อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/5 วันที่ 28 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/5 วันที่ 28 มี.ค. 59

ที่เรือนยายเกสร ผีต็อก เดินมาหยุดหน้าบ้าน เพราะเข้าบ้านไม่ได้ แพรขาวตามาเห็นต็อกหยุดเลยงง
“อ้าว หยุดทำไมล่ะต็อก”
“เจ้าของเขาไม่อนุญาต”
“อ่อ เข้าใจแล้ว รอเดี๋ยวนะ” แพรขาวเดินเข้าไปในบ้าน เห็นป้าสมพร เนย กำลังดูทีวีกันอยู่
ป้าสมพรทัก “อ้าว หนูแพร “
“พี่แพรมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เงี้ยบเงียบ”
“คุณยายเกสรล่ะคะ”
ป้าสมพรและเนยมองมาด้วยความสงสัย

ยายเกสรกำลังนั่งสมาธิ
แพรขาวนั่งตรงหน้ายายเกสรนิ่ง “คุณยายคะ หนูขออนุญาต..พาต๊อกไปพบกับคุณสีนวล”


ยายเกสรพูดโดยไม่ลืมตา “ยายอนุญาตหนูแพร พาเพื่อนของหนูเข้ามาเถอะ” ยายเกสรลืมตาขึ้น สบตากับแพรขาวนิ่ง “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม..” ยายเกสรหยิบพวงกุญแจที่วางอยู่ ส่งให้แพรขาว
แพรขาวไหว้ รับพวงกุญแจมารู้สึกตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ

ที่บันได แพรขาวค่อยๆ เดินขึ้นไป นึกถึงที่ป้าสมพรบอก
“ห้องนั้น เป็นห้องของแม่ เมื่อก่อนแม่นอนห้องนั้น แต่พอแก่ขึ้นลงบันไดไม่ไหว ก็ย้ายมาข้างล่าง เลยปิดห้องนั้นไว้เฉยๆ“
ต็อกเดินนำทางแพรขาวไป จนถึงหน้าห้อง ที่หน้าห้อง แพรขาวถือลูกกุญแจ แล้วไขเข้าไป เสียงดังกริ๊ก แพรขาวเงยหน้าขึ้น ตื่นเต้น

แพรขาวค่อยๆ เปิดประตู แล้วก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง เห็นเป็นห้องเก็บของบรรยากาศวังเวง มองซ้าย มองขวา แต่ทุกอย่างก็ปกติ แพรขาวเผลอเอามือจับดอกกุหลาบขาวโดยไม่รู้ตัว ผีต็อกปรากฏตัว แล้วพยักหน้าว่า ใช่ที่นี่
“คุณสีนวล คุณอยู่ในห้องนี้ ใช่ไหม ออกมาให้ฉันเห็นคุณเถอะคะ” แพรขาวรอสักพัก แต่เงียบ “คุณสีนวลคะ..ชั้นรู้ว่าคุณได้ยิน คุณอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว และตอนนี้ชั้นก็หาคุณเจอแล้ว คุณจะกล้าเผชิญหน้ากับชั้นไหมคะ ถ้าคุณไม่ยอมออกมา..ชั้นเห็นจะต้อง..ให้น้องของชั้น..พาคุณออกมานะคะ..ต๊อก..”
ทันใด มีมือขอสีนวลยื่นออกมาจากเสาจับแขนแพรขาวอย่างจัง จากนั้นต๊อกก็จับแขนสีนวลออกมาจากเสา เงาร่างปรากฎที่เสา แขนสีนวลพยายามสะบัด ขืนแรง แต่สุดท้ายสู้แรงต๊อกไม่ได้ ร่างสีนวลหลุดออกมาจากเสา มายืนข้างต๊อก ที่จับข้อมือแน่น สุดท้าย สีนวลสะบัดมือหลุดจากต๊อก แล้วหันมาเผชิญหน้าแพรขาวตรงๆ
“ตามสบายนะ พี่..คุยกันดีๆ ผมต้องไปจริงๆแล้ว..” ต๊อกถอยออกไป แล้วหายวับไป
“ต๊อก..ต๊อก..ขอบคุณนะ..โชคดีนะน้อง..”
สีนวลมองแพรขาว หน้าขวางขุ่น ในที่สุด ก้าวเข้ามา จนมายืนตรงหน้าใกล้ๆ “เธอต้องการอะไร”
“ฉันอยากให้คุณวินพบคุณ เขาจะได้ขอโทษ แล้วคุณจะได้ให้อภัย เพราะต่างก็ทรมานกันมานานมากแล้ว “
“ฉันไม่ต้องการให้เขาเห็น”
“ทำไมล่ะคะ”
“ถ้าเขาเห็นฉัน เขาจะหมางเมิน เย็นชา ขับไล่ไสส่งฉัน..สู้ให้อยู่บ้านเดียวกันไป..ให้เขาไม่รู้แบบนี้ดีกว่า ฉันจะได้มองดูเขาทรมาน อยากจะไปไหนก็ไปไม่ได้ สมน้ำหน้า!!”
“คุณไม่อยากทำความเข้าใจกับเขาเหรอคะ ตอนนี้เขาก็สำนึกผิดแล้ว อย่างน้อย คุณจะได้อยู่ด้วยกัน คุณก็จะได้ไม่เหงา เขาก็จะได้ไม่เหงา”
“ฉันไม่ต้องการ”
“ฉันรู้ คุณรักเขามากก็เลยแค้นมาก..แต่ถ้าคุณอโหสิให้กันและกัน คุณจะได้พ้นทุกข์ไงคะ”
“เธอเข้าใจผิด..ฉันไม่ได้รักพี่วิน ฉันเลิกรักเขาไปนานแล้ว แต่ฉันชังเขา..ใครจะรักคนที่ทำให้ชีวิตเราย่อยยับอับจนทุกทาง แค่นี้มันยังน้อยไป”
“ฉันเองก็ถูกสามีทิ้งไปหาคนอื่น ฉันยังให้อภัยเขาเลย..การให้อภัยคนอื่น..คนที่ได้คือเราเองนะคะ ปล่อยวางบ้างเถอะค่ะ..จะได้เบาสบาย หมดทุกข์เสียที”
“เธอ..ไปได้แล้ว”
“คุณสีนวล ชั้นไม่ได้รบกวนคุณมากไปเลยนะคะ ชั้นแค่อยากช่วยพวกคุณ..”
“เธอรบกวนชั้นมาก ไปเดี๋ยวนี้ ไปให้พ้น ไป๊!!” สีนวลค่อยๆกลายเป็นผีแบบน่ากลัว หันมา ถลึงตาจ้อง
แพรขาวซีด..ค่อยๆถอยจากห้องช้าๆ แล้วปิดห้องลง ล็อคกุญแจตามเดิม มือไม้สั่น

ไรวินท์ยืนที่ใต้ต้นไม้ แพรขาวเดินเข้ามา
“ชั้นได้ยินที่เธอพูดทั้งหมด แต่ไม่ได้ยินเสียงเค้า”
“คุณลองหาทางง้อเค้าหน่อยสิคะ อย่างน้อยเค้าเคยรักคุณ คุณน่าจะทำให้เค้าใจอ่อนได้”
“ฉันเคยบอกเธอแล้ว ว่าในโลกของฉัน ไม่อาจจะพูดเท็จ หรือเสแสร้งแกล้งทำ..ปากอย่างใจอย่างได้”
“แต่..ถ้าคุณง้อดีๆ ก็อาจจะได้ผลนะคะ”
“ได้ผลคืออะไร”
“เธอหายเกลียดโกรธ ก็จะได้ปล่อยคุณไป หรือถ้าไม่ปล่อย อย่างน้อย..ก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนกันสองคนในบ้านนี้”
“สีนวลกับชั้นเป็นเพื่อนกันไม่ได้ดอก เราสองคนเหมือนน้ำกับน้ำมัน ไม่เคยเข้ากันได้มาแต่ไหนแต่ไร”
แพรขาวอ่อนใจ “คุณก็เป็นซะอย่างนี้..คุณสีนวลเป็นภรรยาที่ดีนะคะ จงรักภักดี ไม่เคยนอกใจ รักและรอคุณจนตาย คุณต่างหาก ไม่เคยให้อะไรเธอเลย มีแต่จะผลักเธออกห่าง”
ไรวินท์ถอนใจ “สีนวลมีกรรม ที่มาแต่งงานกับผู้ชายอย่างฉัน..จนตายแล้ว ก็ยังมีกรรมอยู่”
“ก็มีกันทั้งสองคนนั้นแหละน่า..กรรมน่ะ..ฉันตามหาคุณสีนวลจนเจอเพื่อคุณแล้วนะคะ ต่อไปนี้ก็เป็นเรื่องของคุณ..กับคุณสีนวลแล้วค่ะ”
“ขอบใจเธอ..เธอช่วยอะไรไม่ได้ดอก..กลับไปได้แล้ว..ขอบใจ..ที่มีน้ำใจเสมอ..ชั้นจะไม่ลืมเลย”
แพรขาวมองหน้า รู้สึกใจหาย

แพรขาวไขกุญแจ เปิดรถ แล้วพอเงยขึ้นก็สะดุ้งเฮือก
สีนวลมายืนอยู่ในเงามืด “แม่แพรขาว..ชั้นรู้..ว่าหล่อนยังอาลัยอาวรณ์พี่วิน แต่จงตัดใจเสีย แล้วไม่ต้องกลับมาอีก”
“อ้าว..ซะงั้น” แพรขาวฉุนปรี๊ด “นี่คุณ..คุณอย่ามาหึงเปะปะได้มั้ย ชั้นกับคุณวินอยู่กันคนละโลก เขามีบุญคุณกับฉันมาก ฉันก็อยากตอบแทนเท่านั้น”
“อย่าเลย..ผู้หญิงคนไหนได้อยู่ใกล้พี่วินเป็นต้องหลงรักเขาทุกคน อย่ามาอ้างเรื่องบุญคุณ”
“คุณสีนวล คุณต้องเข้าใจอย่าง..เราเป็นผู้หญิงคนละยุคกัน ยังไงก็คิดไม่เหมือนกัน ผู้หญิงยุคฉันไม่ใช่ว่าเข้าใกล้ใครแล้วจะหลงรักคนนั้น เราเจอผู้ชายทุกวัน เดินแทบชนกันตาย เราพึ่งตัวเองได้ ไม่ง้อใคร ถ้าฉันเจอสามีเจ้าปัญหา..ฉันก็เลิก ฉันไม่ทน!”
“ถ้าเช่นนั้นเธอทำไมเอาแต่ป้วนเปี้ยนใกล้ๆพี่วิน ไม่ยอมเลิก”
“เอ๊ะ..ก็บอกแล้วไง ว่าเขามีบุญคุณ..อย่างแรกเลย คือเข้าเคยช่วยชีวิตลูกฉันไม่ให้จมน้ำ”
“ลูกเธอน่ารัก ฉันอยากได้มาเป็นเพื่อนเหลือเกิน”
“อะไรนะ”
“วิญญาณในน้ำโน่น มันมาแย่งลูกเธอไปจากชั้น แล้วพี่วินยังมาขวาง ไม่งั้น..ชั้นได้ลูกเธอมาอยู่ด้วยแล้ว”
แพรขาวโมโหหน้ามืด โกรธลืมตัว “คุณสีนวล คุณทำบาปกับสามีคุณก็มากพออยู่แล้ว คุณยังคิดจะทำบาปกับฉันกับลูกอีกเหรอ คุณไม่กลัวบาปบุญคุณโทษหรือไง คุณเองก็เคยสูญเสียลูกไป ทำไมไม่นึกถึงใจเขาใจเราบ้าง”
“ฉันเห็นแก่ตัว ฉันยอมรับ..แต่ถ้าฉันมีลูกอยู่ด้วย ฉันคงไม่ทุกข์ทรมานเช่นนี้”
“เพราะคุณทำตัวเองไง!! ถ้าเป็นชั้น ชั้นจะไปจากที่นี่ ลืมคุณวิน ให้เรื่องมันจบๆ ฉันจะไม่ยอมลงโทษตัวเองให้จมอยู่ตรงนี้เหมือนคุณ ไม่ตกนรกก็เหมือนตกนรก โง่หรือฉลาด คิดดู“ แพรขาวขึ้นรถ สตาร์ท ขับออกไปเอี๊ยดอ๊าด
สีนวลยืนมองตามไปอย่างไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น ด้วยความรู้สึกโกรธมาก
หน้าเรือนเจ้าบ้านในแสงไฟจากเสา ลมพัดแรง ต้นไม้ไหวไปมา ใบไม้ร่วงกราว ลมแรงขึ้นๆ จนแจกันดอกกุหลาบขาวล้มลง ดอกกุหลาบร่วงกระจาย
ร่างของไรวินท์ปรากฏขึ้น “สีนวล ที่แท้..เธอก็อยู่ใกล้ฉันแค่นี้เอง”
ร่างของสีนวลประกฎขึ้นตรงข้าม ต่างจ้องมองดูกันด้วยแววตาที่ต่างกัน ไรวินท์มีสีหน้าที่เข้าใจหมดแล้ว ไม่ถือสา ปลง แต่สีนวลมีสีหน้า รัก แค้น เกลียด
“ใช่..ฉันอยู่ที่นี่..ตั้งแต่วันแรกที่พี่กลับมา อยู่..จนพี่ป่วย..แล้วพี่ก็อยู่คนเดียว ตายคนเดียว..กว่าญาติจะมาเจอ..ก็ตายไปตั้งนานแล้ว..”
ไรวินท์สีหน้าเศร้าปนปลงๆ และพูดออกมาเรียบๆ “เธอจะให้ฉันเป็นนักโทษของเธอไปอีกนานเท่าไหร่ สีนวล”
“จนกว่าฉันจะพอใจ”
“เธอจองจำฉันไว้นานเกินกว่านักโทษใดๆ แล้ว”
“พี่ต้องอยู่กับฉัน ฉันจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีก”
“ทั้งๆที่เธอต้องซ่อนตัว แล้วก็แอบมอง แบบนี้มันคือความสุขหรือ”
สีนวลหัวเราะเยาะหยัน “ฉันไม่เคยเป็นสุขมาแต่ไหนแต่ไร ต่างกันแต่ว่า แต่ก่อนพี่หนีฉันไปเสวยสุขกับหญิงอื่น แต่ตอนนี้ พี่หนีฉันไปไม่ได้ พี่ต้องอยู่กับฉัน”
“ฉันยอมรับชะตากรรมของฉันโดยดี และก็อโหสิให้เธอหมดแล้ว”
“ถึงพี่ไม่ยอมรับ พี่ก็หนีไปไม่ได้ ทุกคนผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ไม่มีใครช่วยพี่ได้ แม้แต่นางแพรขาว มันมาทำให้พี่รัก แล้วมันก็ทิ้งพี่ไปไม่ไยดี ไปอยู่กับไอ้ผู้ชายที่หลงรักมัน ไม่กลับมาหาพี่อีก..เหมือนที่พี่ทำกับฉัน”
“ถ้าเธอพอใจจะทำเช่นนี้ต่อไป ก็ทำไปเถิด ฉันจะไม่ผูกใจเจ็บเธอ มิเช่นนั้นมันจะก่อเวรกรรม ให้เราต้องเกิดมาเจอกันอีก” พูดจบ ร่างไรวินท์ค่อยๆจางหายไป
สีนวลแทบกรี๊ด “ฉันทำอะไรพี่จึงชังฉันถึงเพียงนี้ พี่ไม่เคยรักฉันเลย แม้จนบัดนี้พี่ก็ยังไม่ต้องการแม้แต่จะเห็นฉัน พี่ไม่รู้หรือว่าฉันช้ำใจขนาดไหน พี่ทำกับฉันเหมือนไส้เดือนกิ้งกือ เอาแต่ผลักไสให้ออกห่าง ถ้าพี่เห็นความดีฉันสักนิด พี่คงไม่ทำกับฉันอย่างนี้ ฉันเลวตรงไหน”
“เธอไม่ได้เลว..ฉันต่างหากเลว เธอไม่มีสิ่งใดเลวทราม แต่ฉันเป็นผัวเลวของเธอ ผัวเลวจะอยู่กับเมียดีได้อย่างไร..”
สีนวลร้องไห้อย่างเจ็บปวด ทรุดลง

ยายเกสรที่นั่งสมาธิอยู่ หายใจเข้า-ออก ยาวสองสามที แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมา “ทุกสิ่งล้วนไหล เลื่อน เปลี่ยนแปร กลายสภาพไป ไม่มีอะไรเป็นแก่นสารให้ยึดไว้ได้ทั้งนั้น” สีหน้ายายเกสรยิ้มละไม ถอนใจเบาๆ จากนั้น ขยับตัว ลุกขึ้น แต่ทันทีที่ลุกยืน ยายเกสรเซๆ รีบเข้าไปเกาะผนัง แล้วเกิดหน้ามืด เข่าอ่อน ทรุดลงใหม่
ยายเกสรแน่นหน้าอก กุมอก หอบหายใจติดขัด พยายามหายใจ เอนตัวลงนอน ค่อยหายใจเบาลงๆ จนนิ่งไป ใบหน้ายายเกสร ยิ้มน้อยๆ สวยงาม
ไรวินท์ปรากฏกายขึ้น ยืนมอง วิญญาณเกสรปรากฏขึ้น ดูสว่าง โปร่งบาง สวยงาม “แม่เกสร เธอสบายแล้วนะ ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องห่วงใยอะไรอีกแล้ว”
“ขอบคุณที่ดูแลกันมาหลายสิบปีนะคะ คุณวิน ฉันไปก่อนนะ”
“ฉันไม่ต้องอวยพรเธอ เธอสิ ที่ต้องให้พรฉัน”
“ขอให้คุณพ้นทุกข์เร็วๆ..” ยายเกสรสว่างขึ้นจนเป็นแสงขาวแล้วกระจายพร่างพราย ก่อนจะดับไป
ไรวินท์พนมมือ “สาธุ..”
เรือนใหญ่มีแสงสว่างท่ามกลางความมืดโดยรอบ

วันใหม่ คุณนายแถบทิพย์เดินคนเดียว พูดเพ้อ “กร..กรปล่อยแม่ไปเถอะ..แม่กลัวแล้ว..กร..ลูก ทำไมลูกไม่สงสารแม่ แม่คงต้องตาย ตายแน่ๆ”
ประไพ เขมินี แพรขาว ที่อยู่ในชุดทำงาน ยืนเฝ้ารอบข้าง หน้าตากลุ้มๆ
“แม่..ฟังนะ..แม่ไม่ตายหรอก เดี๋ยวให้หมอเขาให้ยาช่วยนะแม่นะ..รับรอง..หลับปุ๋ย ได้พักผ่อน นอนหลับไม่ฝันเลย” เขมินีหันมาหาแพรขาว “เธอก็ไปทำงานเถอะ..แพรขาว..เดี๋ยวมีอะไรสาโรจน์เขาก็ตามรายงานเธอเองแหละ..”
ทุกคนผงะ แม้แต่คุณนายแถบทิพย์
“ขอโทษนะคะ พี่เขม..เรื่องคุณสาโรจน์..แพรไม่เคยคิดอะไรกับเขาเลย และไม่เคยให้ความหวัง หรือหยอกล้ออะไรกับเขาด้วย พี่เขมและคุณแม่อย่าเข้าใจผิดนะคะ”
“เธอไม่คิดกับเขา แต่ถ้าเขาคิดกับเธอล่ะ เธอจะว่าไง”
“ไม่ว่าไงค่ะ นั่นเป็นเรื่องของเขา ที่แพรไม่เกี่ยว แพรทำทุกอย่างไปตามหน้าที่และความจำเป็น แล้วแพรก็มีเรื่องอื่นให้ต้องคิด..มากกว่าเรื่องนี้..” ทันใด มีเสียงกดกริ่ง ทุกคนสะดุ้ง หันไป

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 16/5 วันที่ 28 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ