อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/4 วันที่ 28 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/4 วันที่ 28 มี.ค. 59

แพรขาวรีบเข้าไปหา “คุณแม่..ไม่มีนะคะ..ไม่มีพี่กรนะคะ “
ชมพูงัวเงียลุกมานั่ง
คุณนายแถบทิพย์ตื่นเต็มตา “ทำไมมาทิ้งให้ชั้นนอนหน้าที่วี ผีไอ้กรมันเลยมาหลอกชั้นเลย ทำไมไม่ปลุกชั้นไปนอนให้ห้อง ในห้องมีพระ..มันไม่กล้ามา แพรขาว เธอแกล้งชั้นใช่มั้ย..”
ประไพท้วง “โธ่ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คุณนาย ทุกคนเห็นคุณหลับก็ไม่มีใครกล้าปลุกคุณนะคะ..”
ประตูห้องเขมินีเปิด เขมีนีในชุดนอนเดินเป็นซอมบี้ออกมา “แม่..หนูจะไม่ไหวแล้วนะ..พรุ่งนี้หนูต้องประชุมเช้า..แล้วไม่ได้นอนกันแบบนี้ ชีวิตหนูพินาศนะ”

แพรขาวอึ้ง ชมพูเดินเข้ามากอดแม่ มองหน้าแม่ แล้วพยักหน้า เหมือนจะคอนเฟิร์มสิ่งที่คุยกันไว้ แพรขาวสบตาตอบ ตกลงตามนั้น



ที่สนามหญ้ามีเรือนเจ้าบ้านฯ ตั้งอยู่ โดดเดี่ยว เหงาๆ แถวๆใต้ต้นไม้ ไรวินท์ยืนเหม่อมอง รู้สึกเหงา สักครู่มีควันธูปลอยเป็นสายเข้ามา “ใครมาจุดธูป..ที่นี่ไม่มีคนมาจุดธูปตั้งนานแล้ว..หรือว่า” ไรวินท์หันไปมองที่หน้าศาล เห็นธูป 1ดอกที่ควันลอยกรุ่นเป็นสาย ที่โต๊ะวางของเซ่นไหว้ มีสำรับขนมจีนน้ำยาเล็กๆ ขนมเล็กๆ ผลไม้ วางไว้อย่างพรั่งพร้อม มองไปที่ข้างๆ ก็เห็นมีแจกัน ดอกกุหลาบขาว จัดใหม่สวยงาม “พวกแม่เกสรคงกลับกันมาแล้วสิ..”
ทันใดมีเสียงดังมา เป็นเสียงชมพู “คุณลุงขา ทานให้อร่อยนะคะ “
ไรวินท์ดีใจ “หนูชมพู...”
ชมพูยืนไหว้ หน้าตาจริงจังอยู่หน้าศาล พูดกับศาล ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้นหลังชมพู แต่ไม่มีใครเห็น
แพรขาว เดินมาตามชมพู “กลางวันแบบนี้ คุณลุงคงพักผ่อนอยู่ เรากลับไปที่เรือนใหญ่กันเถอะจ้ะ”
“แพรขาว..” ไรวินท์มองดูแพรขาว ชมพูเดินออกไป ไรวินท์รำพึงดีใจ “หมายความว่า..คืนนี้..เราจะได้พบกันหรือ..”
ทันใด สาโรจน์ โผล่ออกมาจากเรือนใหญ่ “ทุกคน เชิญที่โต๊ะอาหารครับ”
ชมพูวิ่งไปหาสาโรจน์ “คุณอาสาโรจน์ๆ.. หนูหิวข้าวแล้ว”
สาวๆเดินไปสบทบ และตามสาโรจน์เข้าไปในเรือน ไรวินท์อึ้งสะอึกในใจ หน้าถอดสี รู้สึกเหมือนโดนชก

ที่เรือนยายเกสร เนยกำลังเล่นแต่งตัวตุ๊กตากับชมพู ที่โต๊ะระเบียง นลินกำลังยกถาดกาแฟหลังอาหารไปเสิร์ฟ แพรขาว ช่วยตักแบ่งขนม ผลไม้ให้ทุกคน ป้าสมพร ยายเกสร นั่งดื่มกาแฟอยู่กับสาโรจน์
ยายเกสรเปรย “แปลกนะ ที่ผู้ร้ายสองคนนั้นพากันจบชีวิตแบบน่าสยดสยองทั้งคู่”
“หรือจะเป็นฝีมือท่านเจ้าบ้านที่นี่..ที่ชอบพูดถึงกัน” สาโรจน์พูดทีเล่นทีจริง
ป้าสมพรขัด “โอ๊ย..คุณวินท่านไม่ทำร้ายใครหรอก ถ้าคืนนั้นท่านไม่มาปลุก เรามิโดนไฟคลอกตายกันไปหมดแล้วเรอะ“
“เค้ามาปรากฏตัวให้พวกคุณป้าเห็นเลยเหรอครับ”
ยายเกสรเล่า “เป็นเสียง ยายได้ยินเสียงท่านมาเรียกข้างหูเลย..เสียงแหลมสูงจนสะดุ้ง”
“ใช่ๆ เสียงหวีดปรี๊ด..ทะลุไปในโสตประสาทเลยล่ะ พูดว่า สมพร..ตื่นเร้วๆ ตื่นเดี๋ยวนี้”
แพรขาวทำหน้าชอบกล “เสียงคุณวินไม่น่าแหลมสูง หรือหวีดปรี๊ดนะคะ” หญิงสาวคิดๆ “หรือว่า..มีวิญญาณอื่น..ดูแลบ้านนี้อยู่ด้วย นอกจากคุณวิน คุณยายขา คุณยายนั่งสมาธิบ่อยๆ ไม่เคยเห็น..อะไรอื่นๆ บ้างเหรอคะ อย่าง... ในเรือนหลังนี้น่ะค่ะ”
“ฉันมีความรู้สึก..ว่าที่เรือนของเรามีบรรยากาศของความโศกเศร้า น้ำตา ความเสียใจ.. แต่ฉันก็คิดมาตลอด..ว่าเป็นคุณวินเองนั่นแหละ “
ทุกคนมองหน้ากันนิ่ง ลมพัด มาจนแต่ละคนรู้สึกขนลุก ก่อนจะมองกันนิ่งไปที่แพรขาว แพรขาวนึกถึงคำพูดของต็อก
“เมียเขาอยู่ในบ้าน”
“ใช่ ตอนที่มีเขามีชีวิตอยู่ เขาเคยอยู่บ้านนั้น”
“ไม่ใช่..พี่แพร ตอนไม่มีชีวิตแล้วนี่แหละ..เมียเขาอยู่ในบ้าน”
แพรขาวรำพึง “หรือว่าความโศกเศร้า และน้ำตานั้น...จะเป็นของคุณสีนวล”
“ใครนะครับ”
“คุณสีนวลค่ะ”
ป้าสมพร-ยายเกสร-นลินต่างพากันงงถามแพรขาว “สีนวลไหนกัน..”

ห้องเก็บของชั้น 2 หน้าต่างเปิดแง้ม ผีสีนวลมองตรงมาด้วยความเคียดแค้น ใช้เล็บกรีดไปตามหน้าต่าง “นังแพรขาว นี่แกจะเปิดเผยเรื่องของฉันงั้นเหรอ นังนี่แส่หาเรื่อง”
ไรวินท์หันขวับมา “สีนวล..สีนวลอยู่ที่นี่งั้นหรือ”

แพรขาวกับสาโรจน์เดินคุยกันมาหน้าเรือนเจ้าบ้าน แพรขาวพยายามลำดับย่อๆ โดยสรุปให้สาโรจน์เข้าใจ “กุญแจดอกสำคัญที่ขังคุณวินไว้ไม่ให้ออกไปไหนได้..ก็คือ ความอาฆาตคุณสีนวลภรรยาของคุณวิน ที่เธอตายไปก่อนเพราะความเจ็บช้ำน้ำใจ ที่คุณวินทอดทิ้งไปอยู่กับเมียน้อย แล้วสุดท้าย ทั้งสองคนก็ถูกเมียน้อยหลอกเอาเงินไปจนหมดตัว”
“แต่สมัยก่อน สมัยคุณปู่ คุณย่า การที่ผู้ชายมีเมียเยอะๆ มันเป็นเรื่องธรรมดานะครับ ถ้าเมียหลวงตรอมใจที่ผัวไปหาเมียน้อย แล้วกลายเป็นผีอาฆาตขังไม่ให้ผัวไปผุดไปเกิดนี่..ผมว่ามันรุนแรงเกินกว่าเหตุไปหน่อยนะ หรือว่า..คุณสีนวลอาจจะมีปัญหาทางจิต”
“อะไรกันเนี่ย..คุณหาว่าผู้หญิงบ้า ผู้หญิงผิดเหรอที่เป็นแบบนี้ โอ้โห..พวกผู้ชายนี่..ช่างเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยไม่ว่ายุคไหนสมัยไหนจริงๆเลย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น..คุณวินน่ะผิดอยู่แล้ว แต่คุณสีนวลก็ดูเหมือนไม่มีสติ..เอาแต่อารมณ์ ผู้ชายทิ้งก็น่าจะตัดใจ เลิกรอคอยเค้าไปซะ ไม่ใช่พอเค้าไม่เห็นค่าเรา เราก็ตรอมใจตาย เหมือนชีวิตตัวเองไม่มีความสำคัญ อะไรๆก็ไม่มีความหมายเลยถ้าขาดผัวไปคนเดียว แบบนี้อาจจะเป็นไปได้ว่าเธอตายไปขณะที่อารมณ์หมกมุ่น ยึดติดกับการรอคอยคุณวินมาก..เลยทำให้ไม่ไปผุดไปเกิด ถ้าปล่อยวางซะ..ก็น่าจะ..”
ทันใด หน้าต่างเรือนใหญ่เปิดออกมาดังปัง!! ทั้งสองชะงัก มองไป แล้วหันมามองหน้ากัน
แพรขาวกลืนน้ำลาย “นั่นไง..”
“นี่..ทั้งหมดมันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม...เดี๋ยวนะ..แพรขาว..คุณวิน..เขามาหาคุณ..แล้วเล่าทุกอย่างในชีวิตเขาให้ให้คุณฟังหมด”
“อย่างละเอียด”
“เขาปรากฏตัวให้คุณเห็น คุยกับคุณได้..แล้วเขาก็มาอยู่กับคุณ...ทีละนานๆตอนกลางคืน”
“บางทีก็มาเป็นความฝัน”
“คุณฝันถึงเขาทุกคืน”
แพรขาวชักผิดหู “นี่..คุณสาโรจน์..ฉันไม่สนใจนะ ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ฉันได้รับรู้เรื่องทั้งหมดของคุณวินเพราะวิธีนี้”
“ถ้าเขาเป็นคนด้วยกัน ผมคง..คิดว่าคุณมีใจให้เขา..”
“คุณสาโรจน์..”
“ก็ในเมื่อตอนเป็นคน..เขาเป็นชายเจ้าชู้มาก่อน วิญญาณเขาก็น่าจะเจ้าชู้สิ..ใช่ไหม”
ลมพัดแรงมา ทำให้กิ่งไม้บนต้นไม้หักกร๊อบ แล้วร่วงลงมา เหมือนจะฟาดมาที่สาโรจน์
“คุณสาโรจน์ ระวังค่ะ..” แพรขาววิ่งเข้าไปผลักสาโรจน์ จนกลายเป็นเหมือนกอดสาโรจนไว้ “คุณวิน..แพรขอร้อง..”
จู่ๆ กิ่งไม้นั้นเบี่ยงทิศทางไป ปลิวหล่นไปอีกทาง สาโรจน์กอดแพรขาวไว้ มองทุกอย่างด้วยความตกใจ
แพรขาวรู้สึกตัว ได้สติ ค่อยๆถอยออกมาจากสาโรจน์ “คุณสาโรจน์ปลอดภัย ใช่ไหม.. “ เธอมองไปรอบๆ ตัว ชักหวั่นๆ “คุณสาโรจน์..ฉันว่า..คุณอย่ามาที่นี่อีกเลย เดี๋ยวตัวคุณเอง..จะกลายเป็นอุปสรรคที่ทำให้ฉันคุยกับ..ใครๆที่นี่ไม่รู้เรื่องเข้าไปอีก!”
สาโรจน์อึ้งๆไปนิด มองแพรขาว ห่วงใย

วันใหม่ ประไพพูดโทรศัพท์อยู่มุมนึง วางสายโทรศัพท์แล้ว เดินกลับเข้ามาเข้ากลุ่มที่อยู่รอบตัวคุณนายแถบทิพย์
“เรียบร้อยค่ะ พรุ่งนี้ พระอาจารย์จะมาฉันเพลแล้วก็ทำพิธีให้ที่นี่.. โชคดี ที่ท่านว่างพอดี”
“ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว..อยู่ไม่ได้จริงๆ ชั้นต้องไปจากที่นี่ แพรขาว พาชั้นไปที”
“แม่..แม่จะหนีไปไหนอีก..แม่ไปไหน ไอ้กรมันก็ตามไปถูกทุกที่แหละ”
“หนูจะอยู่กับคุณแม่นะคะ..เราทุกคนจะอยู่รอบๆคุณแม่..เขามาไม่ได้หรอก”
“คุณแพรกลับไปทำงานดีกว่าครับ ..เดี๋ยวผมอยู่กับท่านเอง แล้วตอนเย็นผมจะพาท่านไปรับหนูชมพูที่โรงเรียน แล้วไปทานข้าวข้างนอก.. วันนี้คุณแพรต้องไปงานกับเจ้านายตอนค่ำๆด้วยไม่ใช่เหรอ”
คุณนายแถบทิพย์มองๆ “แหม..สาโรจน์..เธอนี่เหมือนเป็นเลขาแพรขาวเลยนะ”
เขมินีจี๊ดขึ้นมา “ไม่ใช่หรอก..เหมือนแพรขาวเป็นลูกสาวแม่ แล้วสาโรจน์เป็นลูกเขย..”
แพรขาวเริ่มตะหงิดๆมากขึ้น สาโรจน์หันมามองเขมินีตรงๆ พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “คุณเขมครับ..”
“หรือไม่จริงล่ะ.. “ เขมินีสะบัดหน้า เดินออกไป ปิดประตูกลับมาโครม
สาโรจน์นิ่งขรึม แพรขาวมองด้วยความอึ้ง ส่วนคุณนายแถบทิพย์กับประไพแอบสบตากัน ชักยังไงๆ

แพรขาวพาคุณนายแถบทิพย์ที่ใส่ชุดนอนกลายๆ มาเดินเล่นที่สวนส่วนกลาง มองโน้นนี่ให้สบายตา สบายใจ
“แพรขาว..ทำงานกลับมาเหนื่อยๆ แล้วยังต้องมาเจอภาระอย่างฉันอีก..เธอคงเบื่อสินะ”
“เราก็มีกันอยู่แค่นี้นะคะ คุณแม่ ถ้าเราไม่ดูแลกัน แล้วจะให้ใครมาดูแลล่ะคะ”
คุณนายแถบทิพย์กุมมือแพรขาวไว้แน่น “จริงๆ..ยายเขมก็พูดถูกนะ ..ฉันไม่ได้เห็นเธอเป็นลูกสะใภ้ฉันอีกแล้วล่ะ” แพรขาวมองหน้าคุณนายแถบทิพย์ แปลกใจ “..แต่ฉันเห็นเธอเป็นลูกสาวของฉันคนหนึ่งเลย รู้ไหม”
“คุณแม่...” แพรขาวมองหน้าคุณนายแถบทิพย์ซาบซึ้งกราบที่อก
คุณนายแถบทิพย์ ผ่อนคลาย “ถ้าเธอจะมีผู้ชายดีๆมาดูแล..ฉันก็ยินดีนะ”
“แหม..อย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้เลยค่ะ” แพรขาวบอกอย่างไม่ค่อยพอใจ เดินเลี่ยงไป
คุณนายแถบทิพย์มองด้วยความเห็นใจ

เสียงสวดมนต์ของชมพู และคุณนายแถบทิพย์จะจบบทพอดี “อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย อะนุตตะรัง ปุญญัก เขตตัง โลกัสสาติ”
ชมพู คุณนายแถบทิพย์กราบพระ ชมพูจูงคุณนายแถบทิพย์มานอนที่เตียง ชมพูห่มผ้าให้ ดูแลอย่างเป็นห่วง แพรขาว ประไพ ยืนมองมุมหนึ่ง
“คุณเขมก็ไปคุมงานต่างจังหวัด ต้องขอบคุณคุณแพรขาว ที่ไม่ทิ้งไปไหน..มาช่วยทำให้คุณท่านอบอุ่น ตัวประไพเองก็พลอยอุ่นใจไปด้วย”
“หวังว่าคืนนี้..คงไม่มีอะไร” แพรขาวพยายามยิ้มให้กำลังใจ ไม่บอกอะไร แต่แอบมองรอบๆ หวั่นๆ

คุณนายแถบทิพย์หลับบนเตียง เสียงร้องไห้กระซิกของพัสกร แว่วมา คุณนายแถบทิพย์ลืมตาขึ้น ครึ่งหลับครึ่งตื่น จำเสียงลูกชายได้ “นี่มัน.. เสียง...เจ้ากรนี่ ไม่นะ..” คุณนายแถบทิพย์หันมา แทบช็อค ที่เตียง พัสกรนั่งหันหลังให้
คุณนายแถบทิพย์อ้าปากค้าง พยายามขยับตัว ขยับไม่ได้ คุณนายแถบทิพย์มองข้างเตียง ประไพหลับอยู่บนที่นอนที่ปูนอน คุณนายแถบทิพย์พยายามจะจะออกปากเรียกประไพ แต่ไม่มีเสียงออกมา “ประ..พะ.. ประ..พะ..”
คุณนายแถบทิพย์พยายามจะเอื้อมมือกวักเรียกประไพ แต่มือกระดิกได้แค่ปลายนิ้ว คุณนายแถบทิพย์หันมามองพัสกรอีกที จู่ๆ พัสกรก็หันหน้ามาทางแถบทิพย์ หน้าตาเป็นคนปกติ พัสกรร้องไห้น้ำตานองหน้า “กร.. แกเป็นอะไร ใครทำอะไรหนู กร แกต้องการอะไร“ พัสกร ไม่ตอบ แต่ยังร้องไห้ต่อไปไม่หยุด “แม่ก็กำลังจะทำบุญไปให้ไง กร..ดีไหมลูก แกจะได้ไปสบายๆไง”
พัสกรเปลี่ยนท่าที นอนลงข้างแม่ พลันหน้าตาพัสกรกลายเป็นผีน่ากลัว หันตะแคงมาตะโกนใส่หน้าคุณนายแถบทิพย์ระยะใกล้ “แม่จะเอาพระมาไล่ผมเหรอ ผมจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น แม่อยู่ที่ไหน ผมจะตามแม่ไปที่นั่น แม่ได้ยินไหม ผมจะตามแม่ไปทุกที่ ตามไปทุกที่!!!!”
คุณนายแถบทิพย์ ตกใจกลัว ลุกนั่งสำเร็จ และตะโกนออกมาดังลั่น “อย่ากร อย่า แกจะมารังควานฉันไปถึงไหน โอ๊ย! ช่วยด้วยๆๆ ไอ้กรมันมาอีกแล้ว..”
ประไพลุกมานั่ง งงๆ มึนๆ แพรขาววิ่งเข้ามาดู เห็นคุณนายแถบทิพย์ร้องไห้บนเตียง แพรขาวรีบเข้าไปกอดคุณนายแถบทิพย์ไว้ หันมามองหน้าประไพ ประไพส่ายหน้าท้อๆ แพรขาวรู้สึกกดดัน

เย็นวันใหม่ รถของแพรขาวเลี้ยวเข้ามาที่ลานจอดรถบ้านยายเกสร แพรขาวที่แต่งชุดทำงานมีท่าทีแน่วแน่ “คืนนี้แหละ ฉันจะต้องหาคุณให้พบ คุณสีนวล” แพรขาวเดินเข้าบ้านไป บรรยากาศดูน่ากลัวๆกว่าปกติ

หน้าศาลเจ้าเรือน แพรขาวมาบอกไรวินท์ “คุณวินคะ เป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะคะ” แพรขาวหยิบดอกกุหลาบขาว มาปักที่ผม แล้วเดินออกไปทางท่าน้ำ
ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้น มองตามแพรขาวไปด้วยความเป็นห่วง “แพรขาว สีนวลไม่ยอมให้ฉันรับรู้ถึงเขาเลย ระวังตัวด้วยนะ”
แพรขาวเดินมาหยุดยืนนิ่ง มือจับที่ประตูท่าน้ำ พร้อมกับตั้งจิตอธิษฐาน แพรขาวพูดเบาๆ “ต็อก เธออยู่ไหน ช่วยพาพี่ไปพบคุณสีนวลด้วย หวังว่าต๊อกคงจะได้ยินที่พี่พูดนะจ๊ะ” ลมพัดแรงมาวูบใหญ่ แพรขาวลืมตาขึ้น มองออกไปที่ท่าน้ำ ต็อกปรากฏตัวขึ้น ด้วยชุดขาวที่แพรขาวทำบุญไปให้ “ต็อก ช่วยพี่อีกครั้งนะ พี่อยากเจอคุณสีนวล”
ต็อกหายไป มาปรากฏตัวใกล้ๆ แพรขาว ชี้ไปที่ เรือนหลังใหญ่ “ผมมาช่วยพี่ได้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ...ผมต้องไปแล้ว..มา ไปด้วยกัน เมียคุณคนนั้นเค้าอยู่บนบ้าน...ชั้นสอง”
แพรขาวพยายามควบคุมสติ มองไปที่หน้าต่างนั้น ต๊อกเดินนำ แพรขาวเดินตามไป
ที่เรือนยายเกสร ผีต็อก เดินมาหยุดหน้าบ้าน เพราะเข้าบ้านไม่ได้ แพรขาวตามาเห็นต็อกหยุดเลยงง
“อ้าว หยุดทำไมล่ะต็อก”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/4 วันที่ 28 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ