อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/2 วันที่ 27 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/2 วันที่ 27 มี.ค. 59

“พี่แพร! เลิกคิดอย่างนี้ เอาเป็นว่า ประเด็นนี้เลิกพูด หนูว่า.ประเด็นสำคัญคือ บ้านนี้ร้อยวันพันปี ขโมยยังไม่กล้าเข้า แต่ทำไมไอ้นายลลิตนั่นมันถึงเข้ามาได้ ท่านเจ้าบ้านเจ้าเรือนไม่ทำให้มันกลัวเลยหรือไง”
สาโรจน์เดินกลับมา ได้ยินพอดี ทำเอาสองสาวสะดุ้ง หันมา แล้วต่างอ้ำอึ้ง
สาโรจน์สงสัย “คุณนลินหมายถึง..เจ้าที่เจ้าทาง..หรือครับ”
แพรขาวมองหน้าสาโรจน์อึ้งๆ แล้วหันมามองหน้านลิน ว่าจะอธิบายไงดี
นลินตอบซื่อๆ “ไม่ใช่ค่ะ..บ้านเรามีเจ้าบ้านเรือนคุ้มครองรักษาอยู่ คนแถวนี้เขารู้กันทั้งนั้น เวลามีอะไร..ท่านชอบมาปรากฏตัวให้เห็น ยายกับแม่ก็เคยเห็น พี่แพรก็ได้เจอ”

สาโรจน์ไม่เชื่อ “เป็น..ผี..เป็นเจ้า..หรือ..เทวดา..งี้เหรอครับ”


แพรขาวอึกอัก ไม่รู้จะตอบยังไง
“ก็ที่นายลลิตมันเผาบ้านเราไม่ได้ ก็เพราะท่าน ท่านมาปลุกพี่แพรด้วย..ใช่ไหมพี่”
“..ใช่.” แพรขาวพูดพร้อมกับมองหน้าสาโรจน์ อย่างตัดสินใจแล้ว ว่าจะไม่ปิดบัง สาโรจน์ทำหน้างง
แพรขาวสบตากับนลิน เห็นพ้องต้องกันว่าควรจะเล่าแล้ว

ศาลเจ้าบ้านเจ้าเรือนดูเงียบสงบ แพรขาว นลิน เดินนำมาหยุดยืนอยู่หน้าศาลเจ้าบ้าน
“แพรต้องขอบคุณคุณวิน..ที่ช่วยแพรไว้จากนายลลิต”
สาโรจน์ตามมายืนมองและฟังอย่างงงๆ
นลินยกมือไหว้ท่วมหัว “หนูขอฝากบ้าน ไว้กับท่านนะคะ หนูจะพายายกับแม่ไปอยู่ที่เมืองกาญจน์สักระยะ ..คุณวินช่วยปกปักรักษาบ้านนี้ด้วยนะคะ สาธุ”
“คุณกำลังพูดกับ.. ??”
“คุณไรวินท์ค่ะ ท่านอยู่ที่นี่”
“คุณไรวินท์คือ..” สาโรจน์ทวนคำ “พลังงาน..ที่สิงสถิตอยู่ใน..บ้าน..นี้ อยู่ในศาลนี้” เขามองไปที่ศาลเจ้าบ้านอย่างไม่อยากเชื่อ
แพรขาว/นลินต่างพากันตอบพร้อมกัน “ใช่ค่ะ”
แพรขาวอธิบาย “คุณน่าจะเห็นนะคะ ว่านี่ไม่ใช่ศาลพระภูมิทั่วๆไป”
นลินเสริม “คุณวินคือท่านเจ้าบ้านเจ้าเรือน”
“แต่ชื่อ.. เอ่อ..ท่าน ดูทันสมัยดีนะครับ ..ชื่อ..ไรวินท์..เท่มาก...นึกว่าน่าจะชื่อท่าน..ปู่โสม อะไรทำนองนั้น”
ร่างไรวินท์ปรากฏขึ้น แตไม่มีใครเห็น หันมาจ้องสาโรจน์ ไม่พอใจ
“ตอนเด็กๆลินก็เคยเห็นท่านนะคะ จำได้ว่าท่านเป็นผู้ชาย หน้าตาดีเชียว “
“อ้อ ชื่อก็เท่ แถมรูปหล่อเสียด้วย คุณแพรก็เห็นแบบเดียวกันนี่สิครับ?”
ไรวินท์จ้องสาโรจน์ เคืองจัด “แพรขาว นายคนนี้มันช่างไม่มีมารยาท บังอาจถือดีอย่างไร”
แพรขาวยังอ้ำอึ้ง ไม่ทันที่จะตอบอะไร เนยก็โผล่มาจากหน้าบ้าน มาตามพอดี “พี่แพร พี่ลิน คุณยาย คุณป้าพร้อมเดินทางแล้วค่ะ”
“เรารีบไปกันเถอะครับ เย็นแล้ว” สาโรจน์หันมา เร่งๆ ต้อนๆสาวๆ ท่าทางห่วงใยจริงจัง
แพรขาว นลินรีบไป ไรวินท์มีทีท่าร้อนใจ “แพรขาว..เธอไม่จำเป็นต้องไป..ฉันดูแลเธอได้” ไรวินท์ตามไป

กุญแจประตูรั้วถูกใส่กุญแจ โดยป้าสมพร ไรวินท์ยืนมองอยู่ด้านใน หน้าตาไม่พอใจ แต่ไม่มีใครเห็นไรวินท์
“ทุกคนไว้วางใจ ยอมให้ทนายคนนี้มันมาเป็นหัวหน้าครอบครัวเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่.”
ป้าสมพรยื่นส่งกุญแจให้แพรขาว “รักษาเนื้อรักษาตัวนะ หนูแพร”
“ค่ะ”
ไรวินท์ตัดพ้อ “แพรขาว..เธอฟังเรื่องของฉันจนจบแล้ว..เธอก็หมดความสนใจแล้ว เธอทิ้งชั้นไปแล้วใช่ไหม” แพรขาวยังคงไม่ได้ยิน
“เนยฝากความคิดถึงถึงน้องชมพูด้วยนะคะ”
“ชัวร์เนย..”
สาโรจน์ แพรขาวยืนส่งเกสร สมพร นลิน กับเนย
“ทางนี้แพรจะจัดการให้เรียบร้อยเอง..คุณยาย คุณป้า เนย เดินทางกันดีๆนะคะ ลิน แจ๊บ ขับกันดีๆนะ”
แจ๊บตอบรับ “ไม่ต้องห่วงครับพี่แพร”
ไรวินท์เอ่ยขึ้น “เกสร สมพร ..ไม่มีใครจะมาทำอะไรคนบ้านนี้ได้ พวกเธอลืมกันไปแล้วหรือว่าชั้นยังอยู่ที่นี่”
ยายเกสรไม่ได้ยินไรวินท์ แต่หันกลับไปดูบ้าน ถอนใจ ยกมือพนมไหว้สวดอะไรงึมงัมพึมพัม ทุกคนหยุดมอง ป้าสมพร นลิน เลยยกมือไหว้ตาม
ยายเกสรเอ่ย “ไปได้แล้ว” ยายเกสรหันไปขึ้นรถ ที่แจ๊บเปิดรอ ทุกคนทะยอยขึ้นรถไป
จากมุมในประตูรั้วบ้านมองออกไป ไรวินท์ยืนมอง จ้องดูแพรขาวและสาโรจน์ ที่ยืนเคียงกัน มองตามรถแจ๊บที่แล่นออกไป แพรขาวหันมามองบ้านอีกครั้ง เหมือนอยากจะกล่าวบางอย่าง
ไรวินท์มองแพรขาว “แพรขาว แล้วเธอจะกลับมาอีกหรือไม่ จะกลับมาเมื่อไหร่ฉันจะรอและคอยเธอกลับมาแพรขาว เธอกลับมาอยู่ที่นี่อยู่กับชั้นนะแพรขาว”
แพรขาวเหมือนมองไรวินท์ สาโรจน์มองแพรขาวอย่างสงสัย แต่แพรขาวหันกลับมา เจอสายตาสาโรจน์ที่มองอยู่เหมือนจะมีคำถาม
แพรขาวรีบตัดบท “ไปค่ะ แต่แพรขอกลับบ้านใหญ่นะคะ เดี๋ยวไปคอนโดฯพี่เขมแล้วต้องไปเจอพี่เขมกับคุณแม่..แล้วต้องนั่งเล่าเรื่องยาวกันทั้งคืน..ขอแพรพักตั้งสติเงียบๆก่อน”
“ถ้าไม่เหนื่อยเกินไป ไปแวะร้านอาหารก่อนดีไหมครับ”
“แต่.” แพรขาวจะปฏิเสธ
สาโรจน์ รีบชิงพูดก่อน จริงจัง“เรามีเรื่องต้องปรึกษากันอีกหลายเรื่อง อีกอย่างหากคุณกลับไปอยู่บ้านใหญ่ ป้าประไพไม่อยู่ ไม่มีคนทำอะไรให้รับประทาน คุณก็คงเข้านอนเลย ไม่ทำอาหารอะไรเองแน่ๆ จริงไหมครับ”
สาโรจน์พูดอย่างรู้ทัน ดักคออย่างห่วงหาอาทร ทำเอาแพรขาวอึ้ง ปฏิเสธไม่ออก
ไรวินท์ยืนมองจากมุมในรั้วบ้านอยู่ ได้ยินทุกอย่าง แววตากึ่งผิดหวังและเคือง “มันชวนไปกินข้าว เพื่อหวังจะถ่วงเวลาให้ได้อยู่กับเธอสองต่อสองอีกนานไง แพรขาว..เธอไม่เข้าใจหรือ เธออย่าไปนะ” ไรวินท์มองสาโรจน์เปิดประตูรถให้แพรขาว ก่อนวิ่งอ้อมไปขึ้นรถ
แพรขาวหันมองไปที่บ้านอีกครั้ง รถเคลื่อนตัวออกไป แต่แพรขาวยังคงเหลียวมองบ้านจนลับตา ทิ้งให้ไรวินท์ที่ยืนในรั้วบ้าน มองตามไปอย่างขุ่นมัว

บ้านยายเกสรที่ประตูหน้าต่างถูกปิดทุกบาน ไม่มีไฟเปิดไว้ราวกับบ้านร้าง ภาพบ้านที่ถูกถอยห่างออกไปเรื่อยๆ เหมือนกำลังถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวลาลับไปพร้อมกับแสงอาทิตย์ยามเย็น
จากฝั่งคลองเรือนไม้ทั้ง 2 หลังบ้านยายเกสรมืดทึม เงียบสงัด ไม่มีแม้แต่แสงไฟ ลมพัดเศษใบไม้ปลิวเกลื่อนที่สนามหน้าศาลเจ้าบ้านฯ
ไรวินท์เดินเหงาๆเข้ามา หันมองออกไปยังคลอง ถอนใจเฮือกใหญ่ “อีกนานเท่าไหร่กัน..ฉันถึงจะสิ้นสุดจากที่ตรงนี้”
พลันลมพัดวูบใหญ่ หอบเอาเศษใบไม้ หมู่ไม้ส่งเสียงกรูกราวทำลายความเงียบ ไรวินท์เหลียวมองอย่างโกรธๆ
ที่หน้าต่างห้องเก็บของชั้นสองเรือนใหญ่ ที่เปิดผางออก เสียงใบไม้พลิ้วไหวกระทบใบกันไปมา กลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะสะใจปนแรงแค้น ของผีสีนวลในทันที
“หึๆๆๆๆ..สมน้ำหน้า..ในที่สุด พี่ก็ได้รู้จักกับความรู้สึกนี้บ้างแล้ว พี่วินท์ ความรู้สึก..ของคนที่ไม่มีค่าอะไรเลย ความรูสึกว่าคนที่ถูกทิ้งมันเป็นยังไง ฮะฮะฮะ”
ที่ร้านอาหาร แพรขาวนั่งนิ่งเหม่อค้าง ในมือถือมือถือค้างอยู่
“คุณแพรครับ! อาหารมาแล้วครับ”
แพรขาวได้สติ “คะ?..อ้อ ค่ะ ทานเลยค่ะ คุณโรจน์ นลิน ไลน์มาบอกว่าถึงแล้วล่ะ” แพรขาววางมือถือลง มองอาหารตรงหน้า หยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักอาหารกลบเกลื่อน ไปมา
“ถึงเร็วนะครับ คุณแพรคงเหนื่อย วันนี้ทั้งวัน..คุณยังไม่ได้รับประทานอะไรเลยนะ ฝืนใจหน่อยนะครับ”
แพรขาวฝืนยิ้มตอบ “พรุ่งนี้..ยังต้องลางาน..กลับไปเปิดบ้านคุณยายเกสรให้ตำรวจดูอีกวัน”
“เอางี้ดีกว่า เอากุญแจบ้านคุณยายมาให้ผม ผมจะให้ลูกน้องที่ออฟฟิศไปแทน แค่เปิดบ้านให้ตำรวจไปเก็บหลักฐาน คุณแพรจะได้ไม่ต้องลา..”
แพรขาวคิดๆ รู้สึกโล่งใจไปอีกนิด ที่ไม่ต้องขาดงาน “อืม ก็ดีเหมือนกัน” แพรขาวหยิบกุญแจในกระเป๋า ออกมายื่นส่งให้ “ขอบคุณมากค่ะ”
“อ้อ แล้วอย่าลืมนะครับ เย็นวันจันทร์นี้ งานศพนายต๊อก สวดสามวันแล้วเผา”
“ตายจริง! นี่แพรลืมไปเลยนะคะเนี่ย ต้องขอบคุณคุณสาโรจน์..ที่เป็นธุระให้ทุกเรื่อง ขอบคุณจริงๆค่ะ คุณสาโรจน์เป็นที่พึ่งให้แพร สละเวลาและให้ความสำคัญกับทุกขั้นตอนไม่เคยพลาดเลย ถ้าไม่มีคุณ แพรก็คงไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปหาใคร” แพรขาวมองสาโรจน์อย่างสำนึกบุญคุณจริงจัง พนมมือไหว้ “แพรอยากจะกราบ..อยากจะกราบจริงๆ”
สาโรจน์อึ้ง รีบยกมือห้าม “คุณแพร..อย่า..ไม่ต้องครับ อย่าทำแบบนี้ ไม่ได้เป็นบุญคุณอะไรเลย..คือ..ผม..ผมยินดี ผม..” สาโรจน์อยากจะบอกว่ามีความสุขที่ได้ทำ แต่พูดออกไปไม่ได้
“แพรมีแต่ปัญหามาให้คุณตามแก้ตลอดเลย..”
“คุณแพรอย่าคิดมากเลยครับ..เอาเถอะครับ รับประทานก่อน..” สาโรจน์ตักอาหารให้แพรขาว
“ขอบคุณค่ะ” แพรขาวตักเคี้ยวกลืนไปแบบไม่รู้รส สักแต่ว่ากลืนให้ตกถึงท้องไม่ให้หิว เหม่อๆ เหนื่อยๆ
สาโรจน์มองอย่างสงสาร ห่วงใย ประทับใจ แพรขาวมองมา เห็นแววตาสาโรจน์พอดี สาโรจน์เป็นฝ่ายสะดุ้ง และหลบตา แพรขาวอึ้งๆ ก้มหน้ากินต่อ

วันใหม่ รถตู้แล่นมาในถนน ภายในรถแพรขาวนั่งมากับชมพูที่ใส่ชุดนักเรียน
“แล้วเมื่อไหร่ชมพูจะได้นอนกับคุณแม่อีกล่ะคะ”
“ก็เมื่อไหร่คุณย่ากลับมาอยู่บ้านไงคะ แต่นี่แม่ก็มารับหนูจากคอนโดฯไปโรงเรียนตอนเช้ากับรับจากโรงเรียนตอนเย็น แล้วก็ทานข้าวเย็นด้วยกัน ค่อยกลับไปนอน เราก็ได้อยู่ด้วยกันทุกวันแล้วนะ..อ้อ..แต่เย็นนี้ ให้ป้าไพไปรับหนูแทนก่อนนะคะ เพราะแม่ต้องไปงานศพค่ะ งานศพคนสำคัญ ที่ดีกับแม่ที่สุดด้วย” แพรขาวน้ำตาคลอ นึกถึงที่ต๊อกตายเพราะช่วยตนแท้ๆ
“ถ้าคุณย่ากลับไปอยู่บ้าน แล้วเราก็กลับมาอยู่ด้วยกันหมด..เราก็จะไม่ไปอยู่บ้านที่มีคุณลุงอีกแล้ว..ใช่ไหมคะ คุณลุงจะเหงาไหมคะแม่..แล้วคุณลุงจะคิดถึงเรา เหมือนที่หนูคิดถึงคุณลุงไหมคะ”
แพรขาวได้ฟังถึงกับอึ้ง ใจหาย “นี่แม่เพิ่งนึกได้..ว่า..แม่ยังไม่ได้บอกลาคุณลุงเลย”
เรือนใหญ่บ้านยายเกสร หน้าต่าง ประตู ปิดหมด เรือนเล็กปิดเงียบ เสียงเพลงจากเปียโนดังมา ที่เรือนเจ้าบ้าน เห็นแจกันกุหลาบขาว มีซากกุหลาบเก่าเหี่ยวๆ ไรวินท์นั่งเล่นเปียโนอยู่ตรงนั้น สีหน้าไรวินท์หมองเศร้า

คอนโดเขมินี กาน้ำชาจีนถูกประไพนำมาวางข้างโต๊ะโซฟาที่คุณนายแถบทิพย์กึ่งนั่งกึ่งนอนดูทีวีอยู่
“คุณทิพย์ขา เที่ยงแล้ว..เดี๋ยวไพออกไปซื้อข้าวกลางวันก่อนนะคะ”
“ของชั้นเอาราดหน้านะ ใส่แต่ผัก ไม่ใส่เนื้อสัตว์”
“เอาโอเลี้ยงด้วยไหมคะ”
“เอาๆ รีบๆไปรีบๆมาล่ะ”
“ค่ะ” ประไพเดินหายออกไป เสียงปิดล็อคประตูห้องคอนโดดังตามมา
คุณนายแถบทิพย์นอนดูทีวีต่อ ผ่านไปเกือบชั่วโมง คุณนายแถบทิพย์เริ่มง่วงๆ ตาปรือๆ ประตูห้องคอนโดเปิดออกช้าๆ ผีพัสกรเดินเข้ามา มาหยุดยืนดูคุณนายแถบทิพย์สักพัก แล้วเดินผ่านไปด้านใน
คุณนายแถบทิพย์มองเห็นปลายหางตา เหลียวมองตาม แต่ไม่ทัน ไม่เห็นอะไร “ไพ? ไพ? กลับมาแล้วเหรอ” เงียบ ไม่มีเสียงตอบ “เขม? เขมมาเหรอ?” ไม่มีเสียงตอบ คุณนายแถบทิพย์เริ่มตัวแข็ง ลุกนั่ง หนาววาบ “เขม? แกกลับมาแล้วเหรอ ไหนบอกจะกลับค่ำ แต่แกมาก็ดีแล้ว ฉันจะได้มีเพื่อน” คุณนายแถบทิพย์กดรีโมทหรี่เสียงทีวีลง “เขม? นังเขม!” คุณนายแถบทิพย์ลุกโผล่หน้ามาดู มองไปห้องนอนเขมินีที่เห็นเปิดแง้มอยู่ เห็นคนเดินอยู่ในห้องผ่านไปแว้บ...แว้บ..“นี่แกจะตอบฉันหน่อยไม่ได้หรือไงหา ได้ยินหรือเปล่า นังเขม”
คุณนายแถบทิพย์ตรงเข้าไปจนถึงประตูห้องนอนเขมินี กำลังจะผลักเปิด เสียงไขประตูคอนโดเปิดเข้ามาแก็กๆ
“แม่!” คุณนายแถบทิพย์หันไป เห็นเขมินีเดินถือข้าวของพะรุงพะรังอยู่ที่หน้าประตูห้อง
คุณนายแถบทิพย์อึ้ง งง เหลียวหันมองไปที่ประตูห้องนอนเขมินี นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ ขนหันลุกซู่ทันที “นังเขม! แก..อยู่ตรงนี้..แล้วคนที่อยู่ในห้องแก..ไม่ใช่ไพ..แล้วเป็น..” คุณนายแถบทิพย์ร้องเสียงหลงรีบโดดกอดเขมินีแน่น

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/2 วันที่ 27 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ