อ่านเจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 17/5(ตอนอวสาน) วันที่ 29 มี.ค. 59

อ่านเจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 17/5(ตอนอวสาน) วันที่ 29 มี.ค. 59

“ชมพูยังไม่โตพอค่ะ..แพรก็ชอบพี่มากนะคะ แต่แพรยังไม่พร้อมที่จะดูแลใคร มันไม่ยุติธรรมสำหรับพี่ค่ะ ผู้หญิงดีๆ ที่โสดๆ มีอีกเยอะนะคะ “
“ผมรอได้..ถ้ามีกำหนดเวลา แต่ไม่ใช่รอไปจนตายก็ไม่มีหวัง”
“ขอให้ชมพูโตพอ..อีกซัก..ห้าหกปี..ได้ไหมคะ”
“ผมพูดจริงทำจริงนะ ถึงเวลา..ผมจะทวงสัญญาจริงๆด้วย ตอนนี้ เราก็เป็นเพื่อนกันไปก่อน..แต่ถึงวันนั้น คุณห้ามเบี้ยวเด็ดขาด”
แพรขาวหัวเราะ ทั้งสองเดินเคียงกันไป ในแสงตะวันที่เริ่มคล้อยต่ำลงหลังทิวไม้

ประไพที่ดูแก่ขึ้น แต่ยังกระฉับกระเฉง รับกล่องพัสดุจากต่างประเทศจากไปรษณีย์ แพรขาวกำลังเข็นรถวีลแชร์ ที่มีคุณนายแถบทิพย์ ที่แก่ขึ้นหลายปีนั่ง ชมสวนอยู่



แพรขาวเข็นคุณนายแถบทิพย์มาที่โต๊ะน้ำชาริมสนาม ประไพเดินร่าเริงมา “ของขวัญสำหรับวันเกิดคุณแพร..มาจากลอนด้อน ประเทศอังกฤษค่ะ อะไรก็ไม่รู้ กล่องใหญ่มากเลย” ทุกคนยิ้มแย้ม
“ยายชมพูไม่เคยลืมวันเกิดแม่”
“วันเกิดคุณย่า..ชมพูก็ไม่เคยลืมนะคะ”
คุณนายแถบทิพย์จับที่ผ้าพันคอที่พันอยู่ “ใช่แล้ว นี่ไง..แบรนด์เนมแท้ๆด้วย อุ๊นอุ่น”
ทุกคนหัวเราะกัน แพรขาวรับกล่องมาแกะ แต่แล้วทุกคนก็แทบอ้าปากค้าง เพราะของในกล่อง คือชุดกระโปรงสวยงามเป็นลูกไม้สีขาว เป็นชุดเดรสเข้ารูปที่สวยเรียบโก้
ประไพบอก “มีการ์ดด้วยค่ะ”
แพรขาวรีบเปิดอ่าน “แฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ค่ะ คุณแม่ที่น่ารักที่สุดในโลกของชมพู”
“หนูชมพูนี่ปากหวานจริงๆ”
สาโรจน์เดินออกมาอย่างสนใจ
แพรขาวอ่านต่อ “ของขวัญวันเกิดสำหรับคุณแม่ปีนี้ คุณแม่คงแปลกใจนะคะ..ว่าทำไมถึงอลังการขนาดนี้” คุณนายแถบทิพย์ ประไพมองหน้า คิกคักกัน “เพราะมันคือของหนูกับคุณอาสาโรจน์หุ้นกันค่ะ” แพรขาวเงยมามองสาโรจน์ ทำหน้าอยากรู้ ส่วนสาโรจน์ทำหน้ามีนัยยะ “และมันจะเป็นชุดแต่งงานของคุณแม่ด้วย”
ทุกคนต่างพากันเฮ แพรขาวทำหน้าเซอร์ไพร้ส์พูดไม่ออก
สาโรจน์แย่งการ์ดไปอ่านต่อด้วยสี หน้าตาคาดคั้น “หนูส่งชุดมาก่อนที่คุณแม่จะตอบตกลงกับลุงสาโรจน์ และหนูหวังว่า คุณแม่จะเซเยสนะคะ”
“โอ้โห..นี่ทุกคนร่วมมือกันหมดเลย ใช่ไหมคะ..คุณแม่”
“เธอก็เซเยสสิ แพรขาว..ชมพูก็โตแล้ว นับวันก็จะพ้นอกแม่ไป เธอก็จะได้มีเพื่อนไว้อยู่ด้วยกันตอนแก่ ส่วนชั้นน่ะ คงอยู่กับเธอได้อีกไม่กี่ปีหรอก”
“ผมจะดูแลคุณท่าน และจะเลี้ยงคุณแพรเองครับ ขอสัญญาว่าคุณแพรจะไม่ลำบากแน่ๆ”
“ฉันเชื่อ..ว่าเธอหาเงินเก่ง สาโรจน์ แต่ฉันก็ขอให้เธอจัดการทุกอย่างให้โปร่งใสด้วย ฉันจะยกสมบัติทั้งหมดของฉันให้ชมพู ไม่ได้แช่งนะ เพราะถ้าวันหนึ่ง แพรขาวเป็นอะไรไป ชมพูจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องมรดก”
ประไพบ่น “เฮ้อ..ตรงเหลือเกิน ตรงตามเคย คุณนายแถบทิพย์”
“ฉันไม่อ้อมค้อมอยู่แล้ว แพรขาวมีหุ้นเยอะแล้วในบริษัท ยัยเขมก็ให้ข้าวของอะไรในชื่อแพรขาวเยอะแยะ แล้วบ้านนี้ ฉันก็จะโอนให้เป็นชื่อแพรขาวอีก สาโรจน์จัดการให้ด้วย”
“แพรจะไม่จดทะเบียนสมรสกับพี่สาโรจน์นะคะ ทรัพย์สินของแพรจะตกเป็นของลูกคนเดียว แพรจะไม่มีลูกอีกแล้ว..พี่สาโรจน์จะว่ายังไง”
“ผมแล้วแต่คุณท่านกับคุณแพรทุกประการครับ ไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น คุณท่านกับคุณแพรทำถูกแล้วครับ ในฐานะที่ผมเป็นทนายของครอบครัวนี้ ผมรับรองว่าจะรักษาผลประโยชน์ของหนูชมพูไว้อย่างสุดความสามารถครับ” ทุกคนหัวเราะขำสาโรจน์มากๆ สาโรจน์ยื่นมือมารอมือของแพรขาว “แต่ทั้งหมดนี้มันหมายความว่า..คุณแพรขาวตอบผมว่าเยส..แล้วใช่ไหมครับ”
“ค่ะ” แพรขาววางมือลงบนมือสาโรจน์
คุณนายแถบทิพย์ ประไพตบมือยินดีกัน แพรขาวกับสาโรจนต่างพากันยิ้มให้กัน
สิบปีต่อมา ที่ลอนดอน ประเทศอังกฤษ ฤดูใบไม้ร่วง ประตูบ้านถูกเปิดเข้ามา แล้วเด็กชาย-หญิงสองคนน่ารักฝาแฝด แต่งตัวเหมือนกัน วิ่งร่าเริงเข้ามา มีป๊อบพ่อของเด็กตามมา และหอบถุงของใช้จากซูเปอร์มาเก็ตมาเต็ม
“ชมพูๆ..ที่รัก วันนี้ผมซื้ออาหารไทยมาด้วยล่ะ”
“มอมมี้ๆ / คุณแม่คะ /คุณแม่ครับ / เรากลับบ้านแล้วครับ /ค่ะ”
“ชมพู.. อยู่ไหนน่ะ”
ในบ้าน มีภาพคู่ของแพรขาวกับสาโรจน์ในวันแต่งงาน ดูหวานชื่น วางอยู่ ทุกคนวิ่งมาในครัว

ที่โต๊ะในครัว ชมพูนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ แต่ก้มหน้าซบกับฝ่ามือ ท่าทางหมองเศร้า
“ชมพู..เกิดอะไรขึ้น”
ชมพูลุกขึ้นหันไป หน้าสวยมีน้ำตาเต็มตา “คุณแม่บอกว่า..คุณอาสาโรจน์..จากพวกเราไปแล้ว พี่ป๊อบ”
ป๊อบเข้ามากอดชมพู ลูกๆทั้งสองมากอดด้วย “อย่าร้องไห้ ที่รัก ท่านไปสบายแล้ว คุณสาโรจน์ก็ป่วยมาตั้งหลายเดือนแล้ว แบบนี้ดีแล้วนะ..ดีกว่าท่านจะต้องทนทรมานไปนานกว่านี้”
“ค่ะ..ชมพูก็พยายามจะคิดอย่างนั้นนะ ที่รัก แต่ก็สงสารคุณแม่ ท่านอยู่กันสองคนตายายมาตั้งนาน..แล้วนี่..ท่านจะอยู่ยังไงคนเดียว..”
“ที่รัก..ถ้าจำเป็น..เรากลับไปอยู่เมืองไทยไหมล่ะจ๊ะ”
“อาร์ยูซีเรียส..”
“เยส ไอแอม..เรากลับไปทำงานที่กรุงเทพฯก็ได้ พี่ไปสอนที่มหาวิทยาลัยในเมืองไทยได้อยู่แล้ว ส่วนชมพู..อยากไปทำงานของครอบครัวไหมล่ะ”
“ขอบคุณ พี่ป็อบ ชมพูอยากกลับไปเป็นเพื่อนคุณแม่จริงๆ”
“กลับเมืองไทย/ กลับไปหาคุณยายๆๆ”
ทั้งครอบครัวต่างพากันกอดกันกลม

หลายเดือนต่อมา ที่บ้านแพรขาว บนโต๊ะชมพูกับลูกๆ กำลังช่วยกันแต่งหน้าเค้ก ชมพูใช้ที่บีบทำตัวหนังสือเขียนว่า “สุขสันต์วันเกิด“ เป็นตัวสีชมพูบนพื้นเค้กสีขาว เด็กๆช่วยกันเอาสตรอเบอรี่ บลูเบอรี่ กลีบส้ม กีวี่ฝาน วางแต่งหน้าเค้ก
เสียงรถแล่นเข้ามาที่โรงรถ
“คุณยายกลับมาแล้วๆๆ”
ประตูรถเปิด แพรขาวในวัย 50 กว่า ที่สวยสง่า ผมทำสั้นสีเก๋ๆ ใส่ชุดสีขาวๆ เป็นแส็คยาวครึ่งน่อง ปักๆ ดูฮิบๆโบฮีเมี่ยนเล็กน้อย ลงมาจากรถมินิ ถือกรงเล็กๆ มีลูกหมาในนั้น เด็กๆวิ่งมารับ
“เอ้า น้องคราม น้องครีม มาดูอะไรนี่เร้ว”
“ลูกหมาๆ / พัพพี่ๆ / ชื่ออะไรครับ /คะ”
“ชื่ออะไรดี..น้องครามน้องครีมตั้งชื่อให้หน่อยสิลูก”
ชมพูเดินมาดู แล้วมองแม่ยิ้มๆ “คุณแม่หาหมามาเลี้ยงแก้เหงาหรือคะ..มีเจ้าสองหน่อนี่อยู่ด้วยแล้ว ยังรู้สึกว่าว่างเกินไปอีกหรือคะ”
“ก็กลางวันแม่อยู่คนเดียว บ้านเงียบจะตายนะชมพู”
“ชื่อแฮรี่ / ชื่อรูดอล์ฟ / ชื่อไอ้มอมแมม”
แพรขาวบอกหลานๆ “มันเป็นตัวเมียค่ะ เด็กๆ..ผู้หญิงนะ ไม่ใช่ผู้ชาย”
“ชื่อเลดี้/ ชื่อเพิร์ล / ชื่อมะลิ / ชื่อเอลซ่า / ชื่อแอนนา”
แพรขาวยิ้มอ่อนโยน มองดูหลานๆ

ทุกคนรุมร้องเพลงแฮ็ปปี้เบิร์ธเดย์ให้แพรขาว แพรขาวเป่าเทียนรูปหัวใจสีแดงดวงเดียวกลางเค้ก ทุกคนตบมือ เด็กๆสนุก ตื่นเต้น ป๊อบทำหน้าที่ตัดเค้ก ส่วนเด็กๆชี้ จะเอาส่วนนั้นส่วนนี้ จะเอาสตรอเบอรี่ จะเอากีวี
ชมพูเป็นคนเอาจานมาให้สามี ครอบครัวของชมพูดูน่ารัก มีความสุข เด็กๆ เอาเค้กมาให้แพรขาว แล้ววิ่งกลับไป ตัดเค้กของตัวเองกัน แพรขาวนั่งกินเค้กช้าๆ เล็กๆน้อยๆพอเป็นพิธี มองครอบครัวชมพูที่กินกัน ป้อนกัน เล่นกัน แพรขาวยิ้มออกมาอย่างตื้นตัน ดีใจที่ชีวิตลูกสมบูรณ์ดีทุกอย่าง
แพรขาวมองมาอีกด้าน แล้วสีหน้าอ่อนเศร้าลง ภาพวันแต่งงานของแพรขาว สาโรจน์ วางเด่นอยู่ด้านนึง

แพรขาวกำลังเอานมใส่ชามให้ลูกหมากิน หมามากิน แพรขาวนั่งดูหมา แววตาอ่อนโยนแต่ก็ดูเศร้าๆ
ในห้องนั่งเล่น เด็กๆและป๊อบกินเค้กกัน เล่นกันไปมาในห้องนั่งเล่น ชมพูเอาแผ่นซีดีมาแกะ แล้วใส่ในเครื่องเล่น
“คุณแม่..หนูมีของขวัญให้คุณแม่ด้วย..”
“อะไรหรือลูก”
“คุณแม่คอยฟังนะคะ” ชมพูกดเปิดเล่นซีดี เป็นเสียงเปียโนเพลงที่ไรวินท์เคยเล่น แพรขาวได้ยิน เหมือนโดนฟ้าผ่า ไฟช้อต วางของทุกอย่างในมือลง “หนูไปเจอมาค่ะแม่..เพลงพวกนี้ไง ที่คุณลุงชอบเล่นเปียโนให้พวกเราฟัง”
แพรขาวค่อยๆเกาะผนัง ลุกขึ้นยืนช้าๆ เพลงดังต่อไป ชมพูยืนฟังด้วยความภูมิใจ
แพรขาวยืนนิ่ง ภาพไรวินท์ต่างๆ ตั้งแต่ภาพแรก และเหตุการณ์ต่างๆ ไหลรินรวดเร็วมาในความทรงจำ จบด้วยภาพสุดท้าย ที่ไรวินท์จูบในนิมิตฝัน สีหน้าแพรขาวน้ำตาออกมาปริ่มตา ชมพูเดินมาหาแม่ แพรขาวรีบหันไปพร้อมกับแอบเช็ดน้ำตา
“คุณแม่จำคุณลุงได้ไหมคะ คุณลุง..ที่เป็นเจ้าบ้านเจ้าเรือน..ที่อยู่บ้านริมคลองของคุณยายคุณป้า”
“คุณไรวินท์..”
“ใช่ค่ะ ที่คุณแม่ไปสร้างศาลาที่วัดต่างจังหวัดให้ท่าน แล้วตั้งชื่อว่าศาลาไรวินท์ไงคะ”
“คุณลุงไรวินท์ของหนู..ชมพู..นี่แม่..แม่ลืมคุณลุงของหนูไปได้ยังไงกัน ลืมไปตั้งหลายปีแล้ว.. เพิ่งนึกขึ้นมาได้เดี๋ยวนี้เอง..”
“หนูก็ลืมค่ะ พอดีวันนี้ไปเดินห้าง แล้วบังเอิญที่ร้านขายเพลงขายหนังสือเขาเปิดเพลงพวกนี้ ..หนูก็เลย..นึกถึงคุณลุงขึ้นมาได้ ตอนนั้น..หนูยังเล็กมากเลยนะคะ คิดๆแล้วยังกับความฝัน ไม่ใช่เรื่องจริงแน่ะ..แต่หนูไม่เคยเล่าให้ใครฟังนะคะ..กับพี่ป๊อบก็ไม่เล่า เดี๋ยวเขาหาว่าหนูเพ้อ”
“คุณวิน..” สีหน้าแพรขาวราวกับเหมือนมีชีวิตชีวาขึ้นมา

แม่น้ำหน้าวัดที่เปลี่ยนแปลงไปมาก แต่โบสถ์กับพระประธานยังเหมือนเดิม ศาลาคอนกรีตขนาดใหญ่ทันสมัยทาสีสดใส แพรขาวถือพวงมาลัยสองพวง มายืนงงเหวอ พอดีมีชาวบ้านสองคน ถือปิ่นโต หม้อไหผ่านมา
“เอ่อ..คุณคะ..ขอโทษนะคะ ขอถามอะไรหน่อย”
“ค่ะ ว่าไงคะ”
“ศาลาเก่า ที่เป็นไม้..สองหลังตรงนี้..ไม่อยู่แล้วหรือคะ”
“เอ..ยังไงก็ไม่ทราบนะครับ เราเพิ่งมาอยู่ที่นี่เมื่อ10 ปีก่อน เห็นเขากำลังสร้างศาลาใหญ่นี่แล้วครับ ไม่เคยเห็นมีศาลาไม้อะไรเลยนะครับ คุณป้า “
“อ้อ..ค่ะ..ขอบคุณนะ”
ทั้งสองคนนั้นเดินจากไป แพรขาวมองดูพวงมาลัยในมือ งงๆ แพรขาวเซๆ หน้ามืด แล้วค่อยๆฝืนใจ เดินไปนั่งลงที่บันไดศาลา แน่นหน้าอก พยายามสูดลมหายใจลึก ที่ขมับเหงื่อซึมออกมาเต็ม แพรขาวเปิดกระเป๋า หยิบยาดมส้มโอมือออกมาดม สูดลึกๆ หน้าซีดขาว แล้วหยิบยาบางอย่างออกมาอมไว้ใต้ลิ้น ค่อยๆสงบลง

พวงมาลัยสองพวงเดิมที่แพรขาวเอาไปวัดนั้น ถูกวางทิ้งไว้ที่โต๊ะในห้องนอนแพรขาว แพรขาวนอนคนเดียวใส่ชุดนอนเป็นกระโปรงขาวผ้าลินินห่มผ้าถึงอกแต่ตาลืมโพลง สีหน้าแพรขาวมีความตื่นเต้น มีชีวิตชีวา ดวงตาเป็นประกายรุ่งโรจน์ ภาพเก่าๆกลับมาในความทรงจำ มีทั้งเหตุการณ์ทั้งขำๆ ตื่นเต้น ทะเลาะ หวาน งานเต้นรำ ภาพที่ไรวินท์พาแพรขาวไปดูพวกเมียๆในอดีต และจบที่ตอนไรวินท์ไปช่วยแพรขาวในบ้านร้าง และอุ้มมากลางฝน
แพรขาวยิ้มออกมาพูดเบาๆอย่างขำๆ “สมมุติเราพบกันตอนคุณยังมีชีวิตอยู่ คุณวินก็คงจะไม่ซื่อสัตย์ต่อฉันหรอก ยังไงๆคุณก็ต้องไปมีแม่มาลาตี แม่อะไรต่อแม่อะไร..ตามประสาคุณจนได้”
เสียงไรวินท์หัวเราะเบาๆ “ถึงเราพบกันครั้งนั้น..ก็ต้องคลาดแคล้วกันไปอยู่ดี” แพรขาวหน้าตื่น หันไปมองหา ที่เก้าอี้ข้างเตียง ไรวินท์นั่งอยู่มองมาด้วยสีหน้าตาสดใส “เพราะวาสนาของฉันไม่ถึงผู้หญิงอย่างเธอ”
แพรขาวสะดุ้ง ลุกขึ้นมานั่ง เพ่งมองไรวินท์อย่างไม่เชื่อสายตา แล้วก็ลุกพรวดขึ้นยืน แต่แล้วก็มีอาการแน่นหน้าอก นิ่วหน้า หายใจหอบๆ เอามือกด-อกไว้ แล้วถอยกลับมา ค่อยๆนั่งลงที่เตียงตามเดิม แต่ตามองจ้องเป๋งที่หน้าไรวินท์ตลอดเวลา
“คุณวิน..คุณวิน” แพรขาวมองที่หน้าไรวินท์แน่วแน่ แล้วเอนตัวลงนอนราบ
“แพรขาว..” ไรวินท์ยื่นมือมา แพรขาวยื่นมือไป วางในมือไรวินท์ ไรวินท์จับมือแพรขาวไว้ แพรขาวยิ้ม หลับตาลง
ไฟจากแชนดาเลียร์สว่างขึ้น แพรขาวและไรวินท์เดินเข้ามาแพรขาวในตอนนี้ที่สาวกว่าเดิมกับไรวินท์ที่หนุ่มกว่าเดิม ต่างแต่งชุดสวยหล่อ ไรวินท์ยิ้มให้แพรขาวอย่างมีความสุข
“นึกว่าเธอจะลืมฉัน..ตลอดไปเสียแล้ว”
แพรขาวกวนๆ “ฉันไม่ได้ลืมนะคะ แค่จำไม่ได้เท่านั้นเอง”
ทั้งสองหัวเราะกัน ขำๆ
“เธอนี่ยังเหมือนเดิมไม่มีผิดเลยนะ”
“แล้วคุณหายไปไหนมาคะ หายไปนานมาก..”
“ฉันก็ไปใช้กรรมของฉัน..” ไรวินท์สบตาล้อๆ “ส่วนเธอ ก็คงมีความสุขดี ตลอดเวลาที่เราไม่ได้เจอกัน”
“พี่สาโรจน์เป็นคนดีมากค่ะ ในที่สุด ฉันก็ได้มีชีวิตครอบครัวที่มีความสุขจริงๆ”
“สวรรค์ย่อมมีวิธีตอบแทนคนที่สมควรได้รับ เธอเผชิญมรสุมมาหนักมาก แต่รักษาตัวไว้ได้ไม่พลาดพลั้ง แล้วยังทำกรรมดีต่อไป เมื่อสิ่งเลวร้ายพ้นไปจากชีวิตก็ย่อมมีสิ่งดีๆเข้ามาแทน ฉันดีใจ..ที่เธอมีความสุขตลอดชีวิตที่เหลืออยู่”
ทั้งสองหยุดเต้นรำ แต่ยืนคุยกันจริงจัง
“ทุกอย่างเมื่อมีตอนเริ่มต้น ก็ต้องมีตอนจบ พี่สาโรจน์เป็นคนดี แต่เขาก็จากไปเร็วเกินไป ฉันคิดถึงเขามาก” ไรวินท์ฟังอย่างตั้งใจ “แต่ฉันเชื่อ..ว่าเขาไปดีแล้ว หนูชมพูก็เป็นฝั่งเป็นฝา มีครอบครัวดี ที่น่าจะมีชีวิตที่ดีต่อไป”
“เธอไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงอีกแล้ว และเธอก็มีสิทธิ์เลือก..”
“เลือก..เลือกอะไรคะ..” แพรขาวมอง งงๆ
“เธอมีสิทธิ์จะเลือก..ว่าจะอยู่กับลูกสาวและหลานๆไปได้อีกหลายปี หรือว่าเธอจะไปเดี๋ยวนี้”
“ฉันไม่เข้าใจ คุณวินจะให้ฉันไปไหนหรือคะ”
“ไปอยู่ในโลกของฉัน ที่ฉันรอเธอมานานแล้ว”
แพรขาวอึ้ง มองไปรอบๆ มองเห็นรูปคู่แพรขาวกับสาโรจน์ แพรขาวมองด้วยสายตาอ่อนโยน

เด็กแฝดสองคนนอนบนเตียงที่ห้องนอนเด็กที่แต่งน่ารักสวยงาม แพรขาว ไรวินท์ยืนดู เด็กทั้งสองนอนหลับกัน กอดตุ๊กตา แพรขาวดึงผ้าห่มมาห่มให้เด็กๆ
ในห้องนอนชมพู ชมพูนอนหลับสบายในอ้อมกอดของป๊อบ ที่ดูหล่อสวยสมกัน ดูอบอุ่นดีงาม แพรขาวยืนมอง แล้วไรวินท์พยักหน้า ให้ออกมา
แพรขาวเดินมาที่หน้าห้องนอนตัวเองมองไปบนโต๊ะ เห็นพวงมาลัย 2 พวงที่ทีแรกตนตั้งใจเอาไปให้ไรวินท์ที่วัดวางทิ้งอยู่ บนโต๊ะนั้น มียาหลายชนิด ในกล่อง ในขวด ในกระปุก มีซองที่เขียนชื่อคนไข้ พออ่านได้ว่านางแพรขาว โอฬาร...อะไรซักอย่าง..ลายมือหวัดๆ
แพรขาวค่อยหันไปดูบนเตียง ร่างแพรขาวแก่ตามสภาพ นอนหลับใหลอยู่ แพรขาวเข้าไปดูใกล้ๆ มองดูอย่างพิจารณา แพรขาวมองอย่างเมตตา อ่อนโยน แล้วแพรขาวหันกลับมา ไรวินท์ยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาตัวไรวินท์เอง แพรขาวเดินมายืนเคียง มองดูกระจกคู่กับไรวินท์ ภาพในกรอบกระจก คือทั้งสองที่หนุ่มสาว สวยงาม ดูราวกับภาพถ่ายย้อนยุค แพรขาวหันมามองไรวินท์ แล้วยื่นมือมาให้ ไรวินท์จับมือแพรขาวมาแล้วสบตากัน สีหน้าแพรขาวพร้อมแล้ว ไรวินท์สีหน้าปีติ

นกสีขาวบินไปมา ธงริ้วหลากสีปลิวไสวในสายลม ไรวินท์ แพรขาว ในสภาพวัยหนุ่มสาว สวยหล่อแต่งตัวงดงามสีขาว เดินจูงมือกันมาที่ปลายท่าเรือ มีเรือลำหนึ่ง ไรวินท์ก้าวลงไปแล้วยื่นมือมารับแพรขาว แพรขาวก้าวลงในเรือและนั่งพิงอกไรวินท์ อยู่ในอ้อมกอด ทั้งสองคนนั่งมีความสุขกัน มองตากัน มือไรวินท์โอบรอบตัวแพรขาว และกุมมือทั้งสองของแพรขาวที่วางไว้เบาๆบนตัก เรือลำนั้นแล่นออกไปในแสงฟ้าสีเงินสีทอง ชมพู ฟ้า เหลือบมุกสวยงาม

*****อวสาน*****

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 17/5(ตอนอวสาน) วันที่ 29 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ