท์ที่สภาพบอบช้ำ จุก ใกล้สลบ นักเลงชี้หน้า พูดขู่ว่าจะฟ้องร้องเจ้านายไรวินท์ ไรวินท์อึ้ง
“พวกเขาขู่จะฟ้องร้องฉันต่อเจ้านายที่กระทรวง ถ้าทำอย่างนั้น ประวัติการทำราชการของฉันก็จะเสียหาย ต้องถูกสอบสวน เป็นความ อาจจะถึงกับถูกไล่ออก ฉันก็เลยแก้ปัญหาด้วยการลาออกจากงาน เพื่อเอาเงินบำเหน็จมาใช้หนี้ที่ฉันไม่ได้ก่อ “
ไรวินท์ในห้องทำงาน กำลังเก็บของลงกล่อง เอารูปวารีไปด้วย ที่โต๊ะ มีจดหมายขอลาออกจากราชการ ไรวินท์พับจม.ใส่ซอง ลูกน้องคนสนิท ที่มีหน้าที่ดูแลเอกสารเดินเข้ามา ไรวินท์มอบจม.นั้นให้ ลูกน้องคนสนิทไหว้ และรับไป ไรวินท์เดินออก ที่ด้านนอกห้องมีข้าราชการลูกน้องไรวินท์อดีต 2-3 คน มายืนส่งอยู่ หน้าตาเสียดาย อาลัย ไรวินท์ตบหลังไหล่ลูกน้อง พยักหน้ารับเวลาทุกคนไหว้ ก่อนจะเดินออกไปจากตึก
หน้าตึก ไรวินท์หันกลับไปมองกระทรวงเป็นครั้งสุดท้าย

ที่บาร์กลางคืนแห่งหนึ่ง คนเต้นรำกันไปมา วงดนตรีที่กำลังบรรเลงเพลงจังหวะบีกิน ไรวินท์ดูเปลี่ยนไป ผมเสยเปิดหน้าผาก ใส่น้ำมัน และมีเคราขึ้นไรๆแบบคนไม่สนใจจะโกนให้เกลี้ยงเกลา แต่งตัวในชุดที่ไม่สดใส่ใหม่เอี่ยมนัก ใส่เชิ้ตแขนยาวพับแขน นั่งเล่นเปียโนอยู่หลังนักดนตรีอื่นๆ
กลุ่มเจ้าพ่อ และสมุนเข้ามา มาลาตีในชุดที่ดูฉูดฉาดกระโปรงเข้ารูปชายบานๆคอกว้าง โป๊เล็กน้อย ล่อแหลม ควงมากับเจ้าพ่อหนุ่มใหญ่ในชุดสากล เจ้าพ่อโอบมาลาตีมานั่งโต๊ะหน้า บริกรมาต้อนรับ ไรวินท์ก้มหน้าก้มตาเล่นเปียโนไป ไม่สังเกตอะไร

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/3 วันที่ 26 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ