อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16 วันที่ 27 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16 วันที่ 27 มี.ค. 59

มาตามองตามไป ฉงนๆ ตามไปดูอาการลลิตที่แปลกๆ มาตาเห็นลลิตทำท่าแปลกๆ เหมือนไขว่คว้า ตามใครไปทางท่าน้ำ “พี่ พี่ไปทางนั้นทำไม นั่นมันท่าน้ำนะ”
ลลิตไม่ได้ยินมาตา วิ่งตามโดยมองไม่เห็นหนทาง “นังแพรขาว แกอย่าหนีสิวะ”
มาตาตะลึง มองตามไป ลังเล จะเอาไงดี
“นังแพรขาว..นึกเหรอ ว่ามึงจะหนีพ้น” ลลิตกระโจนคว้า ร่างข้างหน้า แต่แล้วเหยียบไปเจอความว่างเปล่า หัวทิ่ม คะมำไปข้างหน้า “โอ๊ย....” ลลิตกองลงกับพื้น กลุ่มควันค่อยๆจางไป ปรากฏว่าลลิตล้มอยู่ตรงท่าน้ำ หน้าประตูรั้วที่เปิดอ้า ลลิตหันกลับไปดู เห็นแพรขาวกำลังปิดประตูท่าน้ำและล็อคกุญแจจากด้านใน “อะไรว่ะเนี่ย อีแพรขาว นี่มึงเล่นอะไรของมึง”

ร่างแพรขาวถอยไป แล้วกลายเป็นสีนวล ยิ้มเยือก ก่อนหายไป
“แก..แกเป็นใคร” ลลิตวิ่งมาพยายามเอามือสอดเข้าไปจะปลดล็อคประตู ทันใด ในน้ำ มีเรือลำนึง กำลังพายมา ชายชุดดำบนเรือ สวมหมวกก้มหน้าอยู่ พลัน เงยหน้าขึ้นจ้องมาที่ลลิตของเคียดแค้น หน้าชายนั้น คือต๊อก “ไอ้ต๊อก!!”


จู่ๆ เรือของต๊อกก็เคลื่อนเร็วมาชิดฝั่งที่ลลิตยืนอยู่ “ไอ้ลลิต กูมาเอาวิญญาณมึง มึงจงไปใช้กรรมในนรกเถอะ”
“ไม่ ข้าไม่ไป” ลลิตหันไปที่ประตู พยายามยึดตัวประตูไว้
ต๊อกปรากฏร่างที่ด้านหลัง เข้ามาคว้าไหล่ของลลิตไว้ กระชากเต็มแรง ลลิตพยายามจะยกมือจับที่สร้อยตาเสือขึ้นมาร่ายมนต์ ทันใดต็อกผลักลลิตกระเด็นเซไปติดประตู สร้อยตาเสือเข้าไปเกี่ยวกับแง่งเหล็ก จากนั้นต๊อกก็กระชากตัวลลิตออกออกมาจากประตูเต็มแรง สร้อยตาเสือของลลิตขาดกระจุย ลูกปัดกระเด้งกระเด็นกระจัดกระจายตามพื้น ลลิตมองตามอย่างตกใจ ลูกปัดตาเสือที่กระจายตามพื้น ต๊อกเดินมาเหยียบเข้ามา ลลิตกลัว สยอง ถอยๆๆ

มาตาเดินตามมาแบบระแวงๆ ลังเลๆ กลัวก็กลัว ห่วงลลิตก็ห่วง ถึงตรงท่าน้ำ มาตาเห็นเป็นประตูรั้วเปิดอ้า เห็นลลิตกำลังยืนที่ท่าน้ำคนเดียว หันหลังมาให้ “พี่ลลิต คิดถึงสปาหรือไง ถึงต้องออกมายืนดูตรงนี้เนี่ย..ไปได้แล้วพี่..รีบเผ่นกันเถอะ” ลลิตยังยืนนิ่ง ยังหันหลังให้ “พี่ลลิต..ไปกันได้แล้ว..เดี๋ยวก็ซวยหรอก..”
ทันใด ลลิตหันกลับมา ดวงตาแปลกไป เหมือนไม่ใช่ลลิต “อีมาตา อีคนใจยักษ์” ลลิตโดดมา กระชากมาตา จะเหวี่ยงลงน้ำ
“กรี๊ด บ้าไปแล้วเหรอ..ปล่อยนะ ปล่อย”
“มึงอย่าอยู่เลย อีคนใจบาปหยาบช้า “ ลลิตโดดมาบีบคอมาตา มาตาล้มลง ดิ้นๆๆ สู้ๆ ลลิตกลายเป็นต๊อก กำลังคร่อมบีบคอมาตา
“กรี๊ดๆๆ “ มาตากลัวตายสุกชีวิต รวบรวมแรงสุดท้าย ถีบต๊อกเซไป มาตาตะกายลุก มองไป ข้างๆมีพายเปียกน้ำวางอยู่
มาตาคลานไป คว้าพายมา หันมา เห็นต๊อกพุ่งเข้ามา มาตาเหวี่ยงพายตีลลิตเข้าเต็มหน้าต๊อก ต๊อกล้มลงไป
ลลิตเงยมา เลือดไหลจากหน้าผากลงมาเป็นสาย “อีมาตา..มึงตีกูทำไม” มาตารีบลุก แล้วยืนจังก้า เงื้อพาย ฟาดลงมา แต่ลลิตเอามือรับ คว้าพายไว้ได้ “อีมาตา..มึงบ้าไปแล้วเหรอ”
มาตาเห็นเป็นต็อก ที่คว้าพายไว้แน่น “อีมาตา กูจะฆ่ามึง”
มาตากรี๊ด แย่งดึงพายกลับมาได้ แล้วฟาดต๊อก ฟาดๆๆ “กรี๊ด ไอ้ผีตายโหง ไอ้ต็อก..นี่แน่ะๆๆ”
มาตาฟาดต๊อกที่หน้าอีกหลายทีจนต๊อกนิ่งไป มาตาค่อยๆได้สติ หอบๆ แล้วปาดเหงื่อ เสยผมที่ยุ่งเหยิงออกไปจากหน้า มาตามองเห็นเป็นลลิต ที่หน้าเละ เลือดอาบ “พี่ลลิต..ไม่นะ..ไม่..เปล่านะ ชั้นไม่ได้ทำพี่ ชั้นตีไอ้ผีตายโหงตังหาก..” มาตามองๆ ช็อคๆ จะเอาไงดี ในที่สุด ถอยๆๆ แล้วหันหลังกลับ วิ่งออกไปทางถนน
ลลิตที่ค่อยขยับตัว ได้สติ ครางด้วยความเจ็บปวด เอามือจับที่หน้าที่โดนตีเละ “โอย..อีมาตา อิมาตา..มึง”
มีเท้าก้าวมายืนเหนือหัว ลลิตเหลือบตาขึ้นดู กลายเป็นต๊อก ที่นั่งยองๆ ก้มลงมามอง “ถึงเวลาของมึงแล้วนะ ที่ๆเหมาะกะมึงกำลังรออยู่”
“ไอ้ต็อก..มึงจะทำอะไร..”
“ลงไป!” ต๊อกจับลลิต ผลักร่างกลิ้งลงไปในน้ำ ตูม!
ลลิตโผล่ขึ้นมา พยายามจะว่ายกลับเข้าฝั่ง ต็อกยืนขึ้น เอาพายยื่นให้ แต่พอลลิตจะคว้าจับ ต๊อกดลับเอาพายดันยัน ลลิตออกไปใหม่ ลลิตว่ายกลับมาอีก ต๊อกก็เอาพายทิ่มออกไปอีก ลลิตหมดแรง เลือดก็ออกไม่หยุดที่หน้า
ลลิตพยายาม จะว่ายเข้ามา แล้วคว้าพายไว้ ต็อกหัวเราะ ยกพายหนี ลลิตกลัวตาย ตาเหลือก ต็อกเอาพายกด-ลลิตลงไปใต้น้ำ ลลิตดิ้นสู้ แต่สุดท้าย น้ำเข้าจมูก หมดแรง แล้วจมลงพื้นน้ำตอนแรกเป็นฟองขึ้นมาบุ๋งๆ แล้วกลับสงบราบเรียบ
ต๊อกอยู่บนเรือ ยืนก้มมองพื้นน้ำอันสงบ ต๊อกนั่งลง พายเรือและเรือค่อยๆ ลอยหายไปในความมืด

พระอาทิตย์แรกขึ้นเหนือท้องคลอง ไฟบนเสาไฟริมทางยังเปิดอยู่ ตำรวจเดินกันไปมา พูดคุยในบริเวณบ้าน
ตำรวจคนนึงกำลังถ่ายรูปหลักฐาน คือรอยไหม้เป็นคราบเขม่าดำที่ผนังข้างเรือน และมีถังน้ำมันวางทิ้งๆ อยู่ ป้าสมพร กับเนยไปยืนดูการทำงานของตำรวจอย่างสนใจ
สาโรจน์ เดินคุยมากับสารวัตร “น้ำมันชุ่มพื้นขนาดนี้.. แปลกมาก ที่ไฟลุกแค่หย่อมเล็กๆเอง แล้วพวกคุณป้าแกไม่มีอุปกรณ์หรือถังดับเพลิงเลย แต่ใช้แค่น้ำดับกันเองก็ได้ เก่งมาก เก่งเหลือเชื่อ”
ยายเกสรสบตาป้าสมพร “ก็..พอดี..สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงน่ะค่ะ”
ลุงสมบุญกับหลานเดินแหวกไทยมุงเข้ามา “สารวัตรครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกครับ ผมเห็นคนร้ายครับ”
พวกตำรวจหันมาสนใจ สาโรจน์ร้อนใจ “ที่ไหน ยังไงครับ..คุณลุง” ทุกคนเข้ามารุมฟัง
“พอแม่สมพรโทมาบอกว่า ช่วยด้วย!! มีโจรเข้าบ้าน ฉันก็รีบวิ่งออกมา.. ก็เห็นนังผู้หญิง ..นังคนที่เคยอยู่ที่สปากับนายลลิตนั่นแหละ มันซมซานวิ่งหนีอะไรออกมาจากในบ้านนี้ยังกะกลัวอะไรสุดขีด พอมันเห็นฉันเท่านั้นล่ะ มันก็ร้องกรี๊ด...รีบขึ้นรถ ขับหนีเผ่นออกไปเลย”
สารวัตรซัก “ตกลง..มีคนร้ายขึ้นรถไปกี่คนแน่ครับลุง?”
ลุงบุญตอบอย่างฉะฉาน มั่นใจ “คนเดียว..ผู้หญิง..แล้วผมก็ไวรอบคอบซะด้วย ท่านสารวัตร รีบบอกให้ไอ้บอยดูเลขรถมันไว้ นี่ไงครับ” ลุงบุญไปดึงเศษกระดาษลายมือขยุกขยิกจากลูกชายยื่นให้กับสารวัตรไป
สารวัตรรับมาดู “ดีมากเลยครับลุง”
แพรขาวแย้ง “แต่คนร้ายมีสองคนนะคะ”
ป้าสมพรย้ำ “ใช่ๆ นายลลิต กับเมีย”
แพรขาวงง “ทำไมมาตาถึงหนีไปคนเดียว..”
“แล้วนายลลิตล่ะ..” สาโรจน์มองแพรขาว สงสัยเหมือนกัน และเต็มไปด้วยความกังวลห่วงใย

ตำรวจกำลังถ่ายรูปกลอนห้องของแพรขาว ที่เรือนเล็ก ที่โดนงัดกระจาย ตำรวจบางคน ชี้กันดูอะไรอยู่ที่ท่าน้ำริมคลอง
สาโรจน์กับแพรขาวเดินพูดกันเข้ามาที่หน้าเรือนเล็ก “นายลลิตงัดเข้ามาเพราะต้องการจะฆ่าปิดปากคุณแพรที่เป็นพยานสำคัญคดีฆ่าต๊อก แต่คุณก็ตื่น..แล้วหนีออกมาจากห้องได้ทัน??”
“ค่ะ..พอดี..แพรได้ยินเสียงนายลลิตใช้เครื่องมืองัดประตู ก็เลยสะดุ้งตื่นมาทันเวลา ไม่งั้น..ถ้าแพรมัวแต่หลับเพลิน ป่านนี้ก็คงเป็นศพอยู่ในห้อง แล้วถูกเผาพร้อมไปกับเรือนนี้ ..เดชะบุญที่..” แพรขาวเหลือบไปมองที่ศาลเจ้าบ้านฯอีกอย่างรู้สึกขอบคุณ
สาโรจน์มองตามสายตาแพรขาว สงสัยมากขึ้น “อะไรหรือครับ..”
“เอ้อ..เปล่าค่ะ “
“ศาลพระภูมิ..”
“ศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือนค่ะ..”
“เจ้าบ้านเจ้าเรือน..หมายความว่าอะไรครับ ..คุณจะบอกว่า..มี..อะไรบางอย่าง....มาช่วยคุณหรือครับ”
พอดีเสียงพวกตำรวจที่ท่าน้ำส่งเสียงโต้แย้งกันต่างๆชี้ตรงนั้นตรงนี้ดังมา คนนึงว่าใช่ คนนึงว่าไม่ใช่
แพรขาว สาโรจน์หันไป
สารวัตรหันมา “คุณแพรขาว คุณสาโรจน์ เชิญทางนี้ครับ”

แพรขาวมองเห็นประตูท่าน้ำเปิดอ้า แม่กุญแจหล่นอยู่ที่พื้น และมีรอยเท้าเลอะดินรอยใหม่ๆชัดเจนบนไม้กระดานที่ขอบธรณีประตูท่าน้ำ ไล่ลงไปตามบันไดถึงที่ท่า เป็นรอยเท้าลลิตและมาตา
สารวัตรและพวกตำรวจยืนดูรอยเท้าอย่างครุ่นคิด “ตรงนี้มีทั้งรอยเท้าผู้ชาย และรอยเท้าผู้หญิง รอยเท้าสับสนมาก แต่ทำไม..ผู้หญิงถึงวิ่งออกไปขึ้นรถที่หน้าบ้านคนเดียว เกิดอะไรขึ้น”
สาโรจน์ แพรขาวหันมองหน้ากัน สาโรจน์เปรย “หรือว่า..สองคนขัดแย้งอะไรกัน..แล้วลลิตมันหนีข้ามไปที่สปาของมัน” เขามองไปที่ฝั่งตรงข้ามด้วยความฉุนเฉียว
สารวัตรพยักหน้า มองทั้งสอง ก่อนหันสั่งตร.นายสิบ “ไปดูที่สปาฟากโน้นด้วย เผื่อเจอร่องรอย”
“ครับผม” นายสิบรีบไป
สาโรจน์เข้าไปคุยกำชับบางอย่างกับพวกตำรวจ แพรขาวกวาดตาจะมองไปท่าฝั่งตรงข้าม ชะงัก เห็นเรือที่ต๊อกใช้รับส่งแพรขาวประจำลอยลำนิ่งอยู่หน้าท่าสปาฝั่งนั้น แพรขาวสงสัย ประหลาดใจ

คอนโดเขมินีสูงตระหง่านหรูหรา ชมพูกำลังเล่นตุ๊กตาในมืออยู่บนพรมหน้าเตียงคุณนายแถบทิพย์ มีตุ๊กตาและของเล่นกองพะเนิน ชนิดยกมาทั้งร้าน ชมพูหันไป เห็นประไพอุ้มพระพุทธรูปองค์โตมาวางบนโต๊ะข้างเตียงคุณนายแถบทิพย์ คุณนายแถบทิพย์ในชุดเสื้อคลุมยาวแพรจีน ขอบตาคล้ำ ซูบผอม สีหน้าไม่มีความสุข ในมือมีพวงมาลัยรอไหว้พระ นั่งสั่งการอยู่
“ตรงนี้นะคะ”
“นั่นล่ะ แต่หันมาทางนี้อีกหน่อย”
“ค่ะๆ”
ชมพูลุกขึ้นมายืนดูอย่างสนใจ “เอาพระมาไว้ในห้องทำไมคะ”
“ท่านจะได้คุ้มครองไม่ให้สิ่ง” คุณนายแถบทิพย์ชะงัก “ไม่ดี เข้ามานะสิลูก”
“สิ่งไม่ดี? บ้านป้าเขมมีสิ่งไม่ดีด้วยหรือคะคุณย่า?”
คุณนายแถบทิพย์ชะงัก หน้าไม่ดี เหลือบตามองห้องอย่างไม่แน่ใจ “มีไม่มีเราก็มีรู้หรอกย่าก็.. ไม่อยากให้มี แต่ตอนนี้เรามีพระพุทธรูปแล้ว ย่าก็อุ่นใจ ชมพูมาไหว้พระกับย่านี่มา”
ชมพูเดินเข้าไปยกมือพนมไหว้พระ ตามคุณนายแถบทิพย์
ทางด้านเขมินีกำลังพูดโทรศัพท์แบบคาดคั้น “ฉันจะต้องไปพบเจ้าหน้าที่ของกทม.วันนี้ แต่คนที่ออฟฟิศบอกว่าเธอลา..จะไม่เข้ามาทำงาน หมายความว่ายังไง..เธอไปทำอะไรอยู่ที่ไหน จะให้ฉันไปเจรจาตามลำพังหรือไง..”
สาโรจน์ที่ยืนพูดโทอยู่แถวๆศาลเจ้าบ้าน “คือ..ผมอยู่ที่บ้านเช่าคุณแพรขาวครับ เมื่อคืน คุณแพรขาวค้างที่นี่ แล้วเกิดเหตุ..”
สาโรจน์ยังพูดไม่ทันจบ เขมินีขัดขึ้นมา โดยที่เขมินีเองก็ไม่ได้ตั้งใจ แต่ห้ามตัวเองไม่ทัน “อะไรนะ..เธออยู่กับแพรขาว.. “ เขมินีหน้าบึ้ง หึงปรี๊ดใส่เป็นชุด “ยังไง อะไรยะ มีอะไรกันเหรอ..ฮะ? นี่..สาโรจน์ เธอเห็นว่าน้องชายชั้นตายแล้ว อยากจะทำอะไรก็ทำได้งั้นเหรอ แล้วยัยแพรขาวก็เล่นกับเธอด้วย..งั้นเหรอ”
สาโรจน์แทบผงะทั้งอึ้ง เคือง และรู้สึกเสียใจที่เขมินีพูดแบบนี้ เขาโกรธ เสียงเย็น แต่พยายามสุภาพ “ขอโทษนะครับคุณเขม..คุณกรุณาฟังผมก่อนนะครับ.. เมื่อคืนนายลลิตกับพวกบุกเข้ามาในบ้านนี้ มันกะจะวางเพลิง แล้วก็ตั้งใจจะฆ่าคุณแพรขาว แต่ทำไม่สำเร็จครับ ทุกคนปลอดภัยดี แต่มันก็หนีไปได้ทั้งคู่”
“อะไรนะ..ลลิต..ไอ้เจ้าของสปาที่มันพยายามข่มขืนแพรน่ะเหรอ..มันจะมาทำอะไรยายแพรอีกทำไม หรือมันติดใจ..เลยตั้งใจจะมาข่มขืนให้สำเร็จให้ได้”
สาโรจน์หงุดหงิดกับคำพูดแบบนั้น เสียงแข็งขึ้นมา “มันต้องการฆ่าคุณแพร เพราะเป็นพยานคนเดียวในคดีที่มันฆ่าคนงานที่ชื่อต๊อกไงครับ”
เขมินีอึ้ง นิ่ง แล้วได้สติ สงบลง เริ่มรู้สึกห่วงแพรขาว “จริงสิ แล้วยัยแพรเป็นไงบ้าง..บาดเจ็บอะไรหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไรครับ ตกใจนิดหน่อย พอดีคุณแพรหนีขึ้นไปอยู่บนเรือนใหญ่ทัน..ตอนนี้ผมตำรวจที่โรงพักนั้นมากันเต็มเลยครับ เดี๋ยวคุณแพรต้องไปให้ปากคำที่โรงพักด้วย คงยาว..เกรงว่า”
“งั้นเธออยู่ดูแลยัยแพรเถอะ..ชั้นไปกทม.คนเดียวได้” พูดไปแล้วเขมินีก็เศร้าใจ เริ่มสงสารตัวเองแต่ก็รีบตัดใจ ปรับท่าทีไปเหมือนเป็นอีกคน “โอเค มีอะไรก็รายงานฉัน ขอบใจมากสาโรจน์”
สาโรจน์กดวางสาย สีหน้าแอบไม่สบายใจ รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจกับความรู้สึกของเขมินีที่มีต่อตน
เขมินี รู้สึกเซ็งตัวเอง ที่ทำไมยังรู้สึกแว้บๆหึงหวงอยู่ได้ แต่ควรจะตัดใจ รีบหันกลับ เดินไปชะโงกดูทุกคน เห็นคุณนายแถบทิพย์กำลังนำทุกคนไหว้พระกัน เขมินีมองเห็นชมพูกำลังประคองย่าที่กราบพระเสร็จให้ถวายพวงมาลัยวางที่หน้าพระอย่างแข็งขัน
เขมินีมองหลาน สงสาร หลุดพึมพำกับตัวเอง “ดีนะ..ที่เอาชมพูมาอยู่ที่นี่ซะก่อน “
คุณนายแถบทิพย์หันมา เห็นเขมทำท่าแปลกๆ ดูน่าสงสัย “มีอะไรหรือ..เขม?”
เขมินีรีบโกหกทันที “ไม่มีอะไรค่ะ”
“คุณแม่โทมาหรือคะ อาเขม?”
“ไม่ใช่จ้ะ หนูชมพู” พูดจบเขมินีก็หันหลังให้ รีบเดินกลับไปอีกห้อง
คุณนายแถบทิพย์มองด้วยความสงสัย รีบเดินตามมาเมียงมอง อยากรู้ “มีเรื่องอะไรบอกฉันมา แม่เขม”
เขมินีสะดุ้ง หันมาเห็นแม่ อึ้งๆ“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” เขมินียิ้มพยายามทำให้แม่เชื่อ แล้วเดินหนี
คุณนายแถบทิพย์มองตามอย่างน่าสงสัย

ไรวินท์มาหยุดยืนนิ่งมองแจ๊บ เนย และสาโรจน์ส่งต่อลำเลียงกระเป๋าข้าวของ ของยายเกสรและป้าสมพรลงมาจากเรือนใหญ่ไปที่รถกันวุ่นวาย ไรวินท์หันมองตามสาโรจน์ที่หิ้วขนกระเป๋าตรงไปที่รถแจ๊บที่จอดอยู่หน้าประตูรั้ว
ไรวินท์เดินตามสาโรจน์ไป ไม่พอใจ “แผนของแกมันวุ่นวายไม่ได้เรื่อง.. ทนายเจ้าเล่ห์ แกควรจะรู้เอาไว้ ว่าตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครมีอันตรายอะไรทั้งนั้น”
แต่สาโรจน์ไม่เห็นและไม่ได้ยิน

นลินเดินคุยออกมาที่ริมระเบียงเรือนใหญ่กับแพรขาว
“พี่รู้สึกผิดจริงๆลิน ที่ต้องเป็นต้นเหตุให้คุณป้า คุณยาย และเธอต้องเดือดร้อน ขนาดนี้ พี่เสียใจ พี่ขอโทษ”
“พี่แพร! เลิกคิดอย่างนี้ เอาเป็นว่า ประเด็นนี้เลิกพูด หนูว่า.ประเด็นสำคัญคือ บ้านนี้ร้อยวันพันปี ขโมยยังไม่กล้าเข้า แต่ทำไมไอ้นายลลิตนั่นมันถึงเข้ามาได้ ท่านเจ้าบ้านเจ้าเรือนไม่ทำให้มันกลัวเลยหรือไง”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16 วันที่ 27 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ