อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/5 วันที่ 27 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/5 วันที่ 27 มี.ค. 59

แพรขาวสวนทันที “คนเราจะเป็นสามีภรรยากัน มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินทองเท่านั้นที่ผู้หญิงเราอยากได้แต่ความรัก ความผูกพัน การให้เกียรติ ซึ่งกันและกันต่างหากที่เราต้องการได้รับจากสามีของตัวเอง”
“ฉันทำดีที่สุดแล้ว”
“คุณควรนึกถึงใจภรรยาเอกของคุณบ้าง เสียลูกไปแล้ว ยังเสียสามีอีก”
“ฉันขอถามอะไรหล่อนสักข้อหนึ่ง”
“ค่ะ...เชิญ”
“ทำไมหล่อนจึงเลิกกับสามีทั้งๆที่หล่อนกับเขาก็มีลูกด้วยกัน”
“ก็พี่กรนอกใจฉัน “

“ฉันเองก็นอกใจเมีย สีนวลก็ยังต้องการฉัน แต่ทำไมเธอไม่ต้องการสามีบ้างล่ะ”
“เพราะเขาทำร้ายจิตใจฉันจนทำให้ฉันหมดรักเขาไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว “


“คิดดูสิ..แพรขาว...ก่อนที่เธอจะเลิกกับสามีนั้น เธอทั้งสองเคยรักกันมาก่อน เธอยังหมดรักได้..ส่วนฉัน..ฉันไม่เคยรักสีนวลมาก่อนเลย”
แพรขาวอึ้ง เถียงไม่ออก ไรวินท์มองหน้าแพรขาวยิ้มมีชัยอย่างผู้ชนะนิด ๆ
“คุณนี่นะ เก่งที่สุด ใช้หลักการพูดแบบนักรัฐศาสตร์จนฉันเถียงไม่ได้ “
ไรวินท์หัวเราะออกมาเบาๆ นึกเอ็นดูแพรขาว “ฉันไม่เคยพูดว่าฉันเป็นฝ่ายถูก เพียงแต่ฉันแสดงเหตุผลของฉันให้เธอฟังเท่านั้น..”
“ความฉลาดศรีธนนชัยของคุณแบบนี้แหละ ที่ทำให้คุณต้องอยู่ที่นี่มานานแสนนาน”
ไรวินท์รู้สึกอะไรบ้างอย่าง หยุดเล่นเปียโน ก่อนจะเริ่มต้นนึกถึงชะตากรรมตัวเอง “ฉันนึกว่าหลังจากตายไปแล้วในคืนนั้น...ถ้าฉันยอมสิงสู่อยู่ที่เรือนหลังนั้น ..จะเป็นการไถ่บาปลงไปได้บ้าง ..แต่เปล่าเลย จนบัดนี้ฉันก็ยังอยู่ที่นี่รอให้สีนวลจะยกโทษให้ แต่ปัญหาก็คือ ฉันไม่เคยพบสีนวลเลยสักครั้ง...” ไรวินท์เล่นเปียโนเพลงเศร้าๆ
ผีสีนวลในห้องชั้นบน ยืนกอดเสาในห้อง สวยๆ แต่ เหงา และดูเจ็บปวด “พี่วิน ถ้าพี่เห็นฉัน..พี่ก็จะทิ้งฉันไปอีก พี่จะไม่ได้ไปทั้งสวรรค์หรือตกนรกที่ไหนทั้งนั้น แต่พี่จะต้องอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไป ฉันก็จะเฝ้ามองพี่อยู่อย่างนี้ ไปชั่วกัปชั่วกัลป์”

บนเตียงนอน แพรขาวนอนหลับ ห่มผ้าอยู่ ไรวินท์มายืนข้างแพรขาวที่หลับ และพูดกับแพรขาว “ฉันเหมือนคนชมมหรสพโรงใหญ่ของโลก เรือนนี้ถูกรื้อแล้วนำไปสร้างใหม่ ย้ายที่จนมาถึงที่นี่ มีตัวละครเปลี่ยนหน้าค่าตามาเรื่อยๆ จากเกสรมาเจอสมพร นลิน หนูชมพู และเธอ” ไรวินท์นั่งลงข้างๆแพรขาว ลูบผมแพรขาวเบาๆ แตะที่แก้ม
“ฉันจะหาทางช่วยคุณให้ออกไปจากที่นี่ให้ได้ “ พูดจบ แพรขาวมีอาการเหมือนสะดุ้งตื่น ลืมตา แล้วตาเบิกโต
ไรวินท์กำลังจ้องมองอยู่ใกล้มาก ดวงตาอ่อนโยน มองแพรขาวอย่างซาบซึ้ง “ขอบใจเธอต่างหาก แม่หนู... คืนนี้อาจเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้พูดคุยกันแบบนี้ “
“ฉันจะกลับมาเยี่ยมคุณบ่อยๆ จนกว่าคุณจะหลุดพ้นไปได้”
“เธอเป็นคนมีน้ำใจมาก..หลับซะเถอะ..ฉันจะกล่อมเธอเอง” ไรวินท์หายไป
แพรขาว ยิ้มนิด ๆก่อนจะหลับตาลง
เสียงเปียโนยังบรรเลงต่อ ภายนอกเรือนแพรขาว อยู่ๆเสียงเปียโนขาดตอนกะทันหัน ไฟบนเสาไฟฟ้าสนามดับพรึบ ที่สนามหน้าบ้าน เห็นไอ้โม่ง 2 คน ลลิตกับมาตา ยืนจังก้า มองมาด้วยสายตาเคียดแค้น ในมือถือถังน้ำมันอีกคนถือมีดประกายวาว
“นังแพรขาว คืนนี้ แกต้องตาย”
สองไอ้โม่งพยักหน้าให้กัน ลลิตทำสัญญาณมือให้แยกกันไป จากนั้นก็แยกออกไปคนละทาง ไอ้โม่งตัวเล็กคือมาตา ถือถังน้ำมัน ตรงไปเรือนหลังใหญ่ ไอ้โม่งตัวใหญ่คือลลิต ถือมีดสปาต้าร์ ตรงไปที่เรือนแพรขาว
แพรขาว กำลังนอนหลับสนิท
ไอ้โม่งลลิต เดินตรงไปที่เรือนแพรขาว เรื่อยๆ ตาของลิลิตจ้องไปที่ห้องแพรขาว อย่างอาฆาต

ที่ด้านข้างเรือนยายเกสร มาตาในชุดไอ้โม่ง เปิดฝาน้ำมัน ยืนจังก้า “พวกชอบแส่เรื่องคนอื่น พวกแก เตรียมตัวตายได้” มาตาเริ่มสาดน้ำมันไปตามผนังบ้าน
ยายเกสร ป้าสมพร เนยต่างพากันนอนหลับสนิท มาตาสาดน้ำมันให้เปียกฝาเรือนเป็นหย่อมๆ

ที่ด้านนอก ลลิตกำลังใช้เหล็กไขกุญแจ ห้องแพรขาวอยู่
ภายในห้อง แพรขาวหลับสนิทอยู่ จู่ๆ ไรวินท์ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างมุ้ง ปลุกแพรขาว “ตื่น แพรขาว ตื่นเร็ว!” แพรขาวยังงัวเงีย จะนอนต่อ ไรวินท์ปลุกอีก “แพรขาว อันตราย หนีเร็วเข้า....ตื่นสิ แพรขาว ไม่งั้นเธอจะถูกฆ่า” แพรขาวตกใจ ลุกพรวดขึ้นมา ในเงามืด แพรขาวเห็นไรวินท์ชัดเจน ทำท่าจะพูด แต่ไรวินท์ทำท่าไม่ให้ส่งเสียง “มีคนปีนเข้ามาในบ้าน มันกำลังเอาลวดไขห้องเธออยู่”
แพรขาว เห็นประตูกำลังถูกไข สักครู่ก็มีเสียงกริ๊ก แพรขาวตกใจ กระโดดลงจากเตียง หันไปทางซ้ายทางขวา ไม่รู้จะไปทางไหนดี
“มุดลงใต้เตียง เดี๋ยวนี้”
“ฉันจะปีนหน้าต่าง”
“ไม่ทันแล้ว ทำตามที่ฉันบอก”
แพรขาวทำตามทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่ลลิตในชุดไอ้โม่งเปิดประตูออกมาพอดี ลลิตมองในห้องกระหยิ่มย่างสามขุมไปที่เตียง เงื้อมีดจะแทงแพรขาว อีกมือกระชากผ้าห่มออก แต่ไม่เห็นแพรขาว “หายไปไหน นังแพรขาว”

มาตาเทน้ำมันตรงจุดแรกจนพอใจว่าชุ่มผนังบ้านดีแล้ว มาตาเดินไปอีกตำแหน่ง ห่างออกไป แต่ดันอยู่ตรงจุดที่อยู่ใต้หน้าต่างห้องสีนวลพอดี เทน้ำมันใส่อีกหย่อมนึง มาตากำลังก้มๆ ทันใด หน้าต่างห้องชั้นบน เหนือหัว เปิดอ้าออก เสียงดัง และกระแทกปัง มาตาสะดุ้ง เงยมอง เห็นหน้าต่างเปิด ตกใจถอยๆ สีนวลอยู่ที่หน้าต่าง จ้องลงมา มาตามองเห็นสีนวลชัดเจน สีนวลจ้องตาเขม็ง มาตามองอย่างตกตะลึง
ใต้เตียง แพรขาวพยายามกลั้นความตื่นเต้น หวาดกลัว เห็นเท้าของลลิตเดินไปเดินมา ลลิตมองไปรอบๆ หาตามที่ต่างๆ จนกระทั่ง มองไปที่ใต้เตียง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ลลิตกำลังจะก้มลงไปค้นใต้เตียง ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้น สะบัดมือไปที่ประตูห้องน้ำ ประตูห้องน้ำเปิดออกเล็กน้อยช้าๆ เสียงดังเอี๊ยด
ลลิตหันไปทันที ยิ้มพอใจ “อยู่ในห้องน้ำเองเหรอ นังตัวดี” ลลิตเปลี่ยนเป้าหมาย เดินตรงไปที่ห้องน้ำ
แพรขาว โล่งใจไปนิด ใจเต้นแรง สั่นไปทั้งตัว เสียงไรวินท์กระซิบข้างหู “ฉันบังเธอไว้ มันมองไม่เห็นเธอ แพรขาว คลานออกไปเร็วเข้า ออกประตูหนีไปข้างนอก”
แพรขาวพยักหน้า แล้วตัดสินใจคลานออกไป จนใกล้จะถึงประตูแล้ว พยายามเอื้อมมือไปที่ประตู เป็นจังหวะเดียวกับที่ลลิตเปิดประตูห้องน้ำ แล้วก้าวเข้าไป
ไรวินท์ปรากฏตัวข้างๆ แพรขาว กระซิบ “อย่าทำเสียงให้มันผิดสังเกต ค่อยๆ เงียบที่สุด มันยังมองไม่เห็นเธอ”
แพรขาวพยักหน้า ย่องไปที่ประตู เป็นจังหวะกับที่ลลิตก้าวออกมา มองไปรอบๆ ห้อง “แกซ่อนอยู่ที่ไหน นังแพรขาว คืนนี้แกไม่รอดมือฉันแน่”
ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้น จากนั้นก็โบกมือ เสกหมอกดำ มาปกคลุมแพรขาวไว้ ทำให้ลลิตมองไม่เห็น พอลลิตก้าวเข้าไปอีกด้าน แพรขาวก็เดินสวนไปทางประตู มือจับที่ประตู เตรียมจะเปิด
จู่ๆ ประตูก็ถูกกระชากออกจากด้านนอก แพรขาวเห็นประตูเปิด มีคนเข้ามาอีก ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้น ยืนบังแพรขาวไว้ ลลิตหันไปมองที่ประตู เอามีดชูป้องกันตัว
เสียงของมาตาดังขึ้น “พี่..พี่ลลิต”
ลลิตกระซิบดุ “สะแหล็นมาทำหอกอะไรที่นี่ อีมาตา”
แพรขาว ได้ยินชื่อลลิต มาตา ตกใจมองหน้ากับไรวินท์
“ทำไงดีพี่ เจ้าของบ้านมันเห็นฉันแล้ว”
“ฉิบหาย มึงไปส่งเสียงเข้าละซิ มันถึงตื่นขึ้นมา”
“เปล่านะ พี่” มาตาปากคอสั่น “จริงๆ ฉันเทน้ำมัน.. เตรียมจะจุดไฟ แต่พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอีเจ้าของบ้านมันมายืนจ้องที่หน้าต่าง ตกใจเลยรีบเผ่นมานี่ แล้วพี่ล่ะ จัดการนังแพรขาวเสร็จหรือยัง”
“เสร็จกับผีอะไรล่ะ สงสัยมันไปนอนข้างบนบ้านนั่นด้วย”
“งั้นหนีเหอะพี่ พวกมันรู้ตัวแล้ว เดี๋ยวมันเรียกตำรวจละยุ่งตาย”
พอมาตาเดินสวนเข้ามาหาลลิต ไรวินท์ก็ประคองแพรขาว บังไว้ พาเดินออกไปนอกประตูทันที
แพรขาววิ่งตื๋อออกไปที่เรือนยายเกสร กระหืดกระหอบ สลับกับหันมามองที่เรือนตนเอง สักครู่แพรขาวก็เห็น ประตูห้องตัวเองเปิดออกมา มาตาเดินนำออกมา มีลลิตตามออกมาอย่างเซ็งๆ แพรขาวรีบโดดหลบที่หลังต้นไม้
“ไปเถอะพี่ อย่าอยู่เลย”
“นังแพรขาว ฝากไว้ก่อนเถอะ”
มาตากับลลิต กำลังจะเดินออกไป ด้วยความโมโหและผิดหวัง แพรขาวเห็นลลิตกับมาตาจะออกไปแล้ว แพรขาวตัดสินวิ่งไปที่เรือนใหญ่ของเกสรไม่คิดชีวิต ลลิตเห็นแพรขาวไหวๆจากปลายหางตา หันขวับไปดู ลลิตเห็นเแพรขาวด้านหลัง ไกลๆ กำลังวิ่งไปทางเรือนใหญ่ ลลิตมองไปอย่างอาฆาต
“หนีกันเถอะพี่ พี่ลลิต”
ลลิตมองตามแพรขาวไปที่เรือนหลังใหญ่ ตาลุกวาว

ที่หน้าเรือนยายเกสร แพรขาววิ่งไปกระหืดกระหอบ ทันใด ประตูเรือนก็เปิดออก เนยที่เป็นคนเปิดเห็นแพรขาว ตกใจ รีบหันไปบอกยายเกสร ป้าสมพรที่ยืนหน้าตื่นๆอยู่ด้วยกัน
“คุณยาย คุณสมพรขา คุณแพรขาว..หนีใครมา”
“ไหน ๆ ไม่ใช่พวกโจรใช่ไหม” ป้าสมพร ตะโกนออกมาก่อนใคร “หนูแพร เกิดอะไรขึ้น..”
แพรขาวเห็นยายเกสร ป้าสมพร เนย ก็ดีใจ รีบวิ่งเฮือกสุดท้ายจนถึง โดดขึ้นไป “คุณยาย คุณแม่ พวกมันจะมาฆ่าหนูค่ะ”

ภายในเนยล็อคประตู ลงกลอนเรียบร้อย
ป้าสมพรอุทาน “ไอ้ลลิตกับเมียหรือ”
ยายเกสรพนมมือ “โชคดี..ที่ท่านเจ้าบ้านท่านมาเตือน”
“มาเตือนหนูด้วย หนูเลยหนีมาได้”
ป้าสมพรยกมือไหว้รอบๆ “ขอบคุณจริงๆ นะเจ้าคะ “
เนยยกมือไหว้ด้วยอีกคน “เจ้าประคู้น รอดไปได้ อีเนยจะขอทำบุญอุทิศส่วนบุญส่วนกุศล ชุดใหญ่ไปให้เลย นะเจ้าคะ”

ที่นอกเรือน ลลิตกับมาตา ยืนจังก้า มองไปด้านบน
“เมื่อกี้นี้ เธอบอกว่าเธอราดน้ำมันแล้วใช่ไหม” มาตาพยักหน้าแทนคำตอบ ลลิตยืนมือออกไป “ขอไม้ขีดซิ”
มาตาส่งให้อย่างกลัว “กลับกันเถอะ พี่ ป่านนี้พวกมันเรียกตำรวจแล้วมั้ง”
ลลิตไม่ฟังเสียง เดินตรงไปที่เรือนใหญ่ “เหยื่อมาติดกับรวมกันแล้วอย่างนี้ จะปล่อยมันไปได้ยังไง” ลลิตเดินเข้าไปที่เรือน ที่ข้างเรือน ลลิตมองที่เห็นคราบน้ำมันที่เปื้อนเต็มอยู่ ยิ้มพอใจ เอาหมวกไอ้โม่งออก “ได้เวลาปิดคดี”
ลลิตขีดไม้ขีด จุดไฟฟู่ ไม้ขีดถูกทิ้งร่วงลงไปที่จุดที่มีน้ำมันชุ่ม ไฟลุกพึ่บ ! สีหน้าของลลิตดูโหดเหี้ยม มาตามองรอบๆ กลัวๆว่าจะมีใครโผล่มา

ลลิตเดินไปที่อีกหย่อม ที่มีร่องรอยน้ำมันสาดไว้ แล้วจุดไม้ขีด โยนลงไป ไฟก็ลุกพึ่บอีก “พวกมึงคิดจะให้ตำรวจจับกู กูก็จะฆ่ามึงให้หมด”ทลลิตเดินไปอีกจุด มองหา ไม่เห็นคราบน้ำมัน “อีมาตา มึงนี่ชุ่ยชิบ..บอกให้ราดน้ำมันเป็นหย่อมๆ ห่างกันหย่อมละเมตรๆ หลายๆแห่ง แล้วมันราดแค่สองหย่อมเนี่ยอ่านะ”
“ก็ตะกี๊เจ้าของบ้านมันเปิดมาดู”
ลลิตเงยไป หน้าต่างก็ปิดเงียบ “ไหนวะ ไม่เห็นมีใครมันโผล่หัวมาซักคน” ลลิตมองไปรอบๆ จะหาถังน้ำมัน ตามองไปเห็นถังน้ำมันวางทิ้งอยู่ที่ด้านนึง ลลิตเดินไปเอาถังน้ำมันมา แต่พอหันหลับมา ก็ประหลาดใจ ไฟที่สองจุดแรกไม่ลุกอย่างคิด แต่กำลังจะมอดดับลง มาตากำลังยืนดูกองไฟ งงๆ
“เอ๊ะ ตะกี๊ไฟก็ลุกพึ่บดีแล้วนี่หว่า มึงทำอะไรน่ะ อีมาตา มึงดับไฟเหรอ”
“เปล่า ชั้นจะไปดับได้ยังไง ชั้นไม่ได้ทำอะไรนะพี่ มันดับเอง”
ที่มุมหนึ่ง ผีสีนวลปรากฏตัวขึ้น จ้องที่กองไฟ จนไฟดับลง กลายเป็นควันทึบๆ ผีสีนวลหันไปจ้องยังลลิต
ทันใด ควันม้วนตัว ลอยไปทางลลิต ควันค่อยๆ คลุมรอบตัวลลิต จนเขาสำลัก และมองรอบตัวไม่เห็น แสบตา “อะไรกันวะ ควันพวกนี้มันมาจากไหนกัน” ควันยิ่งหนาและปกคลุมไปทั่ว ลลิตหัน ไอสำลักควัน ถอยๆหนี ควันทึบ ปกคลุม ลลิตหนี แต่ไปยังไงก็มีควันตามมาปกคลุม หนีไปๆๆ แต่ไม่พ้น
มาตามองตามไปงงๆ มาตามองเห็นลลิตไอสำลักควัน โบกมือไล่ควันไปมา แต่มาตามองไม่เห็นว่ามีควันอะไร
“พี่..ลลิต..พี่ทำอะไรน่ะ..พี่..”
ลลิตที่หันไป แล้วชะงัก ลลิตเห็นร่างสีนวลที่แปลงเป็นแพรขาว ในกลุ่มควันข้างหน้า ที่ห่างออกไปตรงหน้าแค่ประมาณช่วงแขน ลลิตเบิกตากว้าง “แพรขาว..“ ร่างแพรขาวแปลงนั้นหันมา หัวเราะเยาะ แล้วเดินออกไปรวดเร็วนำไปทางท่าน้ำ “แพรขาว..แก” ร่างแพรขาวหายไปในกลุ่มควัน ลลิตฝ่าควัน ก้าวตามไป ตามไปๆ
เสียงแพรขาวหัวเราะ “คุณลลิต..ทางนี้ค่ะ...ทางนี้..”
“นังตัวแสบ..เดี๋ยวเถอะมึง”
มาตามองตามไป ฉงนๆ ตามไปดูอาการลลิตที่แปลกๆ มาตาเห็นลลิตทำท่าแปลกๆ เหมือนไขว่คว้า ตามใครไปทางท่าน้ำ “พี่ พี่ไปทางนั้นทำไม นั่นมันท่าน้ำนะ”
ลลิตไม่ได้ยินมาตา วิ่งตามโดยมองไม่เห็นหนทาง “นังแพรขาว แกอย่าหนีสิวะ”
มาตาตะลึง มองตามไป ลังเล จะเอาไงดี

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 15/5 วันที่ 27 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ